ตอนที่6 แลกเปลี่ยนข้อมูล

"จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ห้องของฉันอยู่ชั้นลอยห้องกระจกเธอมีอะไรก็เคาะเรียก ไม่สิห้องกันเสียง เธอควรโทรหาฉันเบอร์ฉันเธอก็มีอยู่แล้วนี่นา"

"ค่ะ"

ภายในห้องนอนที่มีเอาไว้สำหรับแขกแต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นลีโอ พี่ชายฝาแฝดที่มักจะมานอนตอนที่มาไทยเท่านั้น น้ำป่าสั่งให้ทำห้องใหม่ตกแต่งตามสไตล์ของผู้หญิงทั่วไป และน่านฟ้าก็รู้สึกชอบห้องนี้เป็นมากๆ เพราะบ้านเก่าของเธอเป็นบ้านธรรมดาไม่ได้ตกแต่งหรูหราอะไร

"ไหนอ่านสิ พ่อคนหน้านิ่ง"

น่านฟ้าตั้งฉายานามให้กับน้ำป่า พร้อมกับเปิดสมุดบันทึกที่น้ำป่าเอาให้เธอ เพื่อเรียนรู้นิสัยใจคอ ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร

"ไม่กินเผ็ด ชอบกินผักซี พูดหวานไม่เป็น คบกันมาได้หนึ่งปี...แล้วนี่อะไร"

"...ไม่เชื่อในเรื่องของความรักจนกระทั่งได้เจอกับคุณ" น่านฟ้าอ่านบรรทัดนี้จบเธอก็เห็นวงเล็บเอาไว้ว่า เผื่อแม่ของเขาถาม เขาจะตอบแบบนี้

"จริงสินะ เราแค่ทำตามสัญญาจะมาคิดมากอะไรกับอีแค่ประโยคนี้"

น่านฟ้าปิดหนังสือลง แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า "โอ้โห้..เสื้อผ้าเยอะมาก นี่เขาซื้อให้เราหมดเลยเหรอ"

มือเล็กจับบายเสื้อผ้าในตู้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของเธอที่วางแอบๆไว้ในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะรื้อออกมา จับแขวนในตู้เสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"อาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้อีกยาวไกล" ก่อนที่เธอจะเข้าไปอาบน้ำเธอก็ได้ส่งข้อความไปหารสาเพื่อขอลางานในช่วงเช้า ถ้าเสร็จธุระเธอจะรีบเข้าไปทำงาน

ห้องรับแขก

น้ำป่าเปิดแท็บเล็ตเพื่อดูอีเมล์ต่างๆพร้อมตอบกลับไปยังผู้ที่ร่วมลงทุน ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนซื้อหุ้นของบริษัท ตอบกลับการร่วมงานประมูลต่างๆแล้วเปิดดูกล้องวงจรปิดเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของผับ กาสิโนรวมไปถึงความเรียบร้อยของตัวตึก ที่เขาเป็นเจ้าของตึกกว่าสิบแห่ง กระจายอยู่หลายหลายประเทศที่เขาร่วมลงทุน เขาชอบการลงทุนอะไรที่ทำเงินได้ เขาก็อยากจะเสี่ยงทำถึงแม้บางครั้งจะมีคนพูดว่าอย่าทำเลย อย่าลงทุน ตึกนี้ซื้อไปก็ทำอะไรไม่ได้ และอีกหลายๆคำเตือนที่เขาจะได้รับจากนักลงทุนหัวโบราณ แต่คงไม่ใช่กับเขา

ร่างสูงกำยำลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินขึ้นไปห้องของตัวเอง แววตาคมเหลือบมองที่หน้าประตูห้อง ห้องที่เคยว่างแต่ตอนนี้...เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนแต่ก่อนแล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือ อยากให้ผ่านพ้นงานวันเกิดของแม่เขา และการที่เขากลับบ้านใหญ่ครั้งนี้กับภรรยาคงเป็นที่พูดออกไปเป็นวงกว้างอย่างแน่นอน

อันดับแรก เขาต้องเตือนตัวเองว่าห้ามนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวออกมาจากห้องอย่างเด็ดขาด

น่านฟ้านอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอนขนาดใหญ่ เปลือกตาบางพยายามข่มตาให้หลับแต่ทว่ายิ่งพยายามมันกลับยิ่งนอนไม่หลับและเหมือนกับว่า ตอนนี้เธอตาสว่างเสียอย่างงั้น จนน่านฟ้าต้องเปลี่ยนจากนอนกลิ้งไปมาบนที่นอน เปิดประตูออกจากห้องนอนแล้ว เดินไปข้างล่าง หานมมาอุ่นให้ร้อนๆแล้วดื่ม เผื่อจะช่วยได้บ้าง

น่านฟ้าเธอใช้ไฟจากโทรศัพท์มือถือเพื่อเพิ่มความสว่างจากโคมไฟดวงน้อยๆที่ติดเอาไว้ตามระหว่างทางเดิน

"จะหรูไปไหนเนี่ย อยู่ก็อยู่คนเดียว..." ถึงแม้เธอจะพูดบ่นออกไปแบบนั้น แต่ภายในใจของเธอกลับคิดว่า มันน่าอยู่มากๆ เธออยากจะมีบ้านมีห้องสวยๆแบบนี้และเธอก็คาดหวังหรือเกินว่า ความฝันของเธอจะเป็นจริงรวมถึงอาชีพของเธอ เธออยากเป็นดีไซเนอร์ เป็นสิ่งที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก

ภาพจำของน่านฟ้าก็คือ เธอถูกปลูกฝังมากับภาพที่แม่ของเธอตัดเย็บเสื้อผ้าให้กับเธอกับพ่อและรวมไปถึงตากับยายที่อยู่เมืองบอร์กโดซ์ ชุดที่เธอใส่ไปทำงาน และชุดอยู่บ้านบางชุด บางตัว ล้วนแต่เป็นชุดที่แม่ของเธอตัดใส่เองแต่แม่กลับไม่ใส่ เพราะอุบัติเหตุที่พรากชีวิตของแม่เธอไปตั้งแต่เธออยู่ชั้นประถมปีหก

ตั้งแต่น่านฟ้าจำความได้ แซลลี่แม่ของเธอที่ชื่นชอบการตัดเย็บเป็นชีวิตจิตใจ ทุกครั้งที่ออกจากบ้านก็เพื่อไปเดินเลือกซื้อผ้าเมตรสวยๆ หลายลวดลายและหลากสีรวมไปถึงอุปกรณ์การตัดเย็บ ต่อให้มีคนช่วยถืออีกกี่คนบอกได้เลยว่าเต็มไม้เต็มมือกันทุกคน