กองกำลังแห่งตำหนักบูรพา

“สามารถขัดรับสั่งของรัชทายาทได้ เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่สมควรหรือมีเหตุผลไม่เพียงพอ”

องค์รัชทายาททวนประโยคของซุนจ้าวเฟิงที่ก้าวเข้ามาในตำหนักบูรพาอีกครั้ง และยอมตกลงที่จะเป็นคนของตำหนักบูรพา เพียงแต่มีเงื่อนไขบางประการ ซึ่งก็คือซุนจ้าวเฟิงผู้นี้มีสิทธิ์ที่จะขัดรับสั่งของรัชทายาทและตัดสินใจในสถานการณ์ต่างๆ ได้ด้วยตนเองโดยไม่ต้องอนุญาตก่อน

นับว่าเป็นคนที่มีอุดมการณ์ไม่น้อย แต่ใช่ว่าบุรุษผู้นี้จะชำนาญในการอยู่ในที่มืด ซุนจ้าวเฟิงเป็นขุนนางตำแหน่งสูงตั้งแต่อายุยังน้อย ฉะนั้นเขาจึงอยู่ในที่แจ้งมาโดยตลอด การจะก้าวเข้ามาทำงานในที่มืดโดยมีข้อตกลงเช่นนี้ ผู้เป็นองค์รัชทายาทจึงไม่เห็นควรนัก

“แต่ท่านไม่เคยทำงานเช่นนี้มาก่อนใต้เท้าซุน ท่านอาจจะก้าวพลาด หรือไม่ก็ตัดสินใจผิดพลาดได้โดยง่าย”

“หากกระหม่อมไม่เข้าใจ ขอเพียงองค์รัชทายาทบอกถึงเหตุผลก็เพียงพอ ถึงแม้กระหม่อมจะไร้ประสบการณ์ แต่ใช่ว่าจะไร้ความสามารถในการไตร่ตรอง”

“ได้” ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งรัชทายาทจึงตอบตกลง ด้วยว่าเห็นประโยชน์ในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน “เช่นนั้นก็ย่อมได้ ท่านคือคนที่ข้าอนุโลมให้เท่านั้น ต่อไปในวันข้างหน้าจะไม่มีใครได้ข้อตกลงเช่นนี้อีก ฉะนั้นแล้วจงตระหนักให้ดีว่าสิ่งที่ท่านตั้งมั่นคือสิ่งใด และอย่าให้สิ่งใดมาทำลายมันได้ ไม่เว้นแม้แต่จักรพรรดิหรือว่าตัวของข้าเอง”

“และอีกข้อหนึ่ง...”

“เหตุใดท่านจึงโลภมากถึงเพียงนี้ใต้เท้า” รัชทายาทเอ่ยถามเมื่อซุนจ้าวเฟิงกล่าวถึงเงื่อนไขอีกข้อ กระนั้นก็ยอมฟังแต่โดยดี

“หากกระหม่อมพลาดพลั้งจนถึงแก่ชีวิตในงานใดงานหนึ่ง ขอให้พระองค์พาเหอเสี่ยวอิง ภรรยาของกระหม่อมออกจากเมืองหลวงและให้นางพำนักอยู่ในที่ที่ปลอดภัย”

“ทุกการตัดสินใจของท่านต้องมีภรรยาอยู่ด้วยเสมอหรือ เช่นนี้แหละหนาบุรุษที่เพิ่งจะแต่งงาน เห็นทุกอย่างหวานชื่นไปเสียหมด” รัชทายาทเอ่ยอย่างเข้าใจ ด้วยว่าตนนั้นมีสนมไม่น้อย เรื่องพวกนี้จึงเคยพานพบมาบ้าง จึงตีค่าประโยคเมื่อครู่นี้ของซุนจ้าวเฟิงเป็นเพียงคำพูดของบุรุษที่เพิ่งจะแต่งงานเท่านั้น “ต่อไปหากท่านแต่งอนุเข้าจวน ข้าไม่ต้องเป็นธุระจัดการสตรีของท่านทุกคนเลยหรือ เช่นนั้นจะไม่เป็นการเอาเปรียบผู้อื่นรึ ในเมื่อคนของตำหนักบูรพานี้ล้วนมีภรรยาเอกและอนุภรรยาด้วยกันทั้งนั้น”

“แค่เหอเสี่ยวอิงเท่านั้น ขอแค่พระองค์พานางออกจากเมืองหลวงและได้พักพิงอยู่ในที่ที่ปลอดภัย เรื่องอื่นกระหม่อมไม่สนใจ”

รัชทายาทแห่งต้าเว่ยทอดมองบุรุษที่ตอบด้วยเสียงหนักแน่นก็หันไปหาอนุชาที่ยืนอยู่ข้างกาย และได้รับการพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่า หากไม่ยอมตกลงในเรื่องนี้ ซุนจ้าวเฟิงก็จะไม่ยอมเข้าร่วมด้วย

“ตกลง หากวันนั้นมาถึง ภรรยาเอกของท่านจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบนอกเมืองหลวงอย่างที่ท่านต้องการ”

“ขอบพระทัย”

“ว่าแต่เหตุใดจึงคิดว่าถ้าหากท่านเป็นคนของตำหนักบูรพาแล้ว จะเกิดเรื่องจนทำให้ถึงแก่ชีวิตได้”

“เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องดีและไม่ดี การมีอยู่ของกองกำลังนี้ใช่ว่าจะเป็นคุณและไร้โทษเสียทีเดียว อย่างไรเสียพระองค์ก็คือรัชทายาท อำนาจหลังบัลลังก์มังกรย่อมก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง”

เมื่อรัชทายาทได้ยินเช่นนั้น ก็เห็นด้วยในสิ่งที่รองเสนาบดีเบื้องหน้ากล่าวมา แต่ใช่ว่าจะถูกทั้งหมดเสียทีเดียว

“หน้าที่ของข้าในวังหลวงแห่งนี้ นอกจากการเป็นรัชทายาทแล้ว ก็คือดูแลสำนักตรวจสอบของราชสำนัก ท่านคงเข้าใจดีกระมัง การปกครองของแคว้นนี้ใช่ว่าจะบริหารจัดการได้อย่างถี่ถ้วน สำนักตรวจสอบนั้นมีความสำคัญน้อยที่สุดในสามสำนัก อำนาจใหญ่ไปอยู่ที่สำนักบริหารและสำนักราชเลขาธิการ แม้แต่ท่านเองยังถูกควบคุมโดยอัครเสนาบดีสำนักบริหาร ในส่วนของการตรวจสอบนั้นถูกคนมากมายมองข้ามและไม่ให้ค่า เพราะอย่างนั้นขุนนางทั้งหลายจึงให้ข้าที่เหมือนจะไร้ค่าไม่ต่างกันช่วยดูแลสำนักตรวจสอบนี้”

“พระองค์เป็นรัชทายาทจะไร้ค่าได้อย่างไร”

“ใครต่อใครต่างกล่าวว่าข้าคือรัชทายาทที่อยู่เบื้องหน้า รับเคราะห์แทนรัชทายาทตัวจริงที่เป็นพี่ชายของข้า เขาสมควรได้เป็นรัชทายาท แต่ข้ากลับได้ตำแหน่งนี้มา ขุนนางพวกนั้นจึงกล่าวว่านี่คือแผนของจักรพรรดิ ที่ใช้ข้ามาเป็นเป้านิ่งเพื่อรักษาพระราชโอรสคนสำคัญเอาไว้”

“เช่นนั้นพระองค์โกรธในเรื่องนี้ จึงคิดจะแก้แค้น”

“แล้วท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ หากท่านคิดว่าข้าเป็นคนดี ข้าก็คงทำให้ท่านผิดหวังแล้วใต้เท้า” รัชทายาทกล่าวพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ยากจะคาดเดา “วันนี้ข้าคงต้องคุยกับท่านอีกยาว เช่นนั้นเราไปนั่งคุยกันในอุทยานดีหรือไม่ นั่งสนทนา ดื่มชา ชมหมู่มวลดอกไม้ให้รื่นรมย์เสียหน่อย”

ซุนเจิงไม่เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงเดินตามรัชทายาทอย่างว่าง่าย และบัดนี้ก็เกิดคำถามต่างๆ นานา แต่ไม่อาจจะเอ่ยปากพูดสิ่งใดได้ เพราะนี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาตั้งคำถาม แต่เป็นเวลาที่เขาจะล้วงเอาข้อเท็จจริงเสียมากกว่า เมื่อนั่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ในอุทยานพร้อมกับป้านชา การสนทนาก็เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ

“ข้าโตที่นี่ พี่น้องก็มีมากมายจนจำแทบไม่ไหว ตั้งแต่เด็กทุกคนต่างบอกว่า พี่ชายของข้าต้องได้เป็นจักรพรรดิ และข้าก็เชื่อแบบนั้น แต่วันหนึ่งกลับมีราชโองการแต่งตั้งข้าให้เป็นรัชทายาท ทุกอย่างอยู่เหนือความคาดหมาย ทุกคนมองว่านี่คือกลอุบาย และข้าคือเหยื่อที่รับเคราะห์ในอุบายนี้ แต่ที่ทุกคนไม่รู้คือ พระราชบิดาบอกกับข้าตั้งแต่ข้ายังเยาว์วัย ว่าวันหนึ่งข้าจะได้ยืนในตำแหน่งที่พระราชบิดาเคยยืน และทุกอย่างที่ลือกันทั่ววังหลวงนั้นหามูลไม่ได้ เวลานั้นข้าไม่เข้าใจ แต่มาบัดนี้ข้าอาจจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง”

ซุนเจิงฟังอย่างตั้งใจ มองบุรุษที่อายุน้อยกว่าตนมากอย่างตั้งคำถาม แต่เหมือนว่าสมัยนี้จะมีข้อสันนิษฐานที่เป็นไปได้ไม่กี่อย่าง “หมากการเมือง”

“ถูกต้อง ข้าเป็นบุตรที่เกิดจากฮองเฮา สมควรได้เป็นรัชทายาทโดยชอบธรรม แต่พี่ชายของข้าเป็นบุตรที่เกิดจากสนมกุ้ยเฟยที่พระราชบิดาโปรดปราน ขุนนางทั้งหลายจึงอยากสับเปลี่ยนกฎเกณฑ์บางอย่างเพื่อขั้วอำนาจให้ดำรงอยู่ต่อไป แต่กระนั้นจักรพรรดิก็ไม่ปล่อยให้สตรีมาอยู่เหนือเหตุและผลที่สมควร พระราชบิดาดึงดันให้ข้าเป็นรัชทายาท แม้ว่าจะมีคนคอยทัดทานอยู่ตลอดเวลา จนถึงตอนนี้ขุนนางยังไม่เห็นด้วย หากข้าจะเข้าไปว่าราชการกับจักรพรรดิ ด้วยว่าจะเป็นการสั่นคลอนอำนาจของจักรพรรดิ จึงจัดแจงให้ข้ามาดูแลสำนักตรวจสอบเพราะมีความสำคัญน้อยที่สุด แต่เหมือนว่าพวกเขานั้นจะหยิบยื่นอาวุธให้ข้าอย่างไม่รู้ตัว”

“พระองค์หวังในอำนาจ หรือหวังที่จะได้อำนาจอย่างชอบธรรม”

“มันต่างกันหรือ”

“หากหวังในอำนาจ พระองค์ไม่สนใจว่าที่มาของอำนาจนั้นจะดีหรือเลวเพียงใด ขอให้พระองค์ได้ครอบครองก็เพียงพอ แต่หากหวังในอำนาจโดยชอบธรรม คือพระองค์หวังว่าจะได้อำนาจมาด้วยความถูกต้อง และใช้มันอย่างถูกทาง”

“ข้าคงอยู่ระหว่างสิ่งที่ท่านกล่าว เพราะข้าไม่อาจได้อำนาจโดยชอบธรรมหากไม่ใช้วิธีที่เลวทราม วังหลวงแห่งนี้มีอะไรอีกมากที่ท่านไม่เข้าใจ และข้าก็ไม่ขอให้ท่านมาเข้าใจข้าเช่นกัน ท่านมีสิทธิ์ที่จะตัดสินว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นถูกต้องหรือไม่ ข้าไม่ใช่ผู้หยั่งรู้ เพราะฉะนั้นข้าจึงต้องการคนที่กล้าทัดทานข้าแม้แต่ในเรื่องเล็กๆ เผื่อว่าวันใดข้าหลงระเริงจนเกินไป จะได้มีคนคอยเตือนและชี้นำ”

“พระองค์จะทำเพื่อราษฎร?”

“ข้าทำในสิ่งที่ควรทำ ไม่อาจกล่าวได้เต็มปากว่าทำเพื่อราษฎร อาจมีคนได้ประโยชน์และเสียประโยชน์ นั่นเป็นเรื่องปกติของการใช้อำนาจ เพียงแต่ข้าทำเพื่อคนส่วนมาก”

“อย่างน้อยๆ พระองค์ก็ไม่ได้กล่าวให้ตนเองเป็นคนดี”

“ท่านพอใจหรือ ที่รัชทายาทเป็นคนเลวเช่นข้า”

“ในแผ่นดินไม่มีใครที่ดีพร้อม ทุกคนต่างมีความเลวที่เคยกระทำด้วยกันทั้งนั้น หากพระองค์กล่าวว่าตนเป็นคนดี หรือทำทุกอย่างเพื่อราษฎร กระหม่อมก็ไม่อาจเชื่อพระองค์ได้ แต่นับว่าพระองค์ยังซื่อตรงกับตนเองอยู่มาก จึงกล่าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง”

“ท่านทดสอบข้าหรือ” ซุนเจิงไม่ตอบสิ่งใด เขาก้มหน้ายกน้ำชาขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อนท่าทีของตนเมื่อถูกจับได้ แต่อีกฝ่ายที่เพิ่งจะรู้ตัวกลับหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

“ข้าชักชอบท่านเสียแล้วใต้เท้าซุน”