Mag-log inShare
บทที่ 70
Pinakabagong kabanata
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 388
"ฉันขอร้องนะคะหมอ ช่วยสามีฉันให้ได้ด้วย!" แม่ร้องไห้ มือทั้งสองประสานกันเป็นเชิงอ้อนวอน"เราจะทำการรักษาเองครับ ตอนนี้ขอให้ไว้ใจพวกเรา" หมอคนนั้นพูดตัดบท ไม่ยอมให้ใครโต้แย้งแม้แต่นิดเดียวทันใดนั้น ประตูกระจกของห้องรักษาก็ถูกปิดลงอย่างแน่นหนา ประตูขุ่นบานนั้นแยกพวกเราออกจากร่างของพ่อ วินาทีต่อมา ไฟสัญญาณเตือนสีแดงเหนือประตูก็สว่างวาบขึ้นมาเพราะเหตุการณ์นั้น แรงของผมเหมือนถูกดูดหายลงไปกับพื้นลิโนเลียม แม่ก้าวเดินอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้รอที่ทำจากเหล็กอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอพักร่างอยู่ตรงทางเดินที่อุณหภูมิเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งนี้ขณะเดียวกัน ดาราก็กอดแขนแม่ของเธอทันที พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด เด็กสาวคนเล็กเอาแต่คร่ำครวญถึงชะตากรรมอันมืดมนของตัวเองไม่หยุด"แม่ พ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหมแม่ พ่อแข็งแรงใช่ไหม?" ดาราสะอื้น น้ำตาของเธอเปียกแขนแม่"ช่วยกันอธิษฐานให้พ่อนะลูก พ่อต้องทนไหวแน่" แม่ตอบ เสียงของเธอสั่นเพราะกลั้นความเศร้า"พ่อต้องรอดแน่ ดารา อย่าร้องไห้ตลอดแบบนี้เลย" ลลิตาปลอบ พลางลูบผมน้องสาวเบาๆ"หนูกลัว พี่ หนูยังไม่ได้ขอโทษพ่อเลย" อัญชัญตอบ พลางกัดเล็บตัวเองอย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 387
ผมเหยียบคันเร่งจมลึก เพื่อเร่งความเร็วรถคันใหญ่คันนั้น ล้อรถกรีดเสียงดังลั่น พ่นก้อนกรวดกับดินขึ้นไปในอากาศเย็น รถคันนี้พุ่งไปอย่างบ้าคลั่ง ฝ่าความมืดของถนนชนบทที่เงียบร้าง"พี่บัญญัติ ระวังหลุมใหญ่ ข้างหน้าฝั่งขวาตรงนั้น!" อัญชัญกรีดร้อง พลางกำแดชบอร์ดรถไว้แน่น"เห็นแล้ว เธอเงียบไปเลย อย่าทำให้พี่ยิ่งลนกว่าเดิม!" ผมสวนกลับ พลางหักพวงมาลัยไปทางซ้ายอย่างแรงล้อรถสั่นสะเทือนหนักมาก แล่นผ่านถนนเป็นหลุมเป็นบ่อที่พังเละเทะ แรงกระแทกหยาบๆ นั้นมุ่งตรงไปยังศูนย์พยาบาลที่ใกล้ที่สุด หัวของพวกเราทุกคนโคลงไปมาอยู่ในห้องโดยสารที่อึดอัดนี้"โอ๊ย เจ็บนะ ขับช้าลงหน่อยไม่ได้หรือไง อย่าขับกระชากแบบนั้นสิ บัญญัติ!" ลลิตาประท้วงจากเบาะแถวสอง"ไม่ได้ ลลิตา เราต้องรีบไปถึงโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" ผมปฏิเสธด้วยสายตาที่จดจ่อคมกริบในจังหวะตึงเครียดนั้นเอง เสียงไอที่น่ากลัวมากก็ดังขึ้น พ่อไอหนักไม่หยุด ทำลายความตึงเครียดภายในรถ ท่านไอจนมีเลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากเลือดสีแดงที่มีกลิ่นคาวนั้นหกเปียกชุ่มตักของแม่"พระเจ้า เลือดออกจากปากเขา เยอะมากเลย ช่วยด้วย!" แม่กรีดร้องอย่างเสียสติเมื่อเห็นภาพนั้น"แม่จับหัวพ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 386
“พ่อยังไม่ได้ติดต่อคุณสุริยะ แต่คุณสุริยะรู้เรื่องนี้แล้ว พ่อแค่อยากให้พวกลูกทุกคนกลับไปอย่างปลอดภัย อย่าตามพ่อมา ให้พ่อจัดการเรื่องนี้เอง”“ไม่เอา ผมไม่อยากทิ้งพ่ออีกแล้ว จริงไหมครับ แม่? จริงไหม ดารา?” ผมมองสลับไปทางแม่กับดารา แล้วสายตาก็หันไปมองอัญชัญกับลลิตา “แม้แต่พวกลูกที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อ ยังอยากให้พ่อกลับบ้านเลย!”“บัญญัติ พ่ออยู่ได้อีกไม่นานแล้ว พ่อ พ่อ…”จู่ๆ พ่อก็เป็นลมหมดสติไป และพวกเราทุกคนก็แตกตื่นกันหมด ตอนแม่ตรวจดูร่างกายของพ่อ ชีพจรของพ่อเบามากๆ นั่นหมายความว่า พ่อป่วยมานานแล้ววิธีเดียวคือต้องเดินกลับไปที่รถ โดยมีผมแบกพ่อไปการหาทีมแพทย์หรือชุดปฐมพยาบาลที่นี่ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ไม่มีใครช่วยพวกเรา ต่อให้พวกเราตะโกนดังแค่ไหนก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่อยู่โดดเดี่ยวกลางป่ามาก และเต็มไปด้วยทางเดินเล็กๆ “พระเจ้า ได้โปรดช่วยให้ขาคู่นี้ของผมแข็งแรงด้วยเถอะ พระเจ้า” ผมกรีดร้องในใจท่ามกลางความมืดที่น่าหวาดกลัวน้ำหนักของพ่อค่อนข้างสูบเรี่ยวแรงวัยหนุ่มที่เหลืออยู่ของผมไปไม่น้อย กล้ามเนื้อขาของผมเกร็งแน่นเพื่อรับน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ชายชราที่ผมเพิ่งได้เจอคนนี้
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 385
“เราต้องมีกลยุทธ์ที่รอบคอบ ไม่ใช่แค่การทำตัวเป็นฮีโร่โง่ๆ ที่สุดท้ายจะทำให้ชีวิตของพวกลูกทุกคนสูญเปล่า” พ่ออธิบาย“นั่นแหละคือเหตุผลหลักที่พ่อจำเป็นต้องแกล้งตายจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อห้าปีก่อน” เขาเปิดเผยไพ่ตายที่เก็บซ่อนไว้มาตลอด คำสารภาพอันน่าตกใจนั้นทำให้พวกเราทุกคน โดยเฉพาะลูกสาวของเขา กลับมาเงียบแข็งทื่ออยู่บนพรมอีกครั้งจากนั้นพ่อก็อธิบายอย่างเป็นลำดับว่า อุบัติเหตุเครื่องบินตกที่จัดฉากขึ้นนั้นเป็นทางออกเพียงทางเดียว มันคือแผนบ้าบิ่นที่สุดในการซ่อนตัวให้พ้นสายตาของมาเฟียคนนั้นในตอนนั้น โดยไม่ทำให้สาธารณชนสงสัยเลยแม้แต่น้อย“ด้วยสถานะที่ถูกมองว่าตายและกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วในสายตากฎหมายของประเทศ พ่อจึงมีอิสระทั้งพื้นที่และเวลา” พ่อพูดต่อด้วยแววตาลุกโชน“พ่อต้องการเวลาเพื่อรวบรวมกำลังต่อต้านจากเบื้องหลัง โดยไม่ให้ไพโรจน์กับพวกลูกน้องของมันสงสัย”“ทรัพย์สินลับทั้งหมดที่พ่อมี ถูกทยอยย้ายออกไปอย่างช้าๆ และระมัดระวัง เพื่อไม่ให้พวกผู้ตรวจสอบบัญชีที่มาเฟียคนนั้นส่งมาจับกลิ่นได้” เขาอธิบายกลยุทธ์ของตัวเองต่อลลิตาเช็ดคราบน้ำตาที่มุมตา มองชายที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยสายตาที่ซับซ้อ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 384
พอได้ยินประโยคนั้น ลลิตาก็วางแผ่นรายงานการสืบสวนกลับลงบนพรมทันที ด้วยมือที่ดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงความจริงที่ว่าตัวเองถูกพ่อแท้ๆ มองเป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่ง เหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเธอจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ น้ำตาของลลิตาที่ก่อนหน้านี้ยังไหลอยู่ จู่ๆ ก็แห้งหายไปทันที ถูกแทนที่ด้วยแววตาเกลียดชังที่ลุกโชนอย่างชัดเจน“หมายความว่าพ่อจะบอกว่า ไอ้นักการเมืองสารเลวนั่นจะขายพวกเราสองคน เพื่อเพิ่มอำนาจทางการเมืองของมันอย่างเดียวเหรอ?” อัญชัญสบถออกมาด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงหญิงสาวสุดทันสมัยคนนั้นถึงกับลุกขึ้นจากพรม เส้นเลือดที่คอของเธอเห็นได้ชัด เพราะกำลังกลั้นอารมณ์ที่พุ่งขึ้นถึงหัว“ฉันยอมกระโดดหน้าผาตายยังดีกว่าต้องไปกราบเท้าผู้ชายที่ไม่เคยเลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็ก! ขยะแขยงชะมัดที่ฉันมีพ่อแท้ๆ แบบนั้น!”“อัญชัญ นั่งลง! อย่าเพิ่งตะโกน ให้พ่อพูดให้จบก่อน” ลลิตาดุเพื่อพยายามทำให้บรรยากาศสงบลง ทั้งที่มือของเธอเองก็กำลังสั่นเพราะกลั้นความโกรธไว้ลลิตาที่ปกติมักจะดูสง่างามในฐานะประธานบริษัท ตอนนี้กลับดูเปราะบางและสิ้นหวังมากอีโก้และความภูมิใจของเธอตลอดมา ที่แท้ถูกสร้างขึ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 383
ช่วงเวลาการพบกันอันซาบซึ้งที่เต็มไปด้วยน้ำตาและเสียงสะอื้นนั้นดำเนินอยู่หลายนาที ท่ามกลางความอบอุ่นของห้องเตาผิง รู้สึกเหมือนความทุกข์ทรมานจากการหลบหนีในคืนนี้ได้รับการชดเชยจนหมดแล้วสุดท้าย พ่อนเรศก็ค่อยๆ คลายอ้อมกอดหมู่นั้นออก เขาใช้หลังมือเช็ดใบหน้าที่เปียกไปด้วยน้ำตาแห่งความสุขจากนั้นชายคนนั้นก็พาพวกเราทุกคน สมาชิกครอบครัวทั้งหมดของเขาที่ตอนนี้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ให้นั่งล้อมวงกันอย่างสบายบนพรมขนหนานุ่มตรงหน้าเตาผิงที่กำลังลุกโชน“มีเรื่องบ้าๆ และไม่น่าเชื่อเยอะมากที่พ่อต้องอธิบายให้พวกเธอทุกคนเข้าใจภายในคืนนี้” พ่อนเรศเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งเขามองใบหน้าของลูกๆ ทีละคนที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม มีเพียงเสียงฟืนแตกเปรี๊ยะๆ ในเตาผิงเท่านั้นที่เติมเต็มความเงียบภายในกระท่อมหลังนี้“ทำไมพ่อถึงใจร้ายโกหกพวกเราทุกคน แล้วหายตัวไปตั้งห้าปี? แม่บอกว่าพ่อถูกไฟคลอกตายในเครื่องบินตอนอุบัติเหตุครั้งนั้น” อัญชัญซักทันที นิสัยใจร้อนของเธอโผล่ออกมาในทันที เธอต้องการคำตอบให้กับความทุกข์ทางใจที่ต้องเผชิญกับแม่ผู้เผด็จการมาตลอดชายวัยกลางคนทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น เมื่อ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
Maaari mong magustuhan
พลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.0K viewsผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย291.2K viewsปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก306.6K viewsคุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์
หมาป่าผู้จุมพิตท้องนภา371.0K viewsระยะที่พอดี "The Right Distance"
หยางหลิน52 viewsเมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปในนิยายของตัวเอง
จันทร์ส่องแสง3.0K viewsหมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ
จันทร์ส่องแสง2.9K viewsหลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว
ดื่มน้ำให้เยอะ431.5K views
