- 24 - แสนรักสำคัญกว่าทุกอย่าง

วีดีโอในหน้าเว็บข่างแวดวงไฮโซวันนี้ถูกแสนรักกดเล่นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในวีดีโอนั้นแสดงภาพมนงานประมูลเมื่อคืนในตอนที่ตะวัันสวมสร้อยที่พึ่งประมูลได้ให้กับเธอ ในความคิดเห็นมีทั้งความอิจฉาและการขุดคุ้ยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน

แสนรักปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง ยอมรับว่าการดูแลและเอาใจเธอของตะวันทำให้ใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงไม่น้อย แต่เธอกลับยังพยายามตั้งกำแพงกลั้นความรู้สึกเอาไว้ เพียงเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดที่อาจจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

ใจของเธอพังและแตกสลายเกินกว่าจะเปิดรับใครใหม่ และยิ่งในตอนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าเช่นตอนนี้ แสนรักในตอนนี้ไม่เหมือนในอดีตอีกแล้ว เธอไม่ใช่คุณหนูของตระกูลร่ำรวยอีกต่อไป เธอเป็นเพียงลูกของพ่อที่ล้มละลายและติดคุกด้วยคดีฉ้อโกง ลูกของแม่ที่ยังล้มป่วยและยังไม่มีทีท่าจะฟื้นขึ้นมา

เธอขยับไปที่ลิ้นชักหัวเตียง เมื่อเปิดมันออกก็เห็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน ในนั้นคือสร้อยที่ตะวันประมูลเมื่อคืน เธอจับมันเอาไว้มั่น ก่อนจะถือวิสาสะเดินไปเคาะประตูห้องเขาในยามค่ำคืนแบบนี้

แกร็ก

"แสนรัก?....มีอะไร? หรือว่านอนไม่หลับ หรือหิว พี่จะไปหาอะไรให้กิน"เธอรั้งข้อมือของตะวันที่เตรียมตัวเดินออกไปชั้นล่างเพื่อหาอะไรเธอกิน เขาเป็นอย่างนี้เสมอเมื่อเห็นเธอมาหาในเวลาที่ปกติเธอไม่มา ความห่วงใยของเขาฉายชัดที่แววตา และการแสดงออกของเขามักบ่งบอกว่าขอแค่เธอบอก ไม่ว่าอะไรเขาจะทำและหามาให้ทันที

"เปล่าค่ะ แสนรักแค่เอานี่มาคืน"

"เอามาคืน? คืนทำไม?" ตะวัันมองกล่องเครื่องประดับที่เขาคุ้นตาอย่างดีในมือเธอ คิ้วหนาจมวดจนแทบผูกเป็นปม เขาไม่ชอบใจเอาดสียเลยที่แสนรักเอามาคืนเขา หรือเธอจะไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร

"ก็พี่ตะวัันเป็นคนประมูลมา"

"พี่พูดชัดเจนแล้วไม่ใช่หรอว่าประมูลมาให้แสนรัก" เขาย้ำคำให้เธอได้คิดตาม เขาพูดตั้งแต่ในงานประมูลว่าสร้อยเส้นนี้เขาประมูลเพื่อใคร เขาใส่ให้เธอเองกับมือ อะไรทำให้เธอคิดว่าควรจะเอาสร้อยมาคืนเขา

"แต่มันแพงเกินไป...แสนรักไม่ครู่ควรกับมันหรอกค่ะ"

"เหลวไหล"

น้ำเสียงของเขาราวกับกำลังดุเล็กน้อยจนแสนรักต้องก้มหน้า เธอได้ยินเสียงถอนหายใจของเขา ก่อนปลายคางจะถูกตะวันเชยขึ้นมา เขาจ้องมองเธออย่างไม่ลดละแล้วลูบแก้มเนียนของเธอแผ่วเบา

"แสนรักคู่ควรกับทุกอย่าง"

ตะวัันพูดอย่างเรียบนิ่งแต่มั่นคง เขาส่งผ่านความมั่นใจผ่านแววตาไปให้เธอ เยาไม่ชอบสักนิดที่เธอเอาแต่พูดว่าตัวเองไม่มีค่าหรือไม่คู่ควรจะได้รับสิ่งดีๆ ทั้งที่การกระทำและคำพูดของเขานั้นบ่งบอกเสมอว่าเธอมีค่าแค่ไหน

"แต่คนอื่นอาจไม่คิดอย่างนั้น"

"จะสนใจคนอื่นไปทำไม สนใจแค่พี่ก็พอ" ตะวันหลับตาแน่นพยายามข่มความหงุดหงิดเอาไว้เพราะไม่อยากเผลอแสดงอาการไม่ดีใส่แสนรัก เขายอมรับว่าบางครั้งเขาแอบหงุดหงิดที่เธอเอาแต่แคร์สายตาผู้คนไปทั่ว แสนรักยังต้องเรียนรู้อีกมากว่าคนเราไม่วามารถเป็นอย่างที่ใครต่อใครคาหวังได้ทั้งหมด

"พี่ตะวันทำงานอะไรกันแน่คะ ทำไมจู่ๆถึงมีเงินขนาดนี้?" คำถามของเธอทำเขาชะงักไป ตะวันกระแอมเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง แสนรักเดินตามเขามา ทันทีที่เขาหันมองก็เห็นใบหน้าอยากรู้ของเธอ

"มัันสำคัญด้วยหรอว่าพี่จะทำอะไร รู้แค่ว่าตอนนี้พี่มีเงินมากพอที่จะหาทุกอย่างมาให้แสนรักได้ ไม่ว่าอะไรที่แสนรักต้องการ จะแพงแค่ไหน พี่ให้ได้ทั้งนั้น รู้ไหมว่าเพราะอะไร?"

"เพราะอะไรคะ?" เมื่อเธอทวนคำถามเขาตะวันก็เผยรอยยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้าใกล้เธอเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงไปหาเธอจนจมูกแทบจะแนบชิด

"เพราะสำหรับพี่แล้ว แสนรักสำคัญกว่าทุกอย่างเลย"

"สะ แสนรักไปนอนแล้วค่ะ"

ตะวัันมองตามคนน้องที่กอดกล่องเครื่องประดับไว้แน่นที่อกแล้ววิ่งหนีออกไป เขาชอบใจที่เห็นใบหน้าแดงก่ำนั้นของเธอ ตะวันส่ายหัวก่อนจะเดินไปปิดประตู เขาหยิบเอาโทรศัพท์แล้วเปิดข่าวสังคมขึ้นดู

"นี่มันพึ่งเริ่มต้น...พี่จะทำให้คนที่เคยดูถูกแสนรักได้รู้ว่าไม่ควรทำอย่างนั้นกับแสนรัก แค่ใช้ชีวิตให้ดีข้างๆพี่ รอวันที่คนพวกนั้นมาสยบแทบเท้าแสนรักก็พอ" เขาพูดกับตัวเองแล้วปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง ตะวัันเดินไปที่ริมระเบียง เขาหยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบอยู่กับบรรยากาศเงียบสนิทอย่างใช้ความคิด ปาริฉัตรคู่หมั้นของสกายถือเป็นแรงสนับสนุนที่ดีไม่น้อย

แม้ตะวันจะไม่กลัวใคร ปกติเขาใช้เพียงแค่ความรุน แต่ดูเหมือนเรื่องของแสนรักจะต้องใช้ความคิดและสมองด้วย ดังนั้นเขาจำเป็นต้องรอบคอบและทำมันอย่างใจเย็น สิ่งเดียวที่เขาคำนึงคือความสุขและความปลอดภัยของแสนรักเท่านั้น

ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเร้าให้เขาส่งเสียงอนุญาตเพราะรู้ดีว่าครั้งนี้คงไม่ใช่แสนรัก แมนลูกน้องคนสนิทของเขาเดินเข้ามาหาทันที พร้อมยื่นแฟ้มเอกสารมาให้เขา

ตะวันคาบบุหรี่ไว้ที่ปากแล้วเปิดดูด้วยสีหน้าตึงเครียด แต่หลังจากอ่านเอกสารจนหมดเขาก็เผยยิ้มเย็นอย่างที่ชอบทำเวลาได้กลิ่นชัยชนะ เขาเก็บเอกสารนั้นลงซองเหมือนเดิมแล้วเคาะนิ้วลงบนระเบียงสองสามครั้ง

"ข้อมูลในี้หาได้ดี มึงไปหามาอีกว่ารายละเอียดในหลักฐานฉ้อโกงที่พวกมันเอาไปใช้ที่ศาลเป็นมายังไง แล้วใครเป็นคนยื่นหลักฐาน"

"ครับนาย"

"วันนี้สถานการณ์ที่อัครบวรเป็นยังไง?" เขาถามแต่ยังคงมองทอดยาวออกไปเบื้องหน้าราวกับไม่ได้สนใจนัก แค่อยากจะรู้ความคืบหน้าเพื่อที่จะได้คิดว่าจะทำอะไรต่อไปก็เท่านั้น

"เห็นว่าคุณอาทิตย์ทำลายข้าวของไปเยอะเลยครับ แถมยังทะเลาะกับสิรินาถด้วย"

"หึ" เขาได้แต่แค่นหัวเราะแล้วส่ายหัว สิรินาถขึ้นชื่อเรื่องยโสในความร่ำรวยของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร โดนทำให้เสียหน้าในงานใหญ่อย่างนี้ ไม่มะเลาะกันน่ะสิแปลก

"ส่งคนของเราตามดูไอ้อาทิตย์ ถ้ามีอะไรน่าสนใจรีบมาบอกกูทันที เรื่องนี้อย่าให้ถึงหูแสนรักเด็ดขาดนะ.."