บทที่ 3

หนึ่งปีต่อมา...

บนพื้นน้ำสีครามอันกว้างใหญ่รายล้อมไปด้วยเกาะส่วนตัวของตระกูลมัณตะธารา ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่และทรงอิทธพลมากที่สุดในน่านน้ำทะเลอันดามัน มัณตะธาราเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายมูลค่ารวมกันหลายหมื่นล้าน โดยผู้ที่กุมบังเหียนทุกอย่างคือทายาทคนโต ‘บรรณ มัณตะธารา’ นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ที่มากไปด้วยความสามารถเต็มรูปแบบ ความดุดันและความร้ายกาจในชั้นเชิงธุรกิจทำให้ไม่มีใครอยากมีปัญหากับเขา แต่ทุกครั้งที่ชายหนุ่มขยับหรือทำอะไรมักจะเป็นข่าวดังตามหน้าสื่อต่างๆ อยู่เสมอ

คฤหาสน์หลังใหญ่รูปทรงยุโรป ซึ่งเป็นที่อยู่ของเจ้าของเกาะตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาหันหน้าเข้าหาทะเล ระเบียงโล่งยื่นออกไปรับลมชายหาด ร่างสูงสง่าของบรรณยืนทอดสายตามองพื้นน้ำสีครามด้วยใบหน้าเรียบเฉย จนกระทั่งเสียงร้องของเด็กน้อยดังแว่วมาทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับไปมอง

“แอ้…แอ้…” เสียงร้องของหลานชายตัวน้อยทำให้ร่างสูงก้าวยาวๆ เข้าไปหา พยาบาลที่จ้างมาดูแลอุ้มน้องพอร์ตหรือเด็กชายชลลัมพี มัณตะธารา วัยหนึ่งขวบเดินไปเดินมา แต่เจ้าหนูพอร์ตตัวกลมก็ไม่ยอมหยุดร้อง พอเห็นคุณลุงตัวใหญ่จึงยื่นมือป้อมๆ ไปหา ริมฝีปากแดงเรื่อเบะออกพร้อมกับร้องเบาๆ ในลำคอ

“จุง...จุง” มีสองคำที่เจ้าพอร์ตตัวกลมพูดได้ชัดกว่าทุกคำนั่นก็คือจุง…หมายถึง ‘ลุง’ ส่วนอีกคำคือหม่ำ…หม่ำจะบอกชัดมากในเวลาหิว ความฉลาด ช่างจำและช่างพูดของหลานชาย ทำเอาคุณลุงอย่างบรรณติดหลานมากกว่าติดสาวแล้วตอนนี้ ภาพคุณลุงตัวใหญ่อุ้มหลานตัวกลมไปทำงานยังออฟฟิต เป็นภาพที่คนงานเห็นจนเจนตาบนเกาะแห่งนี้

“ส่งมานี่เถอะ” บรรณยื่นมือออกไปรับร่างกลมป้อมมาอุ้มอย่างคล่องแคล่ว เพราะหนึ่งปีที่ต้องเลี้ยงดูหลานชาย ทำให้เขาเรียนรู้เรื่องของเด็กเล็กมากพอสมควร ความคุ้นเคยและอ้อมกอดอบอุ่นของคุณลุงตัวใหญ่ทำให้หนูน้อยหยุดร้อง หากแรงสะอื้นและน้ำตายังคลอเบ้าจนบรรณต้องเช็ดให้เบาๆ

“ร้องทำไมวะเจ้าพอร์ต หิวหรือคิดถึงสาว…”

“จุง…จุง” มือป้อมจับหน้าคุณลุง “หม่ำ…หม่ำ”

“อยากหม่ำทำไมต้องร้องล่ะหือ เป็นลูกผู้ชายต้องอดทนรู้หรือเปล่า” บรรณรับขวดนมจากพยาบาลมาป้อนหลานชาย ปากน้อยๆ ดูดนมจากขวดหมุบหมับอย่างเอร็ดอร่อย พยาบาลมองความอ่อนโยนของเจ้าพ่อคนดังอย่างชื่นชม

“อยู่กับคุณลุงเงียบเชียวค่ะ” พยาบาลวัยกลางคนยิ้มให้หนูน้อยที่หันมามอง เมื่อกินนมไปได้ไม่นานเจ้าพอร์ตน้อยก็ตาปรือและหลับไปในที่สุด บรรณอุ้มหลานชายและลูบหลังเบาๆ พอดีกับเจตต์เดินผ่านประตูเข้ามา ชายหนุ่มจึงส่งหลานให้พยาบาล

“ไปที่ห้องทำงาน” บรรณเดินนำลูกน้องคนสนิทไปยังห้องทำงานซึ่งอยู่ไม่ไกล เมื่อเข้าไปในห้องเจตต์ก็หันมาปิดประตูแล้วเดินไปหยุดหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“รายละเอียดของครอบครัวนายพศินครับนาย” ร่างในชุดสูทสีดำยื่นซองเอกสารให้ บรรณรับมาเปิดอ่านคร่าวๆ “ครอบครัวนายพศินทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ภายใต้แบรนด์แลนด์พร็อพเพอร์ตี้ ซึ่งมีโครงการเกี่ยวกับหมู่บ้านจัดสรรหลายแห่ง และมากไปกว่านั้นคือคุณหญิงอมรรัตน์เตรียมจะยื่นซองประมูลโครงการใหญ่ของรัฐบาล ซึ่งโครงการนี้เธอค่อนมั่นใจว่าแบรนด์แลนด์พร็อพเพอร์ตี้จะได้อย่างแน่นอน เพราะกำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกับรัฐมนตรีที่เซ็นต์อนุมัติโครงการนั้น”

“หึหึ...พวกโกงบ้านกินเมือง” บรรณพึมพำด้วยแววตาแข็งกร้าว และแผนการต่างๆ ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว “หาคนยื่นซองประมูลแข่งขันกับพวกมัน ฉันจะทำให้มันกระอักเลือดเหมือนตายทั้งเป็น”

“ได้ครับนาย” เจตต์รับคำสั่ง

“มีอะไรที่ยังไม่บอกฉันอีกหรือเปล่าเจตต์” บรรณเห็นบางอย่างในสายตาของลูกน้องคนสนิทก็ใคร่รู้ เจตต์ถอนหายใจเบาๆ แล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท บรรณมองกระดาษสีขาวสองสามแผ่นแล้วรับมาวางไว้บนโต๊ะ “เล่ามาดีกว่าฉันขี้เกียจอ่าน”

“เอ่อ…พอดีผมไปเจอคนรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานในนิติวิทยาและได้ผลชันสูตรใหม่มา ในวันที่คุณพัดคลอดคุณพอร์ต เธอตกเลือดและคลอดก่อนกำหนดครับ ไม่ใช่เพราะร่างกายเธออ่อนแอ” เจตต์รายงานด้วยสีหน้าเครียดพอๆ กับผู้เป็นนาย “วันนั้นคุณพัดโทร.เรียกรถพยาบาลด้วยตัวเอง คุณหมอที่ทำคลอดเธอชื่อแพทย์หญิง ‘อลินดา สุวัฒนา’ เป็นบุตรสาวรัฐมนตรีคนที่จะอนุมัติโครงการสำคัญ และเป็นว่าที่คู่หมั้นของนายพศินครับนาย คุณพัดชาคงรู้ว่ามีคนต้องการทำร้ายเธอกับลูกจึงหนีออกจากโรงพยาบาลไปครับ”

ข่าวใหม่ที่ลูกน้องรายงานทำเอาบรรณถึงกับชาดิกไปทั้งตัว นี่น้องสาวเขาถูกทำร้ายจิตใจมากมายขนาดนี้เชียวหรือ ไอ้พวกสารเลวนั่นจะต้องเจอการลงทัณฑ์อย่างสาสม มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดรอบท่อนแขนแกร่งปูดขึ้นเป็นริ้วๆ

“มีอะไรจะบอกอีกไหม” บรรณมั่นใจว่าลูกน้องยังรายงานไม่หมดจึงถามต่อ เจตต์เห็นความปวดร้าวของเจ้านายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมก็อดเห็นใจไม่ได้ สองพี่น้องรักและผูกพันกันมาก แม้พักหลังๆ พัดชาจะออกเรือนไป แต่เจ้านายก็ให้คนตามข่าวอยู่เรื่อยๆ

“เอ่อ…ผลตรวจเลือดของคุณพัดชามีสารบางที่มีผลกับการไหลเวียนของเลือดจนเธอ ‘ต้องคลอดก่อนกำหนด’ ครับ” เจตต์บอกเสร็จก็เห็นใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ

“บัดซบที่สุด! รีบไปควานหาตัวมือปืนที่ยิงยัยพัดให้เจอก่อนตำรวจ” บรรณสั่งเสียงเข้ม แววตาแทบจะลุกเป็นไฟ “แล้วก็บอกเจ้าอดิศด้วยว่าพรุ่งนี้ฉันจะเข้ากรุงเทพฯ สักอาทิตย์” ชายหนุ่มกล่าวถึงลูกน้องอีกคนซึ่งมีหน้าที่ควบคุมและจัดการระบบงานต่างๆ บนเกาะเวลาที่เขาไม่อยู่หรือต้องไปทำธุระไกลๆ เป็นเวลานานหลายวัน

“ครับนาย”

“อ้อ…ฉันอยากได้ประวัติหมออลินดาก่อนไปกรุงเทพฯ เอาแบบละเอียดยิบเลยนะ” บรรณบอกเสียงห้วน ทำเอาเจตต์รีบก้มหน้ารับคำทันที เพราะความแค้นที่สะสมมาตลอดหนึ่งปีเต็มนั้นไม่ต่างจากเจ้านายเลยสักนิด แค้นต้องชำระด้วยแค้น เลือดต้องชำระด้วยเลือด และความตายก็ต้องชำระด้วยความตายเท่านั้น!