สงครามภายในแคว้น

“พ่อหนุ่ม เจ้าไม่ใช่คนที่นี่ใช่หรือไม่ หน้าตาไม่คุ้นเลย”

หยวนชิงหลิงกระแอมไอเล็กน้อยเพราะสำลักน้ำซุป จนเถ้าแก่วัยกลางคนต้องรีบเทน้ำชาส่งให้นาง

“เถ้าแก่ท่านรู้ได้อย่างไร”

เถ้าแก่ร้านบะหมี่ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างท้อแท้

“จะไม่รู้ได้อย่างไร ข้าที่ขายบะหมี่ที่นี่มายี่สิบปีมีใครบ้างที่ข้าไม่รู้จัก อีกย่างตั้งแต่ที่เกิดสงครามขึ้นชาวเมืองต่างก็ปิดบ้านเงียบ ไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านข้างนอกในยามวิกาลเช่นนี้ เพราะกลัวว่าจะถูกจับไปเป็นทหาร”

เถ้าแก่ร้านบะหมี่กระซิบกระซาบกับนางด้วยท่าทางมีลับลมคมใน หยวนชิงหลิงพยักหน้าเห็นด้วยกับเถ้าแก่ร้านบะหมี่

“แล้วท่านเล่า ไม่กลัวว่าตนเองจะถูกจับตัวไปเป็นทหารเหมือนกันรึ ถึงได้ยังเปิดร้านขายบะหมี่กลางคืนเช่นนี้”

หยวนชิงหลิงถามชายวัยกลางคนด้วยความสงสัย

“ข้ามันแก่แล้วมีอันใดให้ต้องกลัวเล่า ลูกหลานก็ไม่มี อาศัยอยู่กันสองผัวเมีย อีกอย่างน้องชายของข้าก็เป็นหัวหน้านายกองดูแลประตูเมืองเฉิงโจว ทหารเฉิงโจวเองก็คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี มีใครบ้างที่ข้าไม่เคยลวกบะหมี่ให้พวกเขาทาน”

หยวนชิงหลิงเห็นเถ้าแก่ร้านบะหมี่ยืดอกขึ้นเหมือนต้องการจะบอกว่า ข้าเป็นเจ้าถิ่นของที่นี่ ใครจะกล้ามาทำร้ายข้า

“แต่ก่อนหน้านี้ ท่านบอกว่ามีการจับตัวชายหนุ่มไปเป็นทหารมิใช่หรือ เป็นคำสั่งของเฉิงอ๋องหรือเป็นคำสั่งของผู้ใด”

เถ้าแก่ร้านบะหมี่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“เรื่องนี้จะให้พูดก็กระไรอยู่ แต่เห็นว่าพ่อหนุ่มเป็นลูกค้าคนแรกของร้านข้า ข้าจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน”

จากที่เถ้าแก่ร้านบะหมี่ได้ฟังมาจากน้องชายของตน องค์ชายห้าที่พำนักอยู่ที่เฉิงโจวในเวลานี้ ได้รับคำสั่งจากเฉิงอ๋องให้ทำหน้าที่รักษาการแทนชั่วคราว หลังจากที่พระองค์นำกองทัพออกไปตีเมืองที่เป็นทางผ่านไปยังเมืองหลวง

จากนั้นองค์ชายห้าก็มีคำสั่งลงมา ให้จับตัวคนแปลกหน้าเอาไว้ คำสั่งนี้มีลงมาเมื่อเดือนก่อน แต่คนที่ถูกจับตัวไปก็ไม่เห็นกลับออกมา ชาวเมืองเข้าใจว่าพวกเขาถูกส่งตัวไปเป็นทหารในกองทัพหมดแล้ว

เมื่อหยวนชิงหลิงได้ฟังเรื่องราวนางก็นึกเอะใจขึ้นมาทันที เดือนก่อนอย่างนั้นหรือ เฉิงอ๋องเริ่มทำสงครามกับฮ่องเต้ฉินมาได้สี่เดือนแล้ว เหตุใดพึ่งจะมีคำสั่งลงมาเวลานี้ คงไม่ใช่ว่าเขารู้แล้วหรอกนะว่านางมาที่นี่

เป็นอย่างที่นางคาดเดา แม้จะปิดข่าวเช่นไรแต่หูตาขององค์ชายใหญ่นั้นมีอยู่ทุกที่ ช่วงที่องครักษ์จวนจิ้นอ๋องออกตามหาตัวหยวนชิงหลิงภายในเมืองหลวง คนขององค์ชายใหญ่ก็รีบมารายงานนายของตนที่ถูกกักตัวอยู่ภายในตำหนัก

องค์ชายใหญ่นั้นเป็นคนที่ทั้งฉลาดและเจ้าเล่ห์มีหรือที่จะเดาไม่ออกว่าหยวนชิงหลิงจะหนีไปที่ใด เขาได้ใช้นกส่งสารไปยังเมืองเฉิงโจวแจ้งให้องค์ชายห้าได้รู้ล่วงหน้าเอาไว้แล้ว ดังนั้น ถ้ามีคนแปลกหน้าเดินอยู่ในเมืองเฉิงโจวจะถูกจับตัวไป

แต่ทำไมต้องเป็นบุรุษ เพราะรายงานจากสายของเขา คนที่ขี่ม้าออกจากเมืองหลวงแคว้นเซี่ยไปในเวลานั้น มีรูปลักษณ์เป็นบุรุษอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี ทำให้เขาคาดเดาเอาว่านางจะต้องแต่งกายเป็นบุรุษเพื่ออำพรางการเดินทางของตน

หลังจากที่หยวนชิงหลิงได้ฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับเมืองเฉิงโจว นางก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าตนเองกำลังวิ่งตรงเข้าหากับดัก แต่นั่นก็มิสามารถหยุดยั้งความต้องการที่จะตามหาครอบครัวของนางได้

“เถ้าแก่ ท่านบอกว่าตนเองอาศัยอยู่กับภรรยาสองคนใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้ามีข้อเสนอบางอย่างให้ท่าน ไม่รู้ว่าท่านจะมีความคิดเห็นอย่างไร”

หยวนชิงหลิงหยิบตั๋วเงินสองร้อยตำลึงออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะวางลงไปตรงหน้าชายวัยกลางคน นางชั่งใจเล็กน้อยว่าจะเอ่ยเรื่องนี้ออกไปดีหรือไม่ แต่เวลานี้หยวนชิงหลิงไร้ที่พึ่ง ในเมื่อนางได้พบคนที่พอจะรู้จักที่ทางภายในเฉิงโจว เหตุใดนางไม่ใช้ประโยชน์จากเขาเล่า

“เถ้าแก่ ความจริงข้ามีเรื่องที่ต้องขอให้ท่านช่วย ข้าต้องการอาศัยอยู่ที่เรือนของท่านสักระยะ ความจริงข้าออกมาตามหาครอบครัวที่อยู่เฉิงโจว ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใด เพราะตั้งแต่เกิดสงครามก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ท่านเป็นคนพื้นที่บางทีท่านอาจจะแนะนำข้าได้”

เงินสองร้อยตำลึงสำหรับชาวบ้านธรรมดา ถือว่าเป็นเงินที่มากโข ต่อให้พวกเขาทำงานไปตลอดชีวิตก็ใช่ว่าจะหามาได้ง่ายๆ เถ้าแก่ร้านบะหมี่มองใบหน้าเล็กที่เกลี้ยงเกลาของนางเล็กน้อย เคราที่ถูกเขียนขึ้นบางๆ และคิ้วที่ดูหนาทำให้มองไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย

“เจ้ามาตามหาครอบครัวจริงๆ อย่างนั้นหรือ คงไม่ใช่สายลับจากต่างแคว้นกระมัง”

เถ้าแก่ถามหยั่งเชิงร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ นางใช้น้ำล้างหน้าของตน ก่อนจะดึงมวยผมที่รวบสูงออก เถ้าแก่ร้านบะหมี่เห็นดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืนจนทำให้เก้าอี้ที่นั่งอยู่ล้มลง

“จะ...เจ้า!!! เป็นสตรีอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเสียงของเจ้าถึงได้....”

หยวนชิงหลิงยกยิ้มบางๆ ก่อนจะรวบผมขึ้นตามเดิม

“ข้าต้องออกเดินทางไกลมายังชายแดนที่แห้งแล้งแห่งนี้เพียงลำพัง หากต้องแต่งกายเป็นสตรีแล้วนั้นมันค่อนข้างที่จะอันตรายเจ้าค่ะ ต้องขออภัยเถ้าแก่ที่ข้าหลอกลวงท่านก่อนหน้านี้”

เสียงใสกังวานดั่งระฆังแก้วเอ่ยขึ้น ทำให้เถ้าแก่ร้านบะหมี่พยักหน้าเห็นด้วย

“เรื่องนี้ข้าไม่สามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้ ข้าจะต้องถามฮูหยินของข้าดูก่อน”

ก่อนที่เถ้าแก่ร้านบะหมี่จะเดินเข้าไปในร้านเพื่อปรึกษาภรรยาของตน หยวนชิงหลิงก็เรียกเขาเอาไว้

“เดี๋ยวก่อนเถ้าแก่ ข้ามีบางอย่างที่อยากจะขอร้องอีกสักเรื่อง ท่านช่วยเก็บเรื่องที่ข้าเป็นสตรีเอาไว้เป็นความลับได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าเกรงว่าเมื่อฮูหยินของท่านรู้เรื่องนางจะไม่สบายใจ”

เถ้าแก่ร้านบะหมี่ชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เขาเองก็คิดเช่นเดียวกับนาง ฮูหยินของเขานั้นทั้งดุร้ายและขี้หึง ไม่แน่ว่าถ้านางรู้ว่าเด็กหนุ่มที่มาขอความช่วยเหลือเป็นสตรี นางอาจไม่ยอมช่วยก็เป็นได้

“ได้ ข้ารับปากเจ้า”

หลังจากที่เถ้าแก่ร้านบะหมี่พูดคุยกับภรรยาของตนเสร็จแล้ว นางก็กุลีกุจอรีบออกมาต้อนรับหยวนชิงหลิงเป็นอย่างดี เพราะตั๋วเงินสองร้อยตำลึงเวลานี้วางอยู่ในอกเสื้อของนางเรียบร้อยแล้ว

หลังจากปิดร้านบะหมี่ สองสามีภรรยาก็พาหยวนชิงหลิงกลับมาที่เรือนหลังเล็กของพวกเขา แม้ที่อยู่จะเล็กกว่าเรือนบ่าวในจวนของนาง แต่กลับดูอบอุ่นเพราะสองสามีภรรยาที่แสดงความรักต่อกัน

“เจ้านอนห้องนี้ก็แล้วกัน ห้องนี้เราทำเอาไว้ตอนที่พึ่งแต่งงานกันใหม่ๆ เพื่อลูกๆ ในอนาคต แต่ผ่านมานานเพียงนี้ห้องนี้กลับไม่ได้เปิดใช้เสียที วันนี้ก็ถือว่ายกให้เจ้าแล้วกันพ่อหนุ่ม”

ฮูหยินของเถ้าแก่ร้านบะหมี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย หยวนชิงหลิงมองออกว่านางรู้สึกอย่างไร ทั้งที่ตนเองก็ไม่เคยแต่งงานมีบุตรมาก่อน

“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยขอรับ”