ตอนที่ 3 ไม่มีอะไรต้องลังเล

ตอนที่ 3 ไม่มีอะไรต้องลังเล

เสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยออกมาด้วยความอ่อนใจ หรือไม่ก็แฝงไปด้วยความเอือมระอาที่ต้องพูดเรื่องนี้ซ้ำ ๆ จนทำให้ซันเดย์สะอึก จุกอยู่ในใจ แต่เธอยังคงมีสีหน้าราบเรียบเหมือนที่ผ่านมา

เธอมองไปที่ท่านนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปมองอีกคน

ธอร์นมีสีหน้าที่ไม่ต่างจากแม่มากนัก แม้ว่าจะพยายามวางตัวดีตามบุคลิกนักธุรกิจ

พลันมุมปากกระจับก็ยกยิ้มแสดงความเย้ยหยันที่เห็นท่าทีวางมาดของพ่อเลี้ยง ซันเดย์จับเอกสารในมือแน่น

“ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ ยังไงหนูก็ยังจะออกไปทำงานอยู่ดี เงินนั่นแม่อยากให้ก็ให้มา แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับให้หนูใช้นะคะ หรือถ้าคิดว่าพอแล้วก็ไม่ต้องโอนมาอีก หนูไม่เคยเรียกร้องมันอยู่แล้ว”

เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง มันเป็นแบบนี้มาตลอด หัวข้อเดียวที่เราไม่สามารถตกลงกันได้  เรื่องที่เธอออกไปทำงานไม่ใช่ครั้งแรก

มันเป็นเรื่องที่เราทะเลาะกันมานานกว่า 5 ปี และคงจะเป็นเช่นนี้ต่อไป เพราะไม่มีทางที่เธอจะยอมใช้เงินจำนวนนี้เด็ดขาด

“ใจเย็น ๆ ก่อนที่รัก ซันเดย์ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากพึ่งพาพวกเรา แต่แม่ก็แค่เป็นห่วง เธอควรตั้งใจเรียนแล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ” ธอร์นรีบเข้ามาห้ามทัพระหว่างสองแม่ลูก ก่อนที่ความโกรธของพวกเธอจะทวีความรุนแรงจนทำให้ทุกอย่างพังทลาย

เขาโอบไหล่ภรรยาที่พยายามข่มกลั้นความน้อยใจไว้ และมองไปที่ลูกเลี้ยงด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเข้าใจดี ว่าเธอคิดยังไง

วัยรุ่นสมัยนี้ต่างมีความคิดเป็นของตัวเองและก็รู้ดี แต่สำหรับซันเดย์ที่หัวรั้นไม่ยอมใคร ยอมรับว่าเป็นเรื่องยากที่เขาจะรับมือกับเธอ

‘เสแสร้ง!’ ซันเดย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินพ่อเลี้ยงแสร้งทำเป็นใส่ใจนักหนา ทั้งที่ความจริงคงอยากให้เธอไปพ้น ๆ หน้าทุกวัน

แสร้งเอาใจแล้วก็ประเคนสิ่งต่าง ๆ ให้มากมาย เงินทองที่ไหลเข้าบัญชีทุกเดือน ต่อให้ไม่ต้องไปยืนชงกาแฟหรือเสิร์ฟเครื่องดื่มจนขาแข็ง ก็ยังสามารถอยู่เฉย ๆ ได้สบาย ๆ

แต่... เธอกลับไม่ต้องการ! เพราะการให้ที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมเหล่านั้นมันก็แค่เศษเงินที่เขาพยายามใช้ซื้อเวลาของแม่ไปจากเธอ และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ต้องการเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าคุณคิดว่าการที่หนูออกไปทำงานคือไม่ตั้งใจเรียน คุณคิดผิดแล้วค่ะ การเรียนของหนูไม่เคยทำให้ใครปวดหัว และก็จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นด้วย” ซันเดย์เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ก่อนจะหยุดแล้วหันไปมองแม่ผู้ให้กำเนิด

กำแพงสูงที่เธอและแม่สร้างขึ้นมาทีละนิด จนไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ที่ความผูกพันระหว่างคำว่าแม่ลูกเริ่มค่อย ๆ จางหายไป ความน้อยเนื้อต่ำใจในวันที่ต้องการอ้อมกอดแต่ไม่ได้รับ มันสะสมจนกลายเป็นความเฉยชาที่ไม่ต้องการมันอีกต่อไป

“ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะไม่ทำให้แม่ต้องมาลำบากใจเพราะหนูอีก” เสียงของซันเดย์ต่ำและแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะหันหลังและเดินออกไป

ทิ้งไว้เพียงสายตาเจ็บปวดของสิรินภา และท่าทีห่างเหินของลูกสาวที่ค่อย ๆ เดินห่างจากไป หมอกดำที่เกาะอยู่ในใจของซันเดย์หนาทึบจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว!

 ชั้นสองฝั่งในสุด

เสียงไฟเล็ดลอดออกมาจากช่องประตูรำไร บ่งบอกว่าผู้ที่ปลีกตัวออกมานานแล้วยังคงไม่เข้านอน ด้านในห้องที่ตกแต่งในโทนสีเบจน้ำตาลอ่อน มีเพียงโคมไฟสีนวลดวงเล็กที่ส่องใบหน้ารูปไข่ของผู้เป็นเจ้าของพื้นที่ ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลที่รุ่นพี่ให้มา

“มหา’ ลัย มิทแทพ ยูนิเวอร์ซิตี้ สถานศึกษาชั้นนำของเมืองไทย ติดอันดับต้นของมหา’ ลัยเอกชนผู้นำด้านความรู้ในสากล...” เธอไล่อ่านรายละเอียดในประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย

เนื้อหาส่วนใหญ่ไม่แตกต่างจากสถานศึกษาทั่วไปมากนัก จึงไม่ได้ให้ความสนใจหรือเจาะลึกถึงเนื้อหาพวกนั้น สิ่งที่สนใจจริง ๆ คือคณะที่รองรับและประสิทธิภาพในการสอนมากกว่า เพราะถ้ามีจุดบอดในส่วนนี้ก็คงต้องล้วงลึกให้ได้

ทว่าจนกระทั่งเวลาล่วงเลยข้ามอีกวันมา ข้อความในเว็บบอร์ดนั้นต่างก็เต็มไปด้วยคำสรรเสริญเยินยอมหาวิทยาลัย แต่เมื่อเลื่อนลงไปอีกหน่อย กลับพบว่ามีแต่พวกบ้าผู้ชายที่เอารูปแอบถ่ายพวกใส่เสื้อช็อปสีแดงลงเต็มไปหมด ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันไปหมด

‘บ้าผู้ชาย’ ซันเดย์คิดในใจ พลางขมวดคิ้วและถอนหายใจเบา ๆ

เช้าอีกวัน

การใช้ชีวิตของครอบครัวเย็นมักจะมีปากเสียงบ้างในบางวัน แต่เช้าขึ้นมาก็จะถามไถ่กันได้อย่างปกติ เหมือนกับว่าไม่เคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจเกิดขึ้น เพียงแต่วันนี้ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกไป

ซันเดย์ไม่ได้ออกไปทำงานเลยตามปกติ เธอเลือกนั่งข้างแคลร์ ส่วนผู้เป็นแม่นั่งตรงข้ามกัน ขนมปังทาเนยง่าย ๆ กับนมสดยังคงเตรียมพร้อมในทุก ๆ วันสำหรับลูกสาวเสมอ

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้อยู่กินมื้อเช้าร่วมกับพวกเขานัก

สิรินภายิ้มเต็มดวงหน้า ก่อนจะเลื่อนจานขนมปังที่ลูกสาวชอบไปให้ เมื่อชิ้นแรกหมดไป ก็มีชิ้นใหม่เข้ามาแทน

ขนมปังของซันเดย์มีในมือตลอด จนสองแก้มเนียนพองตุ้ยนุ้ย ทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกับยิ้มไม่หุบ เหมือนกับย้อนกลับไปในวันเวลาที่ซันเดย์อายุ 8 ขวบ ขนมปังเยอะเท่าไหร่ก็ไม่พอให้เธอกิน

“วันนี้กลับเร็วหรือเปล่า?” สิรินภายิ้มและถามขึ้นเมื่อนมเต็มแก้วของลูกสาวหมดในคราวเดียว

“ค่ะ ที่สนามไม่มีแข่งเลยคิดว่าไม่ได้ไปไหน”

“ดีเลย แล้วช่วงปิดเทอมนอกจากจะทำงานกับเกย์สันแล้ว มีแพลนจะทำอะไรเพิ่มหรือเปล่า เผื่อปีหน้าจะได้ไม่ยุ่งจนเกินไป” สิรินภาถามต่อด้วยความห่วงใย

“ไม่ค่ะ แค่นี้พอแล้ว และคิดว่าจะไม่ทำอะไรด้วยค่ะ”

“จริงใช่ไหม? งั้นก็หางานอะไรทำที่บ้านดีไหมลูก?” ผู้เป็นแม่ถามขึ้นอย่างมีความหวัง

“นั่นสิครับ เราหาอะไรมาทำที่บ้านก็ได้ ถ้าพี่ซันไม่ออกไปไหน ผมจะทำด้วยดีไหมครับแม่?” แคลร์พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

“ดีจ้ะ แม่ไม่อยู่ เราสองคนจะได้มีอะไรทำกัน” สิรินภาแสดงความคิดเห็นด้วยความเห็นดีเห็นชอบ

เพียงแต่ซันเดย์ไม่ได้ตอบตกลงในความคิดของคนทั้งสอง เพราะเห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจของทั้งแคลร์และผู้เป็นแม่ ถ้าพูดอะไรออกไปตอนนี้คงเหมือนกับการดับความหวังของพวกเขา ทำให้ทุกคนหน้าเสียไปอีก

เมื่อถึงเวลาที่ต้องออกมาทำงาน แคลร์ก็ขันอาสาเก็บจานเปล่าไปให้ ซันเดย์มองเด็กคนนี้ที่ยังคงตามติดเธออยู่เสมอ หวังว่าในอนาคตเขาคงจะโตขึ้นได้สักที

 เกือบเก้าโมง ซันเดย์ก็มาถึงร้านของรุ่นพี่หนุ่ม และได้เห็นบรรยากาศหวาน ๆ ที่ฟุ้งกระจายเต็มร้าน ฟาเร่เมื่อเห็นแฟนหนุ่มยังไม่ยอมออกห่างจากตัวเอง จึงออกคำสั่งเสียงแข็งว่า ถ้ายังไม่หยุดก็จะไม่ได้เข้าห้อง

หลังจากนั้นรุ่นพี่ของเธอจึงยอมเดินหายเข้าไปหลังร้าน

“ซันเช็ดโต๊ะแล้วก็กวาดร้าน เสร็จแล้วค่อยไปช่วยพี่นะคะ”

“โอเค งั้นพี่ไปดูขนมปังหน่อยว่าทำเสร็จหรือยัง แล้วนี่กินอะไรรองท้องมาหรือยัง?” ฟาเร่ถาม

“ค่ะ กินแล้วที่บ้าน” เธอตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

ฟาเร่เอียงหน้ายิ้มหวานให้รุ่นน้องของแฟนหนุ่ม ชอบที่เห็นซันเดย์ดูสดใสมากกว่ามาในสภาพที่ขอบตาคล้ำ เธอเป็นคนสวยและมีเสน่ห์มาก แต่ชอบชักสีหน้าทำให้พวกหนุ่ม ๆ ทั่วทั้งมหา’ ลัยไม่กล้ามาจีบ

เพราะแค่ย่างกรายเข้าใกล้ก็โดนสายตาแสดงอำนาจแล้ว แบบนี้จะมีใครพาเธอออกมาจากฝันร้ายนั้นได้นะ?

เป็นดังคาด วันนี้ลูกค้าไหลเข้ามานั่งคลายร้อนจนแทบไม่มีเวลาให้พักเลย ซ้ำยังมีมหกรรมลดราคาสินค้าอีก ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ทำให้ซันเดย์และเกย์สันต้องปาดเหงื่อกันอย่างหนักเพราะไม่มีโอกาสได้หยุดพักหายใจ

“นึกว่าจะต้องโทรเรียกรถฉุกเฉินมารับพี่ไปโรงพยาบาลซะแล้ว”

ซันเดย์เอ่ยอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะทรุดตัวลงไปตามผนังสีครีมด้านหลังเมื่อต้องปิดร้านในที่สุด เพราะไม่มีอะไรเหลือให้ขายแล้วส่วนล่างของฟอร์ม

“หึ ดูว่าใครที่ต้องไปโรงพยาบาลกันแน่ ทำงานไม่ดูกำลังตัวเองหรือไง? ไม่ไหวก็ควรพักสิ ฉันไม่ได้กระหายเงินขนาดนั้นนะ ยัยบ้าเอ๊ย!” เกย์สันตำหนิรุ่นน้องเสียงแข็ง

เพราะก่อนหน้านี้แฟนสาวสะกิดเขาหลายครั้ง เมื่อเห็นซันเดย์คอยนวดไหล่ตัวเองซ้ำ ๆ

“อย่ามองกันแบบนั้นสิคะ ซันโอเคมากเลย ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่เมื่อยค่ะ” เธอพูดพลางยิ้มให้รุ่นพี่

“โคตรจะดื้อเลยรู้ตัวปะ? ฉันยังปวดหัวขนาดนี้ แล้วใครมันจะไปทนเธอได้กัน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ปากกระจับคว่ำลงอย่างไม่ชอบใจ ก่อนที่จะยืดขาออกไปด้านหน้าแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ

“ใครสนกันล่ะ? อย่างซันน่ะไม่มีใครทนได้อยู่แล้ว และจะไม่ฝืนตัวเองด้วย” เธอบอกเสียงเบา

เกย์สันคร้านที่จะพูดกับคนหัวรั้นแบบนี้ ทำแค่ถอนหายใจและหันไปมองที่ตู้อบเครื่องใหญ่ ไม่ว่าฟาเร่จะอบเท่าไหร่ก็ไม่พอขายสักวัน

“ดูเอกสารนั่นหรือยัง?” เขาเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะบรรยากาศมันเงียบเกินไป

“สมัครแล้วค่ะ”

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็ไม่มีอะไรให้ต้องลังเลนี่คะ พี่เป็นคนเลือกมาให้ซันเองก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?” เธอเอี้ยวหน้าหันมาทางเขา หากไม่ใช่เพราะเลือกมาอย่างดีแล้วจะเอามาให้ตั้งแต่แรกทำไม

“ก็... หวังอยู่ลึก ๆ ว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจ แล้วจะเอาไงต่อ คิดไว้หรือยัง?” เกย์สันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมีความหวัง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความจริงจัง

ขณะที่สบตากับเธอซึ่งแสดงความเด็ดเดี่ยวออกมาอย่างชัดเจน ซันเดย์ไม่แสดงอาการหวาดหวั่นแม้แต่น้อย จนเกย์สันต้องเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้เสียเอง

“ถ้าทางนั้นตอบรับ ซันก็คงจะหาบ้านเล็ก ๆ สักหลัง ไม่ไกลจากมหา’ ลัย เวลาไปเรียนจะได้ตื่นสาย ๆ ได้หน่อย”

ตอบพลางยิ้มมุมปากและแจกแจงรายละเอียดในหัวอย่างไม่ทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย เธอพูดออกมาเหมือนไม่ได้กังวลอะไรทั้งสิ้น แม้สิ่งที่เอ่ยมานั้นจะไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง และยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างในอนาคต

เกย์สันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเส้นเลือดที่มันเต้นเป็นจังหวะฮาร์ดคอร์ในร่างกาย ก่อนจะพยายามทำให้ความหงุดหงิดสงบลง เขากลัวว่าถ้าปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไป อาจจะได้ฟาดยัยรุ่นน้องคนนี้สักทีสองทีก่อนที่จะกลับบ้าน