ตอนที่ 10 วันมามาก

 

“ทำไมถึงไปนั่งอยู่ที่นั่นกับคนแปลกหน้าได้ล่ะคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวต่างสายเลือดออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่ตาคมยังคงจับจองไปยังเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายที่อ่อนโยน

“บังเอิญเจอกันน่ะค่ะ”

“น้องจำที่คุณพ่อเคยสอนเราไว้ไม่ได้เหรอครับ...ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า” ไต้ฝุ่นหยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองหน้าน้องสาวอีกครั้งอย่างรอคำตอบ

“แต่ตอนนี้ฮาญาโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ อย่างกับเมื่อก่อนแล้วนะคะ”

“ไม่ว่าจะโตแค่ไหนน้องก็ยังเป็นน้องของพี่...พี่เป็นห่วงนะครับ”

“ใช่ค่ะญ่าเป็นน้องของพี่” เด็กสาวเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน ก่อนที่ใบหน้าสวยจะปรากฏรอยยิ้มหวานออกมา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วน้องขอตัวไปหาเพื่อนๆ ก่อนนะคะ” เธอเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับเตรียมจะวิ่งหนีเขาไปอีกทาง

“เดี๋ยวครับ” ข้อมือบางถูกชายหนุ่มคว้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ

“เย็นนี้กลับบ้านกับพี่นะครับ”

“ได้ค่ะ ฮาญาขอตัวก่อนนะคะก่อนนะคะ” ฮาญาพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นการตอบรับคำเชิญชวนของเขา ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปหาเพื่อนๆ ที่รออยู่ไม่ไกลในทันที

“...” ไต้ฝุ่นมองตามแผ่นหลังบางวิ่งห่างออกไปจนลับตา ก่อนที่คิ้วเรียวของเขาจะขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในท่าทางที่น้องสาวแสดงออกมา

ปกติแล้วถ้าได้อยู่ด้วยกันฮาญาจะตามติดเขาแทบจะตลอดเวลา แต่วันนี้มาแปลก...ไม่ใช่แค่ไม่อยากอยู่ใกล้เขา แต่เธอยังไม่อยากแม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรรึเปล่า?”

ถึงแม้ว่าตลอด 3 ปีที่ผ่านมาเขาจะเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านกับคอนโดที่คุณพ่อซื้อไว้ให้ใกล้กับมหาวิทยาลัย ไต้ฝุ่นกับน้องสาวของเขาก็ยังคงสนิทสนมกันเหมือนเดิม จะมีก็แต่ทำไมวันนี้ที่เธอทำตัวเหมือนต้องการจะหลบหน้าเขา

“หรือว่าไปทำอะไรให้น้องโกรธแล้วไม่รู้ตัววะ?” ไต้ฝุ่นทำได้เพียงแค่เอ่ยถามตัวเองออกมาด้วยความสงสัย

ช่วงบ่ายของวัน

“เรากลับบ้านกันเลยดีไหมครับ”

“ดีค่ะ” ฮาญาพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นคำตอบให้กับร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเดินนำเขาไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลในทันที

“เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ฮาญากล่าวขอบคุณพี่ชายที่เปิดประตูรถให้กับเธอ ก่อนที่ร่างบางเดินเข้าไปนั่งในรถข้างคนขับอย่างว่าง่าย

“...” เด็กสาวสำรวจไปรอบๆ รถของพี่ชายก่อนที่เธอจะชะงักไปทันทีที่สายตาของเธอเลื่อนไปเห็นวัตถุบางอย่างหล่นอยู่บนพื้นตรงหน้า

“เดี๋ยวนี้พี่ฝุ่นใช้ลิปสติกด้วยเหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามพี่ชายออกมาด้วยความสงสัย ก่อนจะยื่นมันคืนให้กับชายหนุ่มข้างกาย

“...” ไต้ฝุ่นรับลิปสติกมาถือเอาไว้ก่อนจะว่างมันลงไว้ที่คอนโซลกลางรถระหว่างเขาและเธอ

“ไม่ใช่ของพี่หรอกครับ”

บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ระหว่างทั้งคู่ไม่มีเคยยอมเอ่ยคำใดออกมาจนกระทั่ง...

“ฮาญาคะ?”

ปกติแล้วฮาญาเป็นเด็กร่าเริงสดใส ช่างพูดช่างเจรจา ยิ่งได้อยู่ด้วยกันกับเขาด้วยแล้วเธอไม่มีทางปล่อยให้บรรยากาศเงียบแบบนี้อย่างแน่นอน

“คะ?” ฮาญาหันกลับมามองพี่ชายของตัวเองอีกครั้งตามเสียงเรียกของเขา

“เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

“ฮาญาไม่เป็นอะไรคะ”

“พี่คิดว่าน้องน่าจะมีเรื่องไม่สบายใจอยู่นะ อยากเล่าให้พี่ฟังไหมคะ”

“จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

“...”

“แต่...”

“พี่ไต้ฝุ่นคะ?” ฮาญาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามพี่ชายออกมาอีกครั้งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คะ?”

“พี่ฝุ่นมีแฟนแล้วเหรอคะ?”

“พี่ไม่มีแฟนค่ะ น้องถามพี่ทำไมเหรอคะ หรือว่าได้ยินที่เขาพูดกันวันนี้...” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวออกข้างกายออกมาอย่างรู้ทัน พร้อมกับมุมปากหนาค่อยๆ แสยะยิ้มหวานออกมา

เขาคิดว่าตอนนี้เขาพอจะเดาได้แล้วว่าน้องสาวของเขาเป็นอะไร ‘ที่แท้ก็กลัวถูกแย้งความรักนี่เอง...’

“น้องไม่ต้องกลัวนะคะ ไม่มีใครแย้งความรักของพี่ไปจากน้องได้ทั้งนั้น” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับสาวน้อยข้างกายเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับมือหนาข้างหนึ่งลูบลงที่หัวน้อยๆ ของเธออย่างเอ็นดู

“ค่ะ”

‘ฮาญาขอแค่ไม่รู้สึกกับพี่ไปมากกว่านี้ เรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว’ ฮาญาบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง ‘แต่ทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงแบบนี้นะ’

“อยากกลับบ้านรึยังคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายออกมาอีกครั้ง ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า

“อยากกลับค่ะ”

“...”

“เมื่อคืนฮาญาอ่านหนังสือดึกไปหน่อยค่ะ ตอนนี้ก็เลยง่วงนอน...”

“หืมมมม?” ไต้ฝุ่นหันมามองหน้าน้องสาวพร้อมกับคิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ ปกติแล้วน้องสาวคนนี้ของเขาชอบออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านยิ่งกว่าใคร และนี่เธอยิ่งบอกว่าเมื่อคืนอยู่อ่านหนังสือจนดึกด้วยแล้วยิ่งเป็นเรื่องที่น่าเหลือจะเชื่อไปอีก

“นี่พี่ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมคะ?”

“ฟังฮาญาให้ดีนะคะ”

“...”

“ฮาญาอยากกลับบ้านค่ะ” ฮาญาหันไปมองค้อนใส่พี่ชาย ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“พี่เข้าใจแล้วค่ะ”

“...”

“น้องสาวของพี่โตขึ้นแล้วสินะ”

‘คำก็น้องสาว สองคำก็น้องสาว เฮ่อออออ!!!’

ณ คฤหาสน์ฮันเตอร์

“ฮาญากับไต้ฝุ่นกลับมากันแล้วเหรอคะ”

“น้าน้ำมนต์สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ” น้ำมนต์ภรรยาของหมอเพิร์ชเพื่อนรักเพื่อนตายของฮันเตอร์ เดินออกมารับหลานๆ ของเธอพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

“คุณแม่ไปไหนเหรอคะ?”

“คุณแม่ไปตลาดกับน้าชูใจค่ะ”

“อ่อ วันนี้ที่บ้านของเรามีงานปาร์ตี้กันนี่นา”

“ใช่ค่ะ...หิวไหมคะ?”

“หิวมากเลยค่ะน้าน้ำมนต์ แต่ญ่าอยากขอตัวไปอาบน้ำและนอนพักสักงีบก่อนน่ะคะ”

“น่ารักจังเลยหลานสาวน้า ขึ้นไปนอนพักให้หายเหนื่อยก่อนนะคะ ” น้ำมนต์เอ่ยบอกกับหลานสาวตรงหน้าเสียงอ่อนเสียงหวาน ก่อนที่เธอจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับหลานชายที่พึ่งเดินเข้ามาด้วยอีกคน

“สวัสดีครับน้าน้ำมนต์”

“สวัสดีค่ะ...วันนี้เหนื่อยไหมครับ?”

“ไม่เหนื่อยครับ”

“ไม่เหนื่อยก็ไม่เหนื่อยครับ...เด็กๆ ขึ้นไปพักผ่อนกันก่อนนะคะ”

“ครับ / ค่ะ”

ฮาญากับไต้ฝุ่นเดินขึ้นมาบนชั้น 2 ของตัวบ้านเงียบๆ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา จนกระทั่ง...

“ฮาญา”

“คะ?”

“พี่มีเรื่องอยากคุยกับน้องค่ะ” ไต้ฝุ่นดึงข้อมือบางของน้องสาวเอาไว้อย่างเบามือ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอด้วยเสียงที่อ่อนลง

“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย

“น้องงอนพี่รึเปล่าคะ?”

“เปล่านี่คะ” ฮาญาตอบคำถามของร่างสูงตรงหน้ากลับไปในทันที

“น้องเป็นน้องของพี่มาตั้งกี่ปี ท่าทางของน้องเปลี่ยนไปแบบนี้มีเหรอคะที่พี่จะดูไม่ออก”

“...”

“แต่น้องช่วยเมตตาพี่ชายที่แสนจะโง่เขลาคนนี้สักครั้งได้ไหมค?”

“ได้โปรดบอกพี่ทีได้ไหมคะว่าน้องของพี่เป็นอะไร...?”

“...”

“นะคะ พี่โง่เรื่องเดาใจคนม๊ากมาก...น้องก็รู้”

“...”

“นะครับ”

“อุ๊บ! ฮ่าฮ่าฮ่า” ฮาญายกมือบางขึ้นมาอุดปากของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดขำออกมาเสียงดังลั่นบ้านอย่างชอบใจที่เห็นสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังออดอ้อนเธอ

“อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้วใช่ไหมคะ?”

“ค่ะ” ฮาญาพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นคำตอบให้กับคนตรงหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็บอกพี่ได้แล้วใช่ไหมครับว่าพี่ไปทำอะไรให้น้องโกรธ”

“อืออออ บอกดีไหมน่า...?”

“เมตตาพี่สักครั้งนะครับ”

“น้องบอกก็ได้ค่ะ”

“พี่รอฟังอยู่ครับ”

“น้องเป็น...วันนั้นของเดือนค่ะ”

“คะ ครับ?”

พูดจบเด็กสาวก็รีบเดินตรงไปยังห้องพักของตัวเองในทันที ทิ้งชายหนุ่มให้ยืนอึ้งกับคำตอบของเธออยู่เพียงลำพัง ก่อนที่มุมปากหนาจะค่อยๆ ยกยิ้มออกมา...