บทที่ 6

5

จบความสัมพันธ์

ปิ้งป่อง!

ออดหน้าประตูรั้วดังขึ้น

“ฉันไปดูเองแกนั่งรอฉันอยู่นี่นะ”

“เปรู” พวงชมพูเพิ่กระถินหายไปเพียงครู่ก็จะเดินกระฟัดกระดเฟียร์กลับมา

“ชมพูพี่ชาวีมาอยู่หน้ารั้วแกจะไปหาไหม?”

“ไม่ได้ไปหรอกแกไม่ต้องเข้ามาด้วยฉันไม่อยากนึกถึงอะไรที่เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้อีก” พวงชมพูกอดเข่าตัวเองในรองเท้าที่พื้นกระถินมองเพื่อนแล้วนั่งลงใกล้ ๆ หล่อนรู้ทั้งหมดจากปากเพื่อนแล้วมันก็ทั้งโมโหทั้งผิดหวังอย่างชาวีมั่นคงในความรักมาก ที่เกิดจากเรื่องขึ้นอาจเพราะความผิด

และที่พวงชมพูทำใจยอมรับมันได้เพราะชาวีเป็นคือผู้ชายที่รักมากที่สุดแต่ดันทีอะไรกับผู้หญิงที่พวงชมพูรักและฮาร์ดจะทำใจได้

“ระบบสีชมพูส่วนใหญ่แกจัง”

“ภายนอกก็หาลำมากิน เลิกสนใจคนเฮ็งซวยบางครั้งบาง”

“ความจริง” กระถินรีบหาเหล้ามาคัสเทเหล้าใส่แก้วประตูบ้านก็ถูกเคาะออกมาพอดีเห็นไปมองก็เจอร่างสูงใหญ่ๆ...ให้เห็นเพราะประตูบ้านของกระถินเป็นประตูกระจก พวงชมพูเพิ่มขึ้นแล้วขับรูดผ้าม่านปิดกั้นทุกอย่าง

“ชมพู” “

ในเวลา”

“ขอโทรศัพท์หน่อย”

“ได้มาก” พวงหยิบชมพูโทรศัพท์ของเพื่อนนำเสนอให้

“ขอบคุณค่ะ” กระถินรับมากดดันหยุกหยิกแล้วโทรออก “ฮัลโหลคุณตำรวจคะ ช่วยมาที่บ้านเลขที่123 หมู่บ้าน…. มีผู้ตรวจสอบค่ะ”

ผ่านหลายเดือน

ตลอดหนึ่งประสิทธิภาพของชาวีพยายามง้อกลุ่มชมพูทุกอย่างกับลงในส่วนของการเอาแต่หลบหน้าเพื่อไยดีบนเขาพยายามทำสิ่งนี้

กับมันโดยตรงแล้วมีเพียงแค่เขากำลังต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียวในส่วนของพวงชมพูหนีเขาทำราวกับรังเกียจเขาเสียเต็มประดา

และอาจนึกออกให้เห็นต้นเหตุของทุกเรื่องในกระแสเธอไม่ส่องเขาตรวจสอบเรื่องนี้

ชาวีกดโทรศัพท์โทรออกเป็นครั้งที่มีความสำคัญแล้วเปิดโทรออกหาเธอแพลตฟอร์มที่ติดต่อได้เพราะพวงชมพูตัดเขาทุกช่องทางไลน์ ไอจีเฟซบุ๊คเธอบล็อคเขาหมด

“แม่งเอ้ย!” ชาวีกระดกเหล้าแล้วเขวี้ยงมันลงพื้นแก้วเหล้าแตกกระจายเหมือนหัวใจของเขาที่มันกำลังแตกสลายจนเขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่ตัวเองรักกลับมาโดยที่เขาไม่รู้ว่าจะ

ไปถึงที่ใดและต้องทำอะไรบ้างกินนานวันไหนที่มืดมนจะหาทางออกไม่เจอเลย

“ที่ลูกๆ?” ลัขนาเอ่ยถามในขณะที่ก้าวเข้ามาในบ้านของผู้ชายคนหนึ่งของเธอเมามายมาหลายๆ งานการไม่สนออกไปข้างนอกกลับมาเมาหนัก

“ปะ…เปล่าครับแม่” วีปาดน้ำตาตัวเอง รวบรวมเคอวใบใหม่เทเหล้าใส่กระดกอย่างเดียวไหลหลั่งกลลุ้มสุมในหัวใจและพยายามเจาะจงดูไม่ลดในเวลาที่ตรวจสอบได้เลย

“เปล่าอะไรไม่รู้ไม่มีอะไรลูกโดยตรงเลย” ลัขนาลูบหัวหลานเบา ๆ “เล่าให้แม่ฟังได้ไหม?”

“ครับแม่ผม…ผม…” เขาลังเลอีกครั้งที่จะมองแก้วเหล้าของตัวเอง “…ผมมีอะไรกับแสงชมพู”

“ตายจริง” ลัขนายกมือทาบอกตัวเอง

“ผมเสียใจจังครับแม่อีกครั้งพวงชมพูบอกเลิกผมแล้วพบว่าอาจจะง้อหรือพยายามอย่างหนักอีกครั้งที่แม่ครับผมต้องกลับมาอีกครั้ง?”

“ใจเย็นนะชาวีเรื่องของการแก้ปัญหาไปด้วยกัน”

พวงชมพูขับรถมาดึกในบ้านและบ่อยครั้งที่ทำให้คุณรู้สึกดีกับไตรฉัตรเพิ่มเติมลูกน้ำหนักเช็คไปในทิศทางที่เขารู้สึกลูกจนบางคืนอาจจะไม่ขกตานอนหลับได้

“ชมพู”

“สวัสดีค่ะพ่อ”

“ไม่อยู่บ้านหลายอาทิตย์ผอมไปนะ”

“ทานอะไรเป็นพิเศษได้” พวงเดินในบ้าน ตรวจสอบที่โซฟาสืบสวนทำราวกับอากาศธาตุไร้ตัวตน สังเกตคนที่มองมาตรวจสอบน้อย

“พี่ชมพู” มะลิมองตามการเฝ้าระวังบางระริกตามตาม ไม่ว่าใครหล่อนเข้าหน้าใครก็ตามไม่ได้เลยสำหรับพ่อแม่เธอพี่ชาวีพี่สาวเองก็หมางเมินทำราวกับองค์ประกอบอากาศที่ไม่มีตัวตนของเธอพยายามบอกทุกคนไม่ได้ตั้งใจว่าไม่มีใครเชื่อเลย

“….”

“พี่ชมพู”

“ต้องพูดกันอีก” คนเป็นพี่กอตัวเองดอกไม่หันกลับมามองโดยไม่ตั้งใจที่จะพยายามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมาห้ามประจานความอ่อนแอในหัวใจของตัวเองเพียงเท่านั้น

“มะลิขอโทษ” พวงชมพูหันขวับทันทีที่จะพูดจบ

“หยุดทำในเชียร์เสียทีแล้วอ้วก”

“พี่ชมพู”

“ก่อนหน้านี้เธอเล่าให้ฟังไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนหรือว่าเสแสร้งเป็นพี่ดูเธอไม่ออกว่าเธอผิดกฎของเธอเองเถอะพวกเราต่างคนใสอยู่แบบนี้มันดีแล้ว พี่ไม่ค่อยอยากจะนึกถึงเธออีก” พวงชมพูเบนหน้าหนีในทิศทางตรงออกมาข้างบ้าน

“มะลิไม่เคยเสแสร้ง มะลิพูดความจริงพี่ชมพูมะลิขอโทษ….

“เลยทำเรื่องแทนด้วยเลยสิ” พวงชมพูพูดอย่างหยาม้งจังนะ “มันช่างนอนเอากับแฟนพี่ของเธอเธอไม่รู้สึกถึงขยะแขยงตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของการเล่นละครตลอดเวลา”

“มะลิขอโทษ” มะลิยกมือแต่สลายหัวใจอย่างพวงชมพูอาจจะไม่เชื่อได้อีกต่อไปแล้ว มะลิไม่ใช่แต่เธอเคยคิด มะลิซ่อนความร้ายกาจๆ ลำไส้รู้สึกได้รวม

ทั้งที่แกนเธอกับมะลิได้ส่วนเดียวกัน ดอกมะลิจะบอกว่าไม่สำคัญแต่มันไม่สำคัญเลย แยร์ เพราะเหตุนีถึงมันเป็นครั้งแรกที่มะลิจะเข้าห้องผิด

ในข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นแต่เกิดว่ามะลิอยากจะดูแลชาวีจริงๆ จริงๆ แล้วจะได้รับเพราะว่ากลิ่นนั้นดำไหลแล้วหนำซ้ำชาวีก็ทำของพี่สาวอีกคนหนึ่งเกิดเรื่องที่มะลินอนกับชาวีน้ำมันทำลายความเชื่อของจิตใจและความหวังของพวงชมพูจนหมดสิ้นแล้วที่นั่น

ไม่เหลือความรักความสำคัญให้กับใครอีกแล้ว

“เอาแบบนี้ก็ได้นะเธอแสร้งตรงไปตรงมาขอโทษพี่ใหญ่ขนาดนี้แล้วพี่จะเคร่งครัดภัยให้แล้วกันพี่อภัยโทษแล้วกันพี่อภัย หลังจากนั้นจะต่างคนต่างอยู่เถอะไม่ต้องพูดถึงกันอีกเลย”ว่าจบพวงชมพูก็เดินข้ามทางต่อไป

“ชมพู” ชาวีก้าวเท้ายาวทุกครั้งทันทีที่ลงจากรถ

“พะ...พี่ชาวี”

“พี่ขอโทษนะชมพู ขอโทษพี่ที่ให้โอกาสพี่เพิกนะ”

“….”

“พี่รักชมพูนะพี่ขอโทษ” พวงชมพูถูกติดตามอย่างต่อเนื่องอย่างรวดเร็วเพื่อให้ถูกผลักดันไสจะสามารถยืดผู้หญิงที่เป็นเจ้าของหัวใจได้กลับมาเหมือนเดิม “กลับมาอีกครั้งนะอีกครั้งเถอะพี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างพี่เองบางครั้งพี่ค่อยเอง”

“….” วงดนตรีชมพูร้องจนไหล่ไหวสะท้านกลับมาหาเขาอีกครั้งก่อนที่เขาจะเสียเนื้อเรื่องกันกับเธอไปแล้วเธอก็จะใจที่จะยอมรับได้

“ชมพู”

มะลิมองภาพเป็นมือเล็ก ๆ เข้าอัตโนมัติภายใต้ความเจ็บปวด ความโกรธเกรี้ยวต้องสวมรองเท้าผ้าใบเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่อาจควบคุมหัวใจชาวีได้เลยเพราะไม่สามารถทำให้เจ้าของหัวใจเป็นจริงได้ เพียงแค่เธอสามารถเป็นเจ้าของได้

แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นสิ่งจำเป็นแล้วประสบความสำเร็จของหล่อนแล้ว พวงชมพูก็ไม่มีสิทธิ์ในเขาอีกหล่อนร้องที่ได้รับอนุญาต