LOGINเสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยออกมาด้วยความอ่อนใจ หรือไม่ก็แฝงไปด้วยความเอือมระอาที่ต้องพูดเรื่องนี้ซ้ำ ๆ จนทำให้ซันเดย์สะอึก จุกอยู่ในใจ แต่เธอยังคงมีสีหน้าราบเรียบเหมือนที่ผ่านมา
เธอมองไปที่ท่านนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปมองอีกคน
ธอร์นมีสีหน้าที่ไม่ต่างจากแม่มากนัก แม้ว่าจะพยายามวางตัวดีตามบุคลิกนักธุรกิจ
พลันมุมปากกระจับก็ยกยิ้มแสดงความเย้ยหยันที่เห็นท่าทีวางมาดของพ่อเลี้ยง ซันเดย์จับเอกสารในมือแน่น
“ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ ยังไงหนูก็ยังจะออกไปทำงานอยู่ดี เงินนั่นแม่อยากให้ก็ให้มา แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับให้หนูใช้นะคะ หรือถ้าคิดว่าพอแล้วก็ไม่ต้องโอนมาอีก หนูไม่เคยเรียกร้องมันอยู่แล้ว”
เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง มันเป็นแบบนี้มาตลอด หัวข้อเดียวที่เราไม่สามารถตกลงกันได้ เรื่องที่เธอออกไปทำงานไม่ใช่ครั้งแรก
มันเป็นเรื่องที่เราทะเลาะกันมานานกว่า 5 ปี และคงจะเป็นเช่นนี้ต่อไป เพราะไม่มีทางที่เธอจะยอมใช้เงินจำนวนนี้เด็ดขาด
“ใจเย็น ๆ ก่อนที่รัก ซันเดย์ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากพึ่งพาพวกเรา แต่แม่ก็แค่เป็นห่วง เธอควรตั้งใจเรียนแล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ” ธอร์นรีบเข้ามาห้ามทัพระหว่างสองแม่ลูก ก่อนที่ความโกรธของพวกเธอจะทวีความรุนแรงจนทำให้ทุกอย่างพังทลาย
เขาโอบไหล่ภรรยาที่พยายามข่มกลั้นความน้อยใจไว้ และมองไปที่ลูกเลี้ยงด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเข้าใจดี ว่าเธอคิดยังไง
วัยรุ่นสมัยนี้ต่างมีความคิดเป็นของตัวเองและก็รู้ดี แต่สำหรับซันเดย์ที่หัวรั้นไม่ยอมใคร ยอมรับว่าเป็นเรื่องยากที่เขาจะรับมือกับเธอ
‘เสแสร้ง!’ ซันเดย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินพ่อเลี้ยงแสร้งทำเป็นใส่ใจนักหนา ทั้งที่ความจริงคงอยากให้เธอไปพ้น ๆ หน้าทุกวัน
แสร้งเอาใจแล้วก็ประเคนสิ่งต่าง ๆ ให้มากมาย เงินทองที่ไหลเข้าบัญชีทุกเดือน ต่อให้ไม่ต้องไปยืนชงกาแฟหรือเสิร์ฟเครื่องดื่มจนขาแข็ง ก็ยังสามารถอยู่เฉย ๆ ได้สบาย ๆ
แต่... เธอกลับไม่ต้องการ! เพราะการให้ที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมเหล่านั้นมันก็แค่เศษเงินที่เขาพยายามใช้ซื้อเวลาของแม่ไปจากเธอ และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ต้องการเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าคุณคิดว่าการที่หนูออกไปทำงานคือไม่ตั้งใจเรียน คุณคิดผิดแล้วค่ะ การเรียนของหนูไม่เคยทำให้ใครปวดหัว และก็จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นด้วย” ซันเดย์เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ก่อนจะหยุดแล้วหันไปมองแม่ผู้ให้กำเนิด
กำแพงสูงที่เธอและแม่สร้างขึ้นมาทีละนิด จนไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ที่ความผูกพันระหว่างคำว่าแม่ลูกเริ่มค่อย ๆ จางหายไป ความน้อยเนื้อต่ำใจในวันที่ต้องการอ้อมกอดแต่ไม่ได้รับ มันสะสมจนกลายเป็นความเฉยชาที่ไม่ต้องการมันอีกต่อไป
“ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะไม่ทำให้แม่ต้องมาลำบากใจเพราะหนูอีก” เสียงของซันเดย์ต่ำและแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะหันหลังและเดินออกไป
ทิ้งไว้เพียงสายตาเจ็บปวดของสิรินภา และท่าทีห่างเหินของลูกสาวที่ค่อย ๆ เดินห่างจากไป หมอกดำที่เกาะอยู่ในใจของซันเดย์หนาทึบจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว!
ชั้นสองฝั่งในสุด
เสียงไฟเล็ดลอดออกมาจากช่องประตูรำไร บ่งบอกว่าผู้ที่ปลีกตัวออกมานานแล้วยังคงไม่เข้านอน ด้านในห้องที่ตกแต่งในโทนสีเบจน้ำตาลอ่อน มีเพียงโคมไฟสีนวลดวงเล็กที่ส่องใบหน้ารูปไข่ของผู้เป็นเจ้าของพื้นที่ ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลที่รุ่นพี่ให้มา
“มหา’ ลัย มิทแทพ ยูนิเวอร์ซิตี้ สถานศึกษาชั้นนำของเมืองไทย ติดอันดับต้นของมหา’ ลัยเอกชนผู้นำด้านความรู้ในสากล...” เธอไล่อ่านรายละเอียดในประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย
เนื้อหาส่วนใหญ่ไม่แตกต่างจากสถานศึกษาทั่วไปมากนัก จึงไม่ได้ให้ความสนใจหรือเจาะลึกถึงเนื้อหาพวกนั้น สิ่งที่สนใจจริง ๆ คือคณะที่รองรับและประสิทธิภาพในการสอนมากกว่า เพราะถ้ามีจุดบอดในส่วนนี้ก็คงต้องล้วงลึกให้ได้
ทว่าจนกระทั่งเวลาล่วงเลยข้ามอีกวันมา ข้อความในเว็บบอร์ดนั้นต่างก็เต็มไปด้วยคำสรรเสริญเยินยอมหาวิทยาลัย แต่เมื่อเลื่อนลงไปอีกหน่อย กลับพบว่ามีแต่พวกบ้าผู้ชายที่เอารูปแอบถ่ายพวกใส่เสื้อช็อปสีแดงลงเต็มไปหมด ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันไปหมด
‘บ้าผู้ชาย’ ซันเดย์คิดในใจ พลางขมวดคิ้วและถอนหายใจเบา ๆ
เช้าอีกวัน
การใช้ชีวิตของครอบครัวเย็นมักจะมีปากเสียงบ้างในบางวัน แต่เช้าขึ้นมาก็จะถามไถ่กันได้อย่างปกติ เหมือนกับว่าไม่เคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจเกิดขึ้น เพียงแต่วันนี้ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกไป
ซันเดย์ไม่ได้ออกไปทำงานเลยตามปกติ เธอเลือกนั่งข้างแคลร์ ส่วนผู้เป็นแม่นั่งตรงข้ามกัน ขนมปังทาเนยง่าย ๆ กับนมสดยังคงเตรียมพร้อมในทุก ๆ วันสำหรับลูกสาวเสมอ
แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้อยู่กินมื้อเช้าร่วมกับพวกเขานัก
สิรินภายิ้มเต็มดวงหน้า ก่อนจะเลื่อนจานขนมปังที่ลูกสาวชอบไปให้ เมื่อชิ้นแรกหมดไป ก็มีชิ้นใหม่เข้ามาแทน
ขนมปังของซันเดย์มีในมือตลอด จนสองแก้มเนียนพองตุ้ยนุ้ย ทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกับยิ้มไม่หุบ เหมือนกับย้อนกลับไปในวันเวลาที่ซันเดย์อายุ 8 ขวบ ขนมปังเยอะเท่าไหร่ก็ไม่พอให้เธอกิน
“วันนี้กลับเร็วหรือเปล่า?” สิรินภายิ้มและถามขึ้นเมื่อนมเต็มแก้วของลูกสาวหมดในคราวเดียว
“ค่ะ ที่สนามไม่มีแข่งเลยคิดว่าไม่ได้ไปไหน”
“ดีเลย แล้วช่วงปิดเทอมนอกจากจะทำงานกับเกย์สันแล้ว มีแพลนจะทำอะไรเพิ่มหรือเปล่า เผื่อปีหน้าจะได้ไม่ยุ่งจนเกินไป” สิรินภาถามต่อด้วยความห่วงใย
“ไม่ค่ะ แค่นี้พอแล้ว และคิดว่าจะไม่ทำอะไรด้วยค่ะ”
“จริงใช่ไหม? งั้นก็หางานอะไรทำที่บ้านดีไหมลูก?” ผู้เป็นแม่ถามขึ้นอย่างมีความหวัง
“นั่นสิครับ เราหาอะไรมาทำที่บ้านก็ได้ ถ้าพี่ซันไม่ออกไปไหน ผมจะทำด้วยดีไหมครับแม่?” แคลร์พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
“ดีจ้ะ แม่ไม่อยู่ เราสองคนจะได้มีอะไรทำกัน” สิรินภาแสดงความคิดเห็นด้วยความเห็นดีเห็นชอบ
เพียงแต่ซันเดย์ไม่ได้ตอบตกลงในความคิดของคนทั้งสอง เพราะเห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจของทั้งแคลร์และผู้เป็นแม่ ถ้าพูดอะไรออกไปตอนนี้คงเหมือนกับการดับความหวังของพวกเขา ทำให้ทุกคนหน้าเสียไปอีก
เมื่อถึงเวลาที่ต้องออกมาทำงาน แคลร์ก็ขันอาสาเก็บจานเปล่าไปให้ ซันเดย์มองเด็กคนนี้ที่ยังคงตามติดเธออยู่เสมอ หวังว่าในอนาคตเขาคงจะโตขึ้นได้สักที
เกือบเก้าโมง ซันเดย์ก็มาถึงร้านของรุ่นพี่หนุ่ม และได้เห็นบรรยากาศหวาน ๆ ที่ฟุ้งกระจายเต็มร้าน ฟาเร่เมื่อเห็นแฟนหนุ่มยังไม่ยอมออกห่างจากตัวเอง จึงออกคำสั่งเสียงแข็งว่า ถ้ายังไม่หยุดก็จะไม่ได้เข้าห้อง
หลังจากนั้นรุ่นพี่ของเธอจึงยอมเดินหายเข้าไปหลังร้าน
“ซันเช็ดโต๊ะแล้วก็กวาดร้าน เสร็จแล้วค่อยไปช่วยพี่นะคะ”
“โอเค งั้นพี่ไปดูขนมปังหน่อยว่าทำเสร็จหรือยัง แล้วนี่กินอะไรรองท้องมาหรือยัง?” ฟาเร่ถาม
“ค่ะ กินแล้วที่บ้าน” เธอตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
ฟาเร่เอียงหน้ายิ้มหวานให้รุ่นน้องของแฟนหนุ่ม ชอบที่เห็นซันเดย์ดูสดใสมากกว่ามาในสภาพที่ขอบตาคล้ำ เธอเป็นคนสวยและมีเสน่ห์มาก แต่ชอบชักสีหน้าทำให้พวกหนุ่ม ๆ ทั่วทั้งมหา’ ลัยไม่กล้ามาจีบ
เพราะแค่ย่างกรายเข้าใกล้ก็โดนสายตาแสดงอำนาจแล้ว แบบนี้จะมีใครพาเธอออกมาจากฝันร้ายนั้นได้นะ?
เป็นดังคาด วันนี้ลูกค้าไหลเข้ามานั่งคลายร้อนจนแทบไม่มีเวลาให้พักเลย ซ้ำยังมีมหกรรมลดราคาสินค้าอีก ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ทำให้ซันเดย์และเกย์สันต้องปาดเหงื่อกันอย่างหนักเพราะไม่มีโอกาสได้หยุดพักหายใจ
“นึกว่าจะต้องโทรเรียกรถฉุกเฉินมารับพี่ไปโรงพยาบาลซะแล้ว”
ซันเดย์เอ่ยอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะทรุดตัวลงไปตามผนังสีครีมด้านหลังเมื่อต้องปิดร้านในที่สุด เพราะไม่มีอะไรเหลือให้ขายแล้วส่วนล่างของฟอร์ม
“หึ ดูว่าใครที่ต้องไปโรงพยาบาลกันแน่ ทำงานไม่ดูกำลังตัวเองหรือไง? ไม่ไหวก็ควรพักสิ ฉันไม่ได้กระหายเงินขนาดนั้นนะ ยัยบ้าเอ๊ย!” เกย์สันตำหนิรุ่นน้องเสียงแข็ง
เพราะก่อนหน้านี้แฟนสาวสะกิดเขาหลายครั้ง เมื่อเห็นซันเดย์คอยนวดไหล่ตัวเองซ้ำ ๆ
“อย่ามองกันแบบนั้นสิคะ ซันโอเคมากเลย ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่เมื่อยค่ะ” เธอพูดพลางยิ้มให้รุ่นพี่
“โคตรจะดื้อเลยรู้ตัวปะ? ฉันยังปวดหัวขนาดนี้ แล้วใครมันจะไปทนเธอได้กัน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ปากกระจับคว่ำลงอย่างไม่ชอบใจ ก่อนที่จะยืดขาออกไปด้านหน้าแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ
“ใครสนกันล่ะ? อย่างซันน่ะไม่มีใครทนได้อยู่แล้ว และจะไม่ฝืนตัวเองด้วย” เธอบอกเสียงเบา
เกย์สันคร้านที่จะพูดกับคนหัวรั้นแบบนี้ ทำแค่ถอนหายใจและหันไปมองที่ตู้อบเครื่องใหญ่ ไม่ว่าฟาเร่จะอบเท่าไหร่ก็ไม่พอขายสักวัน
“ดูเอกสารนั่นหรือยัง?” เขาเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะบรรยากาศมันเงียบเกินไป
“สมัครแล้วค่ะ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ก็ไม่มีอะไรให้ต้องลังเลนี่คะ พี่เป็นคนเลือกมาให้ซันเองก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?” เธอเอี้ยวหน้าหันมาทางเขา หากไม่ใช่เพราะเลือกมาอย่างดีแล้วจะเอามาให้ตั้งแต่แรกทำไม
“ก็... หวังอยู่ลึก ๆ ว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจ แล้วจะเอาไงต่อ คิดไว้หรือยัง?” เกย์สันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมีความหวัง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความจริงจัง
ขณะที่สบตากับเธอซึ่งแสดงความเด็ดเดี่ยวออกมาอย่างชัดเจน ซันเดย์ไม่แสดงอาการหวาดหวั่นแม้แต่น้อย จนเกย์สันต้องเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้เสียเอง
“ถ้าทางนั้นตอบรับ ซันก็คงจะหาบ้านเล็ก ๆ สักหลัง ไม่ไกลจากมหา’ ลัย เวลาไปเรียนจะได้ตื่นสาย ๆ ได้หน่อย”
ตอบพลางยิ้มมุมปากและแจกแจงรายละเอียดในหัวอย่างไม่ทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย เธอพูดออกมาเหมือนไม่ได้กังวลอะไรทั้งสิ้น แม้สิ่งที่เอ่ยมานั้นจะไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง และยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างในอนาคต
เกย์สันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเส้นเลือดที่มันเต้นเป็นจังหวะฮาร์ดคอร์ในร่างกาย ก่อนจะพยายามทำให้ความหงุดหงิดสงบลง เขากลัวว่าถ้าปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไป อาจจะได้ฟาดยัยรุ่นน้องคนนี้สักทีสองทีก่อนที่จะกลับบ้าน
“หอมจังเลยค่ะ” ว่าที่คุณแม่เอ่ยพลางมองตามถ้วยข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ที่ควันลอยฟุ้งอย่างน่ากิน ดวงตาเธอเปล่งประกายด้วยความสุข กลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกน้ำย่อยจนแทบรอไม่ไหว“ก็พี่ใส่ความรักลงไปด้วยไง ถึงได้หอมขนาดนี้” ไลก้ายิ้มก่อนจะวางถ้วยตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง“งั้นซันว่าความรักคงล้นหม้อแน่เลยค่ะ... ขอทานก่อนนะคะ”“ค่อย ๆ นะยังร้อนอยู่เดี๋ยวลวกปาก”“อ้า... ร้อนจริงด้วยแต่ก็อร่อยมากเลยค่ะ” เธอยิ้มกว้างอย่างเอ็นจอยเต็มที่“ระวังหน่อยสิ จะเป็นแม่คนอยู่แล้วยังดื้อไม่เลิก”“ก็คนมันหิวนี่คะ... มาทานด้วยกันสิ” เธอเป่าข้าวต้มก่อนจะตักขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ฟู่ว~ ฟู่ว~ อ้าปากสิคะ คุณพ่อ”“อ้า...” ไลก้ายอมตามคำสั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับยิ้มอบอุ่นที่ระบายทั่วใบหน้า“อร่อยไหมคะ?”“อร่อยครับ” เขาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมดด้วยความพอใจเป็นความสุขที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ แต่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น จนเติมเต็มทุกพื้นที่ในบ้าน ทั้งไลก้าและซันเดย์ต่างเรียนรู้ที่จะปรับตัว ใช้ชีวิตร่วมกันในบทบาทใหม่ ว่าที่พ่อและแม่ของชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะถือกำเนิด พวกเขาก้าวไปทีละก้าวอย่างระมัดระวังอย่างมั่นคง และเต็มเปี่ยมด้วยความร
หนึ่งปีผ่านไปซันเดย์ก้าวลงจากชั้นบนด้วยอาการงัวเงีย เปลือกตาปรือปรอยทั้งง่วงทั้งกระหายน้ำยามเช้า ทว่าเพียงปลายเท้าแตะพื้นชั้นล่างความมึนงงก็ถาโถมจนเธอต้องคว้าราวบันไดไว้แน่น“เฮ้อ คงต้องหาเวลานอนให้มากกว่านี้เสียแล้ว” เธอบ่นกับตัวเองเสียงเบานับตั้งแต่ซันเดย์กับไลก้าตัดสินใจสร้างครอบครัวร่วมกัน เธอก็ย้ายมาอยู่บ้านของเขา ส่วนบ้านเดิมนั้นเธอฝากให้แคลร์ดูแลแทนชีวิตคู่พาเอารอยยิ้มอันอบอุ่นมาพร้อมช่วงเวลาพ่อแง่แม่งอนเป็นระยะ ยิ่งเมื่อแต่ละคนต่างรับผิดชอบงานของตัวเอง ซึ่งเธอ วีด้า และไลลาพึ่งร่วมกันก่อตั้งบริษัทโฆษณาได้ครึ่งปี และทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นยกเว้นสามีผู้คอยเร่งให้เธอกลับบ้านเร็วขึ้น เลิกหมกมุ่นอยู่แต่กับงานราวกับลืมไปว่าเมื่อก่อนเขาเองก็เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน“เป็นอะไรหรือเปล่า? พี่ก็บอกให้รอก่อนแล้วนี่” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูเข้มผิดปกติ ตามมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบก้าวลงบันไดมาอย่างร้อนรนเธอหันมายิ้มอ่อนให้กับสามีที่พอดีลงมายืนในระดับเดียวกัน แม้จะสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยสายตาดุ ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเท่าไรนัก เพราะแววตานั้นแม้จ้องเขม็ง หากแต่ก็เต็มไปด้วยความเป
หนึ่งปีต่อมาเช้าตรู่ในเมือง Dragmouth ประเทศอังกฤษ บรรยากาศสดชื่นยามเช้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ทว่าในบ้านใหญ่หลังหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความคึกคักของสองสามีภรรยาวัยกลางคนที่กำลังเตรียมตัวออกไปทำงานให้ ‘นายใหญ่’ ของพวกเขาอีกวัน ก่อนจะเดินทางไปยังประเทศไทยในอีกสามวันข้างหน้าจอมพล มือขวาคนสนิทของไรอัน ฟลานดีส กำลังง่วนกับการตรวจความเรียบร้อยของเอกสารและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ ขณะเดียวกัน เขาก็หันไปมองภรรยาที่ยังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจก พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“ที่รัก... คุณช่วยรีบกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม ไม่งั้นเราคงไม่ทันแน่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกล้งหยอก แม้ในใจจะรู้ดีว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อหญิงคนรัก เพียงเพื่อจะได้เห็นใบหน้ายิ้มของเธอ“พี่ลองยกนาฬิกาดูหน่อยสิคะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาประชุมเช้านี้เสียอีก” สุ้มเสียงหวานแต่หนักแน่นของเธอดังขึ้นก่อนที่จะเดินมาถึงตัวสามีเสียด้วยซ้ำเกรซ มือขวาอีกคนของไรอัน ฟลานดีส และยังเป็นภรรยาสุดที่รักของจอมพล ใบหน้าราบเรียบแต่แฝงแววตำหนิในแววตาสีเทาอ่อนคู่นั้น เมื่อถูกเร่งเร้าโดยไม่มีเหตุอันควรเธอมองเขาด้วยสายตานิ่งขรึม ขณะ
คาซ่าการ์เด้น ต้นเดือนมกราคม ปี 25xxในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา ทุกอย่างดูจะราบรื่นสำหรับ "ซันเดย์" คนหัวกะทิผู้ไม่เคยต้องวิตกกับเรื่องผลการเรียน ยกเว้นเสียก็แต่...ตืด... ตืด... ตืด...เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหม่นเต็มไปด้วยความพะว้าพะวัง เมื่อตัดสินใจกดโทรกลับไปหามารดา เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เธอครุ่นคิด ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะมีกล้าพอเปิดบทสนทนาเคลียร์ความรู้สึกที่คั่งค้างระหว่างกัน(ฮัลโหล... แม่อยู่ในครัวนะลูก)เสียงสิรินภาเล็ดลอดผ่านสายมาอย่างกระหืดกระหอบด้วยเพราะเธอวางโทรศัพท์ไว้ห่างตัว และยิ่งรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือลูกสาว น้ำเสียงที่เคยเร่งรีบก็พลันอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แทบจะละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ในทันทีซันเดย์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ระบายยิ้มอ่อน ๆ ออกมา เธอจินตนาการภาพของท่านกำลังหั่นผัก เตรียมอาหารอย่างกระตือรือร้น ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เพื่อเธอหรือไม่ก็สองพ่อลูก แต่ทำไมในอดีตเธอถึงเคยมองว่าแม่เอาใจแค่สามี หลงลืมไปว่าลูกสาวคนนี้ แม่เคยอุ้มท้องอย่างยากลำบากถึงเก้าเดือน และเลี้ยงดูเพียงลำพังมาตลอดแปดปี‘แกมันโง่มากจริง ๆ ซันเดย์’“ไม่เห็นต้องรีบเลย หนูรอได้อยู่แล้วค่ะ”(ทำไมเสียงเป
ในค่ำคืนที่มีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ สายลมเย็นบางเบาพัดความเย็นกระทบกาย ขณะทั้งสองนั่งเคียงกันบนดาดฟ้าของโรงแรม The Lush Nest ที่เปิดมุมมองสู่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามราวภาพฝันไลก้าเตรียมมื้อดินเนอร์ไว้ด้วยความใส่ใจ เขาจองพื้นที่ทั้งดาดฟ้าไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าที่เปล่งประกายเป็นฉากหลังตัดกับความเงียบสงบ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสองเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ไปกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้าของไลก้าและซันเดย์ อาหารรสเลิศถูกจัดวางอย่างประณีต และเครื่องดื่มในแก้วคริสตัลก็ช่วยเติมเต็มค่ำคืนให้ยิ่งโรแมนติกยิ่งขึ้น“น่าจะบอกซันก่อน ดูสิ... ชุดที่ซันใส่มันไม่เข้ากับบรรยากาศเลยสักนิด” เธอก้มมองเสื้อยืดตัวบางที่คลุมทับด้วยแจ็กเกตยีน และกางเกงยีนสีซีดคู่ใจ“เธอแต่งแบบนี้แหละดีแล้ว” เขาตอบพร้อมสบตาเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “เพราะถ้าเธอแต่งตัวเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ต้องแลกกับความไม่สบายตัว มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย”หลังจากปลอบโยนเธอเรื่องครอบครัวจนถึงเวลานัดหมายที่วางแผนไว้กับอาเชอร์และซอล เขาก็พาเธอออกมาทานอาหารตาม
“พี่มักจะคิดว่าพวกเราพยายามกันพี่ออกไป แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลยสักนิด แด๊ดรักพี่เหมือนลูกคนหนึ่ง ผมเองก็รักพี่เหมือนพี่สาว แล้วทำไมพี่ถึงพยายามผลักเราออกจากความหวังดีนั้นล่ะครับ” แคลร์พยายามหาคำตอบเรื่องนี้มานาน แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบสักที“พี่ไม่...” จะบอกว่า ไม่เคยรู้สึกแบบนั้น เหรอ? ทั้งที่ความรู้สึกเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง“ธอร์นมีพร้อมทุกอย่าง นายก็เป็นลูกชายของเขา จะคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลก แต่สำหรับพี่... พี่ก็เป็นแค่ลูกของผู้หญิงที่พ่อของนายอยากใช้ชีวิตด้วย เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ”“ไม่จริงเลย แด๊ดไม่เคยมองพี่เป็นคนนอก ท่านรักพี่จริง ๆ ผมยืนยันได้”“ก็นายเป็นลูกเขานี่”“ก็จริงครับ แต่พี่รู้อะไรไหม เด็กพวกนั้นที่เคยล้อพี่ตอนเด็ก พวกเขาเจอกับอะไรบ้างรู้ไหม? แด๊ดจัดการเรื่องนั้นเอง พ่อแม่ของเด็กพวกนั้นถูกตำหนิอย่างหนักที่ไม่อบรมลูก จนต้องย้ายโรงเรียนไปเลยนะครับ”แคลร์พูดยาว สีหน้าและน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“แล้วยังเรื่องที่พี่เข้ารับการรักษาอีก... พี่รู้ไหมว่าแด๊ดตามหาคนที่ช่วยพี่ไปทุกที่ ท่านอยากขอบคุณเขาอย่างมาก เพราะถ้าไม่ได้คนคนนั้นช่วยไว้... พวกเราอาจต้องเสียใจไปตลอดชี
ซันเดย์ยังคงยิ้มอย่างมีความสุขได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันที่เธอได้ลงไปบังคับพวงมาลัยเอง หรือเพียงนั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์อย่างในตอนนี้เสียดายก็แต่ว่าต้องนั่งดูการแข่งขันเพียงลำพัง ทั้งวีด้าและไลลาไม่ว่างมาด้วย ส่วนอชิตาไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะช่วงนี้โยโลกำลังได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม จนแทบไม่มีเวลาได้ปลีก
เช้าวันต่อมาเจ้าของห้องนอนโทนสีอ่อนบิดกายไล่ความขี้เกียจที่เกาะกุมอยู่ในร่างกายออกไป ท่อนแขนเรียวเอื้อมไปคว้ามือถือที่ส่งเสียงปลุกแผดก้องไปทั่วห้องมากดหยุดการแจ้งเตือนหากเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่มีทางยอมงัดตัวเองออกจากอ้อมกอดของผ้าห่มแสนอบอุ่นและเตียงนุ่มนิ่มที่เธอรักนักรักหนาแต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยน
สนามแข่ง YOLOร่างสูงของผู้ดูแลอุปกรณ์สนามแข่ง ทิ้งตัวลงนอนราบกับความนุ่มของโซฟาตำแหน่งประจำ ลมหายใจร้อนกระชากออกมาด้วยความเหนื่อยล้ายิ่งอยู่ในตำแหน่งสูงเท่าไร ภาระและความรับผิดชอบก็ยิ่งถาโถมมากขึ้นเท่านั้น สำหรับไลก้าแล้วแทบไม่ยอมปล่อยให้ระบบหลุดรอดจากมาตรฐานแม้เพียงน้อยวิกเตอร์ที่เห็นเพื่อนอยู่
บ่ายวันจันทร์ Mittap Universityทางเดินทอดยาวสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามเย็น คลาคล่ำไปด้วยเหล่านิสิตจากหลากหลายชั้นปี บ้างจับกลุ่มเดินเลี้ยวไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัยบ้างเร่งฝีเท้าเพื่อกลับบ้าน ส่วนอีกบางกลุ่มยังคงปักหลักกับกองหนังสือ เตรียมติวสอบกันอย่างขะมักเขม้นเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วลอยละ







