ตอนที่ 4 ผลตอบรับ!

ตอนที่ 4 ผลตอบรับ!

สองเดือนต่อมา

แม้ว่าจะไม่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียน ซันเดย์ก็ยังคงต้องตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อที่จะได้ออกไปทำงานที่ร้านของเกย์สัน

ผ่านมาสามเดือนกับวัยเฟรชชี่ของเธอ อีกแค่เดือนเดียวก็จะได้เป็นรุ่นพี่แล้ว แต่ความหวังที่ว่าจะได้ไปเรียนที่ประเทศไทยนั้นกลับริบหรี่ลงเรื่อย ๆ เมื่อเธอรออีเมลตอบรับจากมหาวิทยาลัยนั้นยังไร้วี่แวว

และเธอเองก็ไม่ได้เผื่อใจด้วยการยื่นสมัครที่อื่นไปด้วย คิดแล้วอยากจะเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากกับความไม่รอบคอบของตัวเอง

“หรือเกย์สันจงใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก?” เธอดีดตัวนั่งจนเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งดีดชายขึ้นมารวมกันที่เอว พินิจพิเคราะห์ตั้งแต่เริ่มเปิดใจบอกเขาว่าอยากไปจากบ้านหลังนี้ อยากใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง

ซึ่งตอนนั้นรุ่นพี่ก็แค่รับฟังไม่ได้ออกความเห็นอะไรแม้แต่คำเดียว แล้วจู่ ๆ เอกสารนั่นก็โผล่มา นั่นไม่ใช่แผนของเขาเหรอ?

ถึงยังไงเกย์สันก็เป็นลูกชายของเพื่อนธอร์น!

“ขอร้องละ ให้ฉันเชื่อใจใครได้บ้างเถอะ” ซันเดย์ซุกใบหน้าลงระหว่างเข่าทั้งสอง ขณะที่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ช่วงเวลาที่ยากลำบากเกย์สันคือคนที่ดึงเธอออกมาจากการเป็นส่วนเกินของครอบครัว และยังคอยอยู่เคียงข้างในวันที่เธอเริ่มก้าวไปสู่โลกใหม่ แต่เมื่อผลออกมาเป็นแบบนี้ มันทำให้เธอหมดกำลังใจจนไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

แต่คนอย่างซันเดย์ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความเชื่อใจได้ง่าย ๆ แน่ เธอกระโดดลงจากเตียงทันทีเมื่อคิดว่าต้องเคลียร์เรื่องนี้กับรุ่นพี่ให้คลายความข้องใจ

ไม่อยากให้ความรู้สึกที่ดีตลอดหลายปีต้องพังทลายลงแบบนี้ ทว่าก่อนที่เธอจะถึงหน้าห้องน้ำ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นรั้งฝีเท้าที่กำลังเดินไปไว้ก่อน

ซันเดย์เปลี่ยนทิศทางทันที กระโจนไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง!

หลังจากเปิดอ่านอีเมลที่พึ่งส่งมาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ ในหัวที่เคยเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุมกองใหญ่ กลับกลายเป็นความว่างเปล่าในทันที

เธอไม่สามารถตอบคำถามตัวเองได้ว่า ดีใจหรือตกใจกับผลตอบรับการเข้าเรียนที่ Mattip University

ซันเดย์มาถึงร้านของเกย์สันก่อนเวลาร่วมชั่วโมง และตอนนี้ทั้งสามก็นั่งจ้องหน้ากันอยู่ในห้องพักชั้นสอง ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากที่รู้ว่าผลของการตัดสินใจของรุ่นน้องกำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอครั้งใหญ่

“เฮ้อ! คิดจะบอกแม่เมื่อไหร่?” เกย์สันถามเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความหนักแน่น

“มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะซันเดย์ โอเคตอนนี้เธอโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ แต่ที่นั่นไม่มีใครคอยถามเธอว่าอยากกินอะไร พาเธอออกไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อกลางดึก หรือช่วยให้เธอหลบในที่ที่ปลอดภัยได้เลยนะ”

เขาพูดออกมาด้วยความกังวล ถึงจะเป็นคนนอกแต่เขาก็รู้ว่าแม่และน้องชายห่วงใยรุ่นน้องมากแค่ไหน ถ้าเธอไปอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง ซ้ำยังเป็นผู้หญิง เขาก็อดห่วงไม่ได้จริง ๆ

“ก็ตั้งใจจะบอกหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จค่ะ”

“ทำไมถึงใจเด็ดขนาดนี้นะ? เธอจะไม่ให้พวกเขาเตรียมใจกันเลยเหรอ?” ฟาเร่ถามขึ้น สีหน้าของเธอเศร้าหมอง ใจหายที่วันนี้มาถึง แม้ว่าจะให้ความช่วยเหลือรุ่นน้องของแฟนหนุ่มมาตลอด

แต่ก็อย่างที่เกย์สันพูด ผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนั้นจะเป็นยังไง เธอยังนึกภาพไม่ออกเลย

“มีอะไรต้องเตรียมกันคะ? จะมีซันหรือไม่มีพวกเขาก็ไม่รู้สึกขาดอะไรไปหรอกค่ะ คิดว่าคงดีซะอีกที่ต่อไปก็ไม่ต้องมาคอยบ่นให้เหนื่อย”

น้ำเสียงของซันเดย์ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันกับความคิดของตัวเอง ที่ผ่านมารู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินและแกะดำของครอบครัว ไม่มีทางที่พวกเขาจะรู้สึกแบบนั้นกับเธอแน่

เกย์สันกดสายตาลงไปหาแฟนสาว มันยากที่จะเปลี่ยนความคิดของรุ่นน้องให้กลับมามองถึงความรู้สึกของครอบครัว เรื่องราวในอดีตมันฝังลึกเข้าไปในหัวใจแล้ว ว่าสิ่งที่แม่เธอเลือกคือการผลักไสให้เธอกลายเป็นคนนอก

“งั้นฉันจะหาบ้านอย่างที่เธอต้องการให้ก็แล้วกัน เหลือเวลาอีกไม่กี่วันให้หาเองไม่ทันแน่”

“พี่ช่วยซันมาเยอะแล้ว ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวซันลองหาเองก็ได้ค่ะ”

“หาเองแล้วโดนหลอกเหรอ ซันเดย์? อย่าคิดแต่จะไปจนไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเองนะ ฉันพึ่งช่วยเธอครั้งสองครั้งหรือไงถึงต้องมาเกรงใจกันขนาดนี้ ถ้ายังอยากจะไปเรียนที่นั่นก็ทำอย่างที่บอก ไม่งั้นมหา’ ลัยนั้นฉันจะยกเลิกมันซะ” เกย์สันพูดเสียงแข็งแต่ก็เต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน

“พี่เห็นด้วยกับเขานะซัน ให้เกรย์หาบ้านใกล้ ๆ มหา’ ลัยให้เถอะนะ แบบนี้พวกเราค่อยสบายใจหน่อย อย่าลืมว่ายังไงเธอก็เป็นผู้หญิง”

“ก็ได้ค่ะ แต่ซันจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเองนะคะ”

“มันแน่นอนอยู่แล้ว เธอไม่ใช่แฟนฉันนี่ ทำไมต้องออกให้ด้วย เปลือง!”

“ทำอย่างกับว่าซันอยากเป็นงั้นแหละ ฟาเร่คิดยังไงถึงมาคบกับคนปากแบบนี้กันคะ?”

“คิ ๆ เพราะว่าเขารักพี่ยังไงละ” ฟาเร่ตอบพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ต่อความรักที่เกย์สันมีให้

ซันเดย์กลอกตาไปมาหลังจากฟาเร่พูดจบ เกย์สันก็ตีหน้ายียวนใส่ ซ้ำยังหอมแก้มอวด ให้ดูอย่างน่าหมั่นไส้

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ต่อจากวันนั้น

รวดเร็วทันใจสมกับเป็นลูกชายนักธุรกิจสายป่านกว้างขวาง เกย์สันหาบ้านให้ซันเดย์ได้ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก หากว่าเจ้าตัวไม่นอนกินบ้านกินเมืองจนไปแย่งพื้นที่บนท้องถนนกับเจ้าถิ่นเขาน่ะนะ

“นี่เป็นแผนที่คร่าว ๆ จากเพื่อนฉัน พวกกุญแจแล้วก็สัญญาเอาไว้เธอไปคุยกับเจ้าของเองแล้วกัน เขากำลังหาใครสักคนไปช่วยดูแลให้พอดี” เกย์สันพูดพร้อมยื่นกระดาษเอสี่ที่ขีดเขียนด้วยลายมือและมีภาษาไทยกำกับ

ซันเดย์รับกระดาษนั้นมา เธอสังเกตได้ว่ารุ่นพี่พยายามอย่างดีที่สุด ที่จะทำให้มันออกมาดีมาก ๆ แม้ว่าจะยังคล้ายกับเด็กที่พึ่งหัดเขียนก็ตาม

“ขอบคุณนะคะ ทั้งพี่และฟาเร่ ขอบคุณสำหรับทุก ๆ อย่างที่ทำให้ซัน ทั้งเคยเห็นและในที่ที่ไม่เห็น” ซันเดย์เอ่ยพร้อมกับโผเข้าสวมกอดร่างสูงของเกย์สัน ก่อนจะหันไปมองแฟนสาวของเขา ความรู้สึกในใจของเธอขัดแย้งกันไม่น้อย

ตั้งแต่วันนี้ไปคงจะไม่ได้เห็นพวกเขาแอบพลอดรักกันต่อหน้าอีกไม่ได้หัวเราะจนสุดเสียงด้วยกันในเวลาที่ทำแก้วตกแตก หรือกระโดดจนตัวลอยเมื่อรถของรุ่นพี่พุ่งทะยานเข้าเส้นชัยก่อนคันอื่น!

“พูดเหมือนฉันเป็นพวกโรคจิต ถ้าเธอเข้าใจง่ายเหมือนคนอื่น ฉันกับฟาจะต้องซ่อนกันเอาไว้หรือไง?” เอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ฟาเร่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะก้าวออกมายืนข้าง ๆ กันยังรู้สึกใจหายไม่เลิกที่ต้องส่งรุ่นน้องของแฟนหนุ่มไปที่ห่างไกลกันอีกฟากหนึ่ง

“สัญญาว่าจะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ่อย ๆ หรือถ้าที่นั่นไม่โอเคต้องรีบกลับ อย่าหายไปไหน เข้าใจหรือเปล่า?” ฟาเร่กล่าวอย่างห่วงใย

“ซันรับปากค่ะว่าจะไม่ขาดการติดต่อ” ซันเดย์ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เธอรับปากเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ส่วนอีกเรื่องที่จะกลับมานั้น... คงยากเกินกว่าจะพูดออกมาในตอนนี้

อุ้งมือที่เพิ่มแรงบีบของฟาเร่ย้ำให้ต้องพยักหน้ารับว่าจะไม่เป็นอะไร

มันเป็นแค่บททดสอบอีกหนึ่งบทเท่านั้น

“ดูแลตัวเองด้วยนะ จำไว้ฉันกับฟารอเธออยู่ที่นี่เสมอ” เกย์สันทิ้งท้ายอย่างจริงจัง

“ค่ะ ซันไม่มีวันลืม”

ก่อนที่เธอจะต้องจากไปจริง ๆ ความรู้สึกในใจมันไม่มีวันหายไปพร้อมกับความห่างไกล คาเฟ่นี้ได้มอบอะไรให้เธอมากมาย มันจะคอยเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนเสมอว่าใครบ้างที่ไม่ทิ้งเธอไปไหน

ซันเดย์มองกรอบรูปในมือด้วยสายตาเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

จวบจนวันนี้เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียวก็จะต้องจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้บอกใครสักคน

ทำไมถึงมาถึงจุดนี้? จุดที่ไม่สามารถบอกเล่าเรื่องราวในใจให้กับคนในครอบครัวรับรู้ได้ นั่นก็เพราะว่าทุกครั้งที่บอกไป เสียงสะท้อนที่กลับมาก็มีแต่ความว่างเปล่า!

“หนูรักแม่นะคะ แต่ที่ตรงนี้ไม่มีหนูน่าจะดีกว่า” เอ่ยกับตัวเองก่อนจะวางกรอบรูปใบนั้นลง มันเป็นกรอบรูปใบเดียวที่แม่เคยกอดเธอไว้แน่นที่สุด

วันเสาร์ต้นเดือน สมาชิกในครอบครัวจะอยู่กันพร้อมหน้า แม่ไม่ต้องออกไปช่วยธอร์นดูงาน แคลร์ไม่ต้องไปเรียนพิเศษเพราะใกล้เปิดเทอม ทุกอย่างเหมือนวันปกติธรรมดา

เป็นวันที่ทุกคนจะได้กินข้าวพร้อมกัน และมีบทสนทนาอะไรสักอย่างที่เด็กหนุ่มผู้อารมณ์ดีที่สุดในบ้าน มักจะนำมาเล่าให้ฟังจนทำให้เกิดเสียงหัวเราะ

แต่ซันเดย์กลับเลือกวันนี้ วันที่ไม่มีใครระแคะระคายว่าทำไมเธอถึงอยู่ติดบ้านผิดปกติ

ผู้เป็นแม่ที่ไม่คาดคิด และเตรียมใจว่าจะได้ยินคำพูดนั้นออกจากปากลูกสาว

“ว่าไงนะ ย้ายไปเรียนที่ประเทศไทยอย่างนั้นเหรอ?” สิรินภาถามย้ำ เสียงสั่นพร่าเบาหวิวเหมือนจะล่องลอยหายไปกับลมหายใจที่รัดจนแน่น

หัวใจของผู้เป็นแม่เจ็บปวดจนแทบขาดใจเมื่อได้ยินประโยคที่ลูกสาวของเธอ ซึ่งเลี้ยงดูมาด้วยความรัก เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เสมอ กำลังจะเดินทางไปอยู่ที่อื่น... อีกวันเดียวเท่านั้น

ดวงตาสวยที่ครั้งหนึ่งเคยยิ้มและหัวเราะเมื่อซันเดย์ยังไม่ประสา พึ่งหัดเดินและล้ม แต่ก็ยังลุกขึ้นมาวิ่งต่อ ทว่าตอนนี้กลับถูกบดบังด้วยม่านน้ำตาเอ่อล้นไปด้วยความเสียใจ

เธอมองใบหน้าละม้ายคล้ายตนเองราวกับมีกระจกสะท้อนตั้งอยู่ตรงหน้า ทว่ายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเราห่างไกลกันขึ้นทุกที ที่ผ่านมาเธออาจจะผิดพลาดในบางจุด และไม่สามารถเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปนั้นของลูกสาวได้ แต่ไม่เห็นต้องตัดสินใจแบบนี้เลย

“ค่ะ หนูยื่นเรื่องผ่านหมดแล้ว ส่วนที่พักก็อยู่ใกล้ ๆ มหา’ ลัยไม่มาก แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้” ซันเดย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าภายในเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“เพราะแบบนี้ถึงพึ่งมาบอกใช่ไหม?”

“.....”

คำถามนั้นไร้คำตอบ มีเพียงความเงียบสะท้อนกลับมาเท่านั้น ซึ่งเป็นความเงียบที่ทำให้สิรินภาได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่ค่อย ๆ แตกสลายไป

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจแบบนี้เลยนะซันเดย์ พวกเราทำอะไรผิดงั้นเหรอ ถึงต้องถูกลงโทษแบบนี้?” ธอร์นถามเสียงอ่อน พร้อมกับโอบไหล่ภรรยาเพื่อปลอบใจ เพราะเห็นลูกสาวแสดงความเฉยชาใส่พวกเขามาตลอด

แต่ครั้งนี้มันหนักหนาที่สุด เพราะถึงขั้นเลือกจะทิ้งพวกเขาไปอยู่ที่อื่นแล้ว

“ไม่ไปได้ไหมครับพี่ซัน? ผมสัญญาว่าจะไม่กวนใจอะไรพี่อีก จะตั้งใจเรียนให้ได้อย่างพี่นะครับ” แคลร์พูดเสียงอ้อนวอนด้วยความรักที่มีต่อพี่สาวต่างสายเลือด ที่เปรียบเสมือนคนที่คลานตามกันมา เขาคิดว่าซันเดย์คงรู้สึกไม่ต่างกัน ถึงได้ใจดีมาตลอด

แต่แล้วกลับเป็นเขาที่ทึกทักไปเอง ไม่อย่างนั้นเธอจะเลือกจากพวกเขาไปแบบนี้ทำไม

“เพราะไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยเพราะหนูอีกค่ะ” เธอตอบเสียงนุ่ม

“คุณเองก็จะได้มีเวลากับแม่มากขึ้น” สายตาของเธอเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

“ส่วนนายก็จะได้ไม่ถูกดุที่เอาแต่ไล่ตามฉัน” เธอพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆ เพื่อให้ความรู้สึกที่แสนอ้างว้างนั้นเบาบางลง