ข้าหย่ากับเขาแล้ว

กลับเป็นพี่น้องสกุลเสิ่นต่างหากที่ได้รับความกดดันมากกว่าใครเพราะเป็นการเข้าร่วมการประลองในปีแรกของพวกเขา

“ไม่ต้องกดดันข้าเชื่อว่าพวกท่านทำได้อย่างแน่นอน”

เสิ่นเยว่ที่นั่งอยู่ที่จุดพักที่จัดเอาไว้ให้สำนักมังกรผงาดนอกจากอวิ๋นชิงเฟิงแล้วพี่ชายทั้งห้าของนางต่างต้องเข้าร่วมประลองในรอบแรก

เสิ่นเยว่จึงต้องนั่งรอพวกเขาอยู่ที่นี่กับอวิ่นชิงเฟิง เพราะนางไม่สามารถปลีกตัวไปดูการประลองของพี่ชายคนใดคนหนึ่งได้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงได้ตีกันเองก่อนเริ่มการประลองแน่

เสิ่นเยว่นั่งเหม่อลอยนึกถึงเรื่องที่เขาพูดกับนางก่อนจะหายตัวไปทำให้นางไม่รู้ตัวว่ามีคนที่กำลังจ้องจะทำร้ายนาง แรงกระชากที่มาจากทางด้านหลังทำให้เสิ่นเยว่เกือบจะหล่นจากเก้าอี้

“หญิงแพศยาเจ้าเป็นใครถึงได้กล้าบังอาจมานั่งกับท่านพี่ชิงเฟิงของข้า”

เสิ่นเยว่ตกใจเป็นอย่างมากที่นางถูกกระชากอย่างไม่ทันตั้งตัว อวิ๋นชิงเฟิงที่นั่งอยู่ด้านข้างของเสิ่นเยว่มองการประลองของเวทีที่อยู่ไม่ไกลทำให้เขาไม่ทันได้รู้สึกตัวจนกระทั่งได้ยินเสียงแหลมของจ้าวหว่านหนิง

“หยุดนะคุณหนูจ้าวเจ้ากำลังทำอันใด”

จ้าวหว่านหนิงที่เห็นอวิ่นชิงเฟิงปกป้องเสิ่นเยว่ยิ่งทำให้นางโมโหมากกว่าเดิม

“ท่านพี่ชิงเฟิง ท่านปกป้องนางหรือก็ดีดูซิว่าข้าจะทำอะไรกับสตรีที่กล้ามาแย่งบุรุษของผู้อื่น”

จ้าวหว่านหนิงมือข้างหนึ่งจับต้นแขนของเสิ่นเยว่เอาไว้อยู่ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นทำท่าจะตบนาง เสิ่นเยว่เห็นว่าตนเองกำลังจะถูกทำร้ายมีหรือนางจะยอม

เสิ่นเยว่ยกมือขึ้นมาจับข้อมือของจ้าวหว่านหนิงเอาไว้ แล้วใช้มืออีกข้างกระแทกหน้าอกของนาง เสิ่นเยว่ใส่ลมปราณลงไปเล็กน้อยทำให้แรงกระแทกซัดจ้าวหว่านหนิงลอยไปไกล

เพราะเสียงที่ดังอยู่ทางด้านหลังทำให้ผู้คนที่กำลังให้ความสนใจการต่อสู้บนเวทีหันมามองการต่อสู้ของสตรีที่อยู่ด้านล่างทันที พวกเขาต่างตกตะลึงเพราะสตรีทั้งสองต่างมีใบหน้าที่งดงามเป็นอย่างมาก อีกทั้งสตรีที่กำลังนอนคลุกฝุ่นอยู่คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสำนักเลี่ยงหวงแห่งหุบเขาม่านหมอก พวกเขาไม่เคยเห็นเสิ่นเยว่แต่พวกเขารู้จักจ้าวหว่านหนิงเป็นอย่างดีเพราะวีรกรรมของนางที่ตามราวีสตรีทุกคนที่เข้าใกล้อวิ๋นชิงเฟิง

เหล้าผู้ชุมนุมต่างคิดว่าเสิ่นเยว่ต้องแย่แน่ๆ เพราะคนที่นางหาเรื่องเป็นถึงคุณหนูของหุบเขาม่านหมอก

เสิ่นเยว่ไม่สนใจเสียงวิจารณ์ของผู้คนที่พูดถึงนางกับจ้าวหว่าน หนิงในเมื่อกล้าทำร้ายนางสตรีผู้นี้ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา เสิ่นเยว่เดินย่างสามขุมไปที่จ้าวหว่านหนิงที่ยังนั่งอยู่บนพื้น นางมีท่าทีลนลานเมื่อเห็นเสิ่นเยว่เดินมาหาตน

“หญิงเเพศยาเจ้ากล้าทำร้ายข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

จ้าวหว่านหนิงข่มขู่เสิ่นเยว่

“ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร แต่ข้าจะไม่มีวันปล่อยคนที่คิดทำร้ายข้าไปอย่างเด็ดขาด”

พูดจบเสิ่นเยว่ก็กระชากจ้าวหว่านหนิงขึ้นกำลังจะอัดนางให้รู้สำนึกว่านางกำลังหาเรื่องผิดคน แต่กลับมีบุรุษอีกคนที่ดึงจ้างหว่านหนิงออกไปก่อนทั้งยังใช้ลมปราณซัดที่แขนของเสิ่นเยว่แต่มีใครบางคนใช้ฝ่ามือรับเอาไว้

“คิดทำร้ายคนของข้าเจ้าคงคิดว่าตนเองมีชีวิตอยู่นานเกินไปสินะ”

หลี่เซวียนที่อยู่ในชุดดำใส่หน้ากากปิดบังครึ่งหน้า ซัดคนที่ตั้งใจทำร้ายเสิ่นเยว่กระเด็นไปพร้อมกับจ้าวหว่านหนิง เสิ่นเยว่มองแผ่นหลังของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนขวางนางเอาไว้หลี่เซวียนหันมามองนาง

“เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

เสิ่นเยว่สะบัดหน้าหนี

“นี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน”

หลี่เซวียนเลิกคิ้วมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังพองขนขู่ฟ่อเป็นลูกแมวป่าอยู่ตรงหน้า

“ก็จริง”

เสิ่นเยว่ไม่คิดว่าเขาจะตอบนางเช่นนี้

“ท่าน!!!นี่คงจะเป็นนิสัยที่แท้จริงของท่านสินะ คนเลว”

เสิ่นเยว่ทำท่าจะเดินหนีแต่มีองครักษ์หลายคนของสำนักเลี่ยงหวงมาขวางนางเอาไว้

“พวกเจ้าก็อยากโดนเหมือนนางอย่างนั้นหรือ”

เสิ่นเยว่ที่กำลังหงุดหงิดเพราะหลี่เซวียนตวาดแหวออกไปเหล่าองครักษ์ที่มาใหม่ถึงกับสะดุ้ง แม่นางผู้นี้แม้จะงดงามเเต่ดุร้ายไม่ต่างจากคุณหนูของพวกเขาเลย หลี่เซวียนและอวิ๋นชิงเฟิงรีบมายืนบังเสิ่นเยว่เอาไว้ด้านหลัง

“เรื่องนี้ไม่ใช่พวกเราที่ผิดเป็นคุณหนูจ้าวที่มาหาเรื่องเราก่อน”

อวิ่นชิงเฟิงเป็นคนพูดส่วนหลี่เซวียนที่ยืนมองอยู่เงียบๆ แต่รัศมีความน่าเกรงขามของเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าอวิ๋นชิงเฟิงเสียอีก พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ของนายน้อยกับบุรุษผู้นี้แล้วน่ากลัวยิ่งนัก แต่เพราะหน้าที่องครักษ์ของพวกเขาจึงจำใจต้องทำตามหน้าที่

“หยุดนะพวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน”

เสียงดังมาจากทางด้านเวทีประลอง ผู้คนต่างหันไปมองที่มาของเสียง ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าท่าทางดูน่าเกรงขามเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้กับเขา

บุรุษวัยกลางคนเดินมาพร้อมกับผู้ติดตามเดินตรงมาที่พวกเขา “นายน้อยอวิ๋น”

เขาเอ่ยทักอวิ๋นชิงเฟิงขึ้นมาก่อน

 

“คารวะท่านเจ้าสำนักเลี่ยงหวง”

อวิ๋นชิงเฟิงยกมือประสานคารวะให้กับเขา เจ้าสำนักเลี่ยงหวงพยักหน้าให้อวิ๋นชิงเฟิงแล้วมองเลยมาที่หลี่เซวียน เขาได้ดูการต่อสู้ของชายหนุ่มหน้ากากดำผู้นี้แล้วบอกได้เลยว่าเขาเป็นยอดฝีมือที่อายุน้อยที่หาได้ยาก ถ้าเดาไม่ผิดกระบวนท่าที่เขาใช้ต้องเป็นของท่านปรมาจารย์ ต้วนเอี้ยอย่างแน่นอน เคยได้ยินว่าศิษย์คนสุดท้ายที่ท่านปรามาจารย์ต้วนรับเอาไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์

จ้าวหว่านหนิงเมื่อเห็นบิดาและเหล่าผู้อาวุโสของสำนักตนมาแล้ว นางก็สะบัดชายหนุ่มที่มาช่วยนางทิ้งแล้ววิ่งเข้ามาฟ้องทันที

“ท่านพ่อท่านก็ดีแล้วพวกเขารวมหัวกันทำร้ายข้า ท่านดูสิข้าบาดเจ็บไปหมดทั้งตัว ท่านต้องแก้แค้นคนพวกนี้ให้ข้านะเจ้าคะ”

จ้าวหว่านหนิงบีบน้ำตาร้องไห้ให้บิดาสงสารแต่ครั้งนี้กลับไม่ เหมือนครั้งก่อนๆ เพราะคนที่นางล่วงเกินเป็นอวิ๋นชิงเฟิงนายน้อยของหุบเขาแสงจันทร์และศิษย์ของท่านปรมาจารย์ต้วน เรื่องนี้เขาไม่สามารถให้ท้ายนางเหมือนครั้งที่ผ่านมาได้

“ยังจะมาฟ้องร้องอีกหรือเจ้าทำสิ่งใดลงไปรู้หรือไม่ ทำผิดแล้วยังไม่รู้สำนึก”

จ้าวหว่านหนิงตกตะลึงที่บิดาต่อว่านางทั้งที่เขาไม่เคยทำเช่นนี้ นั่นยิ่งเพิ่มแรงโทสะของนางที่มีต่อเสิ่นเยว่มากขึ้นไปอีก

“ท่านหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าข้าทำผิด เป็นนางต่างหากที่แย่งบุรุษของผู้อื่น เป็นนางที่ผิดทำไมท่านจึงมาต่อว่าข้า”

เสิ่นเยว่รำคาญเสียงแหลมของจ้าวหว่านหนิงนางจึงเดินอ้อมหลี่เซวียนมายืนอยู่ด้านหน้า

“เจ้าบอกว่าข้ากำลังแย่งบุรุษของเจ้าอยู่อย่างนั้นหรือ”

เสิ่นเยว่หันไปถลึงตาใส่หลี่เซวียนนางผลักเขาไปตรงหน้าจ้าวหว่านหนิง

“ข้าหย่ากับเขาแล้วเจ้าอยากได้ก็เอาไปสิ”

ทุกคนที่อยู่ในงานชุมนุมต่างตกใจที่จอมยุทธน้อยผู้นั้นแต่งงานแล้ว นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาออกจากยุทธภพไป เพราะเขาไปแต่งงานนั่นเอง ฮูหยินของเขาก็งงดงามราวกับนางเซียนเช่นนี้หากเป็นพวกตนต่อให้ไม่ต้องกลับเข้าสู่ยุทธภพที่วุ่นวายนี้ตลอดชีวิตพวกเขาก็ยอม

จ้าวหว่านหนิงมองเสิ่นเยว่และมองหลี่เซวียนที่ใส่หน้ากากสลับกันไปมาด้วยความงุนงง

“เจ้ากำลังล้อเล่นอะไร เขาเป็นใครข้าไม่รู้จัก”

เสิ่นเยว่ก็ทำหน้างุนงงไม่ต่างกัน

“เจ้าเอาแต่ป่าวประกาศว่าข้าแย่งบุรุษของเจ้ามิใช่หรือ เขานี่ไงอดีตสามีของข้าเจ้าอยากได้ก็เอาไปสิ ถ้าหากไม่ใช่เขาแล้วเจ้าหมายถึงผู้ใดกัน”

เสิ่นเยว่ยังคงยืนยันคำเดิม จ้าวหว่านหนิงชี้ไปที่อวิ๋นชิงเฟิง

“เขา”

“เอ๋!!!!”