ตอนที่ 24

ตอนที่ 24

คุยกับใคร ? คิ้วหนาขยับเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เห็นแม่เจ้าจิ๋วกำลังนั่งยิ้มให้กับมือถือ นิ้วเล็ก ๆ นั่นก็กดพิมพ์ข้อความไปด้วย ตั้งแต่กลับมา เธอพูดกับเขาแทบจะนับคำได้ และเราสองคนก็ยังไม่มีเวลาคุยกัน วันนี้ทั้งวัน เวลาของแม่เจ้าจิ๋วหมดไปกับการออกไปข้างนอกกับแม่ของเขา ไม่รู้ว่าไปทำอะไรมากัน แต่ดูเหมือนว่าผมนุ่มนั่นจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไหนจะชุดนอนนั่นอีก ชุดนอนที่เขาไม่เคยเห็นเธอใส่เลยตลอดเวลาอยู่ด้วยกันที่คอนโดฯ

“เมื่อไรจะนอน”

“คุณทัพง่วงก็นอนได้เลยค่ะ พราวมีงานต้องทำนิดหน่อย” พราวนิชาขยับลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะตรงมุมห้อง ที่เมื่อก่อนน่าจะเป็นโต๊ะทำงานของเจ้าของห้อง ตอนนี้ ตรงมุมนี้กลายเป็นโต๊ะทำงานของเธอ ก็ในเมื่อเขาเป็นคนบอกเองว่ายกห้องให้เธอแล้ว เธอก็เลยใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์ มือเล็กเปิดหน้าจอไอแพดขึ้นมา ก่อนจะเริ่มตอบข้อความลูกค้า งานที่เธอกำลังทำอยู่เป็นงานของเพื่อน งานแอดมินเพจขายครีมของเจนจิรา ความจริงเพื่อนจะจ้างคนอื่น แต่เธอขอให้เจนจิราจ้างตัวเธอเองแทน อยากมีรายได้ ไม่อยากอยู่เฉย ๆ อยากเก็บเงินค่าขนมเอาไว้ให้เจ้าจิ๋ว

คนถูกสั่งให้นอนก่อนยังไม่ยอมนอน ธารทัพพ์เดินไปนั่งลงบนเตียง นั่งพิงหัวเตียงมองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันไปมองมือถือที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะหัวเตียง เสียงข้อความดังรัว ๆ เรียกความสนใจของเขาให้อยากหยิบมันขึ้นมาดู สายตาคู่คมเอาแต่จ้องมองชื่อและข้อความของใครบางคน ไอ้คนบางคนที่เขาไม่คิดว่า มันจะยังติดต่อแม่เจ้าจิ๋วอยู่อีก อดไม่ได้ที่จะเลื่อนหน้าจอ แต่มันกลับเลื่อนเข้าไปเปิดอ่านข้อความไม่ได้ เพราะหน้าจอล็อกเอาไว้ ต้องใส่รหัสผ่าน เขาไม่รู้ เดาไม่ถูก ว่าตัวเลขสี่หลักคือเลขอะไร

 วันเกิดเหรอ ?

แต่ว่าพอใส่ตัวเลขลงไป มันกลับไม่ใช่ แล้วมันเลขอะไร

“ทำอะไรคะ”

คนที่กำลังจ้องมือถือในมือของตัวเอง เงยหน้าขึ้นมาสบตาเจ้าของมือถือที่ไม่รู้ว่า เดินมาหยุดอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร

“พราวขอมือถือคืนด้วยค่ะ”

“คุณทัพ” มือเล็กยื่นไปตรงหน้าคนที่ไม่ยอมคืนมือถือให้กันเสียที เขาเอาแต่จ้องหน้ากันเหมือนมีเรื่องไม่พอใจ เธอควรที่จะไม่พอใจเขามากกว่าไหม ที่แอบดูมือถือของเธอ ไม่รู้ว่ายัยเพื่อนตัวดีอย่างเจนจิราส่งข้อความแซวอะไรแปลก ๆ มาหรือเปล่า เธอกลัว กลัวเขารู้ว่า เธอเอาเขาไปนินทาให้เพื่อนฟัง

“มือถือค่ะ” เธออยากได้มือถือ แต่ว่าสิ่งที่เขาวางลงบนมือของเธอกลับเป็นมือของเขา พอจะดึงออก เขาก็จับมือเธอเอาไว้เสียแน่น จ้องหน้ากันนิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“คุณทัพ !”

“กล้าดุเหรอ ไม่ได้เจอกันแค่เดือนเดียว กล้าดุ” คิ้วหนาขยับขึ้นมองใบหน้าเล็ก

“คุณทัพก็ปล่อยสิคะ พราวจะไปทำงาน”

“งานอะไร” คิ้วหนาขยับขึ้น ให้บัตรไว้ก็ไม่ยอมใช้ แถมยังจะทำงานอีก มันน่าจับตีก้นไหมแบบนี้ ชอบทำให้ตัวเองเหนื่อย เด็กดื้อ !

“เป็นแอดมินตอบข้อความในเพจให้เพื่อนค่ะ”

จากที่อยากจะโวยวายออกมา แต่คิดว่าไม่เอาดีกว่า เขาโตแล้ว โตกว่าคนตรงหน้าตั้งเยอะ จะมางอนงี่เง่าเหมือนเด็กไม่ได้ แม้ใจจะแอบไม่พอใจหงุดหงิดกับข้อความที่เห็นมากแค่ไหนก็ตาม พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะดึงคนที่เอาแต่ยืนจ้องหน้ากัน ดึงแค่เบา ๆ อีกคนก็ล้มลงมานั่งลงบนตักของเขาแล้ว รีบใช้แขนทั้งสองข้างโอบเอวเล็กเอาไว้

“คุณทัพ”

“อย่าดิ้น” คนบนตักเอาแต่ดิ้นจนเขาต้องบอกเสียงดุ เพราะกลัวว่าแม่เจ้าจิ๋วจะตกเตียง ยิ่งเธอดิ้น เขายิ่งต้องกอดเอวเล็กเอาไว้แน่นกว่าเดิม แน่นจนเขารู้สึกและสัมผัสได้ว่าหน้าท้องที่เคยแบนราบ มันนูนขึ้นมาเล็ก ๆ จนสัมผัสได้

“ก็ปล่อยพราวสิคะ พราวจะไปทำงาน”

“ให้หมื่นหนึ่ง คุยกันก่อน”

“ไม่เอาค่ะ”

รีบปฏิเสธเลยนะ ธารทัพพ์ยกยิ้ม ส่ายหน้าไปมาให้กับความดื้อของอีกคน แต่ว่าฝ่ามือของเขากลับอยากลองสัมผัสหน้าท้องนูนนั่น นูนจนต้องลูบฝ่ามือของตัวเองบนหน้าท้องผ่านชุดนอนผ้าลื่นสีขาวไปมาเบา ๆ

“คุณ คุณทัพ ทำอะไรคะ”

จากที่กำลังพยายามพาตัวเองออกจากตักของเขาก็ต้องหยุดนิ่ง เพียงเพราะฝ่ามือของเขา สัมผัสแผ่วเบานั่น มันเย็นแปลก ๆ แล้วก็ค่อย ๆ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

“อึดอัดไหม”

“คะ” ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าหันไปหาคนที่ถามกัน อึดอัดที่เขากอดอยู่เหรอ

“เจ้าจิ๋วทำให้อึดอัดไหม”

“มะ ไม่ค่ะ” ตาของเราที่สบตากัน มันเรียกเสียงหัวใจของเธอให้สั่นไหว สัมผัสของเขาที่ยังคงลูบหน้าท้องกัน มันทำให้วูบวาบหวั่นไหว แต่ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังหันหน้าหนีหลบสายตาร้อนแรงนั่นของเขา มือหนากลับจับปลายคางของเธอเอาไว้พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมา ลงมาแตะริมฝีปากลงบนปากของเธอ

จูบสัมผัสแผ่วเบา แต่ทำเอาหัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

จูบของเขา ไม่ใช่แค่จูบแผ่วเบาเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่จูบครั้งนี้ มันกลับเรียกร้อง รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว ขณะที่ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ สัมผัสกัน ความอบอุ่นจากจูบค่อย ๆ แผ่ซ่านจากริมฝีปากไปทั่วร่างกาย

“อื้อ” เสียงเล็กประท้วงน้อย ๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังหายใจไม่ทัน เหมือนกับว่าเธอกำลังขาดอากาศหายใจ เพียงเพราะจูบของเขา

นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากเล็กเบา ๆ ไปมา จ้องดวงตาคู่สวยด้วยสายตาบอกความต้องการของตัวเอง สบตากลมโตลึกซึ้ง อ่อนหวาน ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มด้วยสายตาเอ็นดูให้คนที่เอาแต่นั่งมองหน้ากันพร้อมกับเสียงหอบหายใจน้อย ๆ

อยากทำมากกว่านี้ แต่ว่ากลัวแม่เจ้าจิ๋วจะตกใจกลัวกัน เขาเลยต้องค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปดีกว่า วันนี้จูบมากกว่าเดิม มากกว่าทุกครั้ง ไม่นับครั้งแรกของเราที่เขาจำได้ว่า เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาอยากจูบด้วย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

“มะ ไม่ต้องมายิ้มเลยค่ะ” มือเล็กตีลงบนไหล่กว้างของคนที่เอาแต่มองหน้าเธอด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มของเขามันทำให้หัวใจของเธอวูบวาบหวั่นไหว จนต้องรีบหลบสายตาอันตรายคู่นั้น สายตาที่เธอไม่เคยเห็นเขาใช้มองเธอสักครั้ง แล้วอะไรกันที่ทำให้เขามองเธอด้วยสายตาแบบนี้กัน

“ยิ้มก็ไม่ได้” คนเจ้าเล่ห์บ่นเบา ๆ แต่เขายังคงมีรอยยิ้มอยู่มุมปากนั่น 

ปากเล็กยื่นออกน้อย ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของคนที่เอาแต่นั่งกอดเอวเธอเอาไว้แน่น แน่นจนรู้สึกและสัมผัสได้ว่ามีอะไร นูน ๆ แข็ง ๆ ดันขึ้นมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง หันไปมองคนที่เธอนั่งอยู่บนตักของเขา

“อะไร”

ธารทัพพ์ขยับคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยถามคนที่หันหน้ามาจ้องกัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างน้อย ๆ ใบหน้าเริ่มแดงจนเขาเห็นได้ชัดเจน น่าจะรู้แล้วว่าร่างกายของเขา มันเริ่มเปลี่ยน มันเริ่มทรมานมากขึ้น เพียงเพราะใบหน้าแดง ๆ เพียงเพราะกลิ่นหอมและจูบหวานละมุนนั่นของแม่เจ้าจิ๋ว

“ปะ ปล่อยพราวเลย”

“ยังไม่ได้คุย”

“พะ พราวง่วงแล้ว เอาไว้คุยพรุ่งนี้นะคะ” มือเล็กยื่นไปดันหน้าอกแกร่งของคนที่ขยับเข้ามาใกล้กันเอาไว้ ก่อนจะรีบขยับลุกขึ้นหนีแล้วรีบเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนอีกฝั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มจนถึงลำคอ หลับตานิ่ง พยายามไม่คิดฟุ้งซ่านให้กับอะไรบางอย่างที่เธอเพิ่งนั่งทับนั่น

นี่เขา มีอารมณ์เหรอ

ใบหน้าเล็กส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดเอาความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองออกไปให้หมด ทั้งที่ดวงตาคู่สวยยังคงหลับตาพริ้ม 

วันนี้เธอคงไม่ได้ทำงาน ไม่ได้ตอบข้อความเพื่อน และไม่ได้เล่านิทานให้เจ้าจิ๋วฟัง

เพราะเขาเลย เพราะพ่อเจ้าจิ๋วคนเดียวเลย ! !

ทุก ๆ อย่าง ทุกการกระทำของแม่เจ้าจิ๋วอยู่ในสายตาของคนที่เอาแต่นั่งอยู่ที่เดิม นั่งยิ้มมองคนที่นอนส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เรียกว่าเอ็นดู ถ้าจะบอกว่า มันมีให้ผู้หญิงคนนี้คนเดียว แบบนั้นมันจะดูเกินไปไหม สายตาแบบนี้เขามองเธอครั้งแรก ไม่ใช่ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน แต่เป็นตอนที่เขาเจอเธอครั้งแรก ครั้งแรกไม่ใช่บนเตียงนั่น แต่เป็นตอนที่เขาเผลอไปมองรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่ง รอยยิ้มที่กว้างและสดใส

เธอเป็นผู้หญิงที่แสนจะธรรมดาไม่ได้แต่งตัวดึงดูดสายตาอะไร แต่เธอกลับดึงดูดสายตาของเขาจนไม่อาจจะละสายตาไปไหน ได้แต่จับจ้องมองกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ชั้นล่างของร้านเหล้า เธอคงไม่รู้ว่าถูกจับจ้องมองอยู่ จนกระทั่งเขาได้เจอเธออีกครั้งในคืนเดียวกันบนเตียงกว้างของโรงแรม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาที่เขากินเข้าไป หรือเป็นเพราะผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงนั่น เขาถึงได้ไม่หักห้ามความรู้สึกของตัวเอง

ยิ่งคิด ธารทัพพ์ก็เอาแต่นั่งยิ้มมองคนที่นิ่งไปแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปหรือยัง ใบหน้าหล่อชะโงกหน้าไปมองคนที่นอนหลับอยู่อีกฝั่งของเตียงกว้าง

“พราว”

“พราวครับ”

เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบลงบนใบหูเล็ก เรียกซ้ำอีกครั้งอย่างแผ่วเบา แต่ว่าคนหลับก็น่าจะหลับจริง ๆ ธารทัพพ์ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าเล็กอีกหน่อย เลื่อนจมูกลงไปกดลงบนผมนุ่มแผ่วเบา สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ หวานละมุนนั่นเข้าปอด ก่อนจะผละออก เพราะถ้าขืนมากไปกว่านี้ มีหวังความอดทนของเขา มันคงได้ระเบิดออกมาแน่ ๆ ธารทัพพ์รีบขยับตัวลงจากเตียง รีบเดินเข้าห้องน้ำ เข้าไปปลดปล่อยอะไรบางอย่างที่มันเหมือนกำลังจะไม่ไหว ในระหว่างนี้ก็คงต้องใช้มือของตัวเองไปก่อน หวังว่าวันข้างหน้า ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหน แม่เจ้าจิ๋วจะยอมมอบความรู้สึกดีแบบคืนนั้นให้เขาอีก

แต่ทว่า... เขาไม่ได้อยากได้แค่ความรู้สึกแบบนั้น