- 48 - โล่ของตะวัน

“แสนรัก! ดูจี้เพชรรูปหยดน้ำอันนี้สิ พี่ว่ามันเข้ากับชุดเดรสสีขาวที่แสนรักใส่มาวันนี้มากเลยนะ” ดารินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงใสเจื้อยแจ้ว พยายามดึงความสนใจของแสนรักให้จดจ่ออยู่กับตู้กระจกที่ส่องประกายระยิบระยับ แสนรักยิ้มบางๆ พยักหน้าเออออไปตามคำชวน

“สวยค่ะพี่ดาริน แต่เราเดินดูมาหลายร้านแล้วนะคะ พี่ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอ?”

“เหนื่อยอะไรกันจ๊ะ นานๆทีตะวันจะปล่อยเกาะพวกเราให้ชอปปิ้งได้เต็มที่แบบนี้ พี่ต้องทำหน้าที่ที่ปรึกษาให้ดีที่สุดสิ” ดารินหัวเราะร่วน แม้ในใจจะเริ่มเหงื่อซึม เธอคอยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือและคอยส่งสัญญาณทางสายตากับใครบางคนที่แฝงตัวอยู่ตามมุมเสา

ในขณะที่แสนรักก้มลงพิจารณาเครื่องประดับ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่แผ่นหลังอยู่ตลอดเวลา เมื่อเธอแสร้งทำเป็นเอี้ยวตัวไปมองเงาสะท้อนในกระจก เธอเห็นชายชุดสูทสีเข้มสองคนยืนอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร พวกเขาแสร้งทำเป็นดูนาฬิกาข้อมืออย่างมีพิรุธ ท่าทางเคร่งขรึมและแววตาที่คอยกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวังทำให้แสนรักขมวดคิ้ว

‘คนพวกนั้นอีกแล้ว...’ เธอคิดในใจ ความรู้สึกแปลกๆ วิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ตั้งแต่เดินออกจากโรงแรมจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าเธอจะเดินเข้าร้านไหน เงามืดเหล่านั้นจะคอยขยับตามมาห่างๆ เสมอ

แต่แทนที่จะเอ่ยถามหรือแสดงอาการตระหนก แสนรักกลับเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยความสงสัยนั้นให้ไหลผ่านไป เธอรู้ดีว่าในโลกของตะวัน ความลับเป็นสิ่งที่ทำงานควบคู่กับความรักเสมอ หากเขาอยากให้เธอรู้ เขาคงบอกเธอไปแล้ว และหากคนเหล่านั้นเป็นอันตราย ตะวันคงไม่ปล่อยให้เธอมาเดินเล่นอย่างสบายใจเช่นนี้

“ตกลงเอาชิ้นนี้ไหมน้องรัก? เดี๋ยวพี่เรียกพนักงานให้” ดารินถามย้ำ

“เอาสิคะ... แสนรักว่ามันเหมาะจะเป็นของขวัญให้ตัวเองเหมือนกัน อีกอย่างถ้าไม่ซื้ออะไรไปเลย พี่ตะวันน่าจะบ่นแน่เลย” แสนรักตอบพลางยิ้มให้ดารินอย่างเป็นธรรมชาติ กลบฝังความระแวงไว้ใต้หน้ากากแห่งความสงบ

ห่างออกไปหลายกิโลเมตร เสียงตะโกนก้องและเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นปูนดังระงมไปทั่วโกดังร้างริมทะเล ตะวันยืนนิ่งอยู่กลางโถงกว้าง สายตาเย็นเฉียบมองจ้องไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่นำโดย ‘มิสเตอร์หว่อง’ พ่อค้าอาวุธเจ้าถิ่นที่คิดจะหักหลังเขาในการเจรจาครั้งนี้

“กฎของผมคือการให้เกียรติซึ่งกันและกันมิสเตอร์หว่อง... แต่คุณกลับเลือกที่จะใช้กระสุนนำทางแทนคำทักทาย” ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรังสีฆ่าฟัน

“ในมาเก๊า... กฎมันมีไว้สำหรับผู้ชนะเท่านั้นตะวัน!” หว่องตวาดพร้อมกับดีดนิ้วส่งสัญญาณ

ปัง! กระสุนนัดแรกพุ่งมาจากทิศทางของลังไม้ขนาดยักษ์ ทว่ามันกลับเข้าไม่ถึงตัวตะวัน เพราะ สกายที่แฝงตัวอยู่บนคานเหล็กด้านบน ลั่นไกสไนเปอร์สวนกลับไปอย่างแม่นยำจนร่างของมือปืนร่วงลงมาดังโครม

“ตะวัน! หมอบ!” องศาตะโกนก้องพลางพุ่งตัวออกมาจากเงามืดด้านหลังเสาปูน เขาสาดกระสุนปืนกลเบาเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์ที่พยายามจะล้อมวงเข้ามา ประกายไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบสลับกับเสียงระเบิดของถังน้ำมันเก่าที่ถูกลูกหลง

ตะวันพุ่งตัวหลบหลังกำแพงหนาอย่างช่ำชอง เขาชักปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ออกมา ยิงสวนกลับไปด้วยความนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์รอบข้าง ทุกนัดที่เขาออกคำสั่งผ่านไกปืนหมายถึงชีวิตของศัตรูที่ดับสูญ

“องศา! คุมฝั่งขวาไว้ อย่าให้พวกมันขึ้นไปหาไอ้สกาย!” ตะวันตะโกนสั่งงาน

“จัดให้ พวกมันเยอะกว่าที่รายงานมานะเนี่ย สงสัยจะนัดรวมญาติมาฆ่าเราโดยเฉพาะ!” องศาตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมในลำคอขณะเปลี่ยนแม็กกาซีนปืนอย่างรวดเร็ว

ตัดกลับมาที่ห้างสรรพสินค้า ดารินเริ่มกระวนกระวายเมื่อเห็นข้อความในโทรศัพท์มือถือที่แมนส่งมาสั้นๆ ว่า ‘สถานการณ์ที่โกดังเริ่มบานปลาย ยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดนะครับคุณดาริน’

“แสนรัก... เราไปดูร้านเสื้อผ้าแบรนด์นั้นต่อเถอะ เห็นว่ามีคอลเลกชันใหม่เพิ่งเข้าเมื่อเช้านี้เองนะ พี่อยากได้อ่ะ” ดารินรีบคว้าแขนแสนรักเดินลิ่วๆ ไปอีกทาง แสนรักเองก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่เงาสะท้อนของกระจกหน้าร้านเสื้อผ้า เธอเห็นชายชุดสูทคนเดิมที่เดินตามเธอมาตลอดบัดนี้กำลังกระซิบกระซาบใส่ไมโครโฟนขนาดเล็กที่ปกเสื้อ สีหน้าของเขาดูตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาคุกคาม แต่มองด้วยสายตาของคนที่กำลังรับคำสั่งสำคัญบางอย่าง

‘พี่ตะวัน... ตอนนี้พี่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่’ แสนรักคิดด้วยความห่วงใยที่เริ่มก่อตัวขึ้น ทว่าเธอก็ยังคงไม่ถาม ไม่ปริปาก และแสร้งทำเป็นสนุกกับการเลือกเสื้อผ้า เธอรู้ดีว่าหน้าที่ของเธอในตอนนี้คือการเป็นพื้นที่ปลอดภัยของตะวัน หากเธอทำเป็นไม่รู้เห็นเรื่องราวความวุ่นวาย เขาก็จะไม่ต้องพะวักพะวงถึงเธอ

“พี่ดาริน... แสนรักว่าชุดนี้สีน้ำเงินเข้มมันดูเข้ากับพี่ตะวันดีนะคะ ถ้าพี่ตะวันใส่คงจะดูภูมิฐานมากเลย พี่ช่วยแสนรักเลือกหน่อยสิคะว่ากระดุมแบบไหนสวยกว่ากัน” แสนรักชูชุดสูทผู้ชายขึ้นมาถามคนตรงหน้า ดารินมองดูความใจเย็นของแสนรักแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจด้วยความชื่นชม

“แสนักถ้ารู้ว่าตอนนี้ตะวันกำลังเอาตัวเองไปเสี่ยงอยู่ จะรู้สึกยังไงกันนะ ดารินคิดในใจคนเดียว

ที่โกดังร้างเสียงปืนยังคงดังต่อเนื่องดุจเสียงพลุในวันฉลองปีใหม่ แต่เป็นพลุแห่งความตาย ตะวันพุ่งตัวข้ามสิ่งกีดขวาง ท่วงท่าของเขาดูแข็งแกร่งและดุดันดั่งเสือร้ายที่ถูกขังไว้นาน เขาเข้าประชิดตัวลูกน้องของมิสเตอร์หว่องคนหนึ่ง ก่อนจะใช้ท้ายปืนกระแทกเข้าที่ขมับจนสลบเหมือดและยึดเอาปืนอีกกระบอกมาถือไว้

“แมน! รายงานจำนวน!” ตะวันตะโกนถาม

“เหลือกองโจรหน้าทางออกอีกห้าคนครับนาย! ส่วนมิสเตอร์หว่อง... มันกำลังจะหนีลงเรือเร็ว!” แมนรายงานพลางลั่นไกเด็ดหัวคนที่พยายามจะขว้างระเบิดเข้ามา

“องศา! มึงไปที่ท่าเรือ อย่าให้มันหนีไปได้!”

“จัดให้!” องศาพุ่งตัวออกไปท่ามกลางห่ากระสุน เขาใช้ถังเหล็กเป็นที่กำบังและยิงสกัดขาพวกที่คอยคุ้มกันหว่องจนล้มระเนระนาด ตะวันยืนตระหง่านอยู่กลางกลุ่มควันดินปืน เขาหอบหายใจเพียงเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีรอยถลอกจางๆ จากเศษปูนที่กระเด็นมาโดน แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่การเจรจาครั้งนี้ทำให้เขาต้องเสียเวลาที่จะอยู่กับแสนรักไปมากกว่าที่ควร

“จบเรื่องนี้... กูจะถอนรากถอนโคนพวกมันให้หมดมาเก๊า” ตะวันคำรามเสียงต่ำ

ในห้างสรรพสินค้าหรู แสนรักหยุดยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน เธอรู้สึกได้ว่าชายชุดสูทที่ตามเธอมาขยับเข้ามาใกล้กว่าปกติ ราวกับจะสร้างกำแพงล้อมรอบตัวเธอไว้ในขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่กับการเซ็นเอกสาร เธอเห็นผ่านหางตาว่ามีชายแปลกหน้าท่าทางมีพิรุธสองคนพยายามจะเดินเข้ามาหาเธอ แต่กลับถูกชายชุดสูทของตะวันเดินเข้าไปขวางทางและเชิญออกไปอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด แสนรักแสร้งทำเป็นก้มหน้าดูใบเสร็จ แต่ในใจของเธอเริ่มเข้าใจทุกอย่างชัดแจ้ง

คนพวกนี้ไม่ใช่ศัตรู... แต่คือโล่ของตะวัน

ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้าสู่หัวใจของเธอ ตะวันไม่เคยทิ้งเธอเลย แม้ในยามที่เขาต้องเผชิญกับพายุร้ายเขาก็ยังส่งลมหายใจของเขามาโอบอุ้มเธอไว้ในรูปแบบของคนคุ้มกันเหล่านี้ เธอจึงเลือกที่จะขจัดความระแวงทิ้งไปสิ้น และใช้ชีวิตในการชอปปิ้งอย่างเป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้คนของเขาต้องลำบากใจ

“แสนรัก... เราไปหาอะไรกินกันเถอะ พี่หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว” ดารินชวนพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก

“ได้สิคะ... ตอนเดินผ่านมาแสนรักเห็นร้านที่มีวิวสวยๆอยู่ร้านหนึ่ง เราไปร้านนั้นกันนะคะ” แสนรักตอบพลางเดินนำหน้าไปอย่างสง่างาม โดยมีเงาที่มองไม่เห็นคอยตามคุ้มครองไปทุกฝีก้าว

เวลาผ่านไปจนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า คลื่นความวุ่นวายที่โกดังสงบลง เหลือเพียงซากความพินาศและรอยเลือดที่ถูกชะล้างด้วยสายฝนยามเย็นที่เริ่มโปรยปราย ตะวันเดินออกมาจากที่นั่นด้วยท่าทีที่กลับมาสุขุมเย็นเยือกเหมือนเดิม องศาและสกายเดินตามหลังมาในสภาพที่เสื้อผ้ามีรอยฉีกขาดแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

“กลับไปหาแสนรักกันเถอะ” ตะวันพูดพลางเช็ดคราบเขม่าดินปืนออกจากมือ เมื่อรถเอสยูวีสีดำพุ่งเข้าเทียบหน้าห้างสรรพสินค้า ตะวันก้าวลงมาด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงกว่าตอนอยู่ท่ามกลางดงกระสุน เขาเห็นแสนรักยืนรออยู่พร้อมถุงข้าวของที่ซื้อมาไม่กี้ถุงในมือ สลับกับดารินที่ถืออยู่เต็มมือจนเขาแอบขำในใจ ดารินคงใช้ความพยายามน่าดูที่จะปกปิดเรื่องทั้งหมด เขาแปลกใจที่แสนรักไม่ได้ดูตระหนก ไม่ได้ถามคำถาม และไม่ได้สงสัยในรอยแผลเล็กๆ ที่มุมปากของเขา

“รอนานไหม? rujทำธุระเพลินไปหน่อย” ตะวันเดินเข้าไปสวมกอดเธออย่างโหยหา แสนรักซุกหน้าลงบนอกกว้างที่ยังคงมีกลิ่นอายของดินปืนจางๆ แต่เธอเลือกที่จะสูดดมเพียงกลิ่นน้ำหอมที่เธอจำได้

“ไม่นานค่ะ... แสนรักสนุกมากวันนี้ พี่ดารินพาไปดูของสวยๆเยอะเลย”

เธอกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะสื่อบอกเขาว่าเธอรับรู้ถึงทุกสิ่งที่เขาทำเพื่อเธอ แม้เขาจะไม่ได้พูด และเธอจะไม่ได้ถาม แต่ในความเงียบงันนั้นมีศรัทธาที่มั่นคงเชื่อมโยงคนทั้งคู่ไว้ด้วยกัน มาเก๊าในค่ำคืนนั้นจึงไม่ได้มีเพียงแสงสีที่พราวพร่า แต่มีทั้งความลับที่ถูกเก็บงำและการปกป้องที่แสนยิ่งใหญ่