ตอนที่ 11 แค่เปลี่ยนที่นั่ง

 

“น้ำฟ้า พอใจมากันแล้วเหรอ” ฮาญาร้องเรียกน้องสาวของเธอทั้งสองออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่ขาเรียวจะรีบก้าวลงมาจากชั้น 2 ของบ้านอย่างรวดเร็ว

‘น้ำฟ้า’ เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของหมอเพิร์ชกับน้ำมนต์ ส่วน ‘พอใจ’ เองก็เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของสกายและชูใจลูกพี่ลูกน้องของตะวันคุณแม่ของฮาญา ในขณะที่หมอเพิร์ชและสกายเองก็เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายของฮันเตอร์คุณพ่อของฮาญาเช่นกัน

“พี่ญ่าสวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ พี่คิดถึงทั้งสองคนมากๆ เลย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ญ่าพูดเหมือนว่าพวกเราไม่ได้เจอกันหลายวัน...” พอใจหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบอกพี่สาวคนสวยของเธอกลับไปเสียงใส

“นั่นสิคะ พวกเราพึ่งเจอกันเมื่อ 2 วันก่อนเองนะคะ” มือบางของน้ำฟ้าดันแว่นตาของตัวเองขึ้น ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างเช่นทุกครั้ง พร้อมกับริมฝีปากบางค่อยๆ ปรากฎรอยยิ้มหวานขึ้นมา

“2 วันก็ถือว่านานแล้วค่ะ...”

“ก่อนที่ผู้ใหญ่จะมา พวกเรารีบไปจองที่นั่งกันก่อนดีกว่า” ฮาญาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปควงแขนของน้องสาวทั้งสองคนเอาไว้

ทั้ง 3 คนพากันเดินมาหยุดอยู่บริเวณทางเดินเล็กๆ ที่เชื่อมระหว่างสวนหย่อมกับคฤหาสน์หลังงาม ซึ่งเดินตรงไปตามทางเดินนี้เพียงไม่กี่สิบเมตรก็จะพบกับโต๊ะรับประทานอาหารที่ถูกเนรมิตขึ้นมากลางสวนหย่อมของบ้านหลังนี้

“ว๊าวววว!! สวยจังเลยค่ะ” พอใจร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่ไฟทุกดวงถูกเปิดขึ้นมาระหว่างที่กลุ่มของเด็กสาวกำลังเดินผ่าน แสงไฟจากหลอดไฟดวงเล็กๆ นับร้อยดวงสร้างความสว่างไสวให้กับทุกคนที่อยู่ในบริเวณ และยังทำให้บรรยากาศโดยรอบดูโรแมนติกขึ้นมาทันตาเห็น

“นั่นสิ สวงจริงๆ เลยค่ะ”

“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคนงานในบ้านของพี่ญ่าจัดไฟได้สวยขนาดนี้” น้ำฟ้าพึมพำออกมาก่อนจะมองไปรอบๆ อย่างตกตะลึง

“ไม่ใช่คนงานหรอกค่ะคุณหนู ไฟทั้งหมดนี้คุณไต้ฝุ่นเป็นคนจัดคนเดียวเลยนะคะ”

“จัดคนเดียว ตอนไหนคะ?” ฮาญาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ก็ตอนที่คุณหนูของนาขึ้นไปพักผ่อนบนห้องอย่างไงล่ะคะ” นาพี่เลี้ยงคนสนิทของฮาญาเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินนำหน้าเด็กสาวทั้งสามคนไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่ไม่ไกลในทันที

“โอ้โห!! พี่ฝุ่นมีความสามารถรอบด้านจริงๆ นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาเสียงใส ก่อนจะหันมามองพี่สาวของตัวเองที่กำลังยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้นไม่ยอมขยับเดินตามพวกเธอมา

“จริงค่ะ คนอะไรเก่งก็เก่ง หล่อก็หล่อ แถมยังมีความรู้ความสามารถรอบด้านอีกด้วย ใครได้เป็นแฟนคงน่าอิจฉามากเลยนะคะ”

“พี่ก็ไม่รู้สิ...เราไปที่โต๊ะกันเถอะ”

“พี่ญ่ากับพี่ฝุ่นทะเลาะกันรึเปล่าคะ?” น้ำฟ้าเอ่ยถามพี่สาวที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเธอกับพอใจของมาด้วยความแปลกใจ

“...” พอใจพยักหน้าเบาๆ ให้กับคำถามของน้ำฟ้าด้วยอีกคน เพราะเธอเองก็รู้สึกได้เช่นกันถึงความผิดปกติที่เธอ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ?”

“ก็ปกติแล้วพี่ญ่าจะนั่งติดกับพี่ฝุ่นตลอดนี่คะ”

“...”

“ทะเลาะกันจริงๆ เหรอคะ? / พี่ญ่า?”

“ทะเลาะอะไรกันล่ะคะ พี่แค่อยากเปลี่ยนที่นั่งบ้างก็เท่านั้นเองค่ะ”

“.../...”

“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะอย่างจ้องพี่ขนาดนั้นสิคะ”

“.../...”

“จริงๆ นะ ฟ้ากับพอใจไม่เชื่อพี่เหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามน้องสาวทั้งคนออกมาเสียงหงอย

“ฟ้าเชื่อค่ะ แต่พี่รู้ใช่ไหมคะว่าตัวเองเป็นคนที่โกหกไม่เนียนเอาเสียเลย”

“พอใจดูน้ำฟ้าสิ...แกล้งพี่”

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอ้ๆ พอใจเชื่อพี่ญ่านะ แต่ก็แอบคิดเหมือนกับน้ำฟ้านะคะ”

“เปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า...คุณพ่อกับคุณแม่มากันโน้นแล้วค่ะ” ฮาญามองไปยังผู้ใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยง พร้อมกับเอ่ยชมการจัดแสงไฟของลูกชายคนโตของบ้านเป็นเสียงเดียวกัน

“...” ฮาญาเผลอไปสบตาเข้ากับชายหนุ่มที่กำลังได้รับคำชมอย่างล้นหลาม ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“สาวๆ จองที่นั่งกันเรียบร้อยแล้วเหรอคะ?” ตะวันเอ่ยถามเด็กสาวทั้ง 3 คนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหันไปมองยังลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ เท่าไหร่นัก

“พวกเราจองที่นั่งกันเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“โอเคครับ” ฮันเตอร์ตอบลูกสาวเพียงคนเดียวของเขากลับไปเสียงอ่อน ก่อนจะเดินไปนั่งยังที่นั่งของตัวเองข้างกายภรรยาแสนสวยของเขา

“นี่พี่ไต้ฝุ่นตกกระป๋องตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย?” กำปั้นแกล้งหยอกพี่ชายและน้องสาวของตัวเอง พร้อมกับมุมปากหนาของเขาค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างน่าหมั่นไส้

“พี่ปั้นไม่รู้สักเรื่องคงไม่ทำให้พี่พิพิมรักพี่น้อยลงหรอกค่ะ”

แปะ! แปะ!

“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ญ่าพูดได้โดนใจน้องจริงๆ เลยค่ะ” พอใจหัวเราะชอบใจออกมาเสียงดังลั่นโต๊ะ จนทำให้ทุกคนหันมามองที่เธอเป็นตาเดียว

“อะ เอ่อไม่มีอะไรค่ะ เชิญคุณพ่อคุณแม่ทานข้าวกันต่อเถอะนะคะ”

“กดหัวใจให้เลยค่ะ” พอใจกระซิบบอกกับพี่สาวข้างกายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนที่เธอจะหันไปยักคิ้วให้กับกำปั้นพี่ชายของเธอที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะอย่างต้องการจะกวนประสาทเขา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย และเสียงหัวเราะปะปนกันไป...

“กุ้งเผาค่ะ” ไต้ฝุ่นเดินอ้อมมาที่ด้านหลังของฮาญา ก่อนที่เขาจะวางจานกุ้งเผาที่ถูกแกะเปลือกออกจนเรียบร้อยแล้วลงตรงหน้าของหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” ฮาญาชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอ่ยขอบคุณเขาอย่างนอบน้อม หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ก่อนที่ทั้งคู่สบตากันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง...

“มีของพอใจกับน้ำฟ้าไหมคะ?” พอใจเอ่ยถามไต้ฝุ่นออกมาเสียงอ่อน

“น้องพอใจไม่ชอบกินกุ้งนี่ครับ”

“ส่วนน้องน้ำฟ้าก็แพ้กุ้ง”

“พี่ไต้ฝุ่นนี่ความจำดีจังเลยนะคะ” พอใจยกยิ้มหวานขึ้นมาก่อนจะเอ่ยบอกกับชายออกไปเสียงอ่อน

“ถ้าความจำไม่ดีคงไม่สอบได้ที่ 1 ทุกปีหลอกครับ” กำปั้นตอบแทนพี่ชายของเขาออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“ก็จริงค่ะ พวกพี่ๆ กับน้ำฟ้าความจำดีและก็ยังเก่งเหมือนกันอีก พวกเราเป็นพี่น้องกันถึงแม้ว่าจะคนละสายเลือดก็เถอะ...”

“แต่ก็ถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกัน ไม่เห็นพอใจกับพี่ญ่าจะเรียนเก่งเหมือนกับพวกพี่ๆ บ้างเลย” พอใจมองไปยังพี่ชายทั้งสามคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเสียงหงอยให้กับความน้อยเนื้อต่ำในพยายามของเธอที่ไม่ค่อยแสดงผลงานเอาเสียเลย

“ใครว่าล่ะครับ...คนเรามีความถนัดที่แตกต่างกัน พี่ พี่ปั้น เฮค และก็น้องฟ้าไปได้ดีกับการเรียน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะทำอาหารได้อร่อยเท่าฮาญา”

“...” ฮาญาเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าชายหนุ่มเจ้าของเสียงอีกครั้ง ก่อนที่มุมปากของเธอจะค่อยๆ ยกยิ้มออกมา

“และก็ไม่ได้หมายความว่าพวกพี่จะพูดได้ 5 ภาษาอย่างกับพอใจนะครับ”

“ใช่แล้ว...ในบรรดาพวกเราพอใจเป็นอัจฉริยะทางด้านภาษาที่สุด” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับน้องสาวเสียงอ่อน พร้อมกับลูบลงบนหัวน้อยๆ ของเธออย่างเอ็นดู

“ใช่ค่ะ” น้ำฟ้าพยักหน้าเบาๆ ให้กับความพี่ชายของเธอ ก่อนที่เด็กสาวจะหันไปส่งให้กับหญิงสาวทั้งสองคนข้างกายของเธอ

“ทานเยอะๆ นะครับ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับฮาญา ก่อนที่เขาจะเดินวนกลับมายังที่นั่งของตัวเอง

“ค่ะ”

“...”

“วันนี้พี่ญ่าไปงานโอเพ่นเฮ้าส์มาเป็นอย่างไงบ้างคะ?” พอใจเอ่ยถามขึ้นมาก่อนที่น้ำฟ้าจะเอ่ยสมทบขึ้น

“นั่นสิคะ เล่าให้พวกเราฟังหน่อยนะคะ”

“พี่ญ่าคะ”

“พี่ญ่า...”

“อะ อ่อเรียกพี่เหรอ วะ ว่าไง?” ฮาญาสะดุ้งตกใจก่อนที่เธอจะขานรับเสียงเรียกของน้องสาวในทันที  

“ใจลอยขนาดนี้ กำลังคิดอะไรอยู่คะเนี่ย?” พอใจแกล้งถามพี่สาวตรงหน้าหน้าขึ้นมา

“เปล่าค่ะ พี่ก็คิดอะไรไปเรื่อย...”

“พอใจกับฟ้าถามอะไรพี่นะคะ พี่ขออีกทีได้ไหม?”

“พอใจถามว่า...วันนี้พี่ญ่าไปงานโอเพ่นเฮ้าส์มาเป็นอย่างไงบ้างคะ?”

“อ่อ งานโอเพ่นเฮ้าส์เหรอ...พี่ก็ไม่รู้สิ พี่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองต้องการอะไร” ฮาญาตอบคำถามของน้องสาวออกมาเสียงอ่อน ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงมองกุ้งเผาตรงหน้าอย่างคิดไม่ตก

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าตอนนี้ยังคิดไม่ออกก็ปล่อยมันไปก่อน...” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้อยสาวออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ แต่เขาจะรับรู้บ้างไหมว่ารอยยิ้มหวานที่มุมปาก กับแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของเขามันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กสาวเต้นแรงแค่ไหน

“...”

“จริงอย่างที่พี่ฝุ่นว่า...ฮาญาไม่ต้องกดดันตัวเองมากเกินไปนะคะ ไม่ว่าหนูจะเลือกทางไหนพวกเราก็พร้อมสนับสนุนหนูอยู่แล้วค่ะ”

“คุณแม่...” ฮาญาหันไปมองร่างบางของหญิงสาววัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ก่อนที่แขนเรียวทั้งสองข้างจะอ้าออกเพื่อกอดเอวบางของคุณแม่ของเธออย่างออดอ้อน

“เด็กๆ เครียดกันมาเยอะแล้ว...พวกเราจัดทริปพักผ่อนกันดีไหมคะ?”

“ดีค่ะ/ดีครับ”

“ไปที่ไหนกันดีน้า...”