ตอนที่ 23

ตอนที่ 23

มือของธารทัพพ์ลูบลงบนผมนุ่มของคนหลับเบา ๆ นั่งมองแม่เจ้าจิ๋วหลับแบบนี้มาเกือบสิบนาที แต่เขาพยายามทำทุกอย่างให้เงียบและเบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนเวลานอนของอีกคน หลังจากที่ได้รับการอนุญาตให้ลาพักร้อนจากคุณย่า เข้าประชุมเสร็จ เขาก็กลับไปเก็บของเล็กน้อยที่คอนโดฯ เจอคนที่เขาไม่ชอบหน้า อยากตะโกนใส่หน้ามันเหมือนกันว่า มันไม่มีวันเอาแม่เจ้าจิ๋วของเขาไปได้หรอก

ไม่มีวัน !

ธารทัพพ์ค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปนอนในผ้าผืนเดียวกันกับคนขี้เซา ขยับเข้าไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้ ดึงเธอเข้ามานอนซบอกกันเหมือนอย่างเคย พออยู่ใกล้แบบนี้ พอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบนี้ เขากลับรู้สึกว่าอาการที่เป็นอยู่ มันดีขึ้น ดีขึ้นมาก ๆ มากกว่าทุกอย่างที่อานัสสรรหามาให้เขาตลอดหนึ่งอาทิตย์กว่าที่ผ่านมา พอยิ่งสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ หวาน ๆ ละมุนนี่ ยิ่งทำให้ความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันเริ่มหายไป

“อื้อ~~”

ร่างเล็กขยับตัวไปมา เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกอึดอัดและหนักที่ช่วงเอว ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ขยับลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคืออ้อมกอดของผู้ชายคนหนึ่งและกลิ่นที่คุ้นเคย ใบหน้าเล็กค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่นอนกอดกันอยู่

“คุณทัพ”

พราวนิชาเอ่ยเรียกคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มนั่นแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เขามาอยู่ที่ได้ยังไง มาตอนไหน ทำไมเธอถึงไม่รู้ เมื่อคืนเธอนึกว่าแต่เธอคิดถึงเขามากจนเก็บเอาไปฝัน ฝันว่าเขากอดเธออยู่ นิ้วเล็กจิ้มลงเบา ๆ บนปลายคางของคนหลับ แต่ทุกอย่างกลับนิ่งเงียบ เลยลองเรียกเขาดูอีกครั้ง เพราะว่าตอนนี้เธออยากเข้าห้องน้ำ

“คุณทัพคะ”

แต่ว่าก็ยังเงียบ ว่าที่คุณแม่เลยเลือกที่จะค่อย ๆ จับมือหนาที่โอบเอวกันอยู่ออก แล้วค่อย ๆ พาตัวเองขยับลุกขึ้นลงจากเตียง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำก็มองคนหลับอีกนิด

“พราว”

มือหนาลูบลงบนเตียงนอนไปมาเพื่อหาคนที่เขานอนกอดทั้งคืนแต่ว่าไม่เจอ พบเพียงแค่ความว่างเปล่า ดวงตาคู่คมลืมตาขึ้นมา ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองหาคนตัวเล็กจนทั่วห้อง ธารทัพพ์นั่งถอนหายใจออกมาน้อย ๆ เขาคิดว่าแม่เจ้าจิ๋วน่าจะยังงอนกันอยู่ เลยหนีเขาออกไปก่อน ไม่ยอมปลุกกันเลย

ธารทัพพ์รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบออกจากห้อง เดินตามหาแม่เจ้าจิ๋วจนทั่วบ้าน แต่กลับไม่เจอ

“ป้าศรีครับ”

“คะ คุณทัพ”

“พราวไปไหนครับ”

“ออกไปข้างนอกกับคุณสิค่ะ”

“ออกไปกับแม่อย่างนั้นเหรอครับ” ธารทัพพ์ทวนคำตอบของป้าศรีอีกครั้ง พยักหน้าน้อย ๆ ให้คนที่ยังคงยืนมองหน้ากัน ก่อนจะเดินออกไปที่สวนหย่อมที่พ่อน่าจะอยู่ตรงนั้น แล้วทำไมไม่บอกเขาก่อน อยู่ ๆ ทำไมถึงได้รู้สึกน้อยใจขึ้นมาไม่รู้ ไม่เจอกันตั้งนาน ตั้งหลายวัน ทำไมถึงไม่รอคุยกันก่อน

“มาถึงเมื่อไร”

“เมื่อคืนครับ” ธารทัพพ์ตอบคนที่หันหน้ามาถามกันด้วยน้ำเสียงนิ่งตามปกติของพ่อ ก่อนจะขยับเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามคนที่กำลังน่าจะอ่านข่าวหรือดูโซเซียลอยู่

“กลับมากี่วัน”

“คุณย่าให้ลาหนึ่งเดือนครับ” คุณฐากูรช้อนสายตาขึ้นมองลูกชาย ขยับแว่นอีกหน่อยเพื่อให้แน่ใจ ว่านี่คือลูกชายคนโตที่แทบจะไม่ค่อยกลับบ้านจริง ๆ ไหม

“ผมป่วย”

“เป็นอะไร ไปหาหมอหรือยัง” คนเป็นพ่อวางทุกอย่างในมือ หันมาสนใจสำรวจลูกชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

“แพ้ท้องแทนเมียครับ”

หึ ! คุณฐากูรหัวเราะออกมา หึเบา ๆ ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดไหม กับคำพูดของลูกชาย ถ้าเป็นลูกชายคนเล็กอย่างเจ้าแทนไทพูดอะไรแบบนี้ ท่านจะไม่อะไรเลย แต่นี่เป็นลูกชายคนโตที่น้อยครั้งจะพูดอะไรเล่น ๆ แบบนี้

“พ่อไม่เชื่อเหรอ”

ธารทัพพ์เริ่มคิดหนัก คิ้วหนาค่อย ๆ ขยับเข้าหากันจนเป็นปม... หรือว่ามันไม่มีอยู่จริงวะ ! ไอ้อาการแบบนี้ ธารทัพพ์นิ่งชะงักให้กับสีหน้าของพ่อ

“เปล่า”

“แล้วพ่อเคยเป็นไหม ตอนแม่ท้องผม หรือตอนท้องแทน”

คุณฐากูรไม่ตอบ ท่านทำเพียงแค่ไหวไหล่น้อย ๆ ก่อนจะหยิบไอแพดคู่ใจขึ้นมาเสพข่าวโซเซียลต่อ ใครจะกล้าบอกว่าแพ้ แพ้ท้องแทนเมียทั้งสองรอบนั่นแหละ แต่ใครจะพูด เสียฟอร์มนายทหารยศใหญ่หมด

“แล้วแม่พาพราวออกไปไหนครับ”

“ไปบ้านน้ารำเพย”

คิ้วหนาขยับขึ้น ไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม

“น้ารำเพยเขาเปิดร้านขนมไทยหน้าบ้าน แม่เขาเลยไปแสดงความยินดี” ใบหน้าหล่อพยักหน้าขึ้นลง แม่ของเขากับน้ารำเพยเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่แปลกที่จะไปยินดีที่กับทางนั้น แต่พอพ่อพูดถึงน้ารำเพย เขาก็อดที่จะคิดถึงเรื่องที่แม่จะให้เขาเปิดใจให้กับลูกสาวน้ารำเพยอย่างเจ้าเอย อดที่จะเป็นห่วงแม่เจ้าจิ๋วไม่ได้ แล้วทำไมแม่ต้องให้เธอไปด้วย ไม่ได้การละ ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืน เตรียมจะกลับไปเปลี่ยนชุดแล้วจะตามแม่ไป

“ไม่ต้องไปหรอก”

“ผมเป็นห่วงพราว” เดี๋ยวเขาคิดมาก ธารทัพพ์พูดประโยคหลังในใจ เขาไม่อยากให้แม่เจ้าจิ๋วต้องมาคิดมากกับเรื่องนี้แล้ว เรื่องเก่ายังไม่ได้พูดกัน นี่จะมีเรื่องใหม่ที่ทำให้เธอคิดมากอีกแล้ว

“แม่เขาคุยกับน้ารำเพยหลายวันแล้ว เรื่องของแกกับหนูเจ้าเอย เข้าใจกันด้วยดี ทางนั้นเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร”

“อ้าว แล้วทำไมแม่ไม่บอก”

คนเป็นพ่อได้แต่ยิ้ม ส่ายหน้าไปมาน้อย ๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่อยากแสดงความคิดเห็น เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ปล่อยให้ลูกชายและภรรยาจัดการและคุยกันเอง

“ยินดีด้วยนะรำเพย”

“ขอบคุณนะสิ ดอกไม้สวยมาก” คุณรำเพยยื่นมือมารับกระเช้าดอกไม้ในมือของเพื่อนที่เอามาแสดงความยินดี อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม เพราะดอกไม้หลายชนิดถูกจัดใส่เอาไว้อย่างสวยงาม

“เธอจัดเองเลยเหรอ” รู้ว่าเพื่อนชอบปลูกดอกไม้ ชอบจัดดอกไม้

“คนนี้น่ะ” คนพูดขยับออกให้เพื่อนเห็นคนที่เอาแต่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังกัน

พราวนิชาที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังคุณธัญสินีก้มหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือไหว้ ส่งยิ้มทักทายไปให้คนที่ส่งยิ้มใจดีมาให้

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ้ะ” คุณรำเพยยกมือรับไหว้ก่อนจะส่งสายตาไปหาเพื่อนตัวเองเหมือนต้องการถามผ่านทางสายตาว่า เด็กคนนี้ใช่ไหม เพื่อนของท่านพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ เป็นคำตอบ ไม่แปลกใจเลยที่ธัญสินีจะพามาด้วย ไม่แปลกใจที่เพื่อนเปิดใจให้ เพราะน่ารักแบบนี้นี่เอง

“เข้าไปในร้านดีกว่า ฉันจะพาเธอไปชิมเมนูใหม่”

คุณธัญสินียิ้มให้เพื่อนก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คนที่ท่านพามาด้วยเข้าไปภายในร้านด้วยกัน

“คุณป้าสิ สวัสดีค่ะ” รอยยิ้มสวย คำทักทายพร้อมใบหน้าสวยที่ทำให้ว่าที่คุณแม่อย่างพราวนิชาหยุดนิ่ง ผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงคนที่... ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น เข้าใจแล้ว ว่าทำไมคุณธัญสินีถึงพาเธอมาด้วย

“พราว”

เสียงเรียกของคุณธัญสินีเรียกให้คนที่เอาแต่ก้มหน้าบีบมืออยู่กับความคิดของตัวเองต้องเงยหน้าขึ้นมา นี่คงเป็นครั้งแรกที่ท่านเรียกชื่อเธอ

“เป็นอะไร ทำไมหน้าซีด ไปนั่งก่อน”

“มะ…” ยังไม่ทันที่จะได้พูดกลับไป คุณย่าของเจ้าจิ๋วก็ดึงให้เธอไปนั่งลงบนเก้าอี้

“หนูเจ้าเอย ป้าของน้ำส้มสักแก้วได้ไหม”

“ได้ค่ะ คุณป้า” เจ้าเอ่ยยิ้มรับก่อนจะเดินหายไปหลังเคาน์เตอร์ แล้วกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำส้มเย็น ๆ

“ดื่มก่อนนะคะ หน้าซีดมากเลย”

“ขอบคุณค่ะ”

มือเล็กเย็นเฉียบยื่นไปรับแก้วน้ำส้มในมือของคนที่ส่งยิ้มหวานอย่างเป็นมิตรมาให้ ก่อนจะยกแก้วน้ำส้มในมือจิบเบา ๆ ดูเหมือนว่ารสชาติของน้ำส้มหวานอมเปรี้ยว มันจะช่วยให้อาการของเธอที่กำลังเป็นอยู่ ดีขึ้นมาก ๆ

“ขอบคุณนะคะ”

 มือเล็กวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกทรงกลม เงยหน้าขึ้นสบตาทั้งสามคนที่นั่งมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ ทั้งสามจะพูดอะไรกับเธอ มือเล็กที่วางอยู่บนตักของตัวเองกำเข้าหากันแน่น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่เป็นอยู่

“สวยน่ารักอย่างที่พี่ทัพขี้โมไว้จริงด้วย”

“อายุเท่าไรแล้วคะ”

“ยะ ยี่สิบค่ะ”

“เป็นน้อง งั้นเรียกพี่ว่า พี่เจ้าเอยนะ น้องพราว” เจ้าเอ่ยส่งยิ้มให้คนที่เอาแต่นั่งนิ่ง สายตาของอีกคนเอาแต่หวาดกลัวจนเธอเห็นได้ชัด อดที่จะยื่นมือไปจับมือเล็กที่บีบเข้าหากันแน่นนั่นไม่ได้

“กลัวพี่เหรอ”

“ปะ เปล่าค่ะ พราวแค่” แค่ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร ถามว่ากลัวเหรอ ก็อาจจะเพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวแบบไหนต่อหน้าคนที่อาจจะกำลังแต่งงานกับพ่อเจ้าจิ๋วในอนาคต

“คิดไปถึงไหนแล้ว”

คุณธัญสินีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ มองใบหน้าเล็กของแม่ของหลาน คนที่ลูกชายของท่านเลือกแล้ว ถ้าถามว่ารู้สึกแบบไหน ในตอนนี้ก็คงต้องบอกว่า เริ่มรู้สึกเอ็นดูขึ้นมากแล้ว ถึงได้พามาที่นี่ พามารับรู้ความจริง ให้ได้รู้ ได้เห็นด้วยตัวเอง รู้ว่าอีกคนกำลังคิดไปถึงไหน

“พี่ไม่ได้จะแต่งงานกับพี่ทัพนะ เราคุยกันแล้ว น้องพราวสบายใจได้”

ดวงตากลมโตคู่สวยเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนพูด

“พี่ไม่ได้ชอบพี่ทัพ พี่ทัพก็ไม่ได้ชอบพี่ ผู้ใหญ่ทั้งสองเลยไม่บังคับ”

ผู้ใหญ่สองคนนั่งมองหน้ากัน ยิ้มน้อย ๆ อยู่ ๆ ก็รู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ เอาแต่นั่งมองหน้าคนโน้นคนนี้

“สบายใจขึ้นหรือยัง”

พอเข้ามานั่งในรถ คุณธัญสินีก็หันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน รู้ว่าหลายวันที่ผ่านมา คนท้องมีสีหน้าแบบไหน กลัวว่าถ้าเครียดมาก จะส่งผลถึงเจ้าตัวเล็กในท้อง ท่านไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ก็เลยต้องพามารับฟังความจริง ถ้ารอให้เจ้าลูกชายพูดก็คงนาน ไม่รู้ว่าปากแข็งหรือไม่กล้าพูด ไม่รู้จะอธิบายยังไงอยู่ ทำอย่างกับต้องเขียนรายงาน เขียนสกริปต์ก่อนจะพูด จะอธิบาย เหมือนสามีไม่ผิด

“ฉันน่ะไม่บังคับลูกชายฉันแล้ว จะรัก จะชอบ จะแต่งงานกับใคร ฉันยินดีหมด ขอแค่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดีก็พอแล้ว แล้วเธอคิดว่าไง”

“พราวไม่ทราบค่ะ”

ใบหน้าเล็กส่ายหน้าไปมาบอกสิ่งที่ตัวเองคิด เธอไม่รู้เลยว่า เรื่องของเธอกับลูกชายของท่าน มันจะลงเอยแบบไหน แม้ว่าตอนนี้ คุณธัญสินีจะไม่รังเกียจกันแล้ว แต่ว่าทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับลูกชายท่านอย่างธารทัพพ์ด้วย ว่าเขารู้สึกกับเธอมากน้อยแค่ไหน

แต่เธอน่ะ !

รู้สึกหวั่นไหวและมีความรู้สึกดี ๆ ให้พ่อเจ้าจิ๋วมากขึ้นทุกวันไปแล้ว