บทที่ 3

🥮กระท่อมท้ายสวรรค์🥮

เสวียนอี้ได้ยินสิ่งที่เฟิ่งหลานเอ่ยพรรณาถึงเทพ

หมิงเยี่ยเขาก็เริ่มรู้สึกอิจฉาเทพหมิงเยี่ยเหลือเกินที่เทพธิดาน้อยใหญ่ต่างพากันหลงเสน่ห์เทพมังกรตนนี้รวมถึงเฟิ่งหลานธิดาหงส์ที่เขาแอบรักมาเนิ่นนานด้วย

“ที่เจ้าดีใจขนาดนี้แสดงว่าเจ้าคงจะชอบเขามากจริงๆ” เสวียนอี้ถามเฟิ่งหลานด้วยความรู้สึกน้อยใจ

“ใช่!ข้าชอบเขาด้วยใจจริงถึงแม้ว่าตัวข้าจะไม่ได้ครอบครองข้าก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป”นางตอบเสวียนอี้ออกมา

“ข้าก็คิดแบบเดียวกันกับเจ้าแต่ทำไมเจ้าถึงไม่มองมาที่ข้าบ้างล่ะเฟิ่งหลาน” เสวียนอี้คิดในใจจากนั้นก็ทำหน้าเศร้าพร้อมกับถอนหายใจ

เฟิ่งหลานมองมาที่เสวียนอี้นางเห็นท่าทีและสีหน้าที่เศร้าเฟิ่งหลานจึงคิดว่าลูกท้อพันปีไม่ถูกใจเขารึนางจึงยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของเสวียนอี้แล้วตบเบา ๆ คล้ายกับปลอบใจ

“เสวียนอี้ไว้ข้าจะทำยาบำรุงฟื้นฟูตบะให้กับท่านนะรับรองท่านต้องถูกใจแน่นอน” เฟิ่งหลานพูดเสร็จก็ส่งยิ้มอย่างสดใสให้เขา

เสวียนอี้เองได้แต่ยิ้มตอบรับให้นางเบาๆแบบเศร้าใจโดยที่เฟิ่งหลานไม่รู้เลยว่าเขานั้นไม่ได้เสียใจเรื่องผลลูกท้อพันปีแต่เสียใจที่นางไม่เคยรู้ถึงจิตใจเขาบ้างเลย

ทางด้านเหนียงซีเทพวารีก็คอยเอาแต่ตามติดตัวของหมิงเยี่ยอยู่ตลอดเวลานางเข้าออกตำหนักมังกรของเขาแบบไม่สนสายตาเทพธิดาองค์อื่น ๆ เพื่อแสดงให้รู้ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขามากว่านางแล้วในสรวงสวรรค์แห่งนี้

เหนียงซีนั้นชอบหมิงเยี่ยมากซึ่งตัวเขาเองก็รู้ดีแก่ใจแต่ว่าเขาก็คอยบอกเหนียงซีมาตลอดว่าความรู้สึกที่เขามีให้นางมีแค่ความรู้สึกเพียงแค่สหายเท่านั้น

“หมิงเยี่ยเมื่อไหร่ท่านจะเข้าใจจิตใจของข้าว่ารู้สึกกับท่านเช่นไร” เหนียงซีพูดพร้อมกับจับมือเพื่อให้หมิงเยี่ยรู้ว่านางรักเขามากเพียงใด

“เหนียงซีข้าจำได้ว่าเคยบอกกับเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าข้ามีความรู้สึกกับเจ้าเพียงแค่สหายเท่านั้นมากกว่านี้คงไม่ได้” หมิงเยี่ยบอกกับนาง

เหนียงซีได้ยินเช่นนั้นก็ก้มหน้าเพราะเสียใจนางบีบน้ำตาหวังให้หมิงเยี่ยเห็นใจและรับรักของนางบ้างแม้สัก

น้อยนิดบ้างก็ยังดีไม่ใช่เอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจแบบนี้

“เหนียงซีต่อให้เจ้าร้องไห้ข้าก็ให้ความรู้สึกได้เพียงแค่สหายเท่านี้จริงๆ” หมิงเยี่ยบอกกับนาง

พอเหนียงซีได้ยินคำพูดของหมิงเยี่ยที่ยืนกรานเช่น นั้นก็ทำให้นางคิดในใจถ้าหากข้าไม่ได้ใจของท่านก็อย่าหวังว่าใครจะได้ใจของท่านไปข้าจะไม่ให้ธิดาเทพองค์ใดเข้ามาใกล้ชิดท่านได้เลยแม้สักคนพลันเหนียงซีปล่อยมือเขาด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองและเดินออกจากตำหนักมังกรของ หมิงเยี่ยไปทันที

หมิงเยี่ยเห็นเหนียงซีเดินกลับไปที่ตำหนักของนางตัวเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องทำแบบนี้แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขานั้นก็ไม่ได้มีใจให้กับเหนียงซีหากยิ่งยื้อเหนียงซีเองก็จะยิ่งทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยและสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือกลัวว่าเมื่อวันนึงที่เหนียงซีรู้ว่าเขามีใจให้นางผู้อื่นนางผู้นั้นจะเป็นทุกข์เพราะเขาเสียป่าว

วันต่อมาเฟิ่งหลานก็ไปปีนเก็บผลลูกท้อพันปีบนต้นท้ออีกครั้งเมื่อนางเก็บจนใกล้จะเสร็จพลันหมิงเยี่ยก็มาแล้วเอ่ยทักนางขึ้นมา

“ข้าว่าเจ้าคงอยากเป็นเทพวานรมากกว่าเป็นเทพหงส์เสียมากกว่ากระมั้งเพราะข้ามาทีไรเจ้าก็อยู่บนต้นไม้ตลอดเวลา..!” เสียงของหมิงเยี่ยเอ่ยขึ้นมา

เมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเสียงของหมิงเยี่ยนางก็ชะโงกหน้าออกมามองเขาแล้วเอ่ยทักทายขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้กับหมิงเยี่ยอย่างดีใจโดยที่นางไม่ทันได้ระวังจึงทำให้เฟิ่งหลานพลัดหล่นลงมาจากต้นท้อพันปี

แต่เฟิ่งหลานโชคดีที่หมิงเยี่ยเอาตัวของเขามารับร่างของนางไว้ได้ทันเวลาจึงทำให้เฟิ่งหลานนั้นหล่นลงมาบนแขนของเขาเข้าพอดี

จังหวะนั้นเฟิ่งหลานก็ลืมตาแล้วสบตากับเขาจาก นั้นนางก็ยิ้มแห้งเบา ๆ ให้กับหมิงเยี่ยด้วยความที่รู้สึกผิดที่ปีนไปบนต้นไม้อีกแล้ว

“แหะๆ..ท่านเทพหมิงเยี่ยวันนี้ท่านก็มาเก็บผลท้อเหมือนกันหรือ”เฟิ่งหลานถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะกลัวโดนเขาดุ

หมิงเยี่ยมองเฟิ่งหลานที่อยู่บนตัวของเขาด้วยสายตาที่ดุเพราะนางทำอะไรไม่ระมัดระวังตัวอีกแล้วดีที่เขาอยู่ตรงนี้ไม่อย่างนั้นนางคงได้บาดเจ็บอีก