- 8 - ใจดีไม่ช่วยอะไร

“พี่ตะวันพาแสนรักมาที่นี่ทำไมคะ?”

ตะวันที่พึ่งก้าวลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้แสนรักแค่ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามของเธอแต่ไม่พูดอะไร เขาแบมือออกรอก่อนจะมองอย่างคาดหวังว่าเธอจะวางมือเล็กลงบนมือเขาอย่างที่เขาหวังไหม

“ไปกันเถอะ”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเขาเล็กน้อย ตะวันกอบกุมมือเล็กของเธอเอาไว้แล้วพาเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เขาก้าวตรงไปที่ร้าเสื้อผ้าและเครื่องประดับแบรนด์หรูแล้วเลือกเสื้อผ้าอย่างใส่ใจก่อนจะถูกเธอออกแรงบีบที่มือ

“พี่ตะวันจะทำอะไรคะ? จะซื้อให้แสนรักหรอ? แสนรักไม่เอานะ มันแพงเกินไป”

“ไม่แพงหรอก พี่ซื้อให้แสนรักทั้งร้านยังได้เลย”

“แต่พี่ตะวันคะ…”

“เอาชุดนี้ไปลองให้พี่ดูหน่อย ชุดนี้ด้วย แล้วชุดนี้” ตะวันยัดชุดเดรสที่เขาตั้งใจเลือกใส่ในอ้อมแขนของแสนรัก เขาทำอยู่อย่างนั้นหลายรอบและทำเป็นหูทวนลมกับสิ่งที่แสนรักพูด จนกระทั่งเธอเบี่ยงตัวหนีไม่ให้เขาหยิบชุดอื่นให้เธอเพิ่ม

“เยอะไปแล้วค่ะ”

“เข้าไปลองเร็ว เดี๋ยวพี่รอข้างนอก”

เขาออกแรงดันแผ่นหลังเล็กให้เดินตรงไปที่ห้องลองชุด เสียงบนอุบของเธอดังตลอดทางแต่กลับเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าเย็นชาของตะวันได้อย่างดี เขายืนรอเธอพักหนึ่งก่อนเสียงโทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้น พอเห็นหน้าจอว่าเป็นคนสนิทของเขาที่โทรเข้ามาเขาก็เลือกเดินออกไปรับสายด้านนอกร้าน

“พี่ตะวัน…..อ้าว ไปไหนนะ พนักงานก็ไปอยู่ไหนกันหมด”

“บ้านล้มละลายไปแล้วไม่ใช่หรอ? มาทำอะไรที่นี่”

แสนรักที่ชะเง้อคอมองหาตะวันอยู่ต้องหยุดนิ่งก่อนจะหันไปมองเจ้าของคำพูดเสียดแทงใจนั้น ก่อนเธอจะตาเบิกกว้างที่เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอที่หายไปเลยตั้งแต่บ้านเธอถูกศาลสั่งล้มละลาย

“เอิง?” แสนรักมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเหมือนว่าอีกคนจะใส่ชุดของพนักงานที่นี่อยู่

“ใครใช้ให้เธอถือวิสาสะเอาเสื้อผ้ามาลองแบบนี้ ของมันราคาแพงแค่ไหนเธอรู้ไหม? ล้มละลายไปตั้งนานแล้ว จมไม่ลงหรือไง”

เพื่อนที่เธอเคยมองเป็นเพื่อนสนิทที่สุดยังคงพูดจาเสียดแทงความรู้สึกของเธอไม่หยุด ชุดเดรสราคาแพงในอ้อมแขนถูกกระชากกลับไป เธอได้แต่กำมือแน่นอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะยังไงเรื่องที่บ้านเธอล้มละลายมันก็เป็นความจริง

“ทำไมเอิงถึงพูดกับเราแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเราเป็นเพื่อนกันหรอ”

“เพื่อนหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันรอคอยวันนี้จะแย่ วันที่จะได้เห็นแกตกต่ำลง แล้วเข้าใจชีวิตของคนที่ไม่มีเงินบ้าง เวลาฉันเดินข้างแกใครๆก็เอาแต่พูดว่าแกดูดีกว่าฉัน มาวันนี้อยากจะให้คนพวกนั้นมาเห็นสภาพแกจริงๆ”

“นี่เอิงคิดกับเราแบบนี้มาตลอดเลยหรอ?”

เธอถามเสียงสั่นอย่างไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ ทั้งที่ตอนเป็นเพื่อนกันเธอจริงใจกับคนตรงหน้าแทบทุกอย่าง ในยามที่บ้านของอีกคนมีปัญหาเรื่องเงินเธอก็ยื่นมือเข้าช่วยโดยไม่หวังอะไรกลับคืน แต่ทันทีที่เธอไม่เหลืออะไร เธอก็กลายเป็นคนที่อยู่ตัวคนเดียวโดยสมบูรณ์

“แสนรัก….มีอะไร?” เสียงของตะวันที่เดินเข้ามาดึงเธอออกจากความเศร้าหมองที่มี ดวงตาคมหรี่ลงมองใบหน้าหวานที่ดูผิดปกติ แต่ไม่ว่าจะเอ่ยถามเท่าไหร่แสนรักก็ยังเอาแต่ปฏิเสธ

“ปะ เปล่าค่ะ ไปกันเถอะพี่ตะวัน แสนรักไม่ค่อยชอบเสื้อผ้าร้านนี้เลย”

“แต่พี่ว่าแสนรักก็ใส่สวยดีนะ ไม่ชอบหรอ?”

“ค่ะ ไม่ชอบ”

“ก็ได้ งั้นเปลี่ยนออกก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาไปดูร้านอื่น” เขามองตามแสนรักที่เดินเข้าไปในห้องลองชุดอีกครั้ง ก่อนจะเสมองพนักงานที่หอบชุดเดรสที่เขาเลือกให้เธอไว้ในอ้อมแขน

ทั้งที่แสนรักน่าจะยังลองชุดพวกนั้นไม่ครบด้วยซ้ำ ทันทีที่เธอออกมาแล้วยื่นชุดคืนให้ พนักงานคนนั้นก็ดึงไปเต็มแรงจนตะวันจะก้าวเข้าไปหาแต่ถูกแสนรักดึงเอาไว้

“พี่ตะวันคะ ไปเถอะ”

“แต่เมื่อกี้นี้มัน….”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราไปกันเถอะ”

“นี่เธอตกต่ำขนาดมาเป็นเด็กเลี้ยงให้พวกผู้ชายมันควงเล่นเลยหรือไง”

“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ?” ตะวันหยุดชะงักแล้วหันไปถามเสียงเข้ม เขาพยายามควบคุมอารณ์เอาไว้ แต่ทุกคำที่พนักงานคนนี้เอ่ยออกมากลับทำให้เขาไม่สามารถกักเก็บทุกอย่างไว้ได้

“หยาบคายซะด้วย แกไปหามาจากไหนเนี่ย รวยจริงรึเปล่าก็ไม่รู้”

“พี่ตะวัน….”

“อยู่เฉยๆ” ตะวันหันไปพูดกับแสนรักเสียงครั้ง เขารู้ว่าน้องไม่ค่อยสู้คน แล้วยอมไปซะทุกอย่าง ตะวันไม่ได้หงุดหงิดที่อีกคนไม่สู้ แต่เขาแค่อยากปกป้องให้ทุกคนที่รังแกแสนรักได้รู้ว่าแสนรักไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้ง่ายๆ

เขาก้าวเดินเข้าไปใกล้พนักงานตรง รังสีของความโกรธเกรี้ยวให้พนักงานถอยหลังหนีไปอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่ต้นคอขาวจะถูกเขาบีบเต็มแรงด้วยความโมโห ตะวันดันคนตรงหน้าชิดกำแพงแล้วออกแรงบีบมากกว่าเดิม เขาไม่สนใจที่จะหยุดแม้แสนรักจะเอ่ยห้ามแค่ไหน

“ปล่อยนะ แคกๆ!!”

“ขอโทษแสนรักเดี๋ยวนี้”

“ทำไมต้องขอโทษ!! ปล่อย!! แคกๆๆ!!!”

“กูบอกให้ขอโทษ!!!” เสียงของเขาดังกึกก้องจนคนที่เดินไปมาหันมอง ตะวันยังออกแรงบีบให้มากขึ้นอย่างไม่มีลดละ เขาจะทำให้คนตรงหน้าได้จดจำสัมผัสของความเจ็บปวดนี้ จะได้ไม่กล้ามายุ่งกับคนของเขาอีก

“ถ้าไม่ปล่อยฉันจะแจ้งตำรวจ”

“ถ้ากูกลัว กูคงไม่ทำแบบนี้ตั้งแต่แรก ขอโทษ!!!!” ตะวันตวาดลั่นทำเอาอีกคนตัวสั่นเทา เขาเหวี่ยงเอิงลงกลับพื้นอย่างไม่ได้สนใจว่าเธอเป็นผู้หญิงก่อนจะเอ่ยบอกให้อีกคนทำตามที่เขาต้องการอีกครั้ง

“พี่ตะวันพอแล้วค่ะ” เขามองตามแสนรักที่พูดแค่นั้นแล้ววิ่งออกไป ดวงตาคมมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่พื้นด้วยความรังเกียจก่อนจะออกตัววิ่งตามแสนรักออกไป เขาคว้าแขนของแสนรักเอาไว้แล้วดึงเธอกลับมาหา

“โกรธพี่หรอ?”

“แสนรักไม่ได้โกรธ แต่พี่ตะวันทำแบบนั้นมันไม่ดีนะคะ”

“แสนรักผ่านอะไรมาตั้งขนาดนี้ ยังไม่เข้าใจอีกหรอว่าในโลกนี้ ความใจดีของแสนรักมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!”