เบาะแสของครอบครัว

ร่างบางในคราบหนุ่มน้อยกล่าวขอบคุณนางจากนั้นจึงปิดประตูห้อง ห้องเล็กห้องนี้ถูกทำความสะอาดเป็นอย่างดี แสดงให้เห็นว่าฮูหยินเถ้าแก่ร้านบะหมี่นั้นเข้ามาทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ ทำให้นางรู้สึกคิดถึงมารดาของตนขึ้นมาทันที

“ท่านแม่ ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนกันแน่”

ทางด้านของเซี่ยหวายอี แม้เวลานี้จะยังไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาจากคนของเขาที่อยู่ในเฉิงโจว แต่ชายหนุ่มก็ยังรู้สึกไม่วางใจ แต่หากต้องทิ้งหน้าที่ของตนไปในเวลานี้เขาเองก็ทำไม่ได้เช่นกัน

“ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดีนะ เจ้าเด็กดื้อคนนี้”

ร่างสูงได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่ภายในกระโจมด้วยความหงุดหงิด เพราะเขาไม่สามารถทำตามใจตนเองเลือกทางใดทางหนึ่งได้

“ดาหน้ากันเข้าไป!! ห้ามถอยเด็ดขาด!! ใครกล้าขวางทางขวางทาง จงสังหารมันให้สิ้น”

เส้นทางจากเฉิงโจวไปยังเมืองหลวง ไม่มีเมืองใดไม่เกิดการนองเลือดขึ้น ทั้งศพของทหารและชาวเมืองต่างนอนเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกที่ แต่ฮ่องเต้ฉินก็ไม่สามารถต้านทานกองทัพของเฉิงอ๋องได้

ชาวเมืองที่กำลังหนีตายต่างก็คิดถึงแม่ทัพหยวนหมิงขึ้นมาในทันที ถ้าหากตระกูลหยวนยังอยู่มีหรือที่เฉิงอ๋องจะกล้าเหิมเกริมกระทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้

กองทัพนับแสนบุกประชิดกำแพงเมืองหลวง และไม่นานประตูเมืองก็ถูกเปิดออก แน่นอนว่าผู้ที่สั่งการนั้นย่อมต้องเป็น หลี่ฮั่วชาง อดีตรองแม่ทัพที่เคยสังกัดกองกำลังของแม่ทัพหยวนหมิง และตอนนี้เขาคือแม่ทัพใหญ่ที่ทำหน้าที่ปกป้องกำแพงเมืองในเวลานี้

ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพหลี่ที่จงรักภักดีต่อราชสำนัก จะเป็นฝ่ายเดียวกับกบฏเฉิงอ๋อง

“พวกเจ้า!! สารเลว!! หลี่ฮั่วชางเจ้ากล้าหักหลังข้าอย่างนั้นหรือ”

ฮ่องเต้ฉินเอ่ยออกมาอย่างโกรธแค้น เมื่อเห็นว่าคนที่ไว้ใจ กลับกลายเป็นงูพิษที่หันมาแว้งกัดตนเอง

“หลายปีมานี้ท่านเอาแต่หวาดระแวงหยวนหมิงเพียงคนเดียว เพราะกลัวว่าเขาจะมีรัศมีเปล่งประกายมากกว่าฮ่องเต้ที่ไร้ความสามารถเช่นท่าน จึงมิเคยคิดระแวงน้องชายที่หลบไปอยู่ชายแดนเพราะช้ำในรักเช่นข้า ใช่หรือไม่พี่ใหญ่ หอกข้างแคร่มันคือข้ามิใช่หยวนหมิง สิบกว่าปีมานี้ข้าซุ่มสร้างกองทัพขึ้นมาก็เพื่อโค่นล้มท่าน พี่ชายที่เอาทุกอย่างของข้าไป ทั้งอำนาจและสตรีที่ข้ารัก วันนี้ข้าจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้าคืน”

เฉิงอ๋องมองไปยังพี่ชายที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างโดดเดี่ยวไร้ผู้คุ้มกันด้วยสายตาเหยียดหยาม เพราะความเห็นแก่ตัวของฮ่องเต้ฉินทำให้ไม่มีขุนนางคนใดเข้ามาปกป้องเขา อีกทั้งคนเหล่านั้นเป็นดั่งต้นไผ่ที่ลู่ตามลม ไม่ว่าฝ่ายใดเป็นผู้ชนะพวกเขาทั้งหมดก็จะเลือกเข้ากับฝ่ายนั้น ต่างจากหยวนหมิงโดยสิ้นเชิง ถ้าหากเขายังอยู่มีหรือที่เฉิงอ๋องจะกล้านำกองทัพเข้ามาเหยียบในวังหลวงได้

ฮ่องเต้ฉินยังคงไม่เข้าใจว่าที่เฉิงอ๋องพูดหมายถึงสิ่งใด จนกระทั่งฮองเฮาเดินเข้ามาภายในท้องพระโรง

“คนรักที่เฉิงอ๋องพูดถึงคือหม่อมฉันเองเพคะ”

แม้อายุของนางจะใกล้สี่สิบแล้ว แต่ใบหน้าและรูปร่างที่ได้รับการดูและมาเป็นอย่างดีของนางนั้นยังคงไม่ต่างจากสตรีในวัยเพียงยี่สิบปลายๆ

“เจ้า....คนที่เฉิงอ๋องรักมิใช่ฮูหยินของหยวนหมิงอย่างนั้นหรือ”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

เฉิงอ๋องหัวเราะเสียงดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง จากนั้นจึงใช้แขนกำยำเกี่ยวร่างอรชรเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมที่ออกมาจากกายนาง

“บังอาจ!!!นางเป็นภรรยาของข้า เจ้ากล้าหรือ”

เฉิงอ๋องมองไปยังพี่ชายของตนด้วยสายตาเยาะเย้ย ก่อนจะกดจูบไปที่กลีบปากอวบอิ่มสีแดงสดของนางด้วยท่าทางหื่นกระหาย ฮองเฮาที่ถูกกระทำเช่นนั้นกลับมิได้หลบเลี่ยง นางยังคงแหงนหน้ารับรสจูบจากบุรุษที่นางเฝ้าฝันหาในทุกทิวาราตรีผู้นี้เพียงผู้เดียว

“นางเป็นของข้าต่างหาก เป็นมาตั้งแต่ต้นก่อนที่นางจะแต่งให้กับเจ้าเสียอีก บุรุษที่สนใจแต่เรื่องกามราคะเช่นเจ้าวันวันคิดแต่เรื่องรับสนมนางในเข้ามาในวังหลัง มีหรือจะรู้ว่าตอนไหนที่ข้ากำลังมีความสุขอยู่กับนาง”

ฉ่องเต้ฉินตกตะลึงจนหาเสียงของไม่เจอ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ฮองเฮาผู้ที่สงบเสงี่ยมและเป็นกลางมาโดยตลอด ไม่เคยแสดงอาการหึงหวง ทั้งยังดูแลนางสนมในวังหลังไม่ให้ขัดแย้งต่อกัน เป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง

หลายครั้งที่เขาต้องการที่จะนอนค้างที่ตำหนักของนาง นางมักจะแนะนำให้เขารับนางสนมคนใหม่เข้ามา เป็นเพราะนางไม่ต้องการที่จะมีความสัมพันธ์กับเขาอย่างนั้นหรือ

“เจ้าจะบอกว่า หลายปีมานี้ที่เจ้าทำไปทั้งหมด มิใช่เพราะเจ้ารักข้า แต่เจ้าทำเพื่อที่จะกีดกันข้ามิให้มีความสัมพันธ์กับเจ้าอย่างนั้นหรือ”

ฮองเฮาที่พิงอยู่ในอ้อมแขนของเฉิงอ๋องพยักหน้าน้อยๆ ท่าทางยั่วยวนของนางในยามนี้ช่างดูแปลกตานัก นางดูเหมือนสาวน้อยในวัยแรกแย้มที่กำลังมีความรัก มิได้มีท่าทีสำรวมดั่งเช่นที่ผ่านมา

“พระองค์คิดถูกแล้วเพคะ ถ้าหากหม่อมฉันไม่ถูกบังคับให้แต่งงานกับพระองค์ ป่านนี้ทั้งหม่อมฉันและเฉิงอ๋องคงจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปนานแล้ว อีกอย่างหม่อมฉันคงจะไม่ต้องมีโอรสเพียงแค่คนเดียว เพราะเฉิงอ๋องนั้นทั้งดุดันและเก่งกาจ ถ้าหากมีเวลาให้เราสองคนได้ใช้ร่วมกันมากหน่อย แม่ฟ้าจะสางแล้วแต่กำลังของเขาก็ไม่ได้ลดลง มิต่างจากบุรุษในวัยยี่สิบเลย”

ฮองเฮาเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าแดงซ่าน เมื่อนึกถึงรสรักที่เฉิงอ๋องปรนเปรอให้นาง เมื่อทั้งสองแอบมีความสัมพันธ์ต่อกัน

“อ้อ...พี่ชายที่รัก ข้าลืมบอกท่านไปอีกเรื่อง ข้าต้องขอบใจที่ท่านช่วยเลี้ยงลูกให้ข้าเป็นอย่างดี ตอนนี้ท่านคงไม่มีความจำเป็นต่อแคว้นฉินอีกต่อไปแล้ว”

ทุกเรื่องที่เฉิงอ๋องกระทำภายในจวนของเขา ต่างก็เป็นแค่เพียงฉากบังหน้าเท่านั้น เหล่าสาวงามทั้งหลายที่เขารับเข้ามาในจวน ทั้งเรื่องที่เขาต้องการแต่งงานกับท่านแม่ของหยวนชิงหลิง ทุกอย่างเป็นเพียงแผนที่เฉิงอ๋องสร้างขึ้นเพื่อตบตาคนนอก รวมทั้งฉินฮ่องเต้ด้วย

หยวนชิงหลิงแอบเดินทางเข้ามาในเฉิงโจวได้เกือบสองเดือนแล้ว แต่นางก็ยังหาคนที่นางต้องการไม่พบ ท่านแม่ ท่านย่าและน้องชายของนาง ไม่รู้ว่าเฉิงอ๋องผู้นั้นนำตัวพวกเขาไปซ่อนเอาไว้ที่ใด

“เถ้าแก่ เมืองเฉิงโจวยังมีสถานที่ที่คนปกติธรรมดาไม่เหยียบย่างเข้าไปหรือไม่ อย่างเช่นเหมืองหรือสถานที่คุมขังนักโทษอะไรทำนองนั้น”

นางเดินหาทุกซอกทุกมุมที่เถ้าแก่ร้านบะหมี่แนะนำแล้ว เมืองเฉิงโจวเล็กแค่นี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันนางก็เดินจนทั่ว แต่ยังคงไร้วี่แววคนในครอบครัวของนาง

“ขอข้าคิดดูก่อนนะ อ้อ..ทางเหนือเดินเท้าจากที่นี่ไปใช้เวลาสองวัน ที่นั่นมีแต่ภูเขาหิน ข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่าเฉิงอ๋องให้คนขุดหาอะไร แต่น้องชายของข้าเล่าว่าจะต้องเป็นของสำคัญอย่างแน่นอน เพราะทั้งภูเขามีทหารคุ้มกันอย่างแน่นหนา เมื่อก่อนเขาเคยไปส่งเสบียงอาหารที่นั่นครั้งหนึ่ง ทุกวันที่ยี่สิบจะมีขบวนเกวียนยาวเหยียดขนข้าวสารอาหารแห้งไปที่นั่น ข้าไม่คิดว่าที่ทุรกันดารเช่นนั้นครอบครัวของเจ้าจะอยู่ได้หรอก”

เมื่อเถ้าแก่ร้านบะหมี่เล่าเรื่องนั้นออกมา ดวงตาของนางก็สว่างวาบทันที ที่นั่นแหละ ร่างบางรีบผละจากไปอย่างรีบร้อน ตอนนี้ข่าวจากเมืองหลวงถูกส่งมาแล้ว เฉิงอ๋องก่อกบฏได้สำเร็จและแต่งตั้งตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ ตอนนี้เขามีอำนาจอยู่ในกำมืออย่างเต็มที่ เฉิงอ๋องผู้นั้นมิใช่คนขลาดอย่างอดีตฉินฮ่องเต้ อีกไม่นานเขาจะต้องก่อสงครามแน่ นางและครอบครัวจะกลายเป็นจุดอ่อนของเซี่ยหวายอี

หยวนชิงหลิงซื้ออาหารแห้งเพื่อเป็นเสบียง ก่อนจะเดินทางไปยังภูเขาหินที่เถ้าแก่ร้านบะหมี่เอ่ยถึง แม้ชายแดนแคว้นฉินและเซี่ยจะถูกปิด แต่ชาวเมืองเฉิงโจวยังคงใช่ชีวิตอย่างปกติ มีคนเดินทางเข้าออกบ้างเพราะสงครามภายในได้สงบลงแล้ว

ร่างบางในคราบหนุ่มน้อยเดินทางออกจากเมืองเฉิงโจวได้เพียงไม่นาน เสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นก็ดังแว่วอยู่ทางด้านหลัง ทำให้นางจำต้องหันกลับไปมอง ม้าตัวที่นางเคยปล่อยให้มันหนีเข้าไปในป่าตอนนั้น เวลานี้มันกำลังวิ่งตรงมายังนางด้วยท่าทางตื่นเต้น หยวนชิงหลิงไม่อยากจะเชื่อเลย มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“เจ้าม้า ข้าปล่อยเจ้าเป็นอิสระแล้วเหตุใดเจ้ายังวนเวียนอยู่ที่นี่อีกเล่า ไม่กลัวว่าจะถูกจับไปขายอีกอย่างนั้นหรือ”

หยวนชิงหลิงลูบหัวของมันแผ่วเบาอย่างรักใคร ม้าตัวนั้นเองก็ใช้หัวถูไถไปที่แก้มของนางท่าทางออดอ้อน เรียกเสียงหัวเราะจากร่างบางได้เป็นอย่างดี