- 46 - ข้อเสนอเดียว

ความมืดเข้าปกคลุมคฤหาสน์หรูด้วย กลางความเงียบสงบที่โอบล้อมห้องนอนกว้างขวาง แสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงส่องกระทบใบหน้าหวานของแสนรักที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสงบ รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปากของเธอ เป็นสัญญาณว่าฝันร้ายที่เคยตามหลอกหลอนได้ถูกขับไล่ไปด้วยไออุ่นจากคนที่เฝ้าดูแล

ตะวันนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบทอดมองคนตรงหน้าด้วยความละมุนละไม เขายื่นมือหนาไปลูบไรผมที่ระต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะรบกวนการพักผ่อนของเธอ เมื่อเห็นว่าคนน้องหายดีและกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความหนักอึ้งในอกที่แบกรับมาตลอดหลายวันก็ดูเหมือนจะทุเลาลง แต่ว่า... ภารกิจของเขายังไม่จบสิ้น ความแค้นที่ยังสะสางไม่หมดสิ้นยังคงเป็นตะกอนที่ตกค้างอยู่ในใจ

ตะวันก้มลงจูบที่หน้าผากของแสนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ความนุ่มนวลเมื่อครู่มลายหายไป สันกรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุด

ที่โถงด้านล่างแมนกับลูกน้องคนอื่นๆและสกายกำลังยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รถคันหรูสีดำสนิทสามคันสตาร์ทเครื่องทิ้งไว้ในความมืด พร้อมที่จะพุ่งทะยานออกไปตามคำสั่งของตะวัน

“พร้อมแล้วครับนาย” แมนรายงานเสียงเรียบ

“ดี... ไปบ้านอัครบวร” ตะวันสั่งเสียงต่ำ พลางก้าวขึ้นรถด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ สกายที่นั่งข้างๆ มองเพื่อนด้วยความกังวลเล็กน้อย

“ตะวัน... มึงแน่ใจนะว่าจะจัดการแบบนี้?”

“มันข้ามเส้นมานานเกินไปแล้ว ครั้งนี้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ฝาแฝดของมัน จะยื่นโอกาสให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหลังจากนี้มันยังเป็นต้นเหตุที่พรากความสุขของแสนรกไปอีก กูจะไม่มีวันเอามันไว้”

บ้านตระกูล อัครบวร บัดนี้ไร้ซึ่งความสง่างามเหมือนวันวาน แสงไฟในห้องรับแขกสว่างจ้าจนดูผิดปกติ เสียงโครมครามจากข้างในดังลอดออกมาถึงสนามหน้าบ้าน เมื่อตะวันก้าวเท้าลงจากรถเขาได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความคลั่งแค้นของน้องชายตัวเองดังระงม ทั้งเสียงของพ่อแม่เขาที่กำลังโวยวาย

ตะวันเดินนำเข้าไปในบ้านโดยไม่มีใครกล้าขวาง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยนั่งเล่นกับน้องชายที่นี่ เศษแจกันและกรอบรูปแตกกระจายอยู่บนพื้นหินอ่อน สะท้อนถึงอารมณ์ที่ระเบิดออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนของอาทิตย์

เขาเห็นอาทิตย์นั่งทรุดอยู่กลางกองขยะเหล่านั้น ในมือถือขวดเหล้าที่เกือบหมดขวด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้และความโกรธแค้น เขาเพิ่งได้รับแจ้งข่าวอย่างเป็นทางการว่าสิรินาถถูกตัดสินมีความผิดในข้อหาพยายามฆ่าโดยไม่มีสิทธิ์ประกันตัว

“ไม่จริง! มันต้องไม่ใช่แบบนี้ สิถูกจับ... แล้วเงินล่ะ? ทรัพย์สินที่พ่อเธอสัญญาไว้ล่ะ? กูจะเอาที่ไหนมาอุดหนี้บริษัท!”

“น้องชายกูกลายเป็นคนอนาถาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เสียงทุ้มเย็นของตะวันดังขึ้น ทำให้อาทิตย์สะดุ้งตัวโยนและเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเคียดแค้น แม่ของเขาเข้ามาทุบตีเขาแต่เขาไม่ได้สนใจ ตะวันแค่ผลักแม่เขาออกแล้วปีดไปตามเสื้อผ้าอย่างนึกรังเกียจ

“ไอ้ตะวัน... มึงมาทำไม! มาสะใจงั้นเหรอ? มาดูผลงานที่มึงเป็นคนทำใช่ไหม!” อาทิตย์หยัดกายขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล คนตรงหน้าเดินตรงเข้าหาตะวันหวังจะคว้าคอเสื้อ แต่กลับถูกแมนคว้าแขนล็อคไว้อย่างรวดเร็ว

“ปล่อยมันแมน” ตะวันสั่งสั้นๆ แมนจึงยอมคลายมือ ก่อนที่อาทิตย์จะเซถอยหลังไปพิงโต๊ะไม้แกะสลัก

“แกทำลายชีวิตน้องแก! แกทำให้สิรินาถต้องเข้าคุก แกรู้ไหมว่าเงินของมันคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้บริษัทอัครบวรยังอยู่รอดได้!” แม่ของเขาโวยวายและตวาดลั่น ตะวันเสไปมองพ่อเขาที่ยืนหัวเสียอยุ่ก่อนจะขำในลำคอ คนพวกนี้เหมือนกันไปหมด ทำไมเขาถึงต้องมาเกิดในบ้านนี้ด้วยนะ ตะวันเดินเข้าไปหาอาทิตย์ช้าๆ สายตาของเขามองน้องชายด้วยความสมเพช ไม่มีความสงสารเหลืออยู่ในใจแม้แต่น้อย

“แม่กล้าพูดว่าผมทำลายชีวิตมันงั้นหรอ? มันทำลายชีวิตตัวเองตั้งแต่วันที่มันทิ้งผู้หญิงที่รักมันที่สุดไปหาเศษเงินของสิรินาถแล้ว ยอมเป็นเบี้ยให้เขาจูงจมูกเพราะความโลภของตัวเอง และมึงยังกล้าปล่อยให้เมียสารเลวของมึงมาสั่งฆ่าแสนรัก... แผลที่หลังมือของน้อง แผลที่หน้าอกของน้อง มึงมีส่วนร่วมรับผิดชอบทั้งหมด!!”

“แกจะมาพูดแบบนี้ไม่ได้นะ อาทิตย์ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้” พ่อของเขาออกโรงปกป้อง มันเป็นการปกป้องที่คนอย่างตะวันไม่เคยได้รับมาก่อนจากตระกูลอัครบวร

“กูไม่ได้สั่งให้สิทำ!  กูไม่รู้เรื่อง!”

“มึงไม่รู้ หรือแกแกล้งโง่เพราะเงินมันปิดตามึงกันแน่อาทิตย์? มึงทิ้งแสนรักไปแต่งงานเพื่อเงิน แล้วตอนนี้พอน้ำลดตอผุด มึงจะมาโวยวายหาอะไร” สกายที่ยืนมองอยู่ทนไม่ไหวจึงพูดแทรกขึ้น อาทิตย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากลางห้องรับแขกที่เละเทะ เขาเริ่มหัวเราะอย่างคนสติฟั่นเฟือน

“ใช่... กูมันโง่! กูมันโลภ! แต่ตอนนี้กูไม่เหลืออะไรแล้ว อัครบวรไม่เหลืออะไรแล้ว มึงเข้าใจไหมตะวัน!!” ตะวันก้มมองน้องชายฝาแฝดที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะ แต่จิตใจกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนพื้นตรงหน้าอาทิตย์

“นั่นคือเงินก้อนสุดท้ายที่กูจะให้มึงในฐานะพี่ชาย และให้พ่อกับแม่ในฐานะลูก แต่มันมีแค่เงื่อนไขเดียว...” ตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดอาทิตย์รีบคว้าเช็คใบนั้นขึ้นมาดูด้วยความหวังที่ริบหรี่

“เงื่อนไขอะไร?”

“มึงต้องเซ็นเอกสารโอนหุ้นทั้งหมดในส่วนของตระกูลอัครบวรมาให้กูและมึงต้องหายไปจากชีวิตของแสนรักถาวร อย่าโผล่หน้าไปให้น้องเห็นแม้แต่เงา อย่าให้น้องนึกถึงความผิดพลาดในอดีตที่เคยรักคนอย่างมึง”

“จะบ้าหรอ นั่นมันตัดหนทางเราชัดๆ เงินแค่นี้แลกกับบริษัท เกิดเงินหมดเราจะทำยังไง” ตะวันหลับตาแน่นให้คำพูดของพ่อเขา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังเหมือนเดิม คนในอัครบวรรักสบายกันจนไม่รู้จักวิธีเอาตัวรอดแล้ว

“จะไม่เอาก็ได้ แต่ยังไงอัครบวรก็แทบจะไม่มีเงินหมุนแล้ว มีแต่หนีเสีย ถ้าอยากเก็บไว้ก็เก็บไว้ แล้วเอาเช็คคืนมา”

อาทิตย์มองเช็คในมือสลับกับใบหน้าของตะวันก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่ในที่สุดความเขลาก็ชนะทุกสิ่ง

“ก็ได้... กูจะไป” อาทิตย์กระซิบพลางก้มหน้าหลบสายตา พ่อแม่ของเขาได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตะวันมองภาพนั้นด้วยความเวทนา เขาไม่ได้รู้สึกชนะที่ได้บริษัทมา แต่กลับรู้สึกเย้ยหยันที่คนอย่างอาทิตย์สุกท้ายก็ยอมเสียทุกอย่างเพื่อเงิน

“จำใส่มันสมองของมึงไว้ด้วยนะอาทิตย์ที่แสนรักรอดตายมาได้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะน้องก้าวข้ามผ่านขยะอย่างมึงมาได้ต่างหาก ต่อไปนี้... ทุกตารางนิ้วในชีวิตของแสนรักคือพื้นที่ของกู มึงมันก็แค่เงามืดที่ถูกแสงตะวันอย่างกูแผดเผาจนไม่เหลือซาก ถ้ามึงยังกลับมาให้น้องเห็นหน้าแค่เพียงเสี้ยววิ กูจะฆ่ามึงให้ตาย”

ตะวันพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์อัครบวรโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง แมนและสกายเดินตามออกมาเงียบๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มคลี่คลาย ลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นหอมของดินหลังฝนมาชโลมใจ ‘ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับมึงจริงๆ กูใจดีมามากแล้ว’ ตะวันพูดกับตัวเองในใจ

รถหรูเคลื่อนตัวกลับสู่คฤหาสน์ของตะวันอีกครั้ง เมื่อตะวันกลับเข้ามาในห้องนอน เขาก็พบว่าแสนรักยังคงหลับไหลอยู่ในท่าเดิม แสงจันทร์ยังคงทำหน้าที่เป็นโคมไฟธรรมชาติที่ส่องสว่างให้เธอ ตะวันถอดเสื้อสูทออกแล้วพาดไว้ที่เก้าอี้ เขาเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงอย่างแผ่วเบา ความแข็งกร้าวเมื่อครู่สลายไปหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้

“แสนรัก พี่ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้ามันยังโผล่มาให้แสนรักเห็นอีก พี่สัญญาว่าพี่จะจัดการมัน” ตะวันพูดเสียงสั่นอย่างไม่เคยเป็น เขาอยากปกป้องแสนรัก แต่เลือดในกายที่ยังคงเป็นพี่ชายของอาทิตย์ก็ยากสำหรับเขาที่จะตัดสินใจในทันที แสนรักขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นตะวัน เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความง่วง

“พี่ตะวัน... ไปไหนมาคะ? ตัวเย็นจัง”

“พี่ไปทำธุระนิดหน่อยง” ตะวันสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น แสนรักซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่มั่นคง

“แสนรักฝันถึงสวนหลังบ้านด้วยค่ะ... ฝันว่ากุหลาบที่แสนรักปลูกมันบานเต็มไปหมดเลย”

“ก็เลยยิ้มมีความสุขแบบนี้หรอ นอนเถอะ ร่างกายยังไม่แข็งแรง พักผ่อนให้เยอะหน่อย”  คืนที่แสนยาวนานและเต็มไปด้วยพายุร้ายได้สิ้นสุดลง ราวกับจะสัญญาว่าเขาจะเป็นทั้งแสงสว่างในยามกลางวันและเป็นผ้าห่มที่อบอุ่นในยามกลางคืนให้กับเธอ... ตลอดไป