เช้าของคนแร่

แสงอรุณแรกของฤดูปลายวสันต์สาดลงมาบนตลาดเล็ก ๆ ริมทางการค้า หมอกเช้าลอยเอื่อยเหนือหลังคามุงฟาง กลิ่นควันไฟจากเตาถ่านผสมกับกลิ่นใบชาที่เพิ่งคั่ว เสียงเจื้อยแจ้วของเด็ก ๆ วิ่งไล่กันในตรอก เสียงเอะอะโวยวายของคนที่เดินผ่านตอนเด็กน้อยวิ่งไล่กันจนจะชนเขา เด็กน้อยหันมาทำหน้าล้อเลียนแล้ววิ่งหนีไป ทำให้เช้าวันนี้ดูเหมือนเช้าที่ผ่านมา อบอุ่น เงียบง่าย และไม่สำคัญต่อผู้ใดในยุทธภพที่แสนโหดร้าย ไป๋เสวี่ยหลานเด็กน้อยวางกาน้ำชาดินเผาลงบนโต๊ะไม้เตี้ย เสียงน้ำร้อนเดือดพล่านดัง ปุดปุด ขณะเธอค่อย ๆ รินลงถ้วยดินเผาสีน้ำตาล เสียงกระทบกันเบา ๆ คล้ายระฆังเล็ก สาวน้อยยิ้มบางให้ชายชราที่นั่งรออยู่พลางยื่นถ้วยไป

“เชิญเจ้าค่ะ ลุงหลี่ วันนี้ชารสเข้มหน่อยนะ ดืมให้อร่อยเจ้าค่ะ”

เด็กน้อยกล่าวขึ้น ชายชราหัวเราะแห้ง ๆ พลางยื่นเหรียญทองแดงสองสามอันใส่มือเธอ และสูดดมชาที่หอมกรุ่นก่อนที่จิบเล็กน้อย พอริ้มรสแล้วรู้สึกว่าไม่ร้อนมากก็กระดกใส่ปากทันที

“เสวี่ยหลาน เด็กน้อยเอ๋ย หากมีลูกสาวเช่นเจ้าอยู่บ้าน ข้าคงไม่เหงาอย่างนี้ ”

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยหัวเราะเบา ยกชายผ้าพันแขนปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก พลางหันไปเรียกพ่อค้าเร่ผู้หนึ่งที่กำลังยกหีบผ้ามาจัดใกล้ ๆ เขาเป็นชายวัยกลางคน ผิวกร้านแดด สวมเสื้อผ้าธรรมดา แต่ในแววตาอบอุ่นนั้นเต็มไปด้วยความรักที่มอบให้นางเสมอ พ่อที่เลี้ยงดูนางมาแทนพ่อแม่ที่แท้จริง หีบผ้านั้นก็มีอยู่หลายใบ เด็กน้อยจึงเข้าไปช่วยจับผ้าที่อยู่ในหีบอีกใบ

“ท่านพ่อ วันนี้ท่านเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะ?”

เสียงหวานหวานออกมาจากปากเด็กน้อย ชายคนนั้นหัวเราะพลางส่ายหัว

“เหนื่อยสักเพียงใดก็ไม่เป็นไรหรอก ขอเพียงเห็นเจ้าอยู่สุขสบายก็ดีแล้ว”

ผู้ที่เสวี่ยหลานเรียกว่าพ่อกล่าวขึ้น คำพูดนั้นทำให้หัวใจเสวี่ยหลานอบอุ่นอย่างประหลาด นางเคยชินกับชีวิตเร่ร่อน เปลี่ยนเมือง เปลี่ยนตลาดแทบทุกเดือน พ่อเลี้ยงของนางเป็นพ่อค้าหาบเล่ขายเสื้อผ้าและจะจัดโต๊ะน้ำชาขายคู่คู่กันไป นางรู้สึกตราบใดที่ยังมีพ่อผู้นี้อยู่ โลกก็ยังไม่โหดร้ายจนเกินไป ระหว่างที่นางช่วยจัดเรียงผ้า ก็มีเด็กน้อยวิ่งเข้ามาหา

"พี่เสวี่ยหลานเล่านิทานให้ฟังหน่อย นะพี่นานนะพี่เคยไปตั้งหลายที่ต้องเคยได้ยินนิทานดีๆแน่ๆเพราะข้าไม่เคยไปไหนแต่ที่นี่เล่านิทานให้พวกข้าฟังหน่อยนะ"

เสียงเด็กน้อยหลายหลายคนเรียกร้องให้พี่สาวเล่านิทานให้ฟัง เสวี่ยหลานได้แต่มองหน้าพ่อ

"ไปเล่าให้เด็กฟังเถอะพ่อทำคนเดียวได้"

ผู้ที่เสวี่ยหลานเรียกว่าพ่อบอกให้นางไปเล่นกับเด็กน้อย นางจึงเดินออกมาจากหีบผ้ามานั่งเล่นหน้าร้านน้ำชาเผื่อมีคนมาซื้อน้ำชาจะได้ขาย

"วันนี้จะเล่านิทานอะไรดีนะ"

เมื่อนั่งโต๊ะหน้าร้านเด็กสาวถามคนอื่นๆ

"อะไรก็ได้ ใช่ๆ อะไรก็เล่ามาเถอะพี่เสงี่ยมหลาย"

เด็กน้อยราวราวห้าหกคนกล่าวขึ้น

"งั้นวันนี้เอาเรื่องเสือทองกับเด็กชายผู้ใจดีก็แล้วกัน”

ไป๋เสวี่ยหลานกล่าวขึ้น

"เล่าเลย เล่าเลย เล่าเลย"

เด็กๆร้องเชียร์ให้เสวี่ยหลานเล่านิทานให้ฟัง เด็กน้อยเงียบกันสักพักใหญ่ๆ เสวี่ยหลานก็เริ่มเล่า

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมู่บ้านเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขาและป่าไผ่ เด็กชายชื่อ “เสี่ยวหง” อาศัยอยู่กับยายเพียงสองคน ยากจนแต่มีใจเมตตา วันหนึ่ง เสี่ยวหงเดินเก็บฟืนในป่า พลันได้ยินเสียงครวญคราง เขาแหวกพงหญ้าไปดู เห็น ลูกเสือตัวหนึ่ง บาดเจ็บ เลือดไหลจากขา เป็นพวกเจ้าจะกล้าเข้าไปกันไหม"

เสวี่ยหลานเล่านิทานขึ้นและถามเด็กๆ เพราะนางอยากรู้ว่าเด็กทุกคนตั้งใจฟังและคิดตามที่เขาเล่ามาบ้างหรือเปล่า

"ไม่หรอกถ้าเป็นข้าข้าไม่เข้าไปหรอกเสียงอะไรน่ากลัวขนาดนั้น"

เด็กน้อยผู้หนึ่งรีบตอบ

"ส่วนข้าจะเข้าไปดูแต่ถ้าเจอเสือแบบนั้นข้าวิ่งกระเจิงแน่"

เด็กอีกคนตอบขึ้น และทุกคนก็หัวเราะกันอยากสนุกสนานเมื่อทุกคนเงียบเสียงหัวเราะ เสวี่ยหลานก็เล่าต่อ

"หาเด็กน้อยแหวกหญ้าเข้าไปแล้วเห็นเสือบาดเจ็บอยู่ เด็กน้อยตกใจแต่ไม่กลัว เขาฉีกเสื้อผ้าเป็นผ้าพันแผล หามน้ำจากลำธารมาชะล้างให้ ลูกเสือมองเขาตาแป๋ว แต่ไม่ทำร้าย มีเพียงเสียงครางเบา ๆ จากนั้นทุกวัน เสี่ยวหงก็แอบเอาอาหารมาให้ลูกเสือกินจนมันแข็งแรงขึ้น พวกเจ้าว่าเสือแข็งแรงขึ้นแล้วเด็กน้อยพวกนี้จะถูกกินหรือไม่"

เสวี่ยหลานลองถามขึ้น

"ข้าว่าเด็กน้อยผู้นั้นถูกกินแน่"

เด็กน้อยผู้หนึ่งตอบขึ้น ส่วนคนอื่นๆไม่ได้ให้ความร่วมมือพวกเขาจ้องหน้าเสวี่ยหลานเพราะพวกเขากำลังลุ้นอยู่

"อ้าต่อเลยนะ คืนหนึ่ง เสี่ยวหงฝันเห็น เสือใหญ่ขนสีทองสุกปลั่ง มาปรากฏกาย พูดเสียงดังก้องว่า

“เด็กน้อย ผู้ช่วยชีวิตลูกเรา เจ้าจงจำไว้ หากวันใดถึงคราวลำบาก เอ่ยนาม ‘เสือทอง’ เราจะมาช่วย”

เสี่ยวหงสะดุ้งตื่น ก็คิดว่าเป็นเพียงฝันไป แสดงว่าเด็กน้อยนั้นไม่ถูกกินแล้วนะ555"

เสวี่ยหลานกล่าวขึ้น

"พี่หลานเล่าต่อเถอะกำลังมัน พวกข้าลุ้นอยู่นั้น"

เด็กน้อยอีกคนกล่าวขึ้นเสวี่ยหลานจึงยิ้มให้และเล่าต่อ

"หลายปีผ่านไป หมู่บ้านเกิดภัยแล้ง ผู้คนหิวโหย มีโจรภูเขายกพวกลงมาปล้นทุกครัวเรือน วันหนึ่งพวกโจรมาถึงบ้านเสี่ยวหง ยายถูกผลักล้ม เด็กชายตัวสั่น แต่จู่ ๆ เขานึกถึงคำในฝัน จึงตะโกนออกไปว่า

“เสือทอง! หากท่านมีจริง ได้โปรดมาช่วย!”

เสียงลมคำรามสะเทือนป่า จากนั้นเงามหึมาปรากฏขึ้น เสือใหญ่ขนสีทองวาววับ ดวงตาเปล่งแสงดั่งเปลวไฟ ปรากฏเบื้องหน้าผู้คน

โจรภูเขาหวีดร้องแตกฮือ หลบหนีไปสิ้น

เสือทองจ้องเสี่ยวหงพลางเอ่ยว่า

“เจ้าไม่เคยหวังสิ่งใดตอบแทน มีเพียงใจเมตตา เราจึงรักษาสัญญา”

แล้วเสือทองหายลับไป ทิ้งเพียงรอยเท้าใหญ่ลึกบนพื้นดิน หลังจากนั้น หมู่บ้านได้รับฝนหลั่งไหลมาอีกครั้ง ทุ่งนากลับเขียวชอุ่ม ผู้คนรอดพ้นความอดอยาก ทุกครั้งที่เด็ก ๆ ได้ยินเสียงคำรามจากป่าไผ่ ยายของเสี่ยวหงก็มักเล่าให้ฟังว่า

“อย่าลืมไว้ใจความดี แม้มองไม่เห็น แต่มันจะคอยคุ้มครองเจ้าเสมอ เหมือนเสือทองที่สิงอยู่ในใจของทุกคน”

เมื่อเสวี่ยหลานเล่านิทานจบ ทุกคนก็โล่งใจ ผู้ที่เสวี่ยหลานเรียกว่าพ่อยืนจับผ้าอยู่ด้านหลังจึงได้ยินเรื่องที่นางเล่าให้ฟัง และบทสรุปว่าอย่าลืมไว้ใจความดีแม้มองไม่เห็น การที่เด็กน้อยเสวี่ยหลานเล่าเรื่องนี้ก็เพราะว่านางมีจิตใจที่บริสุทธิ์ มีเรื่องบางเรื่องที่เขาต้องสอนนางเสียใหม่ชายคนนั้นได้แต่คิด