เส้นทางลับ

“มาเถอะ ในเมื่อเจ้าคิดที่จะติดตามข้าแล้ว เช่นนั้นก็พาข้าไปที่แห่งนั้น เพราะตอนนี้ข้ายังมีภารกิจสำคัญที่ต้องช่วยเหลือครอบครัวอยู่”

หยวนชิงหลิงควบม้าตรงไปยังเส้นทางที่นางได้ฟังมาจากเถ้าแก่ร้านบะหมี่ เมื่อนางควบม้ามาถึงตีนภูเขาหินก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เพราะว่าขี่ม้ามาจึงทำให้ไปย่นระยะเวลาในการเดินทางได้มากโข

ร่างบางกระโดดลงมาจากหลังม้า นางจูงมันเดินลัดเลาะภูเขาหินไปอีกด้านเพื่อหลบเลี่ยงเส้นทางของเกวียนเสบียงอาหารที่จะมาในอีกสองวัน

ถึงแม้ที่นี่ในเวลากลางวันจะร้อนระอุเพียงใด แต่ตอนกลางคืนกลับหนาวเหน็บไม่ต่างจากแช่ร่างอยู่ในน้ำเย็น นางในตอนนี้ไม่สามารถก่อกองไฟเพื่อคลายความหนาวได้เพราะกลัวว่าตนเองกลายเป็นจุดสนใจ ทำได้เพียงนอนขดอยู่ภายในซอกหินเพื่อใช้เป็นที่บดบังสายลม

เจ้าม้าที่ยืนอยู่ไม่ห่าง มันเองก็ล้มตัวลงใกล้ๆ นางใช้ร่างกายของมันเพื่อให้ความอบอุ่นแก่นาง ด้านนอกสายลมพัดส่งเสียงหวีดหวิวอย่างต่อเนื่อง ราวกับเสียงบรรเลงของบทเพลงจากธรรมชาติ นางยกยิ้มเล็กน้อยในความมืด ใช้มือสัมผัสตัวของมันแผ่วเบาก่อนจะกอดกระชับห่อผ้าในมือแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

“หลิงเอ๋อ!! หลิงเอ๋อ!!ลูกสาวคนดีของพ่อ รีบตื่นเร็วเข้า ตัวเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย”

เสียงเรียกชื่อของนางดังแว่วอยู่ไกลๆ ทำให้หยวนชิงหลิงขมวดคิ้วอย่างรำคาญ นางพึ่งงีบหลับไปได้ไม่กี่ชั่วยามเองนะ ใครกันที่รีบปลุกนางเช่นนี้ ร่างบางขยับเปลือกตาเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น

ยังเป็นเวลากลางคืน สติที่กำลังงุนงงของนางกลับมาทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินตรงมาทางนี้หลายคน

เจ้าม้าที่เคยนอนบังลมให้นางเวลานี้ยืนอยู่กับที่ ทำท่าส่ายหัวไปมาคล้ายกำลังเงี่ยหูฟังบางอย่างเช่นกัน ไม่ดีแล้ว!! ดูเหมือนว่านางจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ได้ ทหารที่ทำหน้าที่เดินยามของเฉิงอ๋องกำลังตรงมายังที่ซ่อนของนาง

หยวนชิงหลิงกำลังจะตะกายตัวลุกขึ้นยืน แต่แล้วฝ่ามือของนางก็สัมผัสเข้ากับบางอย่าง ก่อนที่ร่างเล็กจะหายวับไปในซอกหินนั้น

“เจ้าได้ยินเสียงม้าวิ่งจริงหรือ มิใช่แอบหลับยามแล้วละเมอทึกทักไปเองหรอกนะ”

หัวหน้าองครักษ์ร่างใหญ่เอ่ยถามลูกน้องด้วยท่าทางหัวเสีย เพราะตอนนี้เป็นเวลากลางดึก แต่ดันมีคนไม่กลัวตายกล้าปลุกเขาขึ้นมาเช่นนี้

“ข้าได้ยินจริงๆ นะขอรับ ตอนแรกมันดังอยู่แถวๆ ทางขึ้นเขา จากนั้นก็เงียบหายไป ข้านั่งฟังอยู่ตั้งนาน หลังจากที่แน่ใจจึงได้รีบไปปลุกท่านขึ้นมา”

หัวหน้าองครักษ์ลูบคางตนเองในความมืดแสดงท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะสั่งให้คนของตนกระจายกำลังออกไป

“พวกเราแยกออกเป็นสองกลุ่ม เจ้าไปทางนั้น ส่วนพวกเจ้าตามข้ามา หากพบคนน่าสงสัยจริงอย่าพึ่งฆ่ามัน ให้จับตัวมาไต่สวนก่อนว่ามันแอบเข้ามาที่นี่เพื่อเหตุใด”

หลังจากที่เหล่าองครักษ์แยกย้ายกันไป ไม่นานเสียงกู่เรียกจากคนอีกกลุ่มก็ดังแว่วมา

“พบแล้วขอรับหัวหน้า พบม้าแล้ว”

หัวหน้าองครักษ์วิ่งนำคนของตนไปยังต้นเสียง ก่อนจะเห็นม้าสีน้ำตาลตัวมหึมากำลังยืนอยู่ข้างซอกหินเล็ก การแสดงออกของมันช่างดูน่าประหลาดใจนัก ม้าตัวนี้มันไม่มีท่าทีตกใจสักนิดแม้จะถูกรุมล้อมด้วยกลุ่มคนนับสิบ เหมือนกับว่ามันได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

“นอกจากม้าตัวนี้แล้ว ยังพบตัวคนอื่นอีกหรือไม่”

องครักษ์คนแรกที่ได้ยินเสียงม้าส่ายหน้า

“ไม่มีใครเลยขอรับ เราเดินสำรวจรอบๆ ดูแล้ว ที่นี่ว่างเปล่า ไม่มีที่ให้หลบซ่อนได้อย่างแน่นอน แม้ตอนนี้จะเป็นตอนกลางคืนแต่พระจันทร์สว่างเช่นนี้ ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน อีกอย่างข้าน้อยคิดว่าม้าตัวนี้อาจจะเป็นม้าป่าที่หลงฝูงมาก็เป็นได้นะขอรับ เพราะบนตัวของมันไม่มีอุปกรณ์สำหรับขี่ม้าเลย หัวหน้าไม่ลองจับตัวมันกลับไปที่ค่ายดูหรือ ลักษณะของมันดูดีทีเดียว ได้รับการฝึกอีกสักหน่อยคงจะกลายเป็นม้าฝีเท้าดีไม่แพ้ม้าศึกในสนามรบแน่”

หัวหน้าองครักษ์พยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาของเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยความโลภ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้มันเพราะคิดว่าม้าตัวนี้อาจจะเชื่องกับมนุษย์ เพราะแม้แต่จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่มันก็ไม่แสดงท่าทีลนลานแม้เพียงนิด

หัวหน้าองครักษ์คิดลองใช้มือสัมผัสไปที่หัวของมัน แต่แล้วท่าทีที่เคยสงบนิ่งของเจ้าอาชาพ่วงพีก็เปลี่ยนไป มันยกขาหน้าตะกุยอากาศก่อนจะกู่ร้องเสียงดังกังวานก้องหุบเขา

ร่างของหัวหน้าองครักษ์ที่อยู่ด้านหน้าของมันถูกกระทืบด้วยกีบเท้าคู่หน้าไปหลายที ก่อนจะถูกเดะกระเด็นไปอีกทาง จากนั้นเจ้าม้าตัวต้นเรื่องก็วิ่งหายไปในความมืด ทิ้งเอาไว้เพียงรางที่หมดสติของหัวหน้าองครักษ์นอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

“พะ...พวกเรารีบช่วยหัวหน้าเร็วเข้า พาเขากลับไปที่ค่ายให้ท่านหมอรักษาเร็ว”

องครักษ์ผู้หนึ่งที่ได้สติก่อนใคร ตะโกนออกมาเสียงดัง เพื่อปลุกสติขององครักษ์คนอื่น ที่ยังคงตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

หยวนชิงหลิงที่กลิ้งลงไปในทางลับสายหนึ่ง นางพยุงตัวลุกขึ้นยื่นด้วยท่าทางมึนงง ร่างบางในสภาพมอมแมมใช้สายตาสำรวจไปรอบๆ นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ และไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใด แต่ที่นี่จะต้องไม่ใช่สถานที่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ไข่มุกราตรี ไข่มุกที่สามารถส่องสว่างในความมืดมิดได้ดั่งคบเพลิง ของล้ำค่าที่มีเพียงเหล่าเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่จะมีได้ เพราะมันหายากจึงมีค่ามาก ที่จวนสกุลหยวนมีสองเม็ด แต่ไม่ใหญ่เท่านี้

หนึ่งเม็ดท่านปู่ได้รับพระราชทานจากอดีตไท่ซ่างหวง อีกหนึ่งเม็ดท่านพ่อของนางได้รับพระราชทานจากอดีตฉินฮ่องเต้เพราะความดีความชอบที่พวกเขาทำหน้าที่ปกป้องผืนแผ่นดินแคว่นฉินให้สงบสุข

แต่ที่นี่มองจากระยะสายตาน่าจะมีมากกว่ายี่สิบเม็ด แต่ละเม็ดใหญ่เท่ากำปั้นของนางเลยทีเดียว แต่ทางเดินที่แคบยาวออกไปเหมือนจะไร้จุดสิ้นสุด ระหว่างทางมีไข่มุกราตรีวางประดับเอาไว้บนชั้นวางติดผนังเป็นระยะ

ถึงแม้นางจะรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นมากเพียงใด ความกังวลภายในใจของนางก็มีเพิ่มมากขึ้นไปด้วย นางจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร ถ้าหากยังติดอยู่ที่นี่นางก็ไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวของนางได้

หยวนชิงหลิงเดินสำรวจเส้นทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งทางเดินแคบนั้นค่อยๆ ขยายกว้างขึ้น จนกลายเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ ไม่ต่างจากท้องพระโรงในวังหลวง

ที่นั่นมีทวนสีดำวางตระหง่านอยู่ตรงกลาง ไข่มุกราตรีที่นางเห็นตามทางเดินนั้นนางคิดว่ามีมากมายแล้ว แต่ภายในห้องโถงใหญ่แห่งนี้นี้ มันกลับมีติดเอาไว้ที่ผนังมากมาย ราวกับสิ่งของไร้ค่า

หยวนชิงหลิงเดินสำรวจไปรอบๆ มีห้องแยกออกไปอีกหลายห้อง มีทั้งห้องที่เก็บม้วนตำรา ห้องเก็บสมบัติ และคลังอาวุธขนาดมหึมา จะให้บอกว่าใหญ่ขนาดไหนคงต้องบอกว่า มันใหญ่กว่าคลังอาวุธในกองทัพที่นางเคยเห็นสมัยที่บิดายังมีชีวิตอยู่

“หรือว่าที่นี่จะเป็นสุสานของราชวงศ์กันนะ ข้าไม่เคยเห็นอ่านเจอเลยว่าแคว้นฉินเคยมีราชวงศ์อื่นก่อตั้งขึ้นที่นี่ก่อนที่จะมีราชวงศ์ฉิน”