- 13 - หวง

“คุณแม่….วันนี้แสนรักพาพี่ตะวันกับพวกพี่ๆคนอื่นมาเยี่ยมด้วยนะคะ” ตะวันมองแสนรักที่ก้มไปกระซิบข้างหูแม่ของเธอที่นอนนิ่งทั้งมีสายระโยงระยางอยู่บนเตียง เขาเดินไปลูบหลังคนน้องก่อนได้รับรอยยิ้มจากเธอ แสนรักเบี่ยงตัวออกให้เขาได้เดินเข้าไปข้างเตียง

ความว่างเปล่าแสนเงียบสงัดนี้ที่เขาได้รับมาจากคนที่นอนแน่นิ่งคงเป็นความรู้สึกเดียวกับที่แสนรักรู้สึกมาตลอด เขาแค่ยกมืออาวารีขึ้นมาแผ่วเบา นึกย้อนไปถึงวันที่อีกคนช่วยเขาออกมาจากรถคันนั้น ทั้งพ่อและแม่ของแสนรักมีบุญคุณต่อเขา แต่มากไปกว่านั้นทั้งสองคนรียบเสมือนชีวิตของแสนรัก ดังนั้นตะวันไม่ลังเลสักนิดที่จะช่วยเหลือ

“เดี๋ยวพี่ทำเรื่องย้ายไปโรงพยาบาลอื่นที่ดีกว่านี้ดีกว่า แสนรักไม่ต้องห่วงนะ พี่จะให้ไอแมนหาโรงพยาบาลแล้วรีบจัดการให้เลย” แสนรักพยักหน้ารับเธอไม่อาจเกรงใจต่อไปได้อีกเมื่อมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้เป็นแม่

“วันนี้เยี่ยมแม่น้องแสนรักเสร็จแล้ว เราไปหาคาเฟ่นั่งกันดีไหม? น้องแสนรักจะได้ผ่อนคลาย” ดารินเสนอไอเดียแล้วหันไปถามความเห็นของทุกคน

“คาเฟ่?” องศาทำหน้าเหรอหราถามขึ้นมา จนสกายงุนงง

“ตกใจไรมึงว่ะองศา”

“มึงดูทรงไอ้ตะวัน น่านั่งคาเฟ่มากมั้ง ชวนเข้าผับยังเหมาะกว่าอีก” องศาปรายตามองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า ตะวันหลับตาแน่นให้กับความกวนประสาทของอีกคนก่อนจะยกกำปั้นขึ้นตั้งท่าจะทุบให้ทันหายกวนเสียที

“หรือจะไปผับละ หนุ่มๆเยอะ พาน้องแสนรักไปเปิดหูเปิดตา”

ดารินกอดแขนแสนรักแล้วยักคิ้วจนหน้าเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ ทุกคนดูชอบใจมีเพียงแค่ตะวันที่ยืนขมวดคิ้วแน่น แค่นึกภาพแสนรักไปผับก็ควันออกหูแล้ว น้องน่ารักขนาดนี้ไม่มีทางเลยที่จะไม่มีใครมอง ตะวันไม่เห็นด้วยกับความคิดไปผับนี้เลยสักนิด ต้องคัดค้านเท่านั้น

“ไม่ได้!!!”

“ไอ้ตะวันเสียงดังทำไม พวกกูตกใจหมด!”

สกายที่สะดุ้งเมื่อครู่จนเสียงหัวเราะหายไปถึงกับท้าวเอวถอนหายใจ ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าตะวันคงหวงแสนรักแต่ก็อดจะพูดไม่ได้ ก่อนหน้านี้ยอมหายไปเพื่อให้เธอขาได้รักคนอื่น กลับมาครั้งนี้ได้ทีมันเลยเอาใหญ่ ตามตูดเขาคอยหวงต้อย ๆไม่ห่าง

“ทะ โทษที ไปคาเฟ่อ่ะดีแล้ว ผับไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก”

“ขำอะไรกันหรอคะ?” แสนรักทำหน้าตาเลิ่กลั่กถามองศากับสกายที่ขำออกมาเสียงดัง แววตาตามไม่ทันของเธอทำเอาตะวันเอ็นดูแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ เขาหันไปแยกเขี้ยวแทนการขู่ให้เพื่อนอีกสองคนหยุดสร้างประเด็นเสียที

“ไม่ต้องไปสนใจพวกมันหรอก ไปกันเถอะ” ตะวันดันรักแสนรักให้เดินนำออกมาก่อน แม้เธอจะพยายามชวนทุกคนพูดคุยต่อ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ถูกเขาดันเข้าไปนั่งในรถแล้ว สกายเดินแทรกมาเตรียมกำลังจะขึ้นไปนั่งแต่กลับโดนตะวันล็อกคอแล้วรั้งให้ลงมา

"โอ๊ยยย อะไรของมึงเนี่ยตะวัน"

"เดี๋ยวกูนั่งข้างน้องเอง มึงไปนั่งหน้า"

เขาเห็นสกายหรี่ตาแล้วทำยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างตั้งใจกวน ตะวันยกกำปั้นใส่ข่มขู่ให้เพื่อนยอมถอย เขารู้ว่าเพื่อนทุกคนของเขาเข้าใจอาการของเขาเป็นอย่างดี อาจจะดูแปลกใจนิดหน่อยตรงที่เมื่อก่อนเขาไม่ได้แสดงออกตรงไปตรงมาขนาดนี้ แต่ในเมื่อตอนนี้ในชีวิตแสนรักไม่มีไอ้อาทิตย์แล้ว เขาก็จะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใครอีก

คาเฟ่ตกแต่งสไตล์มินิมอลพร้อมดนตรีแจ๊สที่บรรเลงอย่างผ่อนตลาย ควบคู่กับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นทำให้แสนรักรู้สึกผ่อนคลายลงมาได้มาก ตะวันนั่งมองคนน้องที่ตักเค้กเข้าปากโดยไม่ละสายตาไปไหน เมื่อก่อนน้องก็ชอบของหวานมาก ก่อนจะเกือบทุกวันที่เลิกเรียนกลับถึงบ้านจะต้องไปกินที่คาเฟ่หน้าปากซอยเสมอ เพียงแต่แสนรักมักชวนให้อาทิตย์ไปเป็นเพื่อน ส่วนเขาก็ถูกอาทิตย์ลากไปด้วยอีกที

“อ้าว ไหนอ่ะเค้ก” ดารินถามองศาที่ขอตัวเดินไปซื้อเค้กเพิ่มพักใหญ่ แต่ดันเดินกลับมาตัวเปล่าโดยไม่มีอะไรติดตัวมาเลย

“อยากกินช็อกโกแลตอ่ะดิ แต่ไม่มีแล้วอ่ะ ของน้องแสนรักน่าจะชิ้นสุดท้าย” องศาเอ่ยปากอย่างเสียดายแล้วขยับเก้าอี้นั่งลงข้างดารินตามเดิม

“ของแสนรักยังมีนะคะ พี่องศาทานไหม?”

เสียงของแสนรักที่ถามองศาเร้าให้ตะวันที่พึ่งหันหน้าออกไปมองด้านนอกหันกลับมา เขาเห็นเธอใช้ช้อนของตัวเองตักเค้กตรงหน้าแล้วยื่นไปทางองศา รอยยิ้มหวานนั้นราวกับภาพบาดใจเขา ไวกว่าความคิดเขาก็จับข้อมือน้องแล้วกินเค้กในช้อนที่น้องถือด้วยตัวเอง

“เอ้า แย่งกูอ่ะไอ้ตะวัน” องศาเหวใส่ด้วยความหัวเสีย

“แสนรักตักให้ใหม่ก็ได้ค่ะ” ความใจดีของแสนรักกำลังจะทำเขาอกแตกตาย เธอตักเค้กคำใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง เขามองเห็นองศาที่อ้าปากรับแล้วก็ขยับไปดึงข้อมือน้องมาหาปากตัวเองแล้วกินเข้าไปอีกคำ ทั้งที่คำแรกยังอยู่ในปาก

“อีกแล้ว มึงนี่ยังไง!”

“มือมึงก็มี ตักกินเองไม่เป็นรึไง” ตะวันสวนทันควันด้วยใบหน้าบึ้งตึง แสนรักมองตะวันกับองศาสลับกันไปมาด้วยความงุนงง ส่วนสกายกับดารินก็แอบมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างเข้าใจสถานการณ์

“แต่มึงก็มีมือเหมือนกันป่ะ”

“กูไม่มีช้อน!” ดารินกับสกายเผลอหลุดขำดังลั่นกับคำเถียงข้างๆคูๆของตะวัน ดวงตาคมหันมองเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะจ้องแสนรักนิ่งว่าคนน้องจะตักเค้กป้อนองศาอีกไหม

“น้องแสนรักพี่ตักเองดีกว่า ถ้าให้แสนรักป้อนอีก พี่ว่าพี่คงไม่ได้กิน”

พอเห็นว่าสกายตักเค้กกินเองแล้วเขาก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก กาแฟดำถูกยกขึ้นดื่มจนเกือบหมดแก้ว ตะวันทำหน้าเอียนกับรสชาตเค้กในปาก จนแสนรักเผลอหลุดขำออกมา เธอรู้ดีว่าเขาไม่ชอบของหวาน โดยเฉพาะพวกช็อกโกแลต

“อ้วกตายซะไอห่า” องศารู้สึกสะใจเมื่อมองเห็นอาการของตะวัน ก่อนจะเอื้อมมือไปตักเค้กเข้าปากตัวเองอีกคำ

หลังเสียงหัวเราะบทสนทนาระหว่างเพื่อนก็เริ่มขึ้น พวกเขาพูดคุยกันทั้งเรื่องความเป็นไปของชีวิต ปรึกษากันเรื่องธุรกิจ แต่แสนรักกลับฟังอย่างไม่รู้จักเบื่อ เธอมองทุกคนสลับไปมา โดยไม่รู้เลยว่าแม้ตะวันจะรับฟังเพื่อนมากมายแค่ไหน สายตาของเขาก็ไม่เคยละไปจากเธอเลย

“แสนรักมีอะไรรึเปล่า?” ตะวันถามเมื่อเห็นคนน้องก้มดูแจ้งเตือนของโทรศัพท์แล้วขมวดคิ้วแน่น

“พี่ตะวันไปทำอะไรพี่อาทิตย์มาหรอคะ?”

“แสนรักรู้ได้ยังไง?”

เขาหรี่ตามองเธอที่เอาแต่กำโทรศัพท์แน่นอย่างประหลาดใจ หรือมันจะส่งข้อความมาหาน้อง แต่โทรศัพท์ที่แสนรักใช้ตอนนี้เป็นเครื่องที่เขาพึ่งซื้อให้ใหม่ แต่แววตาของแสนรักมันควรจะเป็นแววตาของความเป็นห่วง ไม่ใช่หวาดกลัวแบบนี้สิ

“แสนรัก…มีอะไร? บอกพี่มาเดี๋ยวนี้เลย”