ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

“สวัสดีครับ”

ธารทัพพ์ที่ก้าวเดินเข้าไปในห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่ยกมือไหว้ทักทายทุกคน แม้จะถูกสายตาตำหนิจากเจ้าของงานวันเกิดวันนี้ที่ส่งมาให้ด้วยความไม่ชอบใจ แต่ธารทัพพ์เลือกที่จะนิ่ง

“ขอโทษนะครับที่มาช้า”

“มาแล้วก็นั่งเลยลูก”

ธารทัพพ์นั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่าง เขาไม่สนใจสายตาของคนอื่น คนอื่นที่ว่านั่นก็คือครอบครัวของคุณอาวุธ น้องชายของพ่อ ทั้งอาวุธ อาสะใภ้ และลูกของอาวุธทั้งสองอย่างเตวิช ลูกชาย และวรรณา ลูกสาว เขาแค่ตั้งใจมาให้คุณย่าเจอหน้า มากินข้าวแล้วเขาก็จะกลับ ไม่ได้จะมาประจบประแจงเหมือนอย่างคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ เตวิชมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่ง ๆ ติดไม่พอใจ ต่างจากเขาที่ไม่ได้สนใจสายตาคู่นั้น สายตาของลูกพี่ลูกน้อง เขารับรู้ว่าอีกคนไม่ชอบเขา ก็เหมือนอย่างที่เขาเองก็ไม่ชอบเตวิชเหมือนกัน ตอนเด็ก ๆ เตวิชชอบแกล้งน้องชายเขาเป็นประจำ เขาที่เป็นพี่ก็ต้องปกป้องน้องชายตัวเองอยู่แล้ว บางครั้งก็มีเรื่องชกต่อยกัน เพราะแบบนี้ไง คุณอาวุธและคุณอาสะใภ้ก็เลยไม่ค่อยชอบหน้าเขาสักเท่าไร ชอบพูดว่าเขามันไอ้เด็กเกเร หัวรุนแรง ไม่เหมาะสมกับงานที่คุณย่ามอบหมายให้เลยสักนิด แต่นี่คงไม่ใช่เหตุผลหลักที่ครอบครัวของอาวุธไม่ชอบเขา เหตุผลหลัก ๆ ก็คงน่าจะเป็นเพราะคุณย่าไว้วางใจให้เขาเข้ารับตำแหน่งที่ลูกชายของอาวุธอย่างเตวิชควรจะได้รับมัน

“สุขสันต์วันเกิดครับอาวุธ”

“ขอบใจมากนะหลานชาย”

“หวังว่าคุณอาจะชอบนะครับ”

คุณวุธยิ้มรับ ยื่นมือไปรับของขวัญจากหลานชาย ลูกชายคนโตของพี่ชายตัวเองมาถือเอาไว้ คงไม่ต้องเดาให้ยากว่าภายในกล่องใบเล็กคืออะไร ก็คงเป็นนาฬิกาอีกตามเคย มือหนาที่เริ่มเหี่ยวย่นตามอายุ ยื่นกล่องใบนั้นให้กับสาวใช้เพื่อเอาไปเก็บ ความจริงอยากจะหันไปบอกคนอายุน้อยกว่าว่า

ถ้าอยากให้อาชอบ ทัพควรจะสละตำแหน่งให้ตาวิชเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดอา แบบนั้นอาน่าจะดีใจกว่านาฬิกาเรือนนี้

“ได้คุยกับแม่เราบ้างหรือยังตาทัพ”

“ยังเลยครับ” ธารทัพพ์เงยหน้าขึ้นสบตาคุณหญิงมันตราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวประจำของท่าน หลังจากทานอาหารมื้อเย็นร่วมกันคนอื่น ๆ เสร็จ ครอบครัวอาวุธก็พากันออกไปเลี้ยงสังสรรค์กันที่โรงแรม คุณย่าท่านไม่ได้ไปด้วย เพราะท่านบ่นว่าไม่อยากไปทำให้หนุ่ม ๆ สาว ๆ เขาหมดสนุก เขาเองก็เลือกที่จะปฏิเสธไป เพราะรู้ว่าครอบครัวนั้นเอ่ยปากชวนแค่ตามมารยาทเท่านั้น ความจริงคงไม่อยากให้เขาไปด้วย

“ถ้าทัพพร้อมก็แต่งได้เลย คนนี้แม่เราเขาบอกว่าเหมาะสม”

เพราะหลานชายอายุก็เข้าเลขสามแล้ว สมควรที่จะแต่งงานมีหลานให้ท่านอุ้มได้แล้ว เรื่องนี้ท่านไม่ได้เป็นคนจัดการ แต่ก็เห็นชอบกับลูกสะใภ้คนโตที่จะเป็นคนจัดการหาหลานสะใภ้ที่เหมาะสมมาให้กับธารทัพพ์ที่กำลังจะขึ้นรับตำแหน่งที่สูงกว่านี้

“ตาทัพ”

คุณมันตราเอ่ยเรียกหลานชายที่เอาแต่นิ่งเงียบผิดปกติเหมือนกำลังนิ่งคิดอะไรอยู่

“คุณย่าครับ”

ธารทัพพ์เอ่ยเรียกคนเป็นย่าเสียงนิ่ง แต่ดูมั่นคง ก่อนหน้าเขาพยายามคิดทบทวนอยู่นาน ว่ามันถึงเวลาแล้วหรือยัง ถ้าไม่บอกตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดเมื่อไร ยิ่งปล่อยไว้นาน เรื่องอาจจะบานปลายไปมากกว่านี้ สู้บอกกับคนตรงหน้าก่อน ให้ท่านมารับรู้ทีหลังคงไม่ดี เขากลัวว่าเรื่องมันจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ เชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สักวันมันก็จะไม่เป็นความลับ

“ย่าครับ”

“ว่าไง หรือเรามีสาวที่ชอบอยู่แล้ว”

คำตอบของหลานชายไม่ใช่การยอมรับว่ามีสาวคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่มันคือกระดาษใบเล็ก ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าของท่าน มือเหี่ยวย่นค่อย ๆ ยื่นมือไปรับเจ้ากระดาษนั้นมาถือเอาไว้ จ้องมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เพราะรู้ถึงไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยคำพูดไหนออกมา

“ลูกใคร”

“ลูกผมครับ”

“กี่เดือนแล้ว”

“สองเดือนครับ” คุณหญิงมันตรามองหน้าหลานชายที่เป็นดั่งความหวังของตัวเอง นิ่งพิจารณาคนตรงหน้าน้อย ๆ

“แล้วจะให้ย่าทำยังไง” รู้ว่าหลานชายเป็นคนฉลาด ถึงไม่ปิดบังเรื่องนี้กับท่าน

“ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่แม่หาให้ครับ”

“แล้วจะแต่งกับผู้หญิงคนนี้เหรอ เป็นลูกเต้าเหล่าใคร อายุเท่าไร” ใคร ๆ ก็อยากให้ลูกหลานได้แต่งงาน ได้เจอกับคนที่เหมาะสม ไม่รู้ว่าคำถามที่ท่านถามออกไป มันเกินไปไหม แต่ก็อยากรับรู้เรื่องราวของหลานชายคนโตเอาไว้บ้าง จะหวง จะห้าม ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะมีลูกด้วยกัน แบบนี้ท่านก็ไม่อยากเป็นคนที่แยกพ่อแม่ลูกออกจากกัน

ธารทัพพ์นิ่งก่อนจะสบตาผู้เป็นย่า

“เรื่องแต่งยังไม่ได้คิดครับ” เพราะเขายังไม่รู้ว่าหลังจากคลอดเจ้าจิ๋ว พราวนิชายังอยากอยู่ด้วยกัน หรือแยกกันอยู่ แล้วเหลือไว้เพียงแค่ฐานะพ่อแม่ ที่เขายังไม่รู้เพราะยังไม่ได้คุยกัน แต่ถ้าถามเขา เขาก็อยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้มากกว่า หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขารู้สึกว่าการอยู่ด้วยกัน มันก็ไม่ได้แย่อะไร

“ผมกับเขาตกลงกันว่าหลังจากคลอดจะคุยกันอีกทีครับ” เขาไม่อยากโกหก พูดความจริงไปดีกว่า

คุณมันตราพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ อย่างเข้าใจ โดยที่หลานชายตรงหน้าไม่ต้องอธิบายหรือพูดคำไหนให้มากมาย

“เรื่องตำแหน่ง ย่ายังยืนยันคำเดิม คืออยากยกให้ทัพ เรื่องส่วนตัว ทัพก็ไปจัดการเอง ย่าไม่เข้าไปยุ่ง ส่วนพ่อกับแม่เรา ถ้าอยากให้ย่าช่วยอะไรก็บอก” รู้ว่าทั้งสองคน ทั้งลูกชายกับลูกสะใภ้อาจจะรับไม่ได้กับเรื่องนี้ เพราะรู้ว่าทางนั้นคงได้เตรียมคนที่เหมาะสมไว้ให้ลูกชายแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าทั้งสองจะใจร้าย ข้อนี้ท่านรู้ดี

“ขอบคุณครับ”

ธารทัพพ์ยกมือไหว้ขอบคุณผู้เป็นย่า ที่เขาตัดสินใจบอกย่าก่อน เพราะรู้ว่าย่าเข้าใจ ถ้าบอกคนที่บ้านก่อนน่าจะวุ่นวายมากกว่านี้

ข้อตกลงของเรา ของเขากับพราวนิชาตอนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป แต่อีกหนึ่งเดือน สองเดือน หรืออีกแปดเดือนข้างหน้า มันจะเปลี่ยนไปไหม ? ก็คงสุดแล้วแต่หัวใจและความรู้สึกของเราสองคน

“ทำอะไร ไหนว่าลืมของ ก็รีบไปเอาสิ” เตวิชบ่นน้องสาวของตัวเองที่เอาแต่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนั่งเล่นของคุณย่าเหมือนกำลังแอบทำอะไร กำลังจะไปถึงโรงแรมแล้วแท้ ๆ แต่วรรณาที่ติดรถไปด้วยกลับบอกว่าลืมมือถือ เขาเลยต้องวนรถกลับมาที่บ้าน ยืนรออยู่ที่รถตั้งนาน ไม่เห็นน้องสาวรีบกลับออกมา ก็เลยเดินตามมาดู

“ชู~~ เบา ๆ พี่วิช” วรรณายกนิ้วชี้แตะลงบนปากตัวเอง บอกให้พี่ชายเบา ๆ

“มีอะไร”

“มาทางนี้ เดี๋ยววิวเล่าให้ฟัง” วรรณารีบดึงมือพี่ชายออกจากบ้าน เดินตรงไปที่รถ เพราะเห็นว่าธารทัพพ์กำลังออกมาจากห้องนั่งเล่นของคุณย่า เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่

“มีอะไร”

“พี่ทัพเขามีลูก ทำผู้หญิงท้อง”

“มีลูก แล้ว…” คำว่า แล้วไง ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอของเตวิช เพราะเมื่ออยู่ ๆ ก็คิดได้ว่า ถ้าธารทัพพ์มีลูก ยังไม่แต่งงานแต่มีลูก ควรจะดีใจหรือควรจะเครียดกับเรื่องนี้ดี

“พี่วิช ทำไมเงียบอะ เนี่ย วิวดีใจแทนเลยนะเนี่ย ถ้าพ่อกับพี่เอาเรื่องนี้ไปพูดที่ประชุม พี่ทัพเขาไม่ได้ตำแหน่งแน่ ๆ” จากที่แอบฟังมา คุณย่าจะไม่ได้พูดอะไร แต่ถ้าเรื่องนี้ถึงที่ประชุม ธารทัพพ์น่าจะหลุดออกจากตำแหน่งก็เป็นไปได้ และแบบนี้พี่ชายของเธอก็จะมีสิทธิ์ได้ตำแหน่งแทน

“พี่วิช”

“อะไร !”

“เอ้า แล้วเงียบทำไม ! จะเอายังไงเนี่ย”

“ไปหาหลักฐานมาให้พี่ก่อน แกพูดลอย ๆ แบบนี้ จะมีใครเขาเชื่อไหม”

“ก็จริง เสียดายวิวไม่ได้อัดเสียงเอาไว้ เดี๋ยววิวให้คนไปสืบมาให้”

“อืม อีกอย่างแกก็เผื่อใจไว้หน่อย สมบัติคุณย่าที่จะให้แกอาจจะน้อยลง” วรรณาหน้าถอดสีเล็กน้อย เมื่อคิดตามคำพูดของพี่ชาย ตอนนี้คุณย่ายังไม่ยอมแบ่งสมบัติที่มีให้ใครสักคน ก็ถ้าธารทัพพ์มีลูก มีเหลนให้คุณย่าอุ้ม สมบัติที่ต้องแบ่งก็อาจจะน้อยลง เพราะคุณย่าอาจจะแบ่งให้เหลนคนแรกของตระกูล แบบนี้ไม่ดีแน่ ๆ ใครจะยอมกัน

“งั้นพี่ก็รีบแต่งงานดิ”

“หึ ไม่เอาหรอก อยู่โสด ๆ โคตรจะสบาย”

วรรณาส่ายหน้าไปมาให้กับความคิดของผู้ชายเจ้าชู้อย่างพี่ชายตัวเอง แต่อย่างที่พี่ชายเธอพูดนั่นแหละ เธอเองตอนนี้ก็ไม่อยากผูกมัดกับใคร ใช้ชีวิตสบาย ๆ มีเงินใช้ มีเงินช็อปปิง ใช้เงินไปวัน ๆ ไม่ต้องคิดอะไร สบายจะตาย ถ้าเธอแต่งงานแล้วต้องย้ายไปอยู่บ้านผู้ชาย มีหวังคุณย่าอาจจะแบ่งสมบัติให้น้อยลง ไม่เอาหรอก !

นอนไม่หลับ อยู่ ๆ ก็รู้สึกนอนไม่หลับ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขาไม่มีเรื่องรบกวนจิตใจ แต่ทำไมมันถึงนอนไม่หลับ ธารทัพพ์นอนลืมตาในความมืด อยู่ก็คิดถึงกลิ่นหอม ๆ ที่ทำให้เขานอนหลับสบายเมื่อคืน พอคิด ธารทัพพ์ก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องนอนเล็กข้างบันได ดึกมากแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าของห้องจะหลับไปหรือยัง

แกรก !

เสียงประตูเปิดและค่อย ๆ เปิดประตูสีขาวเข้าไปในห้องอย่างแผ่วเบา โคมไฟหัวเตียงยังคงถูกเปิดทิ้งเอาไว้เหมือนทุกครั้งที่เขาเคยเข้ามา ไม่รู้ว่าอีกคนกลัวหรือว่าลืมปิด ร่างเล็กนอนหลับตาพริ้ม แก้มป่อง ๆ แนบหมอนเหมือนเด็กนั่น มันเรียกรอยยิ้มของเขาได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าทำไม แค่เห็นหน้าพราวนิชา แค่เห็นหน้าเธอ เขากลับรู้สึกสบายใจ สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ธารทัพพ์ขยับก้าวเข้าไปนั่งลงบนเตียง นั่งมองใบหน้าเล็ก ยื่นมือไปเกลี่ยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าให้ แต่พอเห็นแก้มนุ่มนิ่มนั่น เขาก็อดที่จะบีบเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยวไม่ได้

“เด็กขี้เซา”

ธารทัพพ์พูดออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคนหลับก็ยังนอนหลับตานิ่งเหมือนเดิม เขานั่งอยู่แบบนั้นสักพัก ตั้งใจว่าจะแค่เข้ามาดูและก็จะกลับไปนอน

แค่อยากมาสูดกลิ่นหอมอ่อนนั่นก่อนกลับไปนอน แต่ทว่า….

พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ เขาก็นอนอยู่บนเตียงเล็กขนาดห้าฟุตเหมือนอย่างเมื่อคืนก่อน แต่วันนี้เขาไม่รีบร้อนอะไร ธารทัพพ์ขยับตัวหันไปมองใบหน้าเล็กของคนที่ขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ชักอยากให้พราวนิชาลืมตาตื่นขึ้นมาตอนนี้ อยากรู้ว่าอีกคนจะทำหน้าตายังไง เมื่อเห็นเขา เมื่อวานก่อนออกไปบ้านคุณย่า เขารู้ รู้ว่าเธอหน้าแดงเพราะเขา แต่ก็แค่แกล้งถามไปอย่างนั้น ก็แค่อยากแกล้ง อยากจับแก้มนุ่ม ๆ นั่น แต่ว่าเขาก็ต้องตัดใจ ค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะออกไปก็อดไม่ได้ที่จะมองถุงกระดาษสองใบที่เขาตั้งใจซื้อมาฝากคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ละสายตาจากตรงนั้นมองคนบนเตียง หวังว่าเธอจะชอบ ก่อนที่ธารทัพพ์จะเดินออกมาจากห้องนอนที่ทำให้เขานอนหลับเต็มอิ่มทั้งคืน

สายตาคู่สวยจับจ้องมองถุงกระดาษสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ตื่นมาก็เห็น ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร เธอเดินผ่านไปเดินผ่านมาอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดดู คนเอามาวางคงไม่ต้องเดา ก็คงเป็นเจ้าของห้องนี้แหละ แต่ว่าเขาน่ะ เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน ไม่ใช่ว่าก่อนนอนเธอล็อกห้องเรียบร้อยแล้วเหรอ ? พราวนิชานั่งลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะออกไปที่ร้าน ไปหาแม่ตามที่ได้บอกท่านเอาไว้ 

“สวยจัง”

ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน แต่ว่าราคาน่าจะแพงน่าดู พราวนิชามองชุดในมือของตัวเองนิ่ง ก่อนจะพับมันเก็บลงเข้าถุงตามเดิม แล้วยื่นมือไปเปิดอีกถุงหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นกระเป๋าใบสวย มือเล็กก็ไม่กล้าหยิบออกมาจากถุง เพราะรู้ว่ากระเป๋าแบรนด์นี้ราคาน่าจะหลายหมื่น

เขาซื้อให้เธอเหรอ

แล้วซื้อให้ทำไมนะ เธอไม่ได้อยากได้เสียหน่อย มันเกินข้อตกลงที่เราตกลงกันไปเยอะแล้ว แถมของพวกนี้ไม่ได้เป็นของเจ้าจิ๋ว มือเล็กยื่นไปหยิบมือถือของตัวเองมาถ่ายรูปถุงทั้งสองใบ แล้วกดเลื่อนหาช่องการติดต่อใครบางคนที่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้า ตื่นมาเธอก็ไม่เจอเขาแล้ว เธอเพิ่งมีช่องทางการติดต่อเขาไม่นาน น่าจะเมื่อวานนี่แหละ พราวนิชากดส่งรูปและส่งข้อความไป

พราวนิชา : ของคุณทัพหรือเปล่าคะ

ธารทัพพ์ : ของเธอ

พราวนิชาแอบตกใจไม่น้อยที่ธารทัพพ์เปิดอ่านข้อความและตอบกลับเธอเร็วมาก ๆ เหมือนกับว่าอีกฝ่ายก็รอให้เธอส่งข้อความไปหา

พราวนิชา : เนื่องในโอกาสอะไรคะ

ธารทัพพ์ : เนื่องในโอกาสอยากให้

เขาเล่นมุกเหรอ มุมปากสวยยกยิ้มให้กับข้อความของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าตอนนี้คนทางโน้นจะแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนที่พิมพ์ข้อความนี้ส่งมาให้เธอ

พราวนิชา : ขอบคุณค่า~

ใครจะรู้ว่าแค่ข้อความ ขอบคุณค่า~ ที่ถูกส่งมาจากคนบาง คนที่เขารอข้อความของเธอตั้งแต่ออกมาจากคอนโดฯ นั่งรอลุ้นจนไม่เป็นอันทำงาน หัวใจก็เต้นแรง เมื่อได้ยินเสียงข้อความจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้าง ๆ ตัว ปกติเขาไม่เคยสนใจ ไม่เคยรอคอยข้อความหรือสายเรียกจากใคร แต่ว่าพราวนิชากลับทำให้เขารอคอย มุมปากหนายกยิ้มให้กับข้อความนั้น และอ่านมันวนอยู่หลายรอบ เธอทำให้เขาเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่กำลังใจเต้นแรงให้กับความรู้สึกบางอย่างที่มันกำลังก่อตัวขึ้นมาเล็ก ๆ เงียบ ๆ ภายในหัวใจของผู้ชายอายุสามสิบอย่างเขา

แต่ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นอานัสที่ยืนหอบแฟ้มเอกสารกำลังยืนยิ้มแฉ่งหน้าโต๊ะทำงาน มันเข้ามาตอนไหน ? คนที่กำลังยิ้มก็รีบหุบยิ้มแล้วตีหน้านิ่งส่งให้ลูกน้องของตัวเอง

“ยิ้มอะไร”

“ก็คุณทัพยิ้ม ผมเลยยิ้มครับ”

“มีอะไร ถ้าไม่มีก็เอาวางไว้แล้วออกไปได้แล้ว”

“ครับผม” แต่อานัสก็ยังคงยิ้มอยู่ก่อนจะวางทุกอย่างในมือของตัวเองลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านาย แต่พอจะเดินออกจากห้องกลับถูกเรียกเอาไว้จากคนไล่เสียอย่างนั้น

“เดี๋ยวนัท”

“ครับผม”

“วันนี้ไม่ต้องสั่งมื้อเที่ยงมานะ แล้วช่วงบ่ายไม่มีงานอะไรแล้วใช่ไหม” ปกติมื้อเที่ยงของเขาก็มีอานัสคอยจัดการให้ทุกวัน แต่วันนี้เขาตั้งใจว่าจะไปข้างนอก

“ครับ” คิ้วของอานัสขยับขึ้นน้อย ๆ แปลกใจที่คนอย่างคุณทัพถามเรื่องนี้

“ช่วงบ่ายไม่กลับเข้ามาแล้วนะ” ตั้งแต่ทำงานกันมา เขาได้ยินแค่ว่า มีงานอะไรอีกไหม หรือถ้ามีก็เอามา หรือไม่ก็งานยังไม่เสร็จ ยังไม่ต้องกลับ แต่วันนี้มาแปลก แปลกตั้งแต่นั่งยิ้มกับมือถือแล้ว ปกติคุณทัพของไอ้นัทยิ้มยากจะตาย ใครกันนะ ที่ทำให้คุณทัพของไอ้นัทเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ใช่คนคนนั้น คนที่คิดไว้หรือเปล่า