ตอนที่ 21

ตอนที่ 21

“พี่ทัพ”

ธารทัพพ์เงยหน้าจากหน้าจอมือถือของตัวเอง เงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงตรงหน้าเขา ก่อนจะค่อย ๆ ส่งยิ้มบางเบาไปให้คนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน ตอนนั้นคนตรงหน้าเขายังอยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลายอยู่เลย ตอนนี้กลับโตมากกว่าเดิมแล้ว เวลาผ่านไปตั้งหลายปีแล้วนี่เนอะ ที่เขากับคนตรงหน้าไม่ได้เจอหน้ากัน

“รอนานไหมคะ”

“ไม่นาน”

“ตอนแรกเจ้าเอยคิดว่าทักคนผิดเสียอีก” รอยยิ้มสวยส่งไปให้ผู้ชายที่ยืนหน้านิ่งตรงหน้ากัน ไม่โกรธที่เมื่อวันก่อน เขาส่งแค่ลูกน้องของตัวเองไปรับเธอที่สนามบิน

“ไปเลยไหม”

“ค่ะ” คนตรงหน้าเธอ เขาก็ยังเหมือนเดิม หล่อกว่าเดิมนิดหน่อย เพราะความจริงธารทัพพ์ก็เป็นคนหล่ออยู่แล้ว แต่ว่าไม่ได้เจอหน้ากันนาน พี่ชายที่แสนดีคนนั้นกลับเป็นคนเย็นชาได้ขนาดนี้กัน น่าจะเพราะเราเริ่มโตขึ้น ไม่ได้เป็นเด็กที่วิ่งเล่นด้วยกันเหมือนอย่างวันวานแล้ว เจ้าเอยรีบเดินให้ทันคนตัวสูงที่เดินไม่รอกันเข้าไปภายในห้องของโรงแรมที่ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยงงานแต่งงาน งานแต่งของคนรู้จักของแม่ แต่แม่กับพ่อลงมากรุงเทพฯ ไม่ได้ เธอเลยต้องเป็นคนมาแสดงความยินดีแทนพวกท่าน ดีหน่อยที่ธารทัพพ์ยอมมาเป็นเพื่อนเธอ เพราะคำขอร้องจากคุณป้าสิ แม่ของพี่เขา 

ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาในงาน นักข่าวต่างยกกล้องขึ้นมาจับภาพ กดถ่ายภาพของทั้งคู่ เพราะไม่มีใครไม่รู้จักคุณธารทัพพ์ หลานชายคนโตของคุณหญิงมันตรา เจ้าของโรงแรมมันตรา แล้วผู้หญิงที่เดินข้าง ๆ นั่นเป็นใคร แต่ว่าดูเหมาะสมกันมาก หรือนี่จะเป็นคนที่ใคร ๆ ก็ต่างบอกว่า จะมาเป็นภรรยาของธารทัพพ์ในอนาคต ดูแล้วก็เหมาะสมกันมาก ๆ

“พี่ทัพ ยิ้มหน่อย”

มือเล็กดึงแขนเสื้อของคนที่เอาแต่ยืนหน้านิ่งในตอนที่กำลังยืนถ่ายรูปกับคู่บ่าวสาว

ธารทัพพ์ยกยิ้มน้อย ๆ ตามคำขอของอีกคน หลังจบภารกิจตรงนั้น เขาก็เดินออกมา ออกมาหามุมเงียบ ๆ โทร. หาแม่เจ้าจิ๋ว แต่ว่ารอสายอยู่นาน อีกคนก็ไม่รับสาย เขามองเวลา สามทุ่มแล้ว แม่เจ้าจิ๋วน่าจะหลับไปแล้ว เอาไว้ตอนเช้าค่อยโทร. ไปใหม่ เขาไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ พราวนิชาถึงได้เงียบ ไม่คุยกันมากเหมือนอย่างทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองไหม หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ เธอมีกิจกรรมทำเยอะแยะมากมาย ทั้งเรียนจัดดอกไม้กับคุณแม่ เรียนทำขนมกับป้าศรี กิจกรรมของว่าที่คุณแม่แต่ละวันเยอะมาก มากจนบางครั้งแทบจะไม่มีเวลาคุยกับเขาเลย

“นึกว่าหนีกลับแล้วเสียอีก”

“จะกลับแล้วเหรอ”

“อยากกลับแล้ว แต่จะดูไม่ดีไหมอะ” เจ้าเอยขยับไปยืนข้าง ๆ คนที่ยืนมือล้วงกระเป๋าหันหลังพิงเสาด้วยท่าทางสบาย ๆ นั่น

“ทำไม ไม่อยากแต่งกับเอยเหรอ”

“อืม พี่มีคนที่อยากแต่งงานด้วยแล้ว”

“เอยอุตส่าห์จองพี่ทัพไว้ตั้งแต่ห้าขวบ” คนพูดทำเสียงงอนน้อย ๆ แต่บนริมฝีปากสวยกลับมีรอยยิ้ม เธอยินดีและดีใจที่พี่ทัพมีคนที่อยากแต่งงานด้วยแล้ว เพราะเธอจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างที่จะไม่แต่งงานกับเขา

“ทำไม อยากแต่งงานกับพี่หรือไง”

“โนค่ะ”

ใบหน้าสวยของเจ้าเอยส่ายหน้าไปมา ปฏิเสธคนที่เธอเคยอยากแต่งงานด้วย ตอนที่ตัวเองห้าขวบ “เอยว่าจะกลับไปเรียนต่อ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะโอเคไหม เอยอยากไปใช้ชีวิตของตัวเองอีกสักพัก” สักพักนั้นอาจจะเป็นอีกสองหรือสามปีก่อนจะกลับมาทำงานดูแลพ่อกับแม่ในอนาคต

คนฟังหัวเราะออกมาน้อย ๆ ให้กับท่าทางของคนที่ยืนข้าง ๆ กัน เจ้าเอยมีความคิดและดูมั่นใจแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ก็เลยอดที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนที่เขาเห็นเป็นน้องสาวคนหนึ่งไม่ได้ คงเพราะแบบนี้หรือเปล่า แม่ถึงคิดว่าเขาเหมาะสมกับเธอ แต่เขากลับไม่ได้ชอบแบบนี้ เขาชอบผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ อยู่ด้วยแล้วทำให้เขาไม่ต้องคิดอะไรมากมาย แค่คิด ใบหน้าของใครก็เข้ามาในความคิดของเขา สายตาคู่คมทอประกายจนเห็นได้ชัด เมื่อเขาคิดถึงใบหน้าเล็ก ๆ นั่น

“แล้วเมื่อไรจะแต่งคะ เอยจะกลับเดือนหน้าแล้ว อยากอยู่รอแสดงความยินดี”

“ยังไม่รู้”

ใบหน้าหล่อส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน เพราะถ้าเขาพูดออกไปตรง ๆ อีกคนจะเชื่อกันไหม ว่าเขาอยากมีเธออยู่ในชีวิตของเขาแบบนี้ไปตลอด 

“อยากเห็นหน้าผู้หญิงผู้โชคร้ายคนนั้นจัง ว่าจะสวยเท่าเอยไหม”

“สวยกว่าเยอะ”

เจ้าเอยหลุดหัวเราะออกมาให้กับคำพูดของคนที่เดินหนีเธอไปโน่นแล้ว ดูท่าพี่ทัพของเธอจะคลั่งรักเอามาก ๆ แค่พูดแค่นั้นก็เสียอาการ หลบตาเธอแถมยังหูแดงอีก ที่บอกว่าผู้หญิงคนนั้นโชคร้ายน่ะ เธอแค่พูดเล่น ความจริงผู้หญิงคนนั้นคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก ๆ ที่ได้หัวใจผู้ชายคนนี้ไปครอบครอง แม้ไม่ได้เจอกับพี่ชายคนนี้นานหลายปี แต่ว่าธารทัพพ์ก็ยังเป็นคนอบอุ่น ใจเย็น แต่ไม่ใช่คนที่เธอชอบไง ตอนเด็กก็ปลื้มนะ แต่ตอนนี้สเปกเธอเปลี่ยนไปแล้ว

            ข่าวทุกวันนี้มันรวดเร็วมาก ๆ ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง เรื่องดัง ๆ ก็ถูกอัปเดตลงโซเซียลแล้ว อยู่ ๆ หยดน้ำตาของว่าที่คุณแม่ก็ไหลออกมา หยดน้ำตาไหลลงบนหมอนที่ตัวเองหนุน มือเล็กก็เลื่อนอ่านข่าวไปเรื่อย ๆ ข่าวงานสังคมของคนดัง ๆ เธอไม่น่าเข้ามาดูเลย ไม่น่ารู้สึกด้วยเลย ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าต้องเจ็บ แต่ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ ภาพผู้หญิงกับผู้ชายที่ยืนคู่กัน ใคร ๆ ก็บอกว่าทั้งสองเหมาะสมกันมาก ๆ อดไม่ได้ที่จะกลับมามองตัวเอง เธอน่ะเหรอ ไม่มีอะไรดีสักอย่างเลย เรียนก็ไม่จบ ท้องก่อนแต่งงานอีก เป็นคุณแม่ตอนที่อายุยังน้อย แล้วมีอะไรสู้ผู้หญิงสวยที่ยืนข้างเขาได้บ้าง

“แม่จะทำยังไงดีนะ เจ้าจิ๋ว”

มือเล็กลูบหน้าท้องของตัวเองไปมาเบา ๆ เอ่ยถามเจ้าจิ๋วที่อยู่ในท้องด้วยน้ำเสียงปนสะอื้นเบา ๆ

ทั้ง ๆ ที่คิดไว้แล้ว ว่าวันนี้จะมาถึง แต่ไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้ แล้วข้อตกลงของเรา มันจะเป็นยังไงกันนะ

มือเล็กกดปิดหน้าจอมือถือ อยากตัดตัวเองออกจากโลกโซเซียลสักพัก ขอพักหัวใจ พักความรู้สึก เพราะรู้ว่าตัวเธอเองตอนนี้ควรที่จะรักตัวเองและรักเจ้าจิ๋วให้มาก ๆ ถ้าเธอเอาแต่คิดมาก มันก็จะมีผลต่อเจ้าตัวเล็ก

คิดถึง

แค่ไม่ได้คุยกันก่อนนอน เขาก็คิดถึงแล้ว แล้วเธอล่ะ แม่เจ้าจิ๋วจะคิดถึงเขาอย่างที่เขาคิดถึงเธอบ้างไหม ร่างหนาพลิกไปด้านซ้ายซบหน้าลงบนหมอน สูดกลิ่นหอมของใครบางคนที่ตอนนี้มันเริ่มจะจางหายแล้ว ตั้งแต่เธอไปเชียงราย เขาก็นอนห้องตัวเองไม่ได้ พยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็ทำไม่ได้เลยต้องลงมานอนห้องนอนเล็กนี้ทุกวัน

ติ๊ง !

เสียงข้อความเรียกให้คนที่นอนหลับตาต้องลืมตาขึ้นมาก่อนจะรีบยื่นมือไปหยิบมือถือของตัวเองมาเปิดดู เพราะคิดว่าต้องเป็นแม่เจ้าจิ๋วแน่ ๆ ที่ส่งข้อความตอบกลับเขามา แต่ว่ากลับไม่ใช่ กลับเป็นข้อความจากเพื่อนอย่างกลวัชรที่ส่งมาแซวกัน

กลวัชร : ไหนว่าไม่เอาวะ ไหนว่าไม่ยอมให้แม่จับคู่ให้ไง

ธารทัพพ์ : อะไร

กลวัชร : ส่งรูป

ธารทัพพ์ถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นรูปที่เพื่อนส่งมาให้ดู หรือเพราะแบบนี้ แม่เจ้าจิ๋วถึงไม่ยอมรับสายกัน เธอต้องร้องไห้แล้วแน่ ๆ เลย อยากไปหาตอนนี้ แต่ว่างานพรุ่งนี้ก็สำคัญ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จ เขาจะรีบไปหา

กลวัชร : ว่าไงมึง เงียบเลย

กลวัชร : ไม่คิดว่าน้องเจ้าเอยโตแล้วจะสวยขนาดนี้ เพราะแบบนี้เหรอวะ ถึงเปลี่ยนใจ

กลวัชร : สเปกมึงเลย

            ธารทัพพ์ทำเพียงแค่อ่าน แต่ไม่ตอบอะไรกลับไป เขาเอาแต่เงียบ พยายามทบทวนความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะบอกเพื่อนไปแล้วว่า ใช่ เจ้าเอยก็ดูจะตรงกับสเปกของเขา เจ้าเอยเป็นผู้หญิงที่เก่ง สวย และมั่นใจในตัวเอง แต่นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ ตอนที่เขารู้ความรู้สึกของตัวเอง ไม่รู้ว่ามันจะช้าหรือเร็วไปไหม เวลาแค่ไหนที่คนเราจะชอบใครคนหนึ่งได้ เขาอยากมีเธออยู่ในชีวิตแบบนี้ไปตลอด ไม่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน แค่ในฐานะพ่อกับแม่ของเจ้าจิ๋ว

แต่เขาอยากให้เธออยู่กับเขา

เป็นครอบครัวของเขา

เป็นครอบครัวเดียวกัน