- 25 - ฐานะอะไร

"สิเดี๋ยวก่อนสิครับ ฟังพี่ก่อนสิ"

ภาพอาทิตย์ที่วิ่งตามสิรินาถต้อยๆทำให้ผู้คนที่มองเห็นหยุดยืนมอง มันเป็นอย่างนี้มาเสมอ ทำตัวงี่เง่าให้อาทิตย์ง้อต่อหน้าทุกคน เพื่อให้คนอื่นมองว่าตัวเองมีค่ามากพอที่จะให้คนวิ่งตาม ทุกครั้งอาทิตย์ทำไปอย่างจำใจ ในหัวสมองเขาต้องคิดตชอดเวลาว่าสิรินาถมีบทบาทสำคัญที่จะทำให้อัครบวรเติบโตกว่านี้

"พี่ทำสิเสียหน้าขนาดนั้น สิพึ่งจะงอนพี่แค่อาทิตย์เดียวเอง ง้อต่อไปก็แล้วกันนะคะ"

สิรินาถที่เลือกดูกระเป๋าแบรนด์เนมพูดขึ้นทั้งสายตายังจับจ้องที่กระเป๋าไม่ได้หันไปสนใจอาทิตย์ที่เดินตามต้อยๆ บทสนทนานั้นจงใจให้คนรอบข้างได้ยินอย่างทุกครั้ง

"แต่พี่ง้อสิทุกวันเลยนะ เรื่องนี้เราคุยกันได้ไม่ใช่หรอครับ"

น้ำเสียงของอาทิตย์ปนความเบื่อหน่ายอยู่ขั่วครู่ แต่เขาก็พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุด เหนื่อยที่จะต้องมาคอยตามง้อ ตอนอยู่กับแสนรักไม่เคยต้องเหนื่อยขนาดนี้เลย

"พี่อาทิตย์กำลังเถียงสิหรอคะ สิบอกแล้วไงว่าไม่ชอบให้ใครมาเถียง จำไม่ได้หรือไงคะ"

"พี่ไม่ได้เถียง เรากำลังพูดกันด้วยเหตุผลอยู่นะครับ"

อาทิตย์เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบอย่างใช้เหตุผล แต่สิรินาถกลับกอดอกไม่พอใจเมื่อได้ยินคำนั้น เธอมักชอบอยู่เหนือกว่าเสมอ และไม่ชอบเวลาที่ถูกอาทิตย์ขัดใจ

"ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ สิบอกพี่ไปแล้วหนิ ว่าสิต้องถูกเสมอ"

สิรินาถย้ำคำที่เคยย้ำเตือนอาทิตย์มาหลายครั้งตั้งแต่แอบรอบคบกัน ในตอนแรกอาทิตย์คิดว่าเขาทนไหว เขาทนได้ และไม่ได้รู้สึกอะไร ก็แค่เอาใจนิดหน่อยเขาก็ได้มาซึ่งทุกอย่างที่เขาต้องการและใช้เงินมหาศาลในการซื้อ แต่ตอนนี้อาทิตย์กลับรู้สึกว่าทุกอย่างกัดกินเขาเข้าไปทีละน้อยจนเริ่มเอือมระอาและไม่มีความสุข

"แต่สิ....."

"ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ ถ้ายังพูดหรือทำให้สิหงุดหงิดอีก สิจะบอกคุณพ่อว่างานแต่งจะเลื่อนไปก่อน"

ขายาวที่ก้าวเดินตามเมื่อครู่หยุดชะงัก คำขู่นั้นสร้างความหงุดหงิดให้อาทิตย์ไม่น้อย แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ไม่อาจเดอนตามไปแก้ตัวในเวลานี้ และไม่อาจโวยวายอะไรได้ การโดนเลื่อนงานแต่งออกไป เท่ากับโอกาสของอัครบวรที่จะมีหน้ามีตาก็เลื่อนออกไปอีก

"ถ้าอยากจะเดินถือของให้สิก็ตามมานะคะ สิไม่ชอบให้ใครมาถ่วงเวลา"

หลายต่อหลายครั้งที่สิรินาถพํดแต่สิ่งที่เธอไม่ชอบ สิ่งที่เขาควรจะปฏิบัติต่อเธอ ไม่เคยพูดเรื่องของเขาเลยแม้แต่น้อย จนพักหลังบางทีอาทิตย์ก็แอบคิดว่าเขาทนมาได้ยังไงจนถึงตอนนี้

"ครับ งั้นพี่จะเดินตามสิเฉยๆ สิจะได้ไม่อารมณ์เสียนะ"

"ดีค่ะ แล้วก็จำเอาไว้ว่าอย่ามาทำตัวสั่งสอน หรืออยู่เหนือกว่าสิอีก พี่อยู่ไมไ่ด้หรอกค่ะถ้าไม่มีสิ ไม่มีเงินของคุณพ่อสิ" ประโยคเหล่านั้นตอกย้ำความล้มเหลวในฐานะผู้ชายของอาทิตย์จนไม่เหลือชิ้นดี เขากำหมัดแน่นมองแผ่นหลังของสิรินาถที่ไกลออกไป

'พี่อาทิตย์เก่งจังเลยค่ะ / พี่อาทิตย์อย่าว่าตัวเองแบบนั้นสิคะ / แสนรักว่าพี่อาทิตย์ทำดีมากแล้วค่ะ' จู่ๆดขาก็นึกถึงน้ำเสียงหวานที่เอ่ยประโยคเหล่านั้น ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ถ้าสำเร็จแสนรักจะชมเขาไม่ขาดปาก แต่ถ้าไม่สำเร็จก็จะให้กำลังใจเขา

แสนรักไม่เคยบั่นทอน ไม่เคยเหยียบย่ำ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเราจะคุยและจัดการปัญหากันเงียบๆ เธอไม่โทษเขาฝ่ายเดียว แล้วไม่เคยปล่อยให้เขาเป็นคนง้ออยู่คนเดียว หลายครั้งที่แสนรักเอาเงินของที่บ้านมาสนับสนุนเขา แต่เธอไม่เคยพูดถึงมันทีหลัง

อาทิตย์สะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเอง พักหลังมานี้เขากลับคิดถึงแสนรักมากขึ้นอีกแล้ว ยิ่งวันนั้นที่ไปเห็นท่าทางสง่างามของเธอในงานประมูล ภาพของเธอมีคนสำคัญในแวดวงไฮโซรายล้อม ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกบางอย่างตีรวนในใจของเขา

"พี่อาทิตย์จะยืนอีกนานไหมคะ! สิต้องไปซื้อเสื้อผ้าอีกนะ หิ้วตามมาได้แล้วค่ะ" เสียงของสิรินาถเร้าให้อาทิตย์หลุดออกจากภวังค์ เขาก้มมองถุงข้าวของแบรนด์หรูมากมายที่วางกองอยู่ แล้วทำได้แค่ถอนหายใจก่อนจะถือตามไป

บ้านของตะวัน

ตะวัันกำลังนั่งจมอยู่กับกองเอกวารมากมาย มีองศานั่งช่วยคอยดูอยู่ไม่ห่าง กลิ่นหอมของอาหารจานโปรดเขารอยมาแตะจมูก ตะวันหลุดยิ้มนิดหน่อยเมื่อจินตนาการภาพของแสนรักตอนนี้ที่กำลังทำอาหารในครัว

"ยิ้มอะไรของมึง? บ้าไปแล้วมั้ง"

"ไม่เสือก" ตะวัันพูดเสียงเรียบ ดวงตาคมมององศาแล้วขมวดคิ้ว ยิ่งเห็นท่าทางกวนประสาทของเพื่อนเขาก็ยิ่งอยากจะตบมันสักที

"โหย รุนแรงว่ะ แล้วนี่ติดต่อไอ้สกายได้ยัง?"

"ไม่อ่ะ มันคงยุ่งๆตามง้อคุณฉัตรรึเปล่า" เขาส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสกาย เขาพยายามติดต่อไปหลายครั่งเพื่อให้มาช่วยกัน แต่ดูเหมือนช่วงนี้อีกคนจะยุ่งกับการตามง้อคู่หมั้นคนสวย

"คงงั้นมั้ง สมควรละ ทำตัวส้นตีน"

"เม้าท์เพื่อนไม่ดีเลยนะ พักกินมื้อเย็นกันก่อนสิ น้องแสนรักทำอาหารเสร็จแล้ว" ดาริินเดินออกมาพร้อมจานอาหารกลิ่นหอมฉุยในมือ เธอเอ่ยเรียกแล้วเดินนำไปที่ห้องทานอาหาร

"โหยยย สวยด้วย น่ารักด้วย ทำอาหารเก่งด้วย นี่ถ้าชิมแล้วอร่อยนะ ใครที่ได้แสนรักไปเป็นเมียคงจะน่าอิจฉาแย่" องศาเอ่ยหยอกเย้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ กวาดสายตามองอาหารหลากหลายบนโต๊ะ ก่อนจะหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินเสียงตะวันเอ่ยแดกดันใส่

"แดกเจ้าไปเถอะพูดมาก"

"แต่ตำแหน่งเมียพี่ก็ว่างนะ ถ้าแสนรักสนใจก็ได้" องศายังคงไม่ยอมหยุด เขารู้ว่าตะวัันขี้หึงแค่ไหน เพียงแต่เมื่อก่อนแสดงออกไม่ได้มากนัก ตอนนี้แสนรักไม่มีใครเขาเลยได้เห็นเพื่อนแสดงออกความหึงหวงอย่างตรงไปตรงมาอยู่บ่อยครั้ง และองศาก็คิดว่ามันสนุก

"ลองขอพี่ตะวันดูสิคะ ถ้าพี่ตะวันอนุญาต แสนรักเก็บเสื้อผ้าวันนี้เลย"

"แสนรัก!"

ตะวัันไม่ชอบใจเลยสักนิดเวลาได้ยินแสนรักพูดแบบนั้น เขารู้ว่าองศาแค่แกล้งเล่น และก็รู้ว่าตัวเองยังไม่ได้มีสิทธิ์อะไรขนาดนั้นที่จะหึงหวงคนน้อง แต่เขาก็ไม่ชอบอยู่ดีที่เห็นน้องไปหว่านสเน่ห์อย่างไม่ตั้งใจใส่ใคร

"น้องแสนรักอย่าแกล้งเลยค่ะ คิ้วตะวันจะผูกเป็นโบว์แล้ว" ดารินเอ่ยปากแซวแล้วหัวเราะ แสนรักหันมองหน้าของตะวัันก็หลุดหัวเราะตามออกมาด้วย

"ยังจะหัวเราะอีก พี่ไม่ชอบ"

"ไม่ชอบในฐานะอะไรคะ?" แสนรักเผลอหลุดพูดประโยคที่ไม่น่าพูดออกมา รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป ก่อนเธอจะเกาต้นคอ ไม่รู้ว่ากำลังเขินอาย หรือเป็นอะไรกันแน่ ความรู้สึกที่อธิบายยากอย่างนี้เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"แน่ใจนะว่าอยากให้ตอบ"

"เอ่อ.... ทะ ทานข้าวดีกว่าค่ะ" ประโยคสวนกลับของเขายิ่งทำให้หัวใจเธอแทบจะระเบิดออกมาอีก แสนรักอึกอักแล้วทำทีตักอาหารใส่จานดารินกับองศาอย่างพยายามหลีกเลี่ยง

"ในฐานะคนที่รักแสนรักมากที่สุด และก็รักมาตลอด แค่นี้พอไหม?"