รับน้อง

ตอนที่ 1 รับน้อง 

คณะวิศวะกรรมศาสตร์......

“น้องๆคนไหนลงทะเบียนเสร็จแล้วเชิญรับป้ายชื่อทางนี้ครับ! รุ่นพี่ปีสองตะโกนเรียกน้องปีหนึ่งคณะวิศวะกรรมศาสตร์เสียงดังในพิธีรับน้องก่อนเปิดภาคเรียน “น้องชื่ออะไรครับ? รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยถามน้องที่มารับป้ายชื่อ “ลูกน้ำค่ะ” หญิงสาวตอบกลับรุ่นพี่แล้วเขาก็เขียนชื่อเธอลงในแผ่นกระดาษแล้วคล้องที่คอให้ “ขอบคุณค่ะ” ลูกน้ำตอบ “น้องคนต่อไปชื่ออะไรครับ? “เทียนหอมค่ะ” เธอตอบกลับแล้วรุ่นพี่ก็เขียนลงแล้วเอาคล้องคอให้เหมือนคนอื่น “เทียนหอมไม่พอ ตัวก็หอมอีกนะครับ” ปั้ง! เมื่อเสียงแซวจากรุ่นพี่จบลงโต๊ะที่ตั้งอยู่ด้านหลังก็ล้มลงกับพื้นเสียงดังลั่นโรงยิมทุกคนต่างหันมองเพราะที่โต๊ะล้มเกิดจากการกระทำของรุ่นพี่ปี3อย่างซัน “พวกมึงชักช้าแบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จวะ? เสียงทรงพลังอำนาจดังขึ้นทำให้รุ่นน้องถึงกับคอหดเป็นเต่าในกระดอง “ไอ้เหี้ยซัน ใจเย็นดิวะน้องเขากลัวหมดแล้ว” เจไดเอ่ยปรามเพื่อนครั้งแรกที่เพื่อนเขาแสดงท่าทางหงุดหงิดแบบนี้ “น้องๆไม่ต้องตกใจนะครับ พอดีเพื่อนพี่มันไม่ได้ปล่อยน้ำ” บอสตะโกนเสียงดังเพื่อปลอบน้องๆ “ไอ้สัสบอส” ซันหันไปว่าเพื่อน “เกือบฉิบหายแล้วไหมมึงไอ้กิต” รุ่นพี่ปี2ต่างซุบซิบกันเมื่อเห็นการกระทำของรุ่นพี่ “กูว่าคนนี้ของเฮียซันชัวร์” “คนต่อไปชื่ออะไรครับ? “ภูมิครับ” เมื่อทุกคนได้ป้ายชื่อหมดแล้วก็มานั่งรวมตัวกันในหอประชุมหน้าคณะ “พวกคุณ!อย่าชักช้าเห็นไหมเพื่อนเขารอ” เสียงของมังกรที่ทำหน้าที่ว้ากตะโกนลั่น ทำให้รุ่นน้องต่างชุลมุนในการหาที่นั่ง “เธอ!เธอชื่ออะไรเหรอเราลูกน้ำนะ” ในขณะที่นั่งเรียงแถวกันคนที่นั่งข้างๆเทียนหอมก็เอ่ยถามเธอ “เทียนหอม ยินดีที่ได้รู้จัก” เทียนหอมตอบรับด้วยรอยยิ้ม “เรามาเป็นเพื่อนกันไหม ฉันยังไม่มีเพื่อนเลย” ลูกน้ำกระซิบเบาๆเพราะกลัวพี่ว้ากได้ยินเสียงคุยกัน “ชื่อเทียนหอมเหรอ?เราชื่อภูมินะ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกข้างของเทียนหอมเอ่ยขึ้น “อืม ยินดีที่ได้รู้จักนะภูมิ” คนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีตอบรับด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้มามีสายตาอาฆาตกำลังจ้องมองมา “เราขออยู่กลุ่มเทียนด้วยได้ไหม? ภูมิเอ่ยถามทั้งสองคุยอย่างซุบซิบกัน “ดะ..” เทียนหอมยังไม่ได้ตอบกลับเสียงพี่เฮดว้ากก็ดังขึ้นก่อน“ทุกคนเงียบ!สองคนนั้นยืนขึ้นครับ” พี่เฮดว้ากตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้มาที่ภูมิและเทียนหอมที่นั่งคุยส่งยิ้มให้กันอยู่ “คุณสองคนนั่นแหละครับยืนขึ้น” พี่เฮดว้ากพูดขึ้นอีก ภูมิกับเทียนหอมจึงยืนขึ้นพร้อมกัน “แนะนำชื่อตัวเองดังๆเริ่ม” รุ่นพี่ออกคำสั่ง “สวัสดีครับผมภูมิครับ! “สวัสดีค่ะฉันชื่อเทียนหอม” ทั้งสองต่างทำตามพี่เฮดว้ากสั่ง “มึงว่าไอ้เหี้ยซันมันจะทำอะไรวะ? บอสซุบซิบกับหลินเพื่อนสนิทผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขา “กูก็ว่ามันแปลกไปนะปกติไม่เห็นจะอยากว้าก” หลินพูดเสียงเบาได้ยินแค่สองคนกับบอส “ปล่อยมัน” เสียงเจไดพูดแทรกมา “พวกคุณเห็นไหม ว่าเพื่อนเขาทำอะไรกันอยู่? คำถามดังลั่น “ตอบ! เสียงพี่เฮดว้ากดังขึ้นเอง “ไอ้โหดเอ้ย” เทียนหอมพึมพรำเบาๆนึกหมั่นไส้พี่เฮดว้ากจะทำเป็นเข้มอะไรนักหนา “ในขณะที่เพื่อนเขานั่งฟังอย่างให้ความร่วมมือพวกคุณสองคนกับเอาแต่คุยกัน คุณว่าตัวเองทำถูกแล้วเหรอครับ? “ไม่ครับ!ภูมิยืดอกตอบอย่างฉะฉาน “คุณตอบผมมาซิว่าผมจะทำอย่างไงกับพวกคุณดี? พี่ว้ากเอ่ยถามเสียงดังทุกคนที่อยู่ในบริเวรนั้นต่างนั่งก้มหน้าเงียบไม่ยอมปริปาก “พวกคุณทั้งหมดที่อยู่ในนี้ พวกคุณบอกผมได้ไหมว่าผมควรทำลงโทษเพื่อนพวกคุณยังไง? ทุกคนในหอประชุมต่างก็เงียบไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา “พวกคุณไปวิ่งรอบสนามสักสิบรอบไหม ปล่อยให้เพื่อนคุณสองคนเขานั่งคุยกันรอ” “ผมขอวิ่งแทนทุกคนเองครับ” ภูมิยกมือเพื่อที่เพื่อนๆทุกคนจะได้ไม่โดนลงโทษ “แมนดี!ผมชอบ ผมขอสั่งให้คุณสองคนวิ่งรอบสนามสิบรอบเดี๋ยวนี้” “ผมขอวิ่งคนเดียวได้ไหมครับ? ภูมิถามเพราะเป็นห่วงเพื่อนตัวเล็กที่แสนบอบบางอย่างเทียนหอม “ยี่สิบรอบ ปฏิบัติ! ยิ่งเห็นภูมิออกหน้ารับแทนหญิงสาวพี่เฮดว้ากก็ยิ่งโมโหมากขึ้นสั่งเพิ่มรอบโดยไม่คิดจะปรานี “พอเถอะภูมิ ฉันไหวน่าแค่สิบรอบเอง” เธอตอบพร้อมกับพาเพื่อนเดินออกไปที่สนาม กลับถึงบ้านเมื่อไหร่มึงโดนแน่ไอ้เหี้ยซัน เทียนหอมได้แต่ก่นด่าชายหนุ่มในใจอย่างหงุดหงิด “ขณะที่รอเพื่อนของพวกคุณ ผมอนุญาติให้พักคุยกันได้จนกว่าเพื่อนของพวกคุณกลับมา ทราบไหมครับ? “ทราบครับ/ทราบค่ะ”      “ไอ้ซันมึงทำเหี้ยไรวะ? เจไดเดินเข้ามาถามเพื่อนซันเดินไปนั่งที่เก้าอี้ “ลงโทษคนไม่รักษากฎระเบียบไง? ซันตอบ “โธ่!น้องคนสวยกู จะครบสิบรอบหรือเปล่า? บอสบ่นกับตัวเองถึงหญิงสาวที่เขาแอบห่วง “พวกมึงหัวอ่อนระวังจะหลงลูกอ้อนยัยนั่น” ซันหลุดปากพูดกับเพื่อนอย่างตั้งใจ “มึงพูดเหมือนรู้จักน้องเขาดีไอ้เวร” หลินว่าขึ้น “หึ” มีเพียงเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอของซัน เขาไม่ได้ตอบกลับอะไรเพื่อนเลย               แฮ่ก แฮ่ก เสียงหายใจหอบเหนื่อยของนักศึกษาสองคนที่วิ่งรอบสนามฟุตบอลไปอย่างช้าๆ มีหลายครั้งที่เทียนหอมหยุดวิ่งเอามือค้ำหัวเข่าทั้งสองข้างเป็นการพักเหนื่อย พอภูมิเห็นเทียนหอมหยุดอยู่กับที่เขาก็วิ่งกลับมาหาเพื่อน “ไหวไหมเทียนหอม? ภูมิเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ไหวสิ เราไหวอีกแค่เจ็ดรอบเอง สบายม๊าก” เธอว่าพร้อมกับก้าวขาออกไปแต่ยังไม่ทันไรเทียนหอมก็ทรุดนั่งคุกเข่าลงกับพื้นก่อนที่ทุกอย่างจะมอดดับไป พรึ่บ   “เทียนหอม” ภูมิร้องขึ้นรีบโผเข้าช้อนศีรษะของเพื่อนเอาไว้ในอ้อมแขน “เทียน!” เสียงของลูกน้ำตะโกนเรียกชื่อเพื่อนจนทุกคนหันไปมองตามเสียงเธอ เพราะเธอนั่งมองเพื่อนทั้งสองอยู่ตลอดเวลาเพราะเป็นห่วงลูกน้ำจึงได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด “รุ่นพี่เทียนหอมเป็นลมค่ะ” ลูกน้ำพูดพร้อมกับวิ่งตาตื่นออกไปจุดที่เพื่อนอยู่ “เวรแล้วไง ลูกเขาจะตายไหมนั่น?  บอสสบถขึ้นพร้อมวิ่งตามซันออกไปดูรุ่นน้อง “ยาดมอยู่ไหนยาดม? หลินว่าอย่างรุกรนวิ่งไปหยิบยาดมแล้วตามเพื่อนไป “หลบ” ซันว่าเสียงเข้มเอามือดันรุ่นน้องออกแล้วช้อนร่างบางขึ้นมากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังห้องพยาบาล  “ตื่นได้แล้ว ไม่มีใครตามมาหรอก” คนที่อุ้มเธอในท่าเจ้าสาวพูดขึ้นพร้อมยกยิ้มมุมปาก “ไม่ตื่นใช่ไหม ได้!” ปึก “โอ้ย ไอ้บ้าซัน” เมื่อเดินถึงเตียงสำหรับผู้ป่วยในห้องพยาบาลซันก็โยนเทียนหอมลงอย่างแรงจนเธอร้องโอดโอยเพราะความเจ็บ “โยนมาได้เจ็บนะโว้ย” เทียนหอมยังต่อว่าเขาไม่หยุด “ถนัดจังนะอ่อยผู้ชายคนอื่น ทีกับผัวนึกว่าเป็นศัตรูกันมาแปดล้านภพแปดล้านชาติ” ซันว่าประชดประชันแต่ก็ไม่ได้เกินพอดีเพราะทุกอย่างมันคือเรื่องจริง “อย่าพูดมากได้ไหม นายมีความผิดติดตัวอยู่นะ” คนนั่งบนเตียงทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่แฟนหนุ่ม “ฉันทำอะไร? ซันถามเสียงเรียบ “ก็ที่ฉันต้องมานอนห้องพยาบาลนี่ไง” เทียนหอมว่าพร้อมกับเชิดหน้าจนคอจะหัก “เธอทำผิดกฎต้องโดนลงโทษสิ” “กฎอะไรมิทราบ? เธอกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า “คุยกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่สามี” ซันตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “กฎบ้าบอแบบนี้มีที่ไหนกัน? เทียนหอมพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ก็มีที่ฉันนี่ไง ทีหลังก็จำไว้อย่าได้เข้าใกล้ไอ้เวรนั่นอีก” ว่าจบซันก็กลับหลังหันเดินออกไปจากห้องพยาบาลปล่อยให้เทียนหอมได้พักเหนื่อย “ หึ คิดว่านายตั้งกฎบ้าบอนี่เป็นคนเดียวหรือไง ไอ้ผัวบ้า” เทียนหอมพึมพรำพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา 

@บ้านอุ่นรัก

“คุณซัน ทำไมวันนี้กลับดึกจังคะ?” ป้าแม่บ้านเอ่ยถามเจ้านายยังหนุ่มของเธอ “เทียนหลับแล้วเหรอ? ซันไม่ตอบแต่กลับตั้งคำถามแทน “หลับไปพร้อมคุณหนูเลยค่ะ สงสัยวันนี้จะเรียนเหนื่อย” ป้าแม่บ้านตอบ “ไม่ต้องตั้งโต๊ะนะครับผมทานมาแล้ว” ซันว่าพร้อมกับก้าวเท้าเดินผ่านห้องรับแขกขึ้นชั้นบนของบ้าน สายตากับไปสะดุดกับกองผ้านวมและหมอนหนึ่งใบ “ป้าแกวครับ นี่ผ้าอะไร? ซันชี้นิ้วไปที่กองผ้านวม ป้าแม่บ้านก็กระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ “ผ้า ผ ผ้าห่มกับหมอนคุณซันค่ะคุณเทียนบอกว่าห้ามใครรบกวนเวลาพักผ่อน” “ห๊ะ อย่าบอกว่าให้ผมนอนที่โซฟานี่? “ค่ะ อ่อ!คุณซันไม่ต้องหากุญแจหรอกนะคะเพราะกุญแจทุกห้องของบ้านคุณเทียนเอาเข้าไปนอนด้วยทั้งพวงเลยค่ะ เสร็จธุระป้าแล้วขอตัวไปพักก่อนนะคะ”ว่าจบหญิงวัยกลางคนก็เดินไปด้านหลังบ้านเพื่อกลับบ้านพักคนงานที่ตนอาศัยอยู่  ก๊อก ก๊อก “เทียน!เปิดประตูให้ซันหน่อย” “เทียนเปิดประตูให้ซันหน่อย” ก๊อก ก๊อก ซันเคาะประตูเรียกอยู่นานแต่ก็ไร้การตอบรับจากคนข้างในห้อง  ก๊อก ก๊อก “เมียคร๊าบเปิดประตูให้ผัวหน่อย ผัวผิดไปแล้วผัวขอโทษ” ซันพยายามพูดจาออดอ้อนคนในห้องนอน แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อทำอะไรไม่ได้มากชายหนุ่มจึงต้องจำใจนอนที่โซฟา ตกดึกในคืนนั้น แป๊ะ เพี๊ยะ “แม่ง จะกัดอะไรนักหนาวะ” เสียงบ่นอุบอิบพร้อมกับร่างสูงที่ลุกขึ้นมานั่งมีเสียงตบยุงแทรกมาจากตบเบาๆก็เริ่มแรงขึ้นเมื่อมันกัดไปไม่ยอมปล่อย เพี๊ยะ “เวรเอ้ยจะได้นอนไหมกู? ซันบ่นกับตัวเองก่อนจะทิ้งหัวลงนอนที่หมอนบนโซฟาห้องรับแขก ทะเลาะกันกับยุงจนเขาเผลอหรับไปในช่วงใกล้สว่าง  “คุณแม่ขา คุณพ่อนอนหลับค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบอยู่ในชุดนักเรียนเตรียมอนุบาลยืนจ้องหน้าพ่อที่โผล่ออกมาจากผ้านวมผืนใหญ่ “คุณพ่อคงจะเหนื่อยมากๆค่ะ ปล่อยให้คุณพ่อนอนต่อนะคะเราไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนไม่ทัน” เทียนหอมบอกกับลูกสาวตัวน้อยแล้วจูงมือลูกไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะไปส่งลูกเข้าเรียนเตรียมอนุบาลส่วนตัวเองก็ไปทำกิจกรรมรับน้องที่มหาลัย