ตอนที่ 2

เฉียนซูเจี๋ยสีหน้าไม่ใคร่ดีนักหลังจากได้ฟังจุดประสงค์ในการมาเยี่ยมเยียนของเสิ่นเหวยเจ๋อผู้ซึ่งเป็นคู่หมั้นของบุตรสาว หากมิใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นบุตรชายขององค์หญิงหนิงอันกับเสิ่นป๋อ ทั้งยังเป็นพระราชนัดดาที่ฮ่องเต้ทรงโปรด เขาคงตบโต๊ะชี้หน้าด่าอีกฝ่ายไปแล้ว

"เรื่องนี้...ไม่เหมาะที่จะพูดเวลานี้"

เสิ่นเหวยเจ๋อยกมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "เหตุใดใต้เท้าเฉียนจึงคิดว่าไม่เหมาะ"

แม้ฐานันดรเป็นรองทว่าประสบการณ์ในราชสำนักนั้นมีมิใช่น้อย เฉียนซูเจี๋ยอยู่ท่ามกลางพยัคฆ์และมังกรมากว่ายี่สิบปี จากบัณฑิตยากจนสู่ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังนั้นมิใช่เรื่องง่าย เขี้ยวเล็บของเขาจึงมีมากตามกาลเวลา

"ที่ไม่เหมาะคือการที่คุณชายเสิ่นเดินทางมาเพื่อขอถอนหมั้นเพียงลำพัง มิใช่ว่าตอนนั้นเป็นใต้เท้าเสิ่นกับองค์หญิงหนิงอันหรอกหรือ ที่กล่าวว่าจะขอหมั้นหมายท่านกับบุตรสาวของข้า"

"คุณหนูสามเฉียนมีจิตใจคับแคบ ทั้งยังมีนิสัยดุร้าย เมื่อหลายวันก่อนนางยังผลักคุณหนูชางตกสระบัวในงานเลี้ยงที่จวนสกุลถาน ข้าทนไม่ได้หากภายภาคหน้าฮูหยินของข้าจะเป็นเช่นนี้ จึงมาที่นี่ด้วยตัวเอง" เสิ่นเหวยเจ๋อไม่ยอม ในเมื่อมาเหยียบที่นี่แล้ว สิ่งที่ควรทำก็ควรทำให้สำเร็จ

"ไม่ทราบว่าคุณชายเสิ่นได้รับข่าวลือจากที่ใดมา บุตรสาวของข้าเป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยน มดสักตัวก็ไม่เคยฆ่า และหากจะกล่าวถึงเหตุการณ์ในจวนตระกูลถานเมื่อหลายวันก่อนเรื่องราวก็ยังไม่ชัดเจนมิใช่หรือ สตรีสองคนพลัดตกลงไปในน้ำพร้อมกันไยจึงกลายเป็นเหยาเหยาของพวกเราที่เป็นฝ่ายผิด คุณชายเสิ่นกล่าวหากันเช่นนี้ไม่มากไปหน่อยหรือ"

หากมิใช่เพราะว่าซูเหยาหลงรักคุณชายหน้าจืดผู้นี้หนักหนา เฉียนซูเจี๋ยคงจะตอบรับอีกฝ่ายและขอถอนหมั้นด้วยตัวเองไปแล้ว มีอย่างที่ไหน มีคู่หมั้นอยู่แท้ๆ กลับเอาตัวไปพัวพันกับสตรีนางอื่นอย่างเปิดเผย เหยาเหยาของเขาหลงรักคนผิดจริงๆ

"ที่ใต้เท้ากล่าวมาใช้เฉียนซูเหยาคนเดียวกันกับข้าแน่หรือ"

เฉียนซูเจี๋ยแค่นเสียง 'หึ' ออกมาคำหนึ่ง เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้อยากถอนหมั้นกับลูกสาวของเขาจนกล่าววาจาล่วงเกินกันหลายครั้งแล้ว เส้นความอดทนของชายวัยกลางคนใกล้ขาดลงเต็มที

"หากคุณชายเสิ่นอยากถอนหมั้น เช่นนั้นก็ถอนเสียเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ" เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งดังแว่วเข้ามาด้านในโถงรับรอง พร้อมกับปรากฏร่างบอบบางในอาภรณ์สีม่วงฉูดฉาด หญิงสาวเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามของผู้มาเยือน

"ลูกรัก เจ้ามาพอดี" เฉียนซูเจี๋ยมองไปยังบุตรสาวพลางยกยิ้มอ่อนโยน "เมื่อครู่ที่เจ้าพูด หมายความว่าอย่างไรหรือ"

เฉียนซูเหยายิ้มตอบบิดาจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ก่อนจะปรายตามองเสิ่นเหวยเจ๋อพระเอกของเรื่องอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกเขาก็รูปร่างหน้าตาดีอยู่พอสมควร ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเครื่องหน้าสมส่วน นับว่าหล่อเหลาสมกับที่เป็นพระเอกสายอบอุ่น เพียงแต่ใบหน้านั้นไม่อาจทำให้หญิงสาวคิดเปลี่ยนใจ บุรุษที่ทำเพื่อสตรีแบบไม่ลืมหูลืมตาไม่สนผิดถูกไม่ต่างจากกองไฟกองหนึ่ง ซูเหยาไม่ต้องการแตะต้องจนพาลทำตัวเองถูกแผดเผาเหมือนกับเจ้าของร่างเดิม 

"ลูกอยากถอนหมั้นเจ้าค่ะ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

"จริงหรือ" เฉียนซูเจี๋ยดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบเรียกพ่อบ้านให้เข้ามาด้านในและสั่งการ "พ่อบ้านเจียง เจ้ารีบไปที่คลังเก็บสมบัติ นำหนังสือหมั้นของคุณหนูรองกับของหมั้นที่จวนตระกูลเสิ่นมอบให้มา อย่าให้ขาดแม้แต่รายการเดียว"

เฉียนซูเหยามีสีหน้าพึงพอใจ ไม่คิดว่าบทจะถอนก็ถอนง่ายขนาดนี้ ในนิยายยังต้องยืดเยื้ออยู่นาน กว่านางร้ายกับพระเอกจะได้ถอนหมั้นกัน

"เรื่องของหมั้น ข้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องคืน อย่างไรก็เป็นสกุลเสิ่นที่เอ่ยปากเรื่องนี้ก่อน นับว่าเป็นฝ่ายผิดสัญญา ของหมั้นนี้เก็บเอาไว้เป็นสินเดิมให้กับคุณหนูเฉียนเถิด ถือเสียว่าเป็นของที่พี่ชายมอบให้น้องสาว"

"หากจะกล่าวว่ายกให้เพราะฝ่ายท่านเป็นผู้ผิดสัญญานั้นสกุลเฉียนย่อมรับของเอาไว้ ทว่าหากจะมอบให้ในฐานะพี่ชายซูเหยาคงรับเอาไว้ไม่ได้" เห็นเสิ่นเหวยเจ๋อเลิกคิ้วไม่เข้าใจหญิงสาวจึงเอ่ยประโยคต่อมา "ชีวิตนี้ข้ามีพี่ชายเพียงคนเดียวซึ่งไม่ใช่ท่าน ฉะนั้นหลังจากนี้ระหว่างเราเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น เจอหน้าที่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามาทักทาย ห่างไกลได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

"นี่เจ้าประชดข้าหรือ เมื่อครู่เป็นเจ้ามิใช่หรือที่กล่าวว่าจะยอมถอนหมั้น" เสิ่นเหวยเจ๋อรีบเอ่ยแย้งขึ้นมา หากน้ำเสียงกระแทกกระทั้นและสีหน้าที่แสดงออกมา กลับสามารถบอกตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน นี่คือผู้ชายที่ยึดเอาความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง ไม่เปิดใจรับฟังข้อคิดเห็นของผู้อื่น 

"ใช่ ข้ากล่าวว่ายอมถอนหมั้นแล้วจะประชดท่านให้ได้อะไร ที่พูดไปก็เรื่องจริงทั้งนั้น ถอนหมั้นแล้วท่านก็เป็นคนอื่นสำหรับข้า ข้าพูดผิดตรงไหน"

"ใช่ๆ เชิญคุณชายเสิ่นกลับไปเถิด นำหนังสือหมั้นกับของหมั้นพวกนี้ไปด้วย สกุลเฉียนมิใช่ยากไร้ ย่อมไม่จำเป็นให้ผู้ใดมาช่วยเติมสินเดิมของบุตรสาว" เฉียนซูเจี๋ยเป็นขุนนางตงฉินทว่าวาจาจัดจ้าน เมื่อไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกฝ่ายอีกต่อไป เขาจึงเอ่ยปากไล่คนแซ่เสิ่นกลับไปทันที