- 9 - แหวนนั่นเมื่อไหร่จะถอด

หลังจากพูดคำนั้นออกไปตะวันก็เห็นแสนรักยืนนิ่ง เขาหลับตาลงหรูลมหายใจแล้วก้าวเข้าไปใกล้คนน้อง ลูบหัวเธอแผ่วเบาก่อนจะจับมือเล็กคู่นั้นของเธอขึ้นมากอบกุมเอาไว้ เขาใช้ปลายนิ้วลูบหลังมือเธออย่างสื่อความหมาย

“โลกนี้มันใจร้ายกว่าที่แสนรักคิด พี่รู้ว่าแสนรักเป็นคนดี แสนรักไม่เคยคิดร้ายกับใครเลย แต่แสนรักก็ถูกทำร้ายจิตใจไม่ใช่หรอ?”

ตะวันพยายามย้ำคำให้น้องมั่นใจในจุดประสงค์ของเขา ปกติเขาเป็นคนตัดวินใจเด็ดขาด ถ้าไม่มีแสนรักเดิมทีคนที่มีปัญหาหรือสร้างความรำคาญใจให้เขา คงถูกเขาฆ่าตายไปแล้ว แต่ที่เขายั้งมือไว้เพราะไม่อยากให้น้องเห็นความรุนแรงนั้น

“……” เขามองเธอที่ก้มหน้าลงไม่ยอมพูดจาราวกับกำลังครุ่นคิดในสิ่งที่เขาพูดอยู่

“นั่นยังไม่ทำให้แสนรักเข้าใจอีกหรอ ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะแคร์ความแสนดีนั้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะซาบซึ้งเวลาแสนรักใจดีกับเขา”

“แสนรัก….”

เขาเห็นเธอชะงักไป แววตานั้นรู้สึกผิดเมื่อใจในสิ่งที่เขาต้องการสื่อมากขึ้น เขากุมมือน้องแล้วบีบกระชับแน่นให้เธอคลายความรู้สึกแย่นั้นลง ตะวันไม่ชอบเห็นแสนรักรู้สึกแย่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้ดุแสนรักนะ พี่แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้แสนรักโดนรังแกอีกแล้ว”

“ขอบคุณนะคะพี่ตะวัน แสนรักของคุณนะ”

แขนแกร่งโอบกอดตอบรับกายเล็กที่โผเข้ามากอดเขาแล้วเอ่ยขอบคุณ ปลายจมูกโด่งหอมลงบนผมนุ่มของแสนรัก เขาซึมซับกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอ มันเป็นกลิ่นหอมที่เขาแสนโหยหาและคิดถึงมาเสมอ

“เราไปหาซื้อเสื้อผ้าร้านอื่นกันนะ เสร็จแล้วก็ไปทานมื้อเที่ยงกัน เป็นสเต็กที่แสนรักชอบดีไหม?”

“แต่มันแพงนะคะ”

“ไม่แพงเลยสักนิด ไม่ว่าแสนรักอยากได้อะไร พี่จ่ายให้แสนรักได้ทั้งนั้น”

เขาจับมือน้องแน่นแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตาม รอยยิ้มบนใบหน้าเย็นชาที่ไม่มีใครเคยได้เห็นเพราะเขามันไว้เพื่อแสนรักเท่านั้นปรากฏขึ้น เขาเกลียดเวลาเห็นแววตากังวลนั้นของแสนรัก

ร้านสเต็กเจ้าดัง

“ช่วงนี้อยากทำอะไรเป็นพิเศษไหม?” จานสเต็กของแสนรักที่วางเสิร์ฟถูกตะวันคว้าไปทันที เขาหั่นชิ้นเนื้อของเธอให้พอดคำในขณะที่ตั้งคำถามถึงสิ่งที่เธออาจจะสนใจหรืออยากทำมากกว่าที่จะอยู่เฉยๆในตอนนี้ด้วย

“อยากทำงานค่ะ”

“ทำงาน? พี่ให้แสนรักได้ทุกอย่าง แต่ไม่ใช่เรื่องนี้”

ตะวันคัดค้านเสียงแข็ง เขาให้แมนสืบเรื่องน้องก่อนหน้านี้ แล้วเห็นว่าน้องทำงานต่างๆมามากมาย แค่เขาเห็นความเหนื่อยล้าของเธอ เขาก็ปวดใจจะแย่ ตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้ เขาไม่มีวันยอมให้น้องไปทำงานเด็ดขาด

“แต่แสนรักต้องใช้เงินนะคะ ค่าโรงพยาบาลของแม่ ไหนจะค่ากินค่าอยู่ จะให้แสนรักใช้แต่เงินพี่ไม่ได้นะคะ”

“ได้สิ” เขาตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด

“พี่ตะวันคะ” ตะวันรู้สึกถึงความหนักใจในน้ำเสียงที่เธอใช้เรียก เขาทำเป็นไม่สนใจแล้วยื่นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินใบหนึ่งให้เธออย่างจงใจ ตะวันคาดหวังให้น้องรับมันไป แต่แสนรักยังนั่งมองนิ่งไม่ไหวติง

“เงินของพี่ จะเท่าไหร่ก็ให้แสนรักใช้ได้ทั้งนั้นแหละ แค่แสนรักมีความสุข พี่ขอแค่นั้นเลยจริงๆ”

เขามองสบกับดวงตากลมที่เริ่มวูบไหว เธอก้มหน้าหนีเขาแต่ไหล่เล็กที่สั่นเทิ้มทำให้เขารับรู้ได้ว่าเธอกำลังร้องไห้ ตะวันทำหน้าเหรอหราอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมน้องถึงได้ร้องไห้อีกแล้ว ในความทรงจำของเขา เขารู้ว่าน้องอ่อนไหวแค่ไหน แต่หลังจากสี่ปีที่เขาจากไปในครั้งนี้เขากลับได้สัมผัสว่าน้องในตอนนี้ไม่ใช่แค่อ่อนไหว แต่ยังเปราะบางมากอีกด้วย

“ทำไมร้องไห้อีกแล้วละ?”

“ก็เพราะพี่นั่นแหละ ฮึก ใจดีกับแสนรักเกินไปแล้ว” ตะวันเผลอหลุดยิ้มกับเสียงพูดอู้อี้กับใบหน้าง้ำงอที่ส่งมาให้เขา ที่แท้ก็ร้องไห้เพราะเขาใจดี แบบนี้ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

“แสนรักก็ชอบเวลาที่พี่ใจดีมากที่สุดเลยไม่ใช่หรอ”

เขายังจำได้ดีว่าเมื่อก่อนแสนรักพูดคำนี้อยู่เสมอ คนน้องชอบที่เขาใจดี ยิ้มเสมอเวลาเขาปกป้องเธอ แต่แสนรักจะรู้บ้างไหมว่าความอบอุ่นนั้นเขามีมันให้เธอเพียงคนเดียว

ตะวันตักสลัดของโปรดแสนรักที่เขาจำได้ดีใส่ในจานให้เธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนรอยยิ้มนั้นจะหายไปเมื่อเขามองเห็นแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ทั้งที่อาทิตย์ทำให้แสนรักเจ็บขนาดนั้น แต่เหมือนว่าเธอจะยังไม่ลืมน้องชายฝาแฝดของเขาเลย

“แล้วแหวนนั่นน่ะ เมื่อไหร่จะถอดออก? หรืออยากให้พี่ถอดให้”

“แต่ว่า…..”

ยิ่งเห็นว่าแสนรักอิดออดเขาก็ยิ่งมั่นใจ ตะวันไม่ได้โกรธเพราะเขารู้ดีว่าน้องรักอาทิตย์มากแค่ไหน แต่พอเห็นว่าเธอยังคงจมปลักกับคนที่ทำร้ายใจเธอ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดจนกลัวว่าควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่

“ถอดออกมา แล้วพี่จะซื้อให้ใหม่ เพชรเม็ดแค่นี้ พี่ซื้อให้แสนรักได้อีกเยอะ”

“มันไม่เกี่ยวกับขนาดเพชรนะคะ” ตะวันนิ่งงั้นไปทันทีกับคำพูดนั้น ในประโยเมื่อครู่ของแสนรักแม้จะเป็นประโยคธรรมดาแสนสั้น แต่แฝงความหมายในนั้นที่เขาเข้าใจได้เป็นอย่างดี

“อ่า พี่ก็ลืมไป ว่าแหวนที่พี่จะให้ มันจะไปสู้กับแหวนจากไอ้อาทิตย์ได้ยังไง”

“พี่ตะวัน….ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”

“พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อน แสนรักกินได้เลยนะ ไม่ต้องรอ”

ดวงตากลมมองตามตะวันอย่างรู้สึกผิด ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าตะวันคิดยังไงกับเธอ แสนรักรู้มาเสมอ แต่เธอไม่เคยเลือกเขาเลย ทั้งที่เขาแสนดีกับเธอมากกว่าใครทั้งนั้น แต่ทุกครั้งที่ต้องเลือก เธอก็มักจะเลือกอาทิตย์ก่อนเสมอ

ใบหน้าสวยก้มลงด้วยความรู้สึกผิดที่มีเต็มอก ก่อนจะรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกลับมานั่งลงตรงข้าม เธอคิดว่าเขาคงกลับมาแล้วและยอมเธออย่างทุกที แต่คนตรงหน้าที่เห็นกลับไม่ใช่เขา

“พี่อาทิตย์…..” เธอชะงักค้างไปเมื่อเขาอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่เหมอนตะวันราวกับแกะ ถ้าการแต่งกายและทรงผมของพวกเขาไม่ต่างกัน บางครั้งเมื่อมองผิวเผินเธอคเข้าใจผิด

“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย ออกมาข้างนอกกับพี่ก่อน”

“ไม่ค่ะ แสนรักมากับพี่ตะวัน” เธอรีบปฏิเสธคนที่ถือวิสาสะรั้งข้อมือเธอให้เดินตาม ถ้าตะวันออกมาเจอแล้วเห็นว่าเธอหายไป หรือรู้ว่าอาทิตย์เป็นคนพาเธอไป ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่

“เดี๋ยวนี้เลือกมันมากกว่าพี่แล้วหรอ? หรือแสนรักไม่รักพี่แล้ว?”

“มะ ไม่ใช่…..” แสนรักเม้มปากแน่นเมื่อเผลอตอบคำถามนั้นของอาทิตย์ เธอมองเขาที่ยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะก่อนจะออกแรงรั้งให้เธอเดินตามอีกครั้ง

“พี่รู้อยู่แล้วว่าแสนรักไม่มีวันเลิกรักพี่ได้หรอก พี่มีเรื่องให้แสนรักช่วย แสนรักไม่มีสิทธิ์คิด ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แค่ต้องทำตามที่พี่บอก เข้าใจนะ”