- 47 - ปกปิดโลกสีเทา

ท้องฟ้าเหนือคาบสมุทรมาเก๊าถูกฉาบด้วยสีม่วงอมส้มยามอาทิตย์ตก กลิ่นอายของน้ำเค็มจากทะเลจีนใต้พัดพาเอาความชุ่มชื้นเข้าสู่ตัวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและสถาปัตยกรรมสไตล์โปรตุเกสผสมผสานกับความทันสมัยของตึกสูงระฟ้า บนดาดฟ้าของโรงแรมหรูระดับหกดาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง ตะวันยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

เบื้องหลังใบหน้าอันเรียบเฉยนั้น เขากำลังแบกรับความตึงเครียดจากธุรกิจด้านมืดที่กำลังสั่นคลอน เส้นทางการค้าอาวุธที่เขามีส่วนเกี่ยวข้องกำลังถูกแทรกแซงโดยกลุ่มผู้ทรงอิทธิพลเจ้าถิ่น ซึ่งนั่นคือเหตุผลหลักที่เขาต้องบินด่วนมายังมาเก๊าเพื่อสะสางปัญหาให้สิ้นซาก

แต่ทว่า... ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ความผิดพลาดที่เขาเคยทิ้งแสนรักไว้ลำพังที่เมืองไทยจนเกิดเหตุการณ์เฉียดตายนั้นยังคงสลักลึกเป็นตราบาปในใจ เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกเด็ดขาด

“พี่ตะวันคะ ดูนั่นสิคะ! แสงไฟจากหอคอยมาเก๊าสวยมากเลยค่ะ”

เสียงหวานใสของแสนรักที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้ประกายตาที่แข็งกร้าวของตะวันมลายหายไปทันที เขารีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลายเป็นชายหนุ่มที่แสนอ่อนโยน ก่อนจะหันไปหาคนน้องที่อยู่ในชุดเดรสชีฟองสีขาวพริ้วไหว

“ชอบไหม? พี่บอกแล้วว่ามาเก๊าตอนกลางคืนสวยที่สุด” ตะวันเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง วางคางลงบนไหล่บางอย่างออดอ้อน

“ชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะที่พามาพักผ่อน แสนรักรู้สึกเหมือนได้มาชาร์จแบตจริงๆ หลังจากที่ต้องนอนโรงพยาบาลมานาน” แสนรักพิงศีรษะเข้ากับอกกว้าง โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ความโรแมนติกนี้ ตะวันได้วางเครือข่ายบอดี้การ์ดในชุดนอกเครื่องแบบไว้แทบทุกตารางนิ้วของโรงแรม

ภายในห้องโถงหรูหราของกาสิโนระดับโลกที่เชื่อมต่อกับที่พัก สกายและ องศากำลังยืนคุยกันด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่สายตากลับลอบสำรวจความเคลื่อนไหวรอบกายอยู่ตลอดเวลา พวกเขามาที่นี่เพื่อช่วยตะวันเจรจากับหุ้นส่วนสีเทาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่หน้าที่หลักในตอนนี้คือการเป็นกำแพงมนุษย์ที่มองไม่เห็นให้แก่หัวใจของเพื่อน

“ไอ้ตะวันมันรอบคอบขึ้นเยอะนะ ถึงขั้นพาแสนรักมาด้วยแบบนี้” สกายเปรยขึ้นพลางจิบไวน์แดงในมือ

“มันคงเข็ดแล้วล่ะสิ ถ้าแสนรักเป็นอะไรไปอีกรอบ มีหวังมันเผาโกดังที่มาเก๊าทิ้งแน่” องศาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมอง ดารินที่กำลังลากแสนรักไปดูตู้โชว์เครื่องประดับแบรนด์เนมอย่างตื่นเต้น

“แสนรัก! ดูสร้อยเส้นนั้นสิ เพชรน้ำงามมากเลยนะ ถ้าเกิดว่ามีใครบางคนซื้อให้ละก็นะ….” ดารินพูดเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข ดารินถูกพามาด้วยเพื่อให้แสนรักไม่รู้สึกเหงา และเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้แสนรักสงสัยในภารกิจลับของตะวัน ความสดใสของดารินคือเกราะกำบังชั้นยอดที่ทำให้แสนรักเชื่อสนิทใจว่านี่คือการมาท่องเที่ยวเพื่อเฉลิมฉลองการหายป่วยของเธอจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ตะวันจัดแจงให้ทุกคนออกไปเที่ยวชมย่านประวัติศาสตร์ เซนาโด สแควร์ (Senado Square) พื้นที่ทางเท้าที่ปูด้วยกระเบื้องโมเสกเป็นรูปลอนคลื่นสลับสีขาวดำอันเป็นเอกลักษณ์

ตะวันเดินจูงมือแสนรักลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มีตึกเก่าสีพาสเทลตั้งเรียงราย แสงแดดอุ่นๆยามเช้าส่องกระทบใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มละไมยามมองดูร้านค้าขายทาร์ตไข่และของที่ระลึก

“พี่ตะวันคะ ทาร์ตไข่เจ้านี้น่ากินจังเลยค่ะ แสนรักซื้อไปฝากสกายกับองศาด้วยได้ไหมคะ?” แสนรักหยุดอยู่ที่หน้าร้านเล็กๆ ที่มีควันพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมกรุ่น

“ตามใจเลย แต่ต้องกินเองก่อนนะ คำแรกต้องเป็นแสนรักของพี่ก่อน” ตะวันหยิบทาร์ตไข่สีเหลืองทองขึ้นมาป้อนเธออย่างเอาใจ แสนรักเคี้ยวตุ่ยๆ ด้วยความอร่อยจนแก้มป่อง ทำให้ตะวันอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปกดจูบที่แก้มเนียนนั้นเบาๆ

“พะ พี่ตะวันทำอะไรคะ อายคนอื่นเขานะ” เธอประท้วงเขินๆ แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี โดยไม่รู้เลยว่าลับหลังภาพความหวานนั้น สกายและองศาเดินตามหลังอยู่ห่างๆ ในลักษณะนักท่องเที่ยวทั่วไป แต่ในกระเป๋าเสื้อของพวกเขามีเครื่องสื่อสารที่เชื่อมต่อกับแมน ซึ่งกำลังคุมสถานการณ์อยู่ที่ห้องนิรภัยของโรงแรม

“เขต A เคลียร์ครับนาย ไม่มีหนอนบ่อนไส้ตามมา” เสียงแมนรายงานผ่านหูฟังขนาดจิ๋วที่ตะวันใส่ไว้ ตะวันไม่ได้ตอบรับด้วยเสียง เขาเพียงแต่กระชับอ้อมกอดที่เอวแสนรักให้แน่นขึ้น ท่าทางของเขาดูเหมือนชายหนุ่มที่คลั่งรัก แต่สัญชาตญาณเสือร้ายในตัวเขากำลังตื่นตัวเต็มที่ เขาพาเธอเดินชมซากประตูโบสถ์เซนต์ปอล (Ruins of St. Paul's) เล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ราวกับว่าเขาไม่ได้มีความลับดำมืดใดๆ ปกปิดอยู่เลย

ตกเย็นตะวันพาทุกคนไปล่องเรือที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงภายในโรงแรม สายน้ำจำลองสีฟ้าครามส่องประกายวิบวับใต้แสงจากเพดานที่วาดเป็นรูปท้องฟ้ายามเย็น

“พี่ดารินดูนั่นสิคะ คนพายเรือเขาร้องเพลงด้วย” แสนรักชี้ให้ดารินดูด้วยความตื่นเต้น

“เพลงเพราะมาก บรรยากาศแบบนี้มันน่ามีหนุ่มหล่อมาด้วยจริงๆ นะเนี่ย” ดารินแกล้งแซว ทำให้ทั้งสกายและองศาหัวเราะออกมาพร้อมกัน

หลังจากการล่องเรือสิ้นสุดลง ตะวันก็พาทุกคนไปทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม โต๊ะอาหารถูกจัดวางในมุมที่เป็นส่วนตัวที่สุด เห็นวิวโคไท สตริป (Cotai Strip) ที่เต็มไปด้วยแสงสีของกาสิโนและโรงแรมที่ดูคล้ายกับลาสเวกัสแห่งเอเชีย

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูเลิศรส ทั้งกุ้งมังกรอบเนย เป็ดปักกิ่ง และไวน์ขาวรสเลิศ บทสนทนาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ สกายเล่าเรื่องวีรกรรมสมัยเรียนของตะวันให้แสนรักฟังอย่างสนุกสนาน ส่วนองศาก็คอยเติมไวน์และชวนดารินทะเลาะกันเบาๆ เป็นสีสัน

“แสนรัก...” ตะวันเรียกเสียงแผ่วในจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจอาหาร ก่อนที่แสนรักหันมามองเขาทั้งเลิ่กคิ้วตั้งคำถาม

“คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ตะวัน?” ตะวันเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ อย่างสื่อความหมาย

“พี่ดีใจนะที่แสนรักมากับพี่ที่นี่ มาเก๊าครั้งนี้มันมีความหมายกับพี่มาก เพราะมันมีแสนรักอยู่ด้วย”

“แสนรักก็ขอบคุณนะคะ ที่พาแสนรักมาด้วย แสนรักมีความสุขมากเลยค่ะ แสนรักรู้ว่าพี่ตะวันจะดูแลแสนรักได้ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลมากนะคะ” คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจของแสนรักทำให้หัวใจของตะวันสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายมีความลับ แต่เขาก็สัญญากับตัวเองว่า เขาจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาความเชื่อใจนี้ไว้ให้นานที่สุด เขาจะกันเธอออกจากโลกที่สกปรกและอันตรายของเขา ให้เธอได้เห็นเพียงด้านที่สวยงามและสว่างไสวเหมือนแสงไฟของมาเก๊าในค่ำคืนนี้

เมื่อกลับถึงห้องพักที่กว้างขวางปูด้วยพรมกำมะหยี่หนานุ่ม แสนรักที่เหนื่อยจากการเที่ยวมาทั้งวันก็หลับไปแทบจะทันทีที่หัวถึงหมอน ตะวันจัดแจงห่มผ้าให้เธออย่างเบามือ จูบลาที่หน้าผากก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียง  ก่อนจะไปที่แห่งหนึ่ง ที่นั่นสกายและองศายืนรออยู่แล้ว สีหน้าของทั้งคู่กลับมาเคร่งเครียดไร้ซึ่งรอยยิ้มเหมือนตอนอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“พรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้าที่ท่าเรือประมง ฝ่ายนั้นนัดเจรจา พวกมันดูเหมือนจะไม่พอใจที่เราเอาแสนรักมาด้วย มันคงคิดว่าเราไม่ได้ตั้งใจมาจัดการปัญหา ต่พาสาวมาเที่ยวมากกว่าละมั้ง” องศารายงานเสียงต่ำแล้วหัวเราะ

“ก็ให้พวกมันคิดไป ยิ่งพวกมันคิดว่ากูมาเพื่อพักผ่อน พวกมันยิ่งจะตายใจ แมนมึงเตรียมกำลังไว้พร้อมหรือยัง?” ตะวันพูดพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีขาวลอยล่องไปในอากาศ

“พร้อมครับนาย”

“พรุ่งนี้รินกับน้องแสนรักจะไปชอปปิ้งที่ห้างใหญ่ มึงคงต้องวางคนไว้รอบห้าง ส่วนพวกเราจะไปที่ท่าเรือ” สกายกล่าวสรุปแผนการ ตะวันพยักหน้าช้าๆ เขามองผ่านกระจกเข้าไปเห็นร่างของแสนรักที่หลับใหลอยู่ในห้องพักที่ปลอดภัยที่สุด

“อย่าให้ความลับนี้รั่วไหลไปถึงหูแสนรักเด็ดขาด มาเก๊าครั้งนี้ต้องจบลงด้วยความทรงจำที่สวยงามของแสนรักเท่านั้น... ส่วนเรื่องเลือดและการหักหลัง ให้มันจบลงที่มือของกูก็พอ”

ตะวันสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ลมทะเลที่พัดมาปะทะผิวหน้าเริ่มเย็นเยือกขึ้นเรื่อยๆ แสงสีของมาเก๊ายังคงสว่างจ้า แต่ภายใต้แสงเหล่านั้น สงครามแย่งชิงอำนาจในโลกสีเทากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ตะวันกำหมัดแน่น เขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องโลกสีขาวของแสนรักไว้ แม้ว่าเขาจะต้องย้อมโลกของคนอื่นให้กลายเป็นสีเลือดก็ตาม