Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 1/3

กระทั่งตะวันคล้อยหลังล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เล้งกับบอยออกเดินทางทำภารกิจพิชิตความแซ่บ เล้งแวะเอารถยนต์ไปจอดที่บ้านของบอยก่อน เพราะบอยบอกว่าตลาดนี้คนเยอะแต่ที่จอดน้อย กลัวว่าต้องวนนานกว่าจะได้ที่จอดรถ จากนั้นทั้งคู่ก็เปลี่ยนยานพาหนะจากรถยนต์คันหรูมาเป็นมอเตอร์ไซค์ฮ้างคันเก่าของพ่อบอย ที่เสียงเครื่องดังครืดๆ คล้ายอะไหล่จะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ทุกครั้งที่เร่งเครื่อง

พวกเขามุ่งหน้าสู่ตลาดสดแม่ลี ตลาดขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ในย่านชุมชนแถบชานเมือง แม้ตลาดแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ชนิดที่แทบจะเบียดไหล่ขี่คอ อาจเพราะนี่เป็นช่วงเย็นที่บรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างพากันออกมาจับจ่ายซื้อหาวัตถุดิบ เตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นด้วยส่วนหนึ่ง

เมื่อหาที่จอดได้ บอยพาเล้งเดินเข้ามาด้านใน แผงขายของเรียงรายซ้อนกันแน่นหนาเหมือนแข่งกันแย่งพื้นที่หายใจ กลิ่นอาหารหลากหลายลอยเตะจมูก คละคลุ้งฟุ้งกระจายปะปนกับเสียงแม่ค้าและลูกค้า ที่โหวกเหวกจ้าละหวั่นจนแทบแยกไม่ออกว่าใครพูดอะไร

บอยพาเล้งเดินเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงโซนขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกคิวดังเป็นระยะ พร้อมกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้งเตะจมูกมาแต่ไกล เล้งมองไปรอบๆ พลางคิดในใจว่าคงเป็นร้านใหญ่ในตลาดแน่ๆ แต่พอฝ่าฝูงชนเข้าไปใกล้ เขาก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะร้านที่ว่าคือแผงเล็กๆ หน้ากว้างเพียงแค่สองเมตรครึ่ง ที่มีแม่ค้าสาวสวยคนหนึ่งกำลังตำส้มตำอย่างขะมักเขม้นอยู่หลังครก

เขาเงยหน้ามองป้ายไวนิลที่ขึงตึงเป็นแนวยาวเหนือศีรษะ ตัวอักษรเด่นชัดเขียนว่า ‘ส้มตำแตงหวาน’ แต่พอหันไปเทียบชื่อร้านกับแม่ค้าคนสวยที่กำลังตำส้มตำอย่างขะมักเขม้น เล้งก็เผลอยกยิ้มขำอยู่ในใจ ถ้าจะให้ตรงกับภาพที่เห็นตรงหน้า น่าจะเปลี่ยนชื่อร้านเป็น ‘ส้มตำบักแตงโม’ น่าจะเหมาะกว่า

เพราะทันทีที่เขาเดินมาอยู่ในระยะสายตา ใกล้พอจะมองเห็นได้ชัดเจน เขาก็เข้าใจทันทีว่า ‘ยืนรอจนไข่แข็ง’ ที่ลูกน้องคนสนิทเผลอพูดเมื่อบ่ายหมายถึงอะไร และพื้นที่รอบๆ ที่มีแต่ผู้ชายตั้งแต่หนุ่มยันแก่รุมล้อมกันเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เพราะส้มตำอร่อยหรอก แต่น่าจะเพราะทรวดทรงองค์เอวของแม่ค้าคนงาม ที่ยืนตำอยู่หลังครกนั่นมากกว่า

หน้าตาแม่ค้าคนนี้จัดว่าเตะตา ในแบบที่ใครเดินผ่านไปผ่านมาเป็นต้องเหลียวหลัง มองมุมหนึ่งว่าสวย อีกมุมก็น่ารัก มีเสน่ห์แบบไม่ต้องแต่งเติมมากมาย อายุอานามของเธอจากที่คาดคะเนน่าจะอยู่ช่วงยี่สิบกลางๆ ถึงปลายๆ ผิวขาวอมชมพู ตัดกับลิปสติกสีเชอร์รีที่ทาแบบไม่จัดจ้านแต่ชวนมอง จมูกโด่งทรงบาร์บี้กำลังพอดี ปากอิ่มเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่มีไฟในการใช้ชีวิต ถึงจะยืนตำส้มตำอยู่ในตลาดที่ทั้งร้อนและเสียงดัง แต่เธอกลับดูโดดเด่นเหมือนพริตตี้ในงานมอเตอร์โชว์เปลี่ยนอาชีพมาขายส้มตำที่ตลาด

ถึงจะยืนตำส้มตำอยู่กลางตลาดที่ทั้งอับร้อนและเต็มไปด้วยเสียงเอะอะจอแจ แต่เธอกลับโดดเด่นราวกับพริตตี้จากงานมอเตอร์โชว์ที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนอาชีพมาขายส้มตำ เส้นผมที่ถูกรวบสูงยังพลิ้วไหวตามจังหวะการขยับตัว ผิวขาวตัดกับผ้ากันเปื้อนลายดอกสดใส ดวงตาคมเป็นประกายยิ่งทำให้คนที่เดินผ่านต้องเหลียวมองซ้ำเหมือนโดนสะกด

เล้งแอบคิดในใจว่า ถ้าเธอหันเหไปทำงานสายพริตตี้ MC หรืออินฟลูเอนเซอร์สายไลฟ์ขายของในติ๊กต่อก คงดังเปรี้ยงในเวลาไม่นานแน่ๆ แต่น่าแปลกที่เธอกลับเลือกมาใช้ชีวิตอยู่หลังครก ท่ามกลางความร้อนระอุ และกลิ่นควันไฟจากเตาถ่านที่แทบจะอบอวลอยู่ทุกอณูอากาศ

“ไอ้เชี่ยบอย มึงแน่ใจนะว่าที่คนเยอะเพราะรสเด็ด กูว่าที่คนเยอะเพราะแม่งมาดูนมแม่ค้ามากกว่าไหมวะ” เล้งกระซิบเสียงเบา ด้วยกลัวว่าชายหลายคนที่ยืนอยู่ในบริเวณเดียวกันจะได้ยิน

“นี่มันจุดขายของเจ๊แกเลยนะเฮีย จะว่าใช่ก็ใช่แหละ ผู้ชายหัวงูส่วนมากมายืนดูนมแม่ค้าเพลินๆ กินบรรยากาศมากกว่ากินส้มตำ” บอยกระซิบตอบ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปยังคนอีกกลุ่มที่ยืนข้างร้าน “แต่มันก็ไม่ใช่แค่พวกหื่นนะ เฮียลองดูดีๆ ดิ ป้าคนนั้นที่ถือถุงแกงอยู่ก็รอซื้อ พี่สาวที่ก้มหน้าเล่นมือถือนั่นก็ใช่ ไหนจะแม่ลูกคู่นั้นอีก ลูกค้าผู้หญิงเต็มเลย ไม่ได้มีแต่มาพวกหน้าหม้อมาดูนมอย่างเดียวซะหน่อย”

เล้งมองตามบอยที่บอยว่า ในขณะที่เจ้าตัวเดินไปหยิบบัตรคิวที่เสียบไว้หน้าร้าน พอบอยเดินกลับมาพร้อมกระดาษแข็งเคลือบพลาสติกในมือที่มีตัวเลข 109 เด่นชัด เขาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียดจนอกยุบเหมือนลูกโป่งรั่ว

“คิวที่แปดสิบเก้าจ้า คิวที่แปดสิบเก้าอยู่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงสดใสลอยเข้าหูเขาเต็มๆ และนั่นแหละ...มันย้ำชัดให้รู้ว่าระยะทางกว่าจะถึงคิว 109 นั้นยังอีกไกลโพ้น