ดวงใจราม

ดวงใจราม

last updateÚltima actualización : 2025-01-23
Por:  พวงชมพูEn curso
Idioma: Thai
goodnovel12goodnovel
No hay suficientes calificaciones
44Capítulos
787vistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

ความหอมหวานที่ได้รับทำเอาคเชนทร์แทบจะลืมไปแล้วว่าเขาไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กับใครที่ไหนมาก่อนแก้วเจ้าจอมคือคนแรก ยิ่งได้รู้ว่าหล่อนไม่ประสาเขายิ่งภูมิใจกับสิ่งที่ได้รับ แม้จะได้มันมาด้วยการกระทำที่ไม่สมเป็นสุภาพบุรุษ แต่ลึกๆ ก็ยังดีใจอยู่ดี จูบแรกของเธอ...

Ver más

Capítulo 1

บทนำ

“우쭈쭈.”

“먹어, 언니, 왜 안 먹어?”

어두컴컴한 밀실에서 온몸이 상처투성이가 된 온사가 숨죽인 채 바닥에 엎드려 있었다. 그녀의 몸에 있는 쇠사슬이 서로 부딪히는 소리를 내며 그녀의 목과 사지를 묶어 빠져나갈 수 없게 했다.

그녀의 앞에는 노란색 옷를 입고 있는 소녀가 개 먹이를 들고 개를 놀리는 것처럼 그녀를 놀리고 있었다.

웃을 때 보조개가 예쁘게 생기는 이 소녀는 그녀의 여동생 온모였다.

온모는 뒤에 있던 시녀에게 불쾌하다는 듯 말했다.

“이거 봐, 우리 언니 진짜 쓸데없다니까? 개로도 못 쓰겠어. 이 몸이 직접 먹여주는데도 감히 안 받아먹잖아.”

시녀는 곧장 앞으로 가 바닥에 있던 사람을 걷어찼다.

차인 사람이 힘겨운 소리를 내자, 그제야 시녀는 온모를 달랬다.

“아가씨, 그러지 마세요. 이 개가 아직도 자기가 국공부 정실 딸이라고 생각할지도 모르지 않습니까.”

온모는 피식 웃으며 말했다.

“온사가 정실 딸은 무슨, 아버지랑 오라버니들도 다 모르는 사람이라는데, 개로 써주는 것도 얘한텐 영광이지.”

“불쌍한게 눈치도 없어.”

온모는 차가운 말 한마디를 던지고 온사의 손을 있는 힘껏 짓이겼다.

너무 세게 밟은 탓에 손가락뼈에서 우두둑 소리가 났고, 온사는 고통스러운 듯 흐느꼈다.

“온사, 내가 마지막 기회 한 번 더 줄게, 그 옥패 내놔.”

“흐…… 흐흐……”

이미 정신이 조금 희미해진 온사는 이 말을 듣고 나서야 힘겹게 반응했다.

그녀는 힘없는 웃음을 내뱉고 말했다.

“온모, 너 헛된 희망 가지지 마……”

옥패는 어머니가 그녀에게 물려준 유일한 물건이었다. 죽는 한이 있더라도 그녀는 절대 온모에게 빼앗기지 않을 것이다.

“멍청한 것, 네가 죽고 싶어서 환장했구나!”

온모는 눈에서 불을 뿜을 것처럼 화를 냈다.

마침 이때, 밖에 있던 누군가에 의해 밀실의 문이 열리고, 실루엣 몇 개가 밀실로 들어왔다.

온모는 그들을 돌아보고 급히 개 사료를 시녀의 품에 숨기며, 마치 마술이라도 부린 듯 순식간에 순수하고 귀여운 얼굴로 바뀌더니 기뻐하며 그들에게 달려갔다.

“아버지, 오라버니들!”

“여긴 어떻게 오셨어요?”

그들은 명나라 진국공과 그의 아들들이었다.

진국공은 워낙 키도 크고 인물이 출중했다.

그의 아들 4명 역시 그대로 물려받아 모두 키와 몸집도 크고, 외모도 아주 뛰어났다.

진국공의 성격도 조금씩은 닮아, 다들 차갑고 사악한 표정을 짓고 있었다.

하지만 유일하게 예외일 때도 있었다. 온모가 부드럽고 나긋나긋한 목소리로 그들을 부르면 차갑고 매정해 보이는 이들의 얼굴에도 생기가 돌았다.

둘째 오라버니 온자신은 경멸하는 눈으로 바닥에 있던 온사를 흘끗 본 뒤 입을 열었다.

“막내야, 어때? 얘가 훔쳐 간 옥패는 돌려받았어?”

훔친 게 아니야!

그녀는 훔치지 않았다.

그건 애초에 그녀의 옥패였다.

“휴, 아니요.”

온모는 굉장히 실망한 듯한 말투로 한숨을 쉬며 억울하다는 듯 말했다.

“어머니가 물려준 유일한 물건이고, 저한테 제일 중요한 물건인 거 알면서도 제가 아무리 부탁해도 안 돌려줘요.”

“저 이제 진짜 어떻게 해야 할지 모르겠어요.”

온모는 말끝에 마치 곧 울기라도 할 듯, 목소리가 떨렸다.

듣고 있던 온자신 일행은 마음이 너무 아팠다.

“온사, 정말 실망스럽구나!”

온자신이 화를 냈다.

입구 쪽에 서있던 셋째 오라보니 온자월도 순식간에 얼굴이 굳어지며 날카롭게 빛나는 검을 뽑아 들었다.

“이렇게 고집을 부리는 이상, 손을 자르고, 자를 때마다 한 번씩 물어보자. 계속 말하지 않으면 손과 발을 모두 베어버릴 게야. 감히 우리 막내 물건을 훔치다니. 네 뼈도 네 입만큼 고집스러운지 보자고!”

“손을 자를 필요는 없어.”

이때, 큰오라버니 온장온이 차가운 목소리로 말했다.

“누군가 온사가 잡혀오기 전에 급하게 뭔가를 삼키는 걸 봤다고 했어.”

온사는 순간 가슴이 철렁 내려앉아 당황한 눈빛이 역력했다.

온자신 일행은 이 모습을 보자 문득 깨달았다.

온자신은 화를 내며 말했다.

“온사 너 미쳤어? 차라리 옥패를 삼키는 한이 있더라도 막내한테 돌려주지 않겠다는 거야?!”

갑자기 온사의 눈에 광기가 돌았다.

기왕 다 들킨 거, 이제 숨길 것도 없었다.

“하하…… 그래요, 나 미쳤어요!”

“온모가 날 이 꼴로 만들고, 우리 어머니가 마지막으로 나한테 물려준 걸 빼앗으려고 하는데 안 미치고 배기겠어요?”

흥분한 온사가 쇠사슬을 잡아끌자, 쇠사슬 소리와 그녀의 목소리가 밀실에 울려 퍼졌다.

“이제 두 가지 선택지 밖에 없어요. 포기할래요? 아니면 내 배를 가를래요?”

항상 차가운 눈으로 조용히 지켜보던 넷째 오라버니 온옥지를 포함한 온자신 일행은 안색이 어두워졌다.

그들은 무의식적으로 그들의 아버지, 즉 진국공 온권승을 바라보았다.

이럴 때 결정을 내릴 수 있는 유일한 사람이었다.

온모는 어두운 기색이 스치더니 입을 삐죽거리며 딱 한마디를 했다.

“아버지, 저 어머니 보고 싶어요.”

그 순간 온사는 온권승의 얼굴에 나타난 미세한 변화를 보았다.

그녀는 그녀가 졌다는 것을 깨달았다.

온권승은 한숨을 내쉬며 말했다.

“온사, 네 오라버니들을 탓하지 말거라. 탓하려면 날 탓해.”

“만약 다음 생에 네가 다시 온씨 가문의 딸로 태어난다면, 온씨 가문이 제대로 보상해 줄 테니.”

온사는 웃는 것 같기도, 우는 것 같기도 한 얼굴로 마치 미친 것 같기도, 정신이 나간 것 같기도 했다.

그녀의 두 눈에서 눈물이 서서히 흘러내렸다.

“아니요, 다음 생에는 절대 온씨 가문 여식으로 태어나지 않을 겁니다!”

얼음장 같이 차가운 검이 온사의 배를 찌르고, 그녀의 마지막 숨이 밀실에서 사라져 가는 순간, 갑자기 진작 그녀의 몸과 하나가 된 옥패에서 빛이 나며 그녀의 몸 안에서 눈부신 빛을 뿜어냈다.

------

명나라, 76년.

초여름.

진국공 저택.

오늘 진국공 저택은 아주 떠들썩했다.

경성의 모든 사람들은 진국공의 두 여식이 함께 성년식을 진행한다는 것을 알고 있었다.

이때 저택 안, 안방.

“아, 안 돼……”

침대 위, 15살의 한 소녀가 마치 무서운 꿈이라도 꾼 듯 떨리는 목소리로 소리쳤다.

곧이어 그녀는 두려움이 가득한 두 눈을 번쩍 뜨고 비명을 지르더니 급히 침대에서 일어나 무의식적으로 손을 뻗어 무언가를 막았다.

“아!”

하지만 상상했던 배를 가르는 통증은 느껴지지 않았다.

온사는 한참 후에야 두려움에 떨며 조심스럽게 눈을 떴다.

이제 보니, 주위가 이상하다는 것을 느꼈다. 그 밀실이 아니었다.

아버지와 큰오라버니, 그리고 온모 일행도 없었다.

그저 고요한 방에 있는 거라곤 익숙한 장식품들뿐이었다.

온사는 두려움에 가득 찬 머리로 한참을 생각하다가 여기가 어딘지 겨우 생각해냈다.

“여기 옛날 내 방이잖아?”

그녀가 아직 국공 저택에서 부모님과 오라버니들의 사랑을 받을 때 지내던 그 방이었다.

“아니, 내가 왜 여기에 있지?!”

드디어 깨달은 온사는 놀라서 침대에서 벌떡 일어나 비틀거리며 바닥에 넘어졌다.

“어떻게 이럴 수가 있어? 나 왜 여기로 돌아온 거야?!”

그녀는 재빨리 도망가려 했다.

아버지와 오라버니들에게 잡힐 수 없었다.

만약 잡힌다면 그녀는 죽은 목숨이었다.

하지만 그녀가 입구에 도착하기도 전에 갑자기 밖에서 문 두드리는 소리가 들렸다.

똑똑.

“아가씨, 언제까지 주무시려고 그러세요. 오늘 아가씨와 막내 아가씨의 성년식 날이잖아요. 늦으시고 제가 안 깨웠다고 하시면 안 돼요.”

온사의 귀에 시녀의 거침없는 목소리가 들려오자, 문을 열려고 손을 뻗었던 온사가 깜짝 놀라 손을 내렸다.

그 말에 그녀는 움직임을 서서히 멈추고 멍한 얼굴을 했다.

“서…… 성년식?”
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
44 Capítulos
บทนำ
“นะรามลูก ถือว่าช่วยแม่สักครั้ง” เกิดร่องรอยความลำบากใจขึ้นหลังจากสิ้นคำขอร้องของ ‘ผู้เป็นมารดา’ ที่นานๆ ครั้ง จะพาตัวเองมาเยี่ยมเยียนให้พอให้พบหน้า และก็เป็นทุกครั้งที่อีกฝ่ายมักจะนำพาปัญหามาให้ ‘คเชนทร์’ ลูกชายคนโตต้องคอยแก้ไขให้ หากแต่ครั้งนี้ปัญหาที่ท่านนำติดตัวมาด้วยนั้น เป็นเรื่องที่ค่อนข้างทำให้รู้สึกลำบากใจไม่น้อย“ขอโทษครับ แต่ครั้งนี้ผมคงช่วยอะไรไม่ได้” หากสิ่งที่คนตรงหน้าร้องขอ เป็นเรื่อง ‘เงิน’ เหมือนทุกครั้ง เขาคงยอมช่วยเพื่อตัดปัญหา หรือความวุ่นวายที่จะตามมาไม่จบสิ้น แต่เพราะครั้งนี้คำขอร้องของท่านมันต่างออกไปจากครั้งก่อนๆ จึงเป็นเรื่องยากที่จะรับปากออกไปส่งๆ โดยไม่คิดถึงสิ่งที่อาจจะตามมาในภายหลังคุณฉัตรแก้วมีสีหน้าลำบากใจไม่น้อยต่อคำปฏิเสธของลูก ลูก...ที่นางไม่ค่อยจะเหลียวแลเท่าไหร่ตราบเท่าที่พอจะจำความได้ ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกที่ดูเหมือนจะขาดหายไปนับตั้งแต่วันนั้น วันที่นางตัดสินใจหย่าขาดกับพ่อของลูก และก็เป็นผู้ชายจองหองคนนั้น ที่กักตัวลูกชายของเธอไว้ ไม่ยอมปล่อยให้คเชนทร์ไปกับนางด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่า เขากลัวนางพาลูกออกไปลำบากคงเป็นการดีกว่าที่ให้ลูกอยู่กับเ
Leer más
บทที่ 1 จำใจต้อนรับ
‘จำไว้นะลูกราม คนเรามีดี มีชั่วอยู่ในตัวกันทั้งนั้น ถ้าเราเลือกแต่จะเคารพแค่กับคนที่คิดว่าดี คนเลวๆ ที่พร้อมจะกลับตัวกลับใจ ก็จะไม่ได้รับโอกาสอีกเลย...’เขายึดถือคำสอนนี้ของพ่อมาโดยตลอด จึงไม่เคยคิดแบ่งแยก สำหรับเขาทุกคนเท่าเทียมกันหมด และเขาก็พร้อมช่วยเหลือ ถ้ามันไม่เหนือบากกว่าแรงตัวเองแล้วนี่..กับผู้หญิงตัวคนเดียวที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ“ผมจะไม่ยุ่งกับเขามากไปกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ถ้าเกิดเด็กนั่นสร้างปัญหา...คุณต้องมารับเธอกลับไปทันที!” ได้ยินเช่นนั้นผู้เป็นแม่ก็ยิ้มกว้าง ก่อนจะโผเข้ากอดลูกชายพร้อมกับคำขอบคุณ“ขอบคุณนะลูก ขอบคุณจริงๆ”นางคิดไม่ผิดที่มาขอให้ลูกช่วย คเชนทร์เท่านั้นที่จะทำให้นางสามารถทำตามคำสัญญา ที่เคยได้ให้ไว้กับเพื่อนรักที่จากไปได้“รับปากเราอย่างนะฉัตร ถ้าวันหนึ่งเรากับพี่เอสเป็นอะไรไป เราขอ...ฉัตรอย่าทิ้งยายอ้อนนะ เราไม่อยากให้ลูกไปอยู่กับคนอื่น คนเดียวที่เราไว้ใจคือฉัตร” ใครเลยจะไปคิดว่านั่นจะเป็นบทสนทนาสุดท้ายที่นางกับเพื่อนได้พูดคุยกัน ในวันนั้นนางยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไป เพื่อนรักก็มาด่วนจากไปอย่างไม่มีวันกลับเสียก่อน “หลับให้สบายนะหวาน ไม่ต
Leer más
บทที่ 2 ความว้าวุ่น
“ถึงแล้วครับคุณอ้อน” เป็นเสียงของลุงชุม คนขับรถเรียกสติหญิงสาว ก่อนที่เจ้าของดวงตาเศร้าจะหันไปมอง ‘ท่ารถ’ ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของตนเองอย่างชั่งใจ ว่าจะลงไปดีหรือไม่ แต่หากไม่ลงไปตอนนี้ ก็ไม่รู้จะไปที่ไหนได้อีก เพราะนอกจากพ่อกับแม่แล้ว ญาติคนอื่นๆ ที่เหลือ ต่างก็แยกย้ายไปมีครอบครัวเป็นของตัวเองกันหมด และเธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร ครั้นจะให้ไปอยู่กับคุณป้าฉัตรที่บ้าน ก็เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยจากสามีของท่าน ที่ใครๆ ก็รู้ว่าคุณลุงคนนั้นเจ้าชู้มากแค่ไหน เพราะเหตุผลนี้เองเลยทำให้เธอต้องดั้นด้นมาไกลถึงที่นี่ นั้นเป็นเพราะว่ามัน...เป็นทางเลือกเดียวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้“ผมคงส่งได้เท่านี้นะครับคุณอ้อน” แม้ใจจะอยากส่งคนของผู้นายผู้หญิงไปให้ถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยสักแค่ไหน แต่เพราะนี่เป็นคำสั่งเด็ดขาดของลูกชายคนโตของท่าน เขาซึ่งเป็นแค่คนขับรถจึงไม่กล้าขัดใจ จำเป็นต้องทำตามคำสั่งที่ได้รับมาอย่างเคร่งครัด ส่วนเหตุผลนั้นก็ไม่มีอะไรซับซ้อน ก็แค่เพราะอีกฝ่ายไม่ชอบให้ ‘คนนอก’ เข้าไปวุ่นวายในเขตหวงห้ามของตัวเอง ไม่ว่าใครคนไหน“ไม่เป็นไรค่ะลุง ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งอ้อน ขับรถกลับดีๆ นะคะ
Leer más
บทที่ 3 หวงในใจ
‘พี่ราม’ ของคุณป้าฉัตรดูหล่อ และเด็กกว่าในรูปที่เคยเห็นอยู่มากนัก แม้เขาจะดูเย็นชาไปหน่อยก็เถอะ ซึ่งนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เธอได้รับรู้มาก่อนล่วงหน้าแล้วจึงไม่ได้ตกใจอะไรเท่าไหร่กับท่าทีที่เขาแสดงออกต่อกัน... ‘หนูอ้อนไม่ต้องตกใจนะลูก ถ้าพี่เขาจะเย็นชาไปสักนิด ตารามก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว กับป้าเองเขาทำแบบนี้เหมือนกัน’ ขนาดกับแม่แท้ๆ ยังเย็นชาใส่ ก็ไม่แปลกใจเลยถ้าเขาจะทำแบบนั้นกับเธอ หรือคนอื่นๆ“มาถึงแล้วก็รีบขึ้นรถ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระทั้งวัน!” ไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงเข้มจัดก็เอ่ยขึ้นเหมือนคล้ายว่าจะตำหนิที่เธอยังไม่ยอมพาตัวเองขึ้นมาบนรถเสียทีการทำอะไรช้าๆ ของเธอ ทำให้เขาเสียเวลาที่มีค่าไปสินะ!“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวกล่าวขึ้นเพียงสั้นๆ ก่อนจะรีบพาตัวเองขึ้นมานั่งบนรถข้างคนหน้าดุ พยายามเบียดตัวเข้าหาประตูรถให้ได้มากที่สุด ทว่าท่าทีนั้นยิ่งกลับทำให้คนเห็นถึงกลับหน้าตึง!กลัวเขา...แต่ไม่ยักกลัวไอ้บุญส่ง!ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้...ปกติแล้วผู้หญิงมักจะชอบเข้าหาเขาด้วยเหตุผลเพียงไม่กี่อย่าง ไม่ให้ท่า ก็อยากลองขอ
Leer más
บทที่ 4 หวง
ทางด้านคเชนทร์ หลังจากอุ้มเอาคนหลับลึกมาส่งถึงเตียงตรวจดูความเรียบร้อยจนแน่ใจว่าทุกอย่างเข้าที่ จึงเดินกลับออกมาสั่งงานแม่บ้านเก่าแก่ของครอบครัวให้ช่วยดูแล ‘แขกของแม่’ ต่อไป“สั่งทุกคนไว้ว่าถ้าไม่จำเป็นอย่าขึ้นไปข้างบน ถ้าเธอตื่นก่อนที่ผมจะกลับเข้ามา ป้าก็ช่วยแนะนำเรื่องการใช้ชีวิตที่นี่ให้เธอหน่อย ส่วนเรื่องงานเดี๋ยวผมกลับมาจัดการเอง ฝากด้วยนะครับ” นางฟางพยักหน้ารับ ก่อนจะร้องทักขึ้นเหมือนจะเพิ่งนึกอะไรออกซึ่งมันเป็นเรื่อง ที่ค่อนข้างสำคัญกับนายน้อยของนางทีเดียว“วันนี้มีจดหมายจากอังกฤษมาส่งด้วยนะคะ ป้าวางไว้ให้ที่ห้องทำงานเหมือนเดิม” หากเป็นปกตินางจะได้เห็นเจ้านายวิ่งหายเข้าไปในห้องทำงานแล้ว แต่นี่...กลับเป็นครั้งแรกที่เขาทำเพียงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินหายออกจากบ้านไปเหมือนไม่ได้ใส่ใจกับมัน“หรือจะเป็นเพราะคุณข้างบนนั่น เจ้าพระคุณ! ขอให้ใช่ทีเถอะ!” หญิงชราอดบนบานขึ้นมาไม่ได้ เพราะอยากเห็นนายน้อยที่นางเลี้ยงมากับมือเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนเสียที ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือเกิน ทั้งๆ ที่แต่งงานใหม่ มีลูกมีผัวไปแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังแอบส่งจดหมายรักมาให้ผู้ชายอื่นเรื่อย ไม่รู้หัวจิตหัวใจทำด
Leer más
บทที่ 5 ทางผ่าน
“นั่งลงเดี๋ยวนี้แก้วเจ้าจอม!” คำสั่งนั้นเองทำให้เธอต้องรีบทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะส่งยิ้มกลับไปให้คุณป้าแม่บ้านที่ได้แต่ส่งยิ้มมาให้เหมือนจะบอกให้รู้ว่าเป็นกำลังใจ ให้เธอผ่านสถานการณ์นี้ไปให้ได้ หลังจากช่วงเวลาอาหารเย็นผ่านพ้น แก้วเจ้าจอมก็อาสาช่วยป้าฟางล้างจาน ซึ่งหนนี้อีกฝ่ายไม่ได้บอกปัดเหมือนในตอนแรกเพราะเถียงไม่ชนะ ส่วนเรื่องที่จะย้ายไปอยู่ที่เรือนพักคนงานลืมไปได้เลยเพราะเจ้าของบ้านไม่อนุญาต ไม่มีเหตุผล แค่เขาไม่ให้ไป! “ที่เหลือเดี๋ยวป้าทำต่อเองได้ค่ะ ดึกแล้วคุณขึ้นไปอาบน้ำเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า” เธอยิ้มรับในคำบอกเล่านั้นก่อนจะพาตัวเองกลับขึ้นไปอาบน้ำ และคงจะเข้านอนในเวลาปกติเหมือนทุกวันไปแล้ว หากประตูห้องไม่ถูกเคาะขึ้นเบาๆ เสียก่อน“มีคนจะคุยด้วย”เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเจ้าของบ้าน เขาก็รีบบอกถึงการมาของตัวเอง ก่อนที่โทรศัพท์เครื่องหรูจะถูกยื่นมาให้ ซึ่งหญิงสาวก็กล่าวขอบคุณ ก่อนจะรับมันมาพร้อมรอยยิ้ม“ค่ะคุณป้า ถึงแล้วค่ะ...โทรศัพท์ของอ้อนเหรอคะ น่าจะแบตหมดค่ะ...” จังหวะที่อีกฝ่ายหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนั้น คเชนทร
Leer más
บทที่ 6 คนแสนงอน
แก้วเจ้าจอมเริ่มงานในอีกสามวันให้หลัง แม้จะจบบัญชีมาแต่เพราะตำแหน่งที่ว่านั้นตอนนี้เต็มหมดแล้ว และทางไร่เองก็ยังไม่มีนโยบายรับคนเพิ่มในช่วงนี้ ‘คุณราม’ เลยให้เธอมาทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวของเขาไปก่อน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เธอได้แอบรู้มาว่าไม่เคยมีมาก่อนจนกระทั่งวันนี้ หน้าที่หลักๆ ของเธอก็ไม่มีอะไรมากนอกจากทำตามที่เขาสั่งอย่างเคร่งครัด และคอยตามเขาไปยังสถานที่ต่างๆ ภายในไร่เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย บางครั้งหากมีงานสำคัญที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษก็ต้องไปกับเขาด้วย ในฐานะคู่ควงหญิงสาวไม่ได้ติดขัดอะไรในเรื่องพวกนี้เพราะพอจะรู้มาบ้าง ว่าเจ้านายของเธอไม่ชอบให้ผู้หญิงที่ไหนมาวุ่นวายกับเขาเกินความจำเป็น และที่เขาเลือกเธอนั้น ก็คงเพราะเธอเป็นเด็กเส้นของแม่เขา ไม่ได้มีความหมายอื่นใดแอบแฝงให้ต้องรู้สึกใจสั่น ซึ่งเธอไม่คิดไกลเกินไปกว่านั้นอยู่แล้ว ไม่สักนิด!เหตุผลที่ทำให้ต้องคิดแบบนั้น มีแค่อย่างเดียวคือความต่าง!เขากับเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว คนอย่างเขาย่อมต้องอยากได้ภรรยาที่ดี คนที่พร้อมมาเชิดหน้าชูตาอยู่แล้ว ในขณะที่เธอก็พยายามท่องจำอยู่ในใจทุกวันว่าอย่าฝันสูง คิดไกลเกินตัว แค่ที่เขาให้งาน ให้ที่พ
Leer más
บทที่ 7 หวง
“ไม่ได้ นี่เด็กแม่กู ห้ามยุ่ง!” แต่ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกหวงอยู่ดี ยิ่งได้เห็นเจ้าตัวเที่ยวส่งยิ้มไปให้ใครต่อใครยิ่งไม่ชอบ เห็นทีเย็นนี้คงต้องกลับไปจัดการขั้นเด็ดขาด จะได้มาเสียระบบปกครองทีหลัง!“อย่าให้กูรู้แล้วกัน! ว่าที่มึงหวง เพราะอยากเก็บเด็กมันเอาไว้เอง!” ภูมิทัดตะโกนไล่ตามหลัง ก่อนจะลอบยิ้มเมื่อเพื่อนหันมาอวยพรด้วยถ้อยคำหยาบคาย ที่มักชอบใช้กันบ่อยๆ ภายในกลุ่มพาไปไหนด้วยก็มีแต่คนขอ!นี่เขากลายเป็นผู้ปกครองหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือตอนไหนกัน! นั่นคือคำถามที่ดังขึ้น พร้อมกับคำพูดที่ถูกสวนออกไปทันควัน“ทีหน้าทีหลังไม่ต้องแต่งหน้าก็ได้เวลาไปไหนมาไหนกับฉัน!” น้ำเสียงดุดันนั้นแม้จะทำให้ตกใจ แต่ก็ไม่มากจนทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ อาจเพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เธอได้ยินมันอยู่บ่อยๆ ยามที่ทำงานผิดพลาด จึงเริ่มชินกับนิสัยนี้ของเขาบ้างแล้ว“เสื้อผ้าพวกนี้ก็ด้วย ไม่ต้องแต่งสวยให้มันมาก เอาแค่ทะมัดทะแมงก็พอ ทำงานกับดินกับหญ้าตลอดทั้งวัน จะแต่งสวยไปให้ใครดู!” คำกล่าวหานั้นทำให้คนถูกว่าต้องก้มมองดูตัวเองก่อนจะพบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นั้น มันไม่ได้สวยอะไรเลยสักนิด ออกจะธรรมดาด้วยซ้ำในความรู้สึก
Leer más
บทที่ 8 สถานะใหม่
ความหนาวทำให้จิตใจเหมือนจะล่องลอยออกไปไกล ก่อนที่ความอบอุ่นจะเรียกสติของกลับคืนมาอีกครั้ง ความอับอายเป็นสิ่งแรกที่พลักดันให้ขยับหนี แต่ก็เป็นเขาที่ฉุดรั้งแขนเธอเอาไว้“จะขยับไปไหน!”“อะ..อ้อนไปนั่งอีกฝั่งดีกว่าค่ะ” เธออายที่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้พร้อมกับเขา แม้ทุกอย่างมันจะมืดจนมองอะไรไม่เห็น แต่จิตสำนึกกลับบอกให้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกับเขาไม่มีอะไรติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว และความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้เธอกลัวกลัวทั้งเขา กลัวทั้งใจตัวเอง!“ไม่ไว้ใจฉัน...” คิดไปในทางอื่นไม่ได้จริงๆ เลยต้องถามไปตรงๆ ซ้ำยังรู้สึกหัวเสียนิดหน่อยกับท่าทีหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาให้ได้เห็น แม้เธอจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ก็เหมือนพูด“ไม่ใช่นะคะ อ้อนไม่ได้...”“ช่างเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ!” ในเมื่อไม่อยากใกล้ เขาก็จะไม่เข้าใกล้ แล้วอย่ามาร้องขอความอบอุ่นจากเขาทีหลังก็แล้วกัน!เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วไม่อาจทราบได้ แต่ฟ้าฝนก็ยังไม่หยุดตกง่ายๆ คนที่หลบไปนั่งอยู่อีกฝั่งของกระท่อมก็เงียบจนผิดปกติ ความเป็นห่วงทำให้คนที่ก่อนหน้านี้เคยตั้งใจว่าจะ ‘ไม่เข้าใกล้’ พาตัวเองขยับเข้าไปหา ก่อนจะพบกับความเย็นจา
Leer más
บทที่ 9 เขิน
“รีบใส่เสื้อผ้าซะ ก่อนที่จะมีใครโผล่เข้ามา” กระทั่งเขาทิ้งทวนไว้อย่างนั้น เธอจึงขยับไปหาเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกถอดกองไว้“คะ...คุณรามหันไปก่อนสิคะ! อ้อนจะได้ใส่เสื้อผ้า!” ก่อนจะไปกำชับบอกเพราะไม่อยากอวดเรือนร่างให้เขาได้เห็นเป็นหนที่สอง“เรื่องมากจริง!” ทั้งเมื่อวานและเมื่อครู่ก็เห็นหมดแล้ว ยังจะมาอายอะไรอีกถึงจะคิดแบบนั้นแต่สุดท้ายคเชนทร์ก็ยอมหันหลังให้ตามที่อีกฝ่ายร้องขอ ก่อนจะจูงมือเธอออกมาจากกระท่อม ถึงได้รู้ว่าเมื่อวานป้าฟางไม่ค่อยสบาย เลยเข้านอนแต่หัววันทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขากับแก้วเจ้าจอมติดฝนอยู่ที่นี่ กว่าทุกคนจะรู้เรื่อง และพากันออกตามหาก็เกือบเช้า ซึ่งเขาไม่เอาผิดใครในเรื่องนี้เพราะถือว่าเป็นตัวเองที่ไม่รอบคอบ ลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน เลยทำให้ติดต่อใครไม่ได้“โถแม่คุณของป้า ขวัญเอ้ยขวัญมานะคะ ไปค่ะขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า เดี๋ยวป้าทำข้าวต้มร้อนๆ ขึ้นไปให้ คุณรามด้วยนะคะ” เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบกับนางฟางที่ยืนรออยู่ด้วยความเป็นห่วง แต่ดูเหมือนคนที่นางห่วงมากที่สุด มันจะไม่ใช่เขาเหมือนทุกที!“ขอบคุณค่ะป้าฟาง” แก้วเจ้าจอมรับคำพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านขึ้นมายังชั้นบน และ
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status