ตอนที่ 25

ตอนที่ 25

หมอที่ดีที่สุดที่เพื่อนแนะนำมา กลับเป็นหมอผู้ชาย ธารทัพพ์นั่งถอนหายใจออกมาน้อย ๆ มองใบหน้าเล็กของคนที่ไม่ยอมคุยกันตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เมื่อคืนเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่จะว่าไม่ได้ตั้งใจไม่ได้หรอก เพราะเขาตั้งใจที่จะจูบเธอ อยากจูบแม่เจ้าจิ๋วทุกวัน แค่คิด หัวใจของเขา มันก็เริ่มสั่นไหวเหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังเริ่มลองหัดจูบครั้งแรก

“มองอะไรคะ”

“มองไม่ได้”

ปากเล็กยื่นออกมาน้อย ๆ ตัดบทสนทนากับคนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยการหยิบหนังสือออกจากกระเป๋าขึ้นมาอ่านรอเข้าห้องตรวจ ไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากคุยกับเขา เพราะยิ่งมองหน้าเขา ใบหน้าของเธอ มันยิ่งร้อนวูบวาบ หวั่นไหว ทำให้เธอคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ริมฝีปากเล็กขบเม้มเข้าหากันน้อย ๆ เมื่อรู้สึกว่าอีกคนขยับเข้ามาใกล้กัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าสัมผัสลงมาที่ใบหูและลำคอ

“ทำอะไรคะ” ว่าที่คุณแม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจน้อย ๆ มองซ้ายมองขวา กลัวว่าคนอื่นจะมองเราสองคนไม่ดี

“เวียนหัวครับ” ใบหน้าหล่อซบลงบนไหล่เล็กของแม่เจ้าจิ๋ว โดยไม่ขออนุญาต เพราะอยากอยู่ใกล้ ๆ อยากได้กลิ่นของแม่เจ้าจิ๋ว ถ้าไม่งั้น เขาต้องเวียนหัวและอยากอาเจียนออกมาแน่ ๆ

“คุณทัพ”

“นิดเดียวครับ” หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง เมื่อเขายังคงลงท้ายคำพูดของตัวเองด้วยคำว่า ครับ บ้าไปแล้ว ! มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมผู้ชายนิ่ง ๆ อย่างคุณธารทัพพ์ ถึงได้เปลี่ยนไปจนเธอเองก็ตั้งตัวไม่ทัน แม้เขาจะไม่ได้พูดว่าชอบเธอเมื่อวันนั้น แต่การกระทำบางอย่างของเขา สายตาของเขา มันกลับทำให้เธอเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองไปหมดแล้ว

“พราว”

“คะ ?”

“เรามาจด…”

“คุณพราวนิชา คุณหมอเชิญเข้าห้องตรวจค่ะ” ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดต่อ คุณพยาบาลก็เอ่ยเรียกว่าที่คุณแม่เข้าห้องตรวจเสียก่อน ธารทัพพ์ขยับตัวนั่งตัวตรง ยื่นมือไปดึงกระเป๋าในมือของว่าที่คุณแม่มาถือเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือไปให้คนที่เอาแต่มองหน้ากัน

“พาเจ้าจิ๋วไปหาหมอเร็ว”

ไม่รู้ว่าทำไมกัน เพียงแค่คำพูดของเขากับมือของเขาที่ยื่นมาให้กัน มันก็ทำให้หัวใจของเธออบอุ่น แบบอบอุ่นมาก ๆ มือเล็กยื่นไปวางลงบนมือหนา ให้เขาจับจูงมือกันเข้าไปในห้องตรวจ รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอเจ้าจิ๋วอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเดือนนี้เจ้าจิ๋วจะเป็นยังไงบ้างนะ จะโตขึ้นอีกนิดหรือยัง

เปลี่ยนคุณหมอบ่อยจริง ๆ นะ เจ้าจิ๋วของแม่

ว่าที่คุณแม่ยกยิ้มลูบหน้าท้องตัวเองไปมา เมื่อเข้ามานั่งในห้องตรวจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้กับคุณหมอ เขายังดูหนุ่มมาก ๆ แต่กลับมีชื่อเสียงมาก ๆ อีกด้วย ที่ต้องย้ายมาหาคุณหมอที่นี่แทนกลับกรุงเทพฯ เพราะคุณธัญสินี ท่านไม่อยากให้เดินทางบ่อย ๆ แถมยังบอกว่าหมอที่นี่เก่ง ๆ เยอะเต็มไปหมด ดวงตาคู่สวยมองนายแพทย์หนุ่มที่นั่งส่งยิ้มให้กัน แต่ทว่ารอยยิ้มของเธอกลับหุบลง เมื่อมือหนาของคนที่ยังจับมือกันบีบมือเธอแน่นขึ้น จนต้องเงยหน้ามองสบตาคนที่นั่งลงข้าง ๆ กัน

“อะไรคะ”

“ห้ามยิ้ม” เสียงกระซิบเบา ๆ จากคนที่นั่งอยู่ข้างกันแทบทำให้ว่าที่คุณแม่หลุดยิ้มออกมา แต่ว่าต้อง ฮึบ ! เอาไว้ ไม่อยากให้คุณเขาเสียหน้า

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ” มือเล็กดึงและกระตุกมือหนาเบา ๆ เพื่อให้คนหน้านิ่งส่งยิ้มทักทายคุณหมอ ไม่อยากให้พ่อเจ้าจิ๋วถูกมองไม่ดี

“สวัสดีครับ”

คุณหมอส่งยิ้มบางเบาให้กับว่าที่คุณพ่อ ก่อนจะก้มลงอ่านไปสมุดเล่มเล็กและรายละเอียดน้ำหนัก ความดันของว่าที่คุณแม่ที่อยู่ในมือของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาว่าที่คุณแม่

“ครบสามเดือนพอดีเลยนะครับ ในช่วงนี้คุณแม่มีอาการแพ้ท้องบ้างไหมครับ”

“ไม่มีค่ะ”

“น้ำหนัก ความดัน ทุกอย่างกำลังดีเลยนะครับ แต่พยายามควบคุมของหวานนิดหน่อยนะครับ”

“ค่ะ” อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ เธออยากกินอะไรหวาน ๆ ตลอดเวลา ต่างจากที่เคยได้ยินมาเลย ว่าคนท้องมักจะอยากกินของเปรี้ยว แต่เธอกลับไม่อยากกินของพวกนั้นเลย

“ถ้าอย่างนั้น เรามาดูน้องกันนะครับ” คุณหมอยิ้มรับก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คุณพยาบาลที่ยืนอยู่จัดเตรียมอุปกรณ์เพื่ออัลตราซาวนด์ ว่าที่คุณแม่ขยับลุกขึ้นเดินตามคุณพยาบาลอย่างคุ้นเคย สองเดือนที่ผ่านมาทำให้เริ่มชิน เริ่มรู้ว่ามาหาหมอทุกเดือนต้องทำอะไร ไม่เหมือนครั้งแรกที่มันรู้สึกอึดอัด ทำอะไรไม่ถูกไปหมด

“ปล่อยมือก่อนค่ะ” มือเล็กพยายามดึงมือของตัวเองออก แต่ว่าคนหน้านิ่งกลับเอาแต่มองหน้ากัน

“คุณทัพ” จนเธอต้องขยับเข้าไปเรียกเขาใกล้ ๆ

ธารทัพพ์ถอนหายใจออกมาน้อย ๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือเล็กของแม่เจ้าจิ๋ว ขยับเดินไปยืนข้าง ๆ เตียงอีกฝั่ง เมื่อคนตัวเล็กนอนลงบนเตียงเรียบร้อย เดินไปจับมือเล็กเอาไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ เพราะอาการหวง แต่เป็นเพราะเขาตื่นเต้นและรู้ว่าแม่เจ้าจิ๋วเองก็คงตื่นเต้นไม่แพ้กัน

การกระทำของว่าที่คุณพ่อ ผู้ชายใบหน้าหล่อ เรียกให้คุณหมอกับคุณพยาบาลส่งยิ้มให้กันด้วยความเอ็นดู ทั้งว่าที่คุณพ่อและว่าที่คุณแม่ที่ดูสวยหล่อเหมาะสมกัน เด็กที่ออกมาต้องน่ารักมากแน่ ๆ

“ระหว่างช่วงสามเดือนหรือประมาณสิบสองสัปดาห์ ตอนนี้น้องมีขนาดตัวประมาณสี่ถึงเก้าเซนฯ นะครับ” คุณหมอชี้นิ้วลงบนหน้าจอเพื่อให้ว่าที่คุณแม่และคุณพอดู “หรือเท่ากับลูกมะนาว น้ำหนักน้องตอนนี้น่าจะสี่สิบกรัม ถือว่าตัวโตเร็วมากเลยนะครับ

หัวใจดวงน้อยเต้นรัว เมื่อมองภาพตรงนั้น เจ้าจิ๋วของเธอเริ่มตัวโตขึ้นแล้ว เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้วสินะ

“ตอนนี้อวัยวะสำคัญ ๆ กำลังพัฒนาอย่างเต็มที่ อย่างหัวใจน้องตอนนี้ก็เริ่มเต้นจนเห็นได้ชัดแล้ว ตรงนี้นะครับ” คุณหมอชี้ให้ดูจุดเล็ก ๆ ที่กำลังขยับเบา ๆ แต่ภาพบนหน้าจอนั่นกลับทำให้หัวใจของคนที่ยืนนิ่งมาตลอดให้เต้นรัวแรงกว่าหัวใจดวงเล็กของเจ้าจิ๋วเสียอีก

ดูตัว ดูแขน ดูขาเล็ก ๆ นั่นสิ

เล็กจิ๋วเหมือนอย่างที่แม่เจ้าจิ๋วชอบเรียกเลย มุมปากหนายกยิ้มน้อย ๆ ให้กับสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนหน้าจอ

“เซลล์สมองของน้องกำลังแบ่งตัว คุณแม่กับคุณพ่อสามารถพูดคุยหรือสัมผัสน้องผ่านทางหน้าท้องบ่อย ๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคยได้นะครับ หรือจะเปิดเพลง อ่านหนังสือให้น้องฟังได้เลยนะครับ” คุณหมอส่งยิ้มบางเบาให้กับคนทั้งสองที่กำลังจับจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาเป็นประกายแห่งความสุข นาน ๆ ครั้งที่คนเป็นหมอจะได้เห็นแววตาของพ่อกับแม่ที่เป็นประกายแบบนี้

“ช่วงนี้คุณแม่ทานพักและผลไม้เยอะ ๆ นะครับ ยาบำรุงที่คุณหมอให้ไปก็ต้องทานควบคู่กันด้วยนะครับ เพราะทั้งอาหารและยาจะเข้าไปช่วยบำรุงร่างกายน้อง”

“ค่ะ แล้วมีอาหารอะไรที่คนท้องห้ามทานไหมคะ”

“อืม ไม่มีนะครับ ของรสจัด รสหวาน ทานได้ แต่ก็ต้องเป็นในปริมาณที่พอดี ช่วงท้องอยากทานอะไรก็ทานได้เลยนะครับ เพราะหลังคลอดอาจจะมีอาหารที่ทานไม่ได้”

“ค่ะ” พราวนิชายิ้มรับก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้น เมื่อคุณพยาบาลเช็ดหน้าท้องทำความสะอาดเจลอัลตราซาวนด์ออกให้พร้อมกับช่วยประคองให้ลุกขึ้นนั่งและพาไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม โดยมีผู้ชายตัวสูงเดินตามมานั่งลงข้าง ๆ กันเหมือนเดิม

“คุณพ่อกับคุณแม่มีเรื่องสงสัยจะสอบถามอีกไหมครับ”

“ไม่…”

“มีครับ” คำว่า ไม่มีค่ะ ของพราวนิชาถูกกลบด้วยเสียงของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ช้อนสายตามองพ่อเจ้าจิ๋ว

คุณหมอยิ้มรับ พยักหน้าเหมือนต้องการบอกให้ว่าที่คุณพ่อถามออกมาได้เลย

“เรื่อง… เรื่องเพศสัมพันธ์”

“คุณทัพ!” คนนั่งฟังหลุดเรียกชื่อคนถามเสียงดังนิดหน่อยพร้อมกับดึงแขนเสื้อผู้ชายตัวสูงหน้านิ่งที่ถามคำถามอะไรออกมาก็ไม่รู้ ใบหน้าเล็กร้อนวูบวาบไปหมด เมื่อเงยหน้าสบตาคุณหมอกับคุณพยาบาลที่อมยิ้มส่งมาให้กัน

“สักช่วงสี่เดือนหรือห้าเดือนก็สามารถมีได้ครับ แต่ว่าควรใช้ท่าที่อึดอัดน้อยที่สุด…”

“พะ พราวออกไปรอข้างนอกนะคะ” ว่าที่คุณแม่พรวดพราดลุกขึ้น แล้วรีบเดินออกจากห้องตรวจด้วยใบหน้าเห่อร้อน ทั้งเขิน ทั้งอาย จนเธอไม่สามารถที่จะอยู่ฟังจนคุณหมอพูดจนจบได้

“เป็นอะไร”

พราวนิชาหันไปมองคนที่นั่งอยู่ในรถข้าง ๆ กัน แต่เธอไม่ตอบคำถามของเขา ได้แต่สะบัดหน้าแล้วหันหน้าหนีคนที่เอาแต่ยิ้มใส่กัน เหมือนพอใจที่เธอเป็นแบบนี้ คนบ้า ! เขามันบ้าที่สุดที่ทำให้เธอเขินและอายขนาดนี้ แล้วเดือนหน้าเธอจะกล้ามาพบคุณหมอคนนี้ที่นี่ได้อีกยังไงกัน

“อ๊ะ ! คุณทัพ มาบีบแก้มพราวทำไมเนี่ย” คนที่พยายามหันหน้าหนีต้องรีบหันไปต่อว่าคนที่อยู่ ๆ ก็ยื่นมือมาดึงแก้มกัน

“เด็กขี้งอน”

“พราวไม่ใช่เด็กเสียหน่อย”

สายตาคู่คมจ้องนิ่ง มองคนตัวเล็ก แม่เจ้าจิ๋วที่กำลังนั่งหน้างอเถียงกัน มองสำรวจชุดที่เธอใส่ในวันนี้ น่ารักเหมาะกับแม่เจ้าจิ๋วดี น่าจะเป็นชุดที่แม่ของเขาซื้อให้ มันน่าน้อยใจจริง ๆ พอเป็นแม่เขาให้อะไร เธอก็รับหมด พอเขาให้ก็ไม่อยากจะรับ สำรวจมองใบหน้าสวยที่ถูกแต่งเติมเครื่องสำอางลงเป็นเล็กน้อย เลื่อนลงไปมองริมฝีปากเล็กที่เคลือบเอาไว้ด้วยลิปสติกสีสวย เหมือนทุกอย่างที่มันเป็นเธอ เรียกให้เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าเล็กน่ารักนั่น จับปลายคางเล็กเอาไว้ ก่อนที่อีกคนจะรีบหันหน้าหนีกัน นิ้วโป้งลูบไล้ปากนุ่มนั่นไปมาเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนจะจูบลงบนปากนุ่มนิ่มอย่างที่หัวใจขอและความต้องการของเขา มันกำลังเรียกร้อง

“คุณทะ… อื้อ~~”

เสียงเรียกเขาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออีกคนโน้มใบหน้ามาจูบกัน

“อือ ไม่ใช่เด็กจริงด้วย”

นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดรอยลิปสติกที่เลอะออกนิดหน่อยจากมุมปากเล็กพร้อมกับคำพูดและรอยยิ้มที่เรียกเสียงหัวใจของว่าที่คุณแม่ให้เต้นแรง เธอพูดไม่ออก แสดงสีหน้าไม่ถูกว่าต้องแสดงสีหน้าออกไปแบบไหน แต่รู้เพียงแค่ว่า เธอเขินเขาจนตัวจะแตกอยู่แล้ว

“อยากไปไหนอีกไหม”

“มะ ไม่ค่ะ พราวอยากกลับเลย”

“งั้นแวะไปที่หนึ่งกับผมก่อนได้ไหม ไปทำข้อตกลงเรื่องของเรา”

ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าน้อย ๆ ไปมองคนที่บอกกัน แต่เขาทำเพียงยักคิ้วแล้วหันกลับไปขับรถต่อ ข้อตกลงอะไร ? เรื่องของเรา มันยังต้องมีข้อตกลงเพิ่มอีกเหรอ ใบหน้าเล็กเศร้าลงน้อย ๆ ก้มมองมือของตัวเองที่กำลังบีบเข้าหากัน พยายามไม่คิดมาก แต่มันกลับคิดไปแล้ว หัวใจที่ฟองฟูก่อนหน้าค่อย ๆ ห่อเหี่ยวลง