- 49 - ทานด้วยตา

มาเก๊าในยามค่ำคืนนี้ท้องฟ้ากว้างช่างดูโปร่งตาจนมองเห็นกลุ่มดาว ลมพัดพาเอาความเย็นสดชื่นขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูระดับหกดาว พื้นที่ด้านบนถูกเนรมิตให้กลายเป็นส่วนตัวที่ตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง แสงไฟโทนอุ่นถูกประดับประดาไว้ตามซุ้มไม้เลื้อยและขอบสระว่ายน้ำที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับท้องฟ้าอย่างไร้รอยต่อ

แสนรักก้าวเท้าลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันด้วยความประหลาดใจ เธออยู่ในชุดเดรสพริ้วไหวสีแชมเปญที่ตะวันเป็นคนเลือกให้เมื่อช่วงเย็น มือเรียวเล็กยังคงถูกกุมไว้ด้วยมือหนาที่อบอุ่นและมั่นคงของเขา

“พี่ตะวันคะ... ไหนบอกว่าแค่จะพามาทานมื้อค่ำธรรมดาไงคะ ทำไมมันดูพิเศษขนาดนี้ล่ะ?” แสนรักกระซิบถามพลางมองไปรอบๆ บริเวณที่มีโต๊ะอาหารยาวจัดวางไว้และมีเชฟส่วนตัวกำลังจัดเตรียมอาหารทะเลสดใหม่ และบริกรที่คอยบริการอย่างนอบน้อม ตะวันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวตอนอยู่โกดัง บัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้คนตรงหน้าเท่านั้น

“ก็ธรรมดาสำหรับพี่นะ...ไม่เอาน่า อย่าคิดมากเลย เงินแค่นี้ไม่ทำให้พี่หมดตัวหรอก แค่แสนรักมีความสุขก็พอแล้ว”

เขาไม่ได้บอกเธอว่าส่วนหนึ่งของมื้อเย็นนี้คือเบื้องหลังงานเลี้ยงฉลองชัยชนะไปในตัวด้วย หลังจากที่เขาสามารถกำจัดเสี้ยนหนามและจัดระเบียบธุรกิจในมาเก๊าได้สำเร็จภายในวันเดียว สำหรับเขาความสำเร็จพันล้านหมื่นล้านก็เทียบไม่ได้กับรอยยิ้มที่กำลังผลิบานบนใบหน้าของเธอในตอนนี้

ไม่นานนักสกายและองศาก็ปรากฏตัวขึ้น ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลองกึ่งทางการที่ดูสบายตา ตามมาด้วยดารินที่ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้แสนรักเลย อาจเป็นเพราะช่วงที่พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของแสนรักทำให้เธอตื่นเต้นไปหน่อย ก็เลยกินอะไรได้ไม่เต็มที่ พอมาตอนนี้บรรยากาศแสนผ่อนคอย แถมยังได้กลิ่นหอมของอาหารก็เลยมีความสุขเป็นพิเศษ

“โอ้โห! ไอ้ตะวัน นี่มึงจะจองทั้งดาดฟ้าเพื่อมานั่งกินข้าวกันห้าคนเนี่ยนะ? รวยอย่างเดียวไม่ได้นะมึง ต้องเปย์เก่งด้วย!” องศาเริ่มเปิดฉากแซวเพื่อนทันทีที่หย่อนก้นลงบนเก้าอี้

“คนมีความรักก็แบบนี้แหละมึง มึงมันพวกโสดโปรดทราบจะไปเข้าใจอะไร” สกายตอบกลับพลางรินแชมเปญใส่แก้ว

“วันนี้งานเสร็จ... เอ๊ย! วันพักผ่อนแบบนี้ ต้องชนแก้วหน่อยนะน้องแสนรัก” แสนรักหัวเราะเบาๆ กับท่าทางยักคิ้วหลิ่วตาของสกาย

“งานอะไรเหรอคะ? เมื่อกี้เห็นพี่สกายพูดว่างานเสร็จ”

“อ๋อ! มันหมายถงที่น้องแสนรักไปเลือกเครื่องประดับกับรินไง! โห... ไอ้สกายมันบอกว่ากว่าน้องแสนรักจะเลือกได้แต่ละชิ้น มันลุ้นจนเหงื่อตกเลย” องศารีบแก้ต่างแทนเพื่อน

“เหรอคะ? แต่ตอนเลือกไม่เห็นพี่สกายกับพี่องศาอยู่ด้วยเลยนี่นา” แสนรักถามกลับด้วยแววตาซุกซนที่รู้ทัน

“เอ่อ... คือ... พวกพี่แอบมองอยู่ห่างๆ! คุ้มกันความปลอดภัยไงครับน้องแสนรัก มาเก๊าคนเยอะจะตาย” องศารีบเสริมพลางถลึงตาใส่สกายที่เกือบทำแผนแตก จนดารินที่นั่งข้างๆ แสนรักหลุดขำพรืด

“พวกนายสองคนเนี่ย เหมือนทอมกับเจอร์รี่เลยนะ เจอกันทีไรต้องเถียงกันตลอด”

“กูเป็นทอม เพราะกูหล่อกว่า” สกายยืดอกรับด้วยท่าทางแสนภูมิใจ

“มึงเป็นเจอร์รี่เหอะสกาย หน้ามึงเหมือนหนูจะตาย ส่วนกูนี่แหละพระเอก” องศาสวนกลับทันควัน บทสนทนาโต้ตอบอย่างเผ็ดร้อนแต่แฝงไปด้วยความสนิทสนมของสองเพื่อนรักทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แสนรักหัวเราะจนตัวโยนเมื่อสกายพยายามเล่าเรื่องที่องศาเคยกลัวแมลงสาบจนต้องโดดขึ้นไปขี่หลังตะวันสมัยเรียน

ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่สนุกสนาน ตะวันกลับนั่งเงียบ เขาไม่ได้ร่วมวงเถียงกับเพื่อนเหมือนปกติ แต่เขากลับใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการมองไปที่แสนรักที่กำลังตักอาหารให้ดาริน มองดูวิธีที่เธอเอียงคอเวลาขำ และมองดูดวงตาที่หยาดเยิ้มไปด้วยความสุขของเธอ แสงไฟจากเมืองมาเก๊าเบื้องล่างส่องสะท้อนในแววตาของเธอจนดูเหมือนมีดวงดาวนับล้านดวงซ่อนอยู่ข้างใน

ตะวันรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับความตายที่โกดังร้างเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมลายหายไปสิ้นเพียงเพราะเสียงหัวเราะใสๆ ของเธอ ‘คิดไม่ผิดจริงๆ ที่พามาด้วย’ เขาบอกกับตัวเองในใจ

หากเขาทิ้งเธอไว้ที่ไทยเหมือนครั้งก่อน ป่านนี้เขาคงนั่งหน้าเครียดดื่มเหล้าย้อมใจอยู่ในห้องทำงาน คอยพะวงว่าจะมีใครส่งคนไปหาเธอไหม แต่การมีเธออยู่ตรงนี้ ในระยะที่เขาสามารถเอื้อมมือไปคว้ามากอดได้ มันทำให้เขาเบาใจจนแทบอธิบายออกมาไม่ถูก รอยยิ้มของแสนรักคือความสุขของคนอย่างเขา

“พี่ตะวันไม่ทานเหรอคะ? กุ้งมังกรนี่อร่อยมากเลยนะ” แสนรักหันมาถามเมื่อเห็นเขานิ่งไปนาน เธอแกะเนื้อกุ้งวางลงบนจานของเขาอย่างเอาใจ

“พี่ทานอยู่... ทานด้วยตา แค่มองก็อิ่มแล้ว” ตะวันกระซิบตอบเสียงทุ้ม ทำให้แสนรักหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที

“คนเยอะแยะนะคะ พูดอะไรก็ไม่รู้” เธอหลบสายตาพลางก้มหน้าทานอาหารต่อ แต่รอยยิ้มขัดเขินนั้นกลับยิ่งทำให้ตะวันอยากจะดึงเธอเข้ามาจูบเสียตรงนั้น

เมื่ออาหารคาวผ่านพ้นไป ดนตรีสดวงเล็กๆ เริ่มบรรเลงเพลงแจ๊สนุ่มนวล สกายและองศาที่เริ่มกรึ่มๆ จากแชมเปญก็ลุกขึ้นไปชวนดารินเต้นรำแบบเก้ๆ กังๆ อยู่ริมสระ จนแสนรักหัวเราะร่า

“แสนรัก... พี่มีอะไรจะให้” ตะวันพูดขึ้นพลางหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเล็กๆ ออกมา แสนรักชะงักไปและมองที่กล่องในมือเขาด้วยสายตาที่ตกใจเล็กน้อย

“อะไรคะ? วันนี้พี่ให้แสนรรักมาช้อปปิ้งเยอะแล้วนะ”

ตะวันเปิดกล่องออก เผยให้เห็นสร้อยข้อมือทองคำขาวประดับด้วยอัญมณีสีน้ำเงินครามที่เจียระไนเป็นรูปหยดน้ำเล็กๆ เรียงร้อยกันอย่างประณีต “อันนี้พี่เลือกเองไม่ได้เกี่ยวกับที่แสนรักซื้อเมื่อกลางวัน อัญมณีสีนี้เหมือนกับสีตาของพี่... พี่อยากให้มันอยู่บนข้อมือของแสนรัก เพื่อคอยเตือนว่าไม่ว่าแสนรักจะอยู่ที่ไหน พี่จะอยู่กับแสนรักเสมอ”

เขาบรรจงสวมสร้อยข้อมือให้เธอช้าๆ แสนรักมองดูมันด้วยความซึ้งใจ เธอสัมผัสได้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่ามูลค่าของมัน ตะวันมองแล้วลูบไล้บนสร้อยข้อมือนั้น เขาตั้งใจไม่บอกเธอว่าเขาฝังGPSเอาไว้ในนั้น เพื่อป้องกันล่วงหน้าในวันที่เขาจะเป็นต้องใช้เพื่อตามหาเธอ แต่ในใจก็ภาวนาขออย่าให้เขาต้องได้ใช้มัน

“สวยมากเลยค่ะ... ขอบคุณนะค่ะพี่ตะวัน” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธา แม้จะมีความลับที่เธอยังไม่รู้ แม้จะมีเงาของอันตรายที่เธอสัมผัสได้ แต่ในนาทีนี้เธอเลือกที่จะเชื่อในอ้อมกอดของตะวัน ผู้ชายที่อยู่เคียงข้างเธออย่างที่เขาเคยบอกมาเสมอ

“ไอ้ตะวัน! มึงจะหวานกันสองคนไม่ได้นะเว้ย มาชนแก้วกันหน่อย!” สกายตะโกนเรียกจากฟลอร์เต้นรำจำลอง ตะวันหัวเราะออกมาอย่างหาได้ยาก เขาประคองแสนรักให้ลุกขึ้นเดินไปหาเพื่อนๆ

“มา... วันนี้กูเลี้ยงเต็มที่ ใครไม่อ้วกห้ามกลับห้อง!”

“จัดไปดิว่ะ!” องศาร้องรับ

ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยความอบอุ่นที่อบอวลไปทั้งดาดฟ้า แสนรักเต้นรำกับตะวันใต้แสงดาว โดยมีเพื่อนของเขาคอยส่งเสียงเชียร์และปล่อยมุกตลกไม่หยุดหย่อน ความวุ่นวายที่โกดังกลายเป็นเพียงเงามืดที่ถูกแสงสว่างแห่งความสุขขับไล่ไปจนหมดสิ้น

สำหรับตะวันนี่คือภาพที่เขาอยากเห็นมาตลอด ชีวิตที่เพียบพร้อมไม่ใช่แค่มีอำนาจหรือเงินทอง แต่มันคือการมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีมิตรสหายที่ไว้ใจได้ร่วมดื่มฉลองชัยชนะไปด้วยกัน

เขากระชับอ้อมกอดที่โอบเอวแสนรักไว้แน่น พลางมองออกไปที่ขอบฟ้ามาเก๊าด้วยความมุ่งมั่น... เขาจะปกป้องโลกใบนี้ของเธอไว้ ไม่ว่าเขาจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

“แสนรัก….พี่รักแสนรักนะ” เขาซิบที่ข้างหูเธอท่ามกลางเสียงเพลง มันเป็นสิ่งที่เขาต้องการพูดมาตลอด ไม่มีคำว่าเร็วเกินไปที่จะบอก เพราะเขารู้สึกอย่างนี้มานานมากแล้ว เขารักในแม้ในวันที่เธอไม่ได้เลือกเขา

ตอนที่แสนรักถูกอาทิตย์ทำร้ายจิตใจ เขากลับไม่กล่าวโทษเธอที่ไม่เลือกเขาแล้วไปเลือกคนอย่างอาทิตย์ แต่เขาโทษตัวเองที่ไม่ยอมเข้มแข็งขวางทางการหมั้นของน้องกับอาทิตย์ตั้งแต่แรก เขาไม่เลือกที่จะเมินเฉยในวันที่น้องถูกน้องชายฝาแฝดของเขาทิ้งขว้าง แต่เลือกจะปกป้องเธออย่างที่เขาอยากทำมาเสมอ

“พี่ตะวัน……” แสนรักหน้าลงบนอกของเขา พายุร้ายอาจจะยังไม่จบสิ้น ศัตรูอาจจะยังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แต่ในค่ำคืนนี้... แสงดาวมาเก๊าได้พยานถึงพันธสัญญาแห่งหัวใจที่จะไม่มีวันสั่นคลอน เธอรู้สึกขอบคุณเขาอยู่ในใจมาเสมอ

“แสนรักไม่ต้องรีบก็ได้ พี่ไม่ได้บังคับให้แสนรักรู้สึกอะไร พี่แค่อยากจะบอกกับแสนรักเฉยๆ ว่าพี่ตะวันคนนี้รักแสนรักมากนะ และรักมาตลอด ไม่ว่ายังไงก็จะไม่เปลี่ยนใจ”