สิบแปดปีแห่งการรอคอย

สิบแปดปีผ่านไปแล้ว

นับจากคืนที่ดวงดาวเหนือฟ้าดับวูบลงพร้อมกัน ราวมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมขึ้นไปปัดแสงทั้งผืนทิ้งอย่างไม่ไยดี

สิบแปดปีแห่งการเวียนว่าย  

สิบแปดปีแห่งการหลับใหลอยู่ในเลือดเนื้อของมนุษย์  

และสิบแปดปีแห่งการรอคอยของใครบางคน... ผู้แม้จะลืมทุกสิ่งไปแล้ว แต่หัวใจกลับยังโหยหาบางอย่างไม่เคยหยุด

ณ แคว้นต้าสวี่ โลกมนุษย์

ฤดูหนาวปีนี้ยาวนานกว่าทุกปี

หิมะตกหนักจนทิวเขาทั้งแนวกลายเป็นเพียงเส้นเงาขาวพร่า ลำธารจับตัวแข็ง ต้นไม้ยืนตายอยู่ใต้เกล็ดน้ำแข็ง หลังคาเรือนทั้งเมืองถูกกดทับด้วยความหนาวเงียบงัน ราวฟ้าดินกำลังช่วยกันกลบฝังความผิดบาปบางอย่างที่ผู้คนพยายามลืม แต่ผืนแผ่นดินยังจดจำไม่เคยเลือน

หิมะโปรยลงบนจวนตระกูลหลินจนขาวราวสุสาน

ที่นี่เคยเป็นจวนของขุนนางผู้พิทักษ์แดนเหนือ  

เคยมีม้าเร็วเข้าออกทั้งกลางวันและกลางคืน  

เคยมีธงตระกูลหลินสีครามปักตรา “เหยี่ยวหิมะคาบทวน” สะบัดอยู่เหนือประตูหน้า  

เคยมีทหารผ่านศึกจากชายแดนมายืนค้อมศีรษะต่อหน้าบ้านหลังนี้ด้วยความเคารพจากใจจริง มิใช่เพราะยศถา

บัดนี้ ทุกอย่างเหลือเพียงโครงกระดูกของความรุ่งเรือง

ประตูใหญ่ยังตั้งอยู่ แต่บานหนึ่งเอียงจนน้ำแข็งเกาะตามรอยแตก ห่วงเคาะทองสัมฤทธิ์รูปหัวเหยี่ยวหายไปข้างหนึ่ง เหลืออีกข้างห้อยบิดเบี้ยวอยู่ใต้คราบสนิม ป้ายทองคำเหนือประตูที่เคยสลักว่า

“ตระกูลหลิน ผู้พิทักษ์แดนเหนือ”

ถูกปลดไปนานแล้ว

เหลือเพียงรอยตะปูสี่จุดบนคานไม้  

และเงาสี่เหลี่ยมซีดจางกว่าผืนไม้รอบข้าง  

ราวกับศักดิ์ศรีทั้งตระกูลเคยถูกตรึงไว้ตรงนั้น ก่อนจะถูกฉีกออกไปทั้งแผ่น

ลานฝึกด้านหน้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยแน่นไปด้วยรอยเท้าม้าและเสียงกระทบทวน บัดนี้ถูกหิมะกลบจนเรียบ มีเพียงเสาไม้ฝึกหุ่นฟางต้นหนึ่งที่ยังยืนคดงออยู่กลางลาน รอยฟันดาบและรอยแทงหอกบนเนื้อไม้ยังลึกคม แม้ผ่านลมฝนมาหลายปี ก็ยังไม่เลือนหาย เหมือนมันยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนี้ และสอนลูกสาวให้ตั้งเท้าให้มั่นก่อนจับอาวุธ

ด้านทิศตะวันออกของจวนมีหอหนังสือเล็กๆ ซึ่งหลังคาทรุดไปครึ่งหนึ่ง แต่ในห้องชั้นในสุดยังมีชั้นไม้แคบๆ เหลืออยู่หนึ่งแถว บนนั้นวางสมุดปกหนังดำเก่าๆ หลายเล่มที่ไม่มีใครเอาไป เพราะไม่มีผู้ใดเห็นค่าของลายมือแม่ทัพผู้คุมแดนเหนือ

ในสมุดพวกนั้น หลินเฟิงเคยจดทั้งเส้นทางลมหนาว การเคลื่อนพลของชนเผ่าเหนือ ปริมาณเสบียงในแต่ละด่าน และชื่อทหารทุกนายที่ตายระหว่างป้องกันชายแดน

เขาจำพวกเขาได้แม้แต่คนเดียวไม่ขาด  

แต่ราชสำนักกลับจงใจลืมเขาได้อย่างง่ายดาย

สามปีก่อน ขุนพลหลินเฟิงถูกใส่ร้ายในข้อหาคบคิดกับชนเผ่าเหนือ

ทั้งที่ความจริง เขาเพียงปฏิเสธจะก้มหัวให้อำนาจมืด  

ปฏิเสธจะเซ็นปล่อยเสบียงที่ควรส่งถึงชายแดนไปเข้าคลังลับของอองเฮาเกาซื่อ  

ปฏิเสธจะใช้เลือดของทหารนับพันซื้อความพอใจของคนในวัง

และในแผ่นดินที่คนผิดมีอำนาจ  

นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนซื่อตรงต้องตาย

คืนนั้นเอง ทหารหลวงบุกเข้ามาในจวนขณะหิมะยังตกไม่หยุด

หลินเยว่ซินยังจำทุกอย่างได้ชัด

จำแสงคบเพลิงที่ไล้ผ่านกำแพงเก่าเหมือนเปลวอสูร  

จำเสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะเย็นชา  

จำลมหายใจสีขาวของม้าศึกหน้าประตู  

และจำภาพบิดาของตนที่ยืนตัวตรงกลางลานฝึก ท่ามกลางวงล้อมทหารหลวง ราวกับแม้ถูกลากลงสู่ความตาย เขาก็ยังคงเป็นแม่ทัพของชายแดนเหนืออยู่เช่นเดิม

คืนนั้น หลินเฟิงไม่ดิ้นรน  

ไม่ร้องขอความเป็นธรรม  

ไม่แม้แต่เอ่ยสาปแช่งผู้ใด

เขาเพียงหันกลับมามองลูกทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย

ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว  

ไม่มีความอ่อนแอ  

มีเพียงความห่วงใยที่ลึกเงียบ จนแม้หิมะทั้งลานยังเหมือนนิ่งลงเพื่อฟัง

ก่อนถูกพาตัวไป เขาย่อตัวลง ลูบศีรษะหลินเยว่ซิน แล้วตบไหล่หลินจื่อซวนเบาๆ

มือของเขาสั่นเพียงเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะหวั่นกลัวความตาย  

แต่เพราะเจ็บปวดที่ต้องทิ้งลูกไว้เบื้องหลัง

แล้วเขาก็เอ่ยถ้อยคำที่หลินเยว่ซินจดจำมาจนถึงวันนี้

“พ่อไม่ได้ทำผิด”

“จงเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น อย่าเชื่อในสิ่งที่ผู้อื่นสั่งให้เจ้าเห็น”

“และจงจำไว้... ความจริงอาจถูกฝังได้ แต่ไม่มีวันตาย”

จากนั้นเขาจึงหันหลัง เดินออกจากประตูจวนไปพร้อมทหารหลวง

เดินเข้าสู่ม่านหิมะ  

เข้าสู่ความมืด  

และไม่เคยกลับมาอีก

สามวันต่อมา ศพของเขาถูกส่งคืนมาในโลงไม้สนราคาถูก

โลงใบเล็กนั้นหยาบ แข็ง และไร้เกียรติ  

เล็กเสียจนราวกับไม่อาจบรรจุศักดิ์ศรีของชายผู้เคยแบกชายแดนทั้งผืนไว้บนบ่าได้หมด

ใบหน้าของหลินเฟิงซีดขาว  

แต่ที่มุมปากกลับยังมีรอยยิ้มบางๆ  

เป็นรอยยิ้มของคนที่ยอมตายได้  

แต่ไม่ยอมคุกเข่า

มารดาของหลินเยว่ซินทรุดลงข้างโลงอย่างช้าๆ นางไม่ร้องไห้อีกแล้ว เพราะดูเหมือนน้ำตาทั้งชีวิตได้ไหลหมดไปตั้งแต่คืนที่สามีถูกนำตัวออกจากบ้าน

สามเดือนหลังจากนั้น นางก็ตายตามไป

มิใช่เพราะโรค  

มิใช่เพราะพิษ  

แต่เพราะหัวใจของคนผู้หนึ่งแตกสลายเกินกว่าจะเยียวยา

ก่อนสิ้นใจ นางกุมมือหลินเยว่ซินไว้แน่น ฝ่ามือที่เคยอุ่นอ่อนโยน บัดนี้เย็นเฉียบราวหิมะปลายคืน

“เยว่ซิน...”

เสียงของนางแผ่วราวเส้นด้ายใกล้ขาด

“อย่าเป็นเหมือนแม่”

“อย่ารักผู้ใดมากเสียจนเมื่อเขาจากไป... เจ้าก็ไม่อยากอยู่ต่อ”

หลินเยว่ซินกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมร้องไห้ออกมา

มารดารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กล่าวต่ออย่างเชื่องช้า

“แต่หากวันหนึ่ง... เจ้าพบใครสักคนที่ทำให้หัวใจของเจ้าอบอุ่นขึ้นจริงๆ”

“จงรักเขาให้สุดหัวใจ”

“และจงรักตัวเอง... ให้มากกว่านั้น”

“สัญญากับแม่ได้หรือไม่”

หลินเยว่ซินพยักหน้า ทั้งที่น้ำตาเอ่อคลอจนมองเห็นใบหน้ามารดาเลือนพร่า

นับแต่นั้น คำสัญญานั้นก็กลายเป็นเกราะบางๆ ห่อหุ้มหัวใจของนางไว้

เกราะที่เตือนให้นางไม่อ่อนแอจนเกินไป  

ไม่ฝากชีวิตไว้กับผู้ใด  

และไม่ยอมให้โลกทำลายนางได้ง่ายอย่างที่มันทำกับมารดา

ทว่าในส่วนลึกที่สุดของใจ หลินเยว่ซินรู้ดี—

เกราะนั้นไม่ได้ปกป้องแค่หัวใจ  

แต่มันกำลังกักความเจ็บปวดทั้งหมด ที่นางไม่มีสิทธิ์ปล่อยให้พังทลายออกมา