- 19 - ซุ่มยิง

"พี่อาทิตย์...."

"แสนรัก...พี่คือตะวัน ไม่ใช่ไอ้อาทิตย์"

"พะ พี่เหมือนกันขนาดนี้ สะ แสนรักทำไม่ได้หรอกค่ะ"

"แสนรักเดี๋ยวสิ" เขาเอ่ยปากเรียกคนที่รวบเสื้อปกปิดแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างหัวเสีย ตะวัันนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำกับคนน้องเมื่อครู่แล้วก็ได้แต่ตบหน้าตัวเองกลับความคิดน้อยไปของเขา เขาเกลียดตัวเองที่ห้ามความปราถนาเอาไว้ไม่ได้ แล้วยิ่งเจ็บกว่าเมื่อเห็นว่าน้องยังคงมองเห็นเขาเป็นภาพสะท้อนของอาทิตย์อยู่

"มึงทำอะไรลงไปว่ะตะวัน แม่งเอ้ย!!" ปึก!! เขาชกหมัดหนักของตัวเองเข้ากับกำแพงเต็มแรง ก่อนจะลูบหน้าตัวเองแล้วเข้าไปล้างหน้าเพื่อให้ตัวเองได้สติ

เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบเชียบจนแงศากับสกายและดาริินรู้สึกได้ เช้านี้ตะวันขอนั่งระหว่างสกายกับองศาไม่ตัวติดกับแสนรักอย่างเคย ส่วนแสนรักเองก็เอาแต่ซึมก้มหน้าก้มตาไม่พูดจา

"เอ่อ ... วันนี้ไปน้ำตกกันดีป่ะ กูมีน้ำตกสวยๆ ใกล้ๆไร่นี่เอง เดี๋ยวพาไป" องศาเลือกพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ สกายกับการอินก็ช่วยกันพยักหน้ารับทำลายบรรยากาศ

ครื่น! เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังลั่นก่อนตะวันจะขอตัวเดินออกไปสูบบุหรี่ ดารินมองตะวันสลับกับแสนรักอย่างเข้าใจได้ว่าเมื่อคืนคงมีอะไรระหว่างสองคนนี้เกิดขึ้นแน่

รถแล่นไปตามทางระหว่างไปน้ำตก เป็นอีกครั้งที่ดาริินต้องมานั่งข้าฃหน้าแทนแสนรัก เพราะตะวัันอ้างว่ามีเรื่องอยากคุย แต่หลังจากขึ้นรถมาก็ยังมีแต่ความเงียบปกคลุม

ทันทีที่ถึงน้ำตกแสนรักก็ปลีกตัวไปนัั่งคนเดียวจนดารินต้องเป็นคนอาสาเดินไปนั่งกับอีกคนด้วยตัวเอง ตะวันยังคงมองอยู่ห่างๆด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้ก้้้วเข้าไปใกล้อย่างทุกที

"น้องแสนรัก..." ดารินจับไหล่เล็กที่นั่งบนโขดหินกลางน้ำตกก่อนจะนั่งลงข้างๆ เธอไม่ต้องพูดอะไรมากแสนรักก็พอจะเข้าใจว่าอีกคนอยากถามอะไร

"ไม่มีอะไร...."

"รอยที่คอปิดไม่มิดนะ" มือเล็กยกขึ้นจับต้นคอก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

"เมื่อคืนตะวันกับแสนรัก...."

"ยะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ" เธอพูดทั้งก้มหน้าในตอนนี้ไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกยังไง เธอรู้สึกตกใจกับการจู่โจมของตะวัน แต่ก็รู้วึกผิดที่เอาตะวันไปทับซ้อนกับอาทิตย์ ตอนเชเาตั้งใจจะคุยกับเขาแต่ตะวันก็เอาแต่ตีตัวออกห่างไม่พูดไม่จาจนเธอสับสนไปหมด

"ไม่สบายใจอะไรบองคุยกันไม่ดีกว่าหรอ?"

"แต่พี่ตะวันเหมือนไม่อยากคุยเลยค่ะ บางทีพี่ตะวัน..."

"มัวแต่คิดกันเองไปมาแบบนี้เมื่อไหร่จะเข้าใจกันละ ตะวััันเองก็เอาแต่คอยมองน้องแสนรักอยู่ตลอดเลยไม่สังเกตหรอ?" เธอเหลือบไปมองตะวันก่อนจะเห็นเขาสะดุ้งแล้วมองไปทางอื่นทันทีที่สบตากับเธอ แสนรักเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้า เธอมองดาริินที่ลึกขึ้นแล้วยื่นมือให้เธอจับ แสนรักยิ้มแล้วจับมือดาริินก่อนจะพากันปัดฝุ่นที่เปื้อนตามกางเกง

ปั้ง!! ตู้ม!!!

"น้องแสนรัก!!!!" เสียงปืนดังลั่นกับเสียงเหมือนมีอะไรตกไปในน้ำเร้าให้ตะวัันหันไปมา เขาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินดาริินเรียกแสนรัก เขามองกายเล็กที่ไหลไปตามน้ำตกที่เชี่ยวกราด ก่อนจะกระโดดลงไปอย่างไม่ต้องคิด องศายั้งมือห้ามสกายที่จะกระโดดตามไปอีกคน

"น้ำเชี่ยวแบบนี้ อย่าโดด"

"แล้วน้องแสนรักกับตะวันละ?" ดารินถามด้วยความร้อนใจ

"ตามมาทางนี้!" องศาออกเดินนำพาเลาะไปตามป่าแทน เขาเชื่อว่าการเดินตามสายน้ำไปอาจจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยจะไม่ต้องบาดเจ็บทุกคน ถ้าพวกเขาเจอแสนรักกับตะวัันที่บาดเจ็บทั้งคูาขึ้นมาจะได้ช่วยได้

"ใครว่ะแม่ง!?"

"เดี๋ยวกูโทรให้คนตามมา...เหี้ย สัญญาณไม่มี!" ปั้ง!! ปั้ง!! เสียงปืนดังลั่นไม่รู้ทิศทางทำให้องศากับสกายต้องกดหัวของดาริินลงเพื่อหลบ พวกเขาเปลี่ยนทิศเพื่อหลีกหนีกระสุนปืนที่ไม่รู้เลยสักนิดว่ามาจากทิศทางไหนและมาจากใคร

ตะวันไหลไปตามน้ำตกเชี่ยวเขาพยายามเอื้อมมือคว้าคนที่ไหลไปตามน้ำ เขาได้ยินเสียงเรียกของน้องเป็นระยะ น้ำที่มีสีแดงเปรอะเปื้อนปะปลายยืนยันกับเขาว่าน้องได้รับบาดเจ็บ

"แสนรัก!! อึก จับโขดหินนั้นไว้!!!" เจาตะโกนสั่งน้องทันทีที่เห็นว่าด้านหน้ามีโขดหินใหญ่ เขาเห็นน้องจับมันด้วยความเจ็บปวดอาจเพราะอาการบากดเจ็บ มือเล็กที่กำลังจะหมดแรงจากการเกาะเต็มทีถูกตะวันคว้าเอาไว้ เขาดึงแสนรักมาไว้ในอ้อมกอดแล้วไหลไปตามสายน้ำพร้อมกัน

สายน้ำพัดแรงจนกระทั่งเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีถีบโขดหินให้ตัวเองกับน้องไปถุงริมฝั่ง ตะวันคว้ากิ่งไม้อย่างไม่สนใจหนามแหลมคม เขารั้งตัวเองกับน้องขึ้นมาบนฝั่งทั้งที่มือเขาเกิดบาดแผลจาการโดนกิ่งไม้บาด ตะวันโอบแสนรักไว้ในอ้อมแขนแล้วตบหน้าแสนรักแผ่วเบาเรียกสติ

"แสนรัก! แสนรัก!"

"แคกๆ!!!" เธอไอหนักหน่วงก่อนสำลักน้ำออกมา ตะวันกอดคนน้องแน่นก่อนจะยกมือของเขาขึ้นดู เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนทั้งเสื้อของน้องและมือเขา

"พี่ดูแผลหน่อย" เขาประคองคนน้องไว้แล้วเปิดดู โชคดีที่เป็นแค่แผลกระสุนถากที่ช่วงแขน แต่ก็มากพอให้เลือดไหลออกเยอะ เขากอดคนน้องไว้แน่นก่อนจะจูบลงบนผมนุ่ม

"พี่ตะวัน...แสนรักเจ็บ"

"อดทนหน่อยนะคนดี พี่ขอโทษ พี่ขอโทษที่ดูแลแสนรักไม่ดี" เขากอดเธอไว้แล้วหอมลงบนผมทั้งเอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าแสนรักเป็นอะไรไป เขาจะไม่มีวันให้แภัยตัวเองเด็ดขาด