5

"เหตุใดพระชายาจึงมิต่อต้าน ทั้งที่รู้ว่าต้องไปแต่งงานต่างแคว้นแถมยังแต่งงานกับบุรุษ" ซือเย่าถามคนงามหลังรับประทานอาหารเสร็จ

"ต่อต้านแล้วอย่างไรไม่ต่อต้านแล้วอย่างไร ฮ่องเต้มีพระราชโองการมาเยี่ยงนั้นข้าต่อต้านได้หรือ เมื่อทำสิ่งใดมิได้ก็ย่อมต้องทำใจ หากข้าหักใจหนีไปอาจโดนประหารทั้งตระกูลบ่าวไพร่ที่ไม่มีความผิดจะเดือดร้อนไปด้วย ข้าฟังข่าวลือเรื่องท่านอ๋องพยัคฆ์จากนักเดินทางที่แวะมาที่ร้านน้ำชาของข้ามามากมาย แต่ข้ายังไม่เคยได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นผู้นิยมบุรุษ ข้าจึงคิดว่าถึงแต่งไปก็คงไม่เป็นไรต่างคนต่างอยู่ก็คงได้กระมัง" คนงามพูดด้วยความไม่แน่ใจในตอนท้าย

ซือเย่าแอบยกนิ้วให้ในใจ พระชายาช่างมีความคิดอ่านเยือกเย็นนัก แต่มีเรื่องจริงเพียงแค่ส่วนเดียวว่าท่านอ๋องไม่เคยนิยมบุรุษแต่ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะไม่นิยมบุรุษ

อาหลานเดินออกมาจากเงามืด ปากคาบกระต่ายป่าสีขาวมาตัวหนึ่ง มันวางกระต่ายลงหน้าลู่อี่

"ให้ข้าหรือขอบใจเจ้ามากนะ" ฟ่านลู่อี่ตบหัวมันเบาๆ ในรถม้าเกิดเหตุใดขึ้นกันแน่ ปกติอาหลานที่แสนเย่อหยิ่งมิยอมให้ผู้ใดลูบศีรษะนอกจากท่านอ๋อง

ลู่อี่หยิบกระต่ายโชคร้ายขึ้นมาดู มันนอนนิ่งเหมือนตายแล้วดูจากภายนอกไม่มีบาดแผล พอลู่อี่ลูบตัวมันก็กระโดดขึ้นสุดตัว มันงงอยู่ชั่วครู่แล้วก็วิ่งหนีหายไป

"ปล่อยมันไปเถอะนะอาหลาน"  ฟ่านลู่อี่บอกอาหลานที่ตั้งท่าจะกระโจนตามเจ้ากระต่ายไป

เจ้าพยัคฆ์ดำมองตามกระต่ายอย่างเสียดาย แต่ยินยอมหมอบลงข้างๆฟ่านลู่อี่ลู่อี่อย่างเชื่อฟัง คนงามนั่งเงียบจนอาหลานเอาหัวอันใหญ่โตของมันเกยตักคนจึงหลุดออกจากภวังค์

"ข้าไม่เป็นไรหรอกอาหลาน ข้าจะไม่เป็นไร" ฟ่านลู่อี่ยิ้มเศร้าลูบศีรษะอาหลาน

ทางพระราชวังเหล่าขุนนางและชนชั้นสูงเริ่มทยอยมางานเลี้ยง ทั้งที่แพ้สงครามแต่คนต่างแต่งตัวหรูหรามาอวดประชันกัน คนตระกูลฟ่านที่ควรจะเป็นตัวเอกของงานกลับนั่งประจำที่อย่างเฉยเมย มีเพียงฟ่านปิงปิงที่เดินทักแขกเหรื่อไปทั่วงานกับองค์ไท่จื่อ

"มิทราบว่าเมื่อใดคุณชายฟ่านจะมาถึงหรือคุณหนูฟ่าน ข้าหวังจะได้ยลคุณชายเป็นครั้งสุดท้าย ช่างน่าเสียดายจริงๆที่แคว้นเราจะต้องเสียดอกไม้งามให้แก่แคว้นเจี๋ย" คนพูดมีกลิ่นสุราโชยมา ปกติแล้วเรื่องที่คุณชายฟ่านงดงามกว่าคุณหนูฟ่านเป็นเรื่องต้องห้าม แม้มีใบหน้าคล้ายกันอยู่หลายส่วนแต่เมื่อยืนคู่กันแล้ว คุณหนูก็ถูกความงามเปล่งประกายของคุณชายดับสิ้น จนเจ้ากรมคลังไม่พาคุณชายออกงานเพราะเกรงว่าผู้คนจะให้ความสนใจคุณชายมากกว่า อีกทั้งคุณชายฟ่านมีความเฉลียวฉลาดผิดกับคุณหนูฟ่านที่เอาแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ

ถึงอย่างไรเรื่องนี้เพียงรู้กันวงในเท่านั้น ฟ่านปิงปิงยังครองตำแหน่งสตรีงดงามที่สุดในแผ่นดินจากงานชมบุปผามาสามปีแล้วเพราะฟ่านลู่อี่ไม่ได้เข้าร่วมงานของสตรี

"ฮ่องเต้เสด็จแล้ว" เสียงขันทีขานดังก้องท้องพระโรงที่จัดงาน เหล่าผู้มาร่วมงานเข้าประจำที่หมอบกราบกันจ้าละหวั่น ฮ่องเต้และฮองเฮาเข้าประทับยังพระที่นั่ง ดวงตากวาดมองไปทั่วงานพระพักตร์เริ่มบึ้งตึง เจ้ากรมคลังพยายามนั่งตัวลีบแต่ยังไม่สามารถรอดพ้นไปได้

"เจ้ากรมคลัง บุตรชายของเจ้าอยู่ที่ใด"

"ตอนกระหม่อมออกมา ลู่อี่ยังคุยกับท่านรองแม่ทัพอยู่ที่เรือนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะส่งคนไปตามเดี๋ยวนี้" เจ้ากรมคลังเช็ดเหงื่อที่หลั่งไหลออกมาดุจธารน้ำในใจนึกก่นด่าบุตรชาย เขาประมาทไปหน่อยเพราะที่ผ่านมาลู่อี่ไม่เคยขัดคำสั่งเขามาก่อนเขาจึงวางใจมิได้ส่งใครไปดูแล

ผ่านไปสองเค่อ เจ้ากรมคลังนั่งคอยืดยาวรอบุตรชายแต่คนสนิทที่ส่งกลับไปดูที่จวนมากระซิบข้างหู เจ้ากรมคลังถึงกับหูอื้อนัยน์ตาลายขณะกำลังใคร่ครวญว่าจะถวายรายงานเช่นไรดี ก็มีขันทีเดินถือสาส์นเข้ามาถวายให้ฮ่องเต้ พระองค์รับไปอ่านแล้วขยำจดหมายแน่นแต่ยังมิได้ขว้างทิ้ง

"เลิกงานได้" สุรเสียงดังด้วยโทสะก้องท้องพระโรง ฮ่องเต้เดินสะบัดหน้าออกจากงานแม้แต่ฮองเฮายังมิทันตั้งตัวจำต้องลุกตามไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้เหล่าขุนนางวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

กลับมาที่กองกำลังพยัคฆ์ที่คุ้มครองพระชายาลู่อี่กลับแคว้นเจี๋ย ทั้งหมดเดินทางตลอดคืนตัดผ่านทางหลวงโดยไม่แวะพัก จนถึงรุ่งเช้าที่ชายป่า แวะพักเพียงหนึ่งชั่วยามก็เดินทางต่อ มื้อเที่ยงยังรับประทานบนหลังม้า ลู่อี่อยู่แต่บนรถม้ามิเพียงไม่อึดอัดหนำซ้ำยังสุขสบายยิ่ง เขาเอนกายอยู่บนรถม้าปูหนังแกะทับด้วยผ้าไหม มีชาชั้นดีชงกับน้ำแร่ ยามสายมีของว่างและผลไม้ มื้อเที่ยงยังเป็นอาหารร้อนๆน่ารับประทานจนเขาอดสงสัยมิได้ว่าซือเย่านำมาจากไหน

เขาบังคับคนให้รับประทานเป็นเพื่อน ซือเย่าเองก็เต็มใจอย่างยิ่ง หลังจากรับประทานเสร็จยังมีหนังสือให้อ่านแก้เบื่อ ลู่อี่มือหนึ่งถือหนังสือมือหนึ่งเกาท้องอาหลานที่ยามนี้นอนหงายท้องอย่างสบายอารมณ์ดุจแมวยักษ์ตัวหนึ่ง

"ท่านอ๋องช่างใส่ใจยิ่งถึงกับเตรียมบ๊วยเปรี้ยวให้คุณชายแก้เมารถด้วยขอรับ" เสี่ยวถงที่กำลังเก็บของให้เป็นระเบียบอยู่นั้นก็เปิดดูลิ้นชักเล็กๆที่มีอยู่หลายลิ้นชักในรถ

"นั่นสิ เขาดูแลดีจนข้าหวั่นใจว่าถ้าทางนั้นทราบว่าข้าเป็นคนที่มิได้มีความสำคัญใดๆต่อแคว้นเสิ่งเขาจะต้อนรับเราดีเยี่ยงนี้หรือเปล่า"

"คุณชายเป็นคนดี พวกเขาจะต้องรักท่านแน่นอน" เสี่ยวถงปลอบ ตอนแรกเด็กหนุ่มกลัวไปสารพัดแต่เมื่อผ่านมาระยะหนึ่งเหล่าทหารล้วนมีท่าทางเป็นมิตรกับเขา เสี่ยวถงจึงเกิดความรู้สึกที่ดีกับชาวแคว้นเจี๋ยขึ้นมา ส่วนเจ้าพยัคฆ์ดำมันช่วยแก้เหงาได้ดียิ่ง

"ข้าก็หวังว่าเช่นนั้น เจ้าเองก็พักเสียบ้างเถอะ ไว้ถึงเมืองข้างหน้าย่อมมีงานให้เจ้าทำมากมายเป็นแน่" ลู่อี่พูดยิ้มๆ เสี่ยวถงจึงคล้อยตาม มือเล็กปิดปากหาวขดตัวนอนอยู่มุมหนึ่งของรถม้า ลู่อี่ยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วอ่านหนังสือในมือต่อ

ขบวนเดินทางด้วยความเร็วคงที่ ยามเซินก็มาถึงประตูเมืองกัง ทหารยามรีบเปิดประตูของเชื้อพระวงศ์ให้ขบวนผ่านไป ลู่อี่เปิดผ้าม่านมองไปสองฟากทางเห็นชาวบ้านชี้ชวนกันดูขบวนอย่างสนใจ

"ท่านซือเย่าอีกไกลหรือไม่กว่าจะถึงที่พัก" เสี่ยวถงยื่นศีรษะออกมาถามซือเย่าที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้าง

"ประมาณสองเค่อ เจ้ามีอันใด"

"คุณชายนั่งรถมานาน อยากจะออกไปเดินเล่นบ้าง ขอลงตรงนี้แล้วเดินไปที่พักได้หรือไม่" เสี่ยวถงมุดกลับเข้ามาในรถแล้วยื่นหน้าไปบอกอีกครั้ง

ซือเย่าตะโกนสั่งหยุดขบวน เขาลงจากหลังม้า เดินมาเปิดประตูรถม้าให้ แต่เป็นอาหลานโดดลงมาก่อนตามด้วยเสี่ยวถงและฟ่านลู่อี่

"ข้าอยากให้อาหลานไปด้วยแต่เกรงว่าจะทำให้ชาวเมืองหวาดกลัว เจ้ากลับไปรอข้าได้หรือไม่แล้วข้าจะซื้อขาหมูกลับไปฝาก" ฟ่านลู่อี่แย้มยิ้ม ได้รับเสียงฮือฮาจากชาวเมืองที่มองอยู่ แต่ถูกรังสีอำมหิตจากซือเย่าแผ่เข้าใส่จนคนถอยห่าง

อาหลานครางในลำคอแล้วโดดขึ้นหลังคารถม้า

"กองกำลังพยัคฆ์ดำจริงๆด้วย" เสียงอื้ออึงดังมาจากชาวเมือง

ฟ่านลู่อี่ทำหน้าเรียบเฉย หลบให้ขบวนผ่านไปก่อน จากนั้นคนก็เริ่มออกเดิน มีคนติดตามแค่เสี่ยวถง โจวหงเจินและซือเย่า

คนงามเดินช้าๆชมร้านค้าไปเรื่อยๆ บรรดาพ่อค้าแม่ค้าได้โอกาสร้องขายสินค้ากันใหญ่แต่ลู่อี่แค่มองผ่านๆ ที่นี่ห่างจากเมืองหลวงไม่มาก สินค้าจึงไม่ต่างกันนัก

ฟ่านลู่อี่เพียงรวบผมง่ายๆแต่งกายไม่หรูหรายังไม่สามารถปิดราศีสูงส่งลงได้ เขาเดินเรื่อยๆดูสินค้าตามสบาย ต่างกับเสี่ยวถงที่มองทุกอย่างด้วยความตื่นเต้นจนเผลอเดินออกนอกขบวนไปหลายครั้งจนโจวหงเจินต้องจับมือมากุมไว้ ปล่อยให้ซือเย่าเดินคู่กับลู่อี่

"ข้าแวะร้านหนังสือสักครู่นะ" ฟ่านลู่อี่หันมาบอกแล้วหายไปในชั้นหนังสือ เสี่ยวถงมองนายทหารทั้งสองเป็นเชิงขอโทษ

"คุณชายคงเลือกหนังสืออีกนาน พวกท่านจะไปหาที่นั่งรอก่อนไหมขอรับ"

"ข้ารอได้" ซือเย่าตัดบทแล้วเดินตามฟ่านลู่อี่ เสี่ยวถงจะเดินตามแต่ถูกโจวหงเจินดึงมือไปอีกทาง

คนงามดึงตำราออกมาจากชั้น เปิดดูครู่หนึ่งแล้ววางกลับไปที่เดิม ทำแบบนี้อยู่หลายรอบในที่สุดก็เลือกมาได้สองเล่ม ซือเย่ารับมาถือ

"พระชายาต้องการเพิ่มหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" แต่ฟ่านลู่อี่ส่ายหน้า ส่งง้วนป้อเงินให้ซือเย่าแต่เขาไม่รับ

"ท่านเป็นคนของวังพยัคฆ์ดำ ทุกอย่างของท่านวังพยัคฆ์ดำเป็นผู้รับผิดชอบ"

"แต่ข้าก็มีเงินทองส่วนตัวพอใช้จ่ายคงมิต้องรบกวนท่าน" ฟ่านลู่อี่เกรงใจแต่ซือเย่าไม่สน ถือตำราไปชำระเงินให้เถ้าแก่แล้วถือไว้เอง

"ใกล้ค่ำแล้ว เชิญเสด็จกลับบ้านที่พักเถิดพ่ะย่ะค่ะ" คนผายมือให้ ลู่อี่เม้มปากแล้วเดินไปนำไป เขาแวะซื้อขนมนิดหน่อยไว้ทานเล่นระหว่างเดินทาง ซึ่งซือเย่าแย่งจ่ายเงินทั้งหมดแต่ส่งของให้โจวหงเจิน ดูแล้วไม่รู้ว่าใครเป็นบ่าวใครเป็นนาย โดยที่ลู่อี่ไม่ลืมแวะซื้อขาหมูถึงสองขาไปฝากอาหลาน ทำเอาโจวหงเจินเกร็งแขนจนกล้ามขึ้นกว่าจะกลับถึงที่พัก