ออกเดินทางสู่แคว้นเซี่ย

หยวนชิงหลิงเงยหน้ามองอ๋องเจ็ดก่อนที่จะทำท่ารอคอยคำพูดต่อไปของเขา

“อะแฮ่ม!! ข้ามาคิดดูแล้วนะ ท่านแม่และท่านย่าของเจ้าเป็นเพียงสตรีที่บอบบางไม่เคยเดินทางไปที่ใดนอกจากเมืองหลวงแห่งนี้ หากต้องเดินทางไกลไปถึงแคว้นเซี่ยย่อมไม่เป็นผลดีต่อพวกนาง อีกอย่างเจ้าไปอยู่ที่นั่นยังไม่รู้เลยว่าจะไปได้ดีหรือไม่ หากปล่อยให้พวกนางไปกับเจ้าจะกลายเป็นภาระของเจ้าเสียมากกว่า เอาอย่างนี้เถอะ เรื่องของครอบครัวเจ้าข้าจะเป็นธุระให้เอง อยู่ที่อาณาเขตของข้า ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องลำบากแน่นอน ขอใช้ตำแหน่งอ๋องของข้าเป็นประกัน”

สิ่งที่หยวนชิงหลิงได้เดิมพันเอาไว้กับอ๋องเจ็ดผู้นี้ ถือว่านางชนะแล้ว นางแค่ต้องการรู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อมารดาของนางว่ามีมากมายเพียงใด จึงได้เอ่ยเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของเขาเมื่อตอนอยู่ที่สุสานของบิดา

ดูเหมือนความรู้สึกของอ๋องเจ็ดผู้นี้แทบจะเรียกได้ว่า รักจนบ้าคลั่งเลยก็ว่าได้ เขามีความรักต่อมารดาของนางอย่างลึกซึ้งจนนางคิดว่าบางทีแม้แต่ท่านพ่อของนางก็ไม่สามารถทำได้อย่างเขา

หยวนชิงหลิงฉีกยิ้มให้อ๋องเจ็ดอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก นางลุกขึ้นคารวะให้กับเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่องค์ชายห้าทำกับนางในคืนก่อน

“สารเลว!!! เจ้าห้า ข้าไม่คิดว่าเขาจะต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้ เพื่ออำนาจแล้วเขาถึงกับยอมทำทุกอย่าง แม้แต่อาญาแผ่นดินก็ไม่เกรงกลัวแล้ว เรื่องนี้ข้าจะต้องกราบทูลต่อฝ่าบาท ตั้งแต่ที่มีพระบรมราชโองการลงมา เจ้าก็อยู่ภายใต้อำนาจของแคว้นเซี่ยแล้ว แต่เขายังกล้าแตะต้องเจ้าเช่นนี้ แสดงว่าไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตา”

หยวนชิงหลิงรู้สึกอุ่นวาบในใจ อย่างน้อยอ๋องเจ็ดก็แตกต่าง เขาไม่ได้เลวเหมือนคนตระกูลฉินคนอื่น ในอดีตด้วยความสามารถของเขาที่เหนือกว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เขาสามารถนั่งบนบัลลังก์ได้โดยไม่มีผู้ใดกล้ากังขา แต่เพราะผิดหวังจากมารดาของนาง รวมทั้งเขาเบื่อหน่ายการแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก จึงได้หนีไปอยู่สถานที่ห่างไกลสุดขอบของดินแดนเช่นนี้

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากให้เรื่องนี้แล้วกันไปได้หรือไม่ เพคะ ความจริงองค์ชายห้าก็ได้รับโทษตามที่เขาสมควรได้รับแล้ว เรื่องนี้หม่อมฉันคิดว่าปล่อยให้มันผ่านไปเสียเถิด”

จะปล่อยให้ฮ่องเต้รู้เรื่องที่นางทำร้ายองค์ชายห้าไม่ได้เพราะวันนั้นนางได้ช่วยเหลือคนชุดดำที่บุกเข้าไปในวังหลวงเอาไว้ หากให้ทางการรู้ตระกูลหยวนคงต้องโทษกบฏแน่นอน

ส่วนเรื่องที่องค์ชายห้าจะฟ้องร้องนางหรือไม่นั้นนางไม่กังวล เพราะเขาผิดตั้งงแต่แรกที่คิดขืนใจนาง อีกอย่างเขาคงไม่กล้าให้ใครรู้กระมังว่าตนได้กลายเป็นขันทีไปแล้ว ถ้าหากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปสิทธิ์การเข้าช่วงชิงบัลลังก์ของเขาเป็นอันต้องล่มแน่นอน ก่อนที่จะสั่งสอนเขาหยวนชิงหลิงได้คำนวณเรื่องนี้เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

“ได้ข้ารับปากเจ้า”

อ๋องเจ็ดรับคำ ตอนนี้นางก็วางใจได้แล้วว่าครอบครัวของนางจะต้องปลอดภัยอยู่ภายใต้อาณาเขตเฉิงโจวของเขา วันที่หยวนชิงหลิงต้องออกเดินทางไปยังแคว้นเซี่ยพร้อมคณะราชทูตก็มาถึง ชาวเมืองต่างก็มารอส่งนางที่หน้าประตูเมืองอย่างเนืองแน่น

ภาพเหตุการณ์วันที่ขบวนศพของบิดกลับมาจากเมืองเหออัน หยวนชิงหลิงจำได้ว่ามีผู้คนมากมายเช่นกับวันนี้ พวกเขาต่างก็ซาบซึ้งในบุญคุณของตระกูลหยวนที่คอยปกป้องชายแดนเพื่อให้ประชาชนแคว้นฉินอยู่อย่างสงบสุข

เมื่อทายาทของตระกูลหยวนต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนไปอยู่ที่แคว้นของศัตรู พวกเขาต่างรู้สึกโกรธแค้นต่อฮ่องเต้ที่กระทำต่อตระกูลหยวนอย่างไร้ความยุติธรรม แต่จะมีใครเล่าที่กล้าท้าทายอำนาจของทรราชผู้นั้น ดังนั้นชาวเมืองจึงทำได้เพียงมาส่งนางและให้กำลังใจต่อนางเท่านั้น

“ขอบคุณทุกท่านที่มาส่งข้าในวันนี้ หากมีโอกาสอีกครั้งชิงหลิงจะต้องกลับมาเยือนที่แคว้นฉินอีกแน่นอน ขอให้ทุกท่านโปรดรักษาตัวด้วย ลาก่อน”

นางกลับขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว องครักษ์จึงให้สัญญาณเคลื่อนขบวนออกเดินทาง ชาวเมืองต่างก็วิ่งตามรถม้าของนาง บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาและก่นด่าสาปแช่งฮ่องเต้ที่ทำกับผู้ภักดีอย่างตระกูลหยวนได้ เสียงตะโกนขอให้โชคดี ดังก้องตามหลังรถม้ามา หยวนชิงหลิงเปิดม่านหน้าต่างรถม้าโบกมือให้ชาวเมืองทั้งน้ำตา

ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของคนในคณะราชทูตแคว้นเซี่ย พวกเขาไม่คิดว่าประชาชนแคว้นฉินจะชื่นชมตระกูลหยวนของแม่ทัพหยวนหมิงมากมายเพียงนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ตายไปแล้วแต่สายตาแห่งความเลื่อมใสก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

หยวนชิงหลิงมิได้ให้มารดาท่านย่าและน้องชายของนางมาส่ง เพราะเกรงว่าพวกเขาจะทำใจแยกจากนางไม่ได้ นางจึงบอกลาที่จวนตระกูลหยวนและฝากฝังครอบครัวของนางไว้ในมือของอ๋องเจ็ด

รถม้าวิ่งโยกเยกมาตลอดทางจนกระทั่งถึงยามอู่ (11.00-13.00) ทหารองครักษ์จึงได้ให้สัญญาณหยุดขบวนเพื่อพักทานอาหารเที่ยง และให้ม้าที่วิ่งมาตลอดทางได้พักเช่นกัน หยวนชิง หลิงลงมาจากรถม้าของนาง เพื่อดูว่าพวกเขามีสิ่งใดให้ตนช่วยหรือไม่

นอกจากนางที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นท่านหญิงขั้นสี่แล้ว ยังมีหญิงงามอีกยี่สิบคนที่ถูกส่งไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่แคว้นเซี่ย หยวนชิงหลิงไม่ได้คิดว่าตนเองที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นเสี้ยนจู่แล้วนางจะสามารถถืออภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น ครอบครัวของนางมักจะสั่งสอนลูกหลานในตระกูลว่าทุกคนเกิดมาล้วนแต่เท่าเทียม ทำให้นางไม่เคยดูถูกหรือเหยียดหยามผู้ที่ด้อยกว่า

“นี่มันอันใดกัน!! อาหารเช่นนี้พวกข้าจะกินเข้าไปได้อย่างไร พวกเราคือบรรณาการจากแคว้นฉินนะ มิใช่ทาส หากดูแลพวกเราไม่ดีระวังพวกเจ้าจะถูกลงโทษ”

เสียงโวยวายดังมาจากรถม้าที่อยู่ด้านหลัง หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นี่คิดว่าตนเองยังมีสิทธิ์เลือกอยู่อีกหรือ ทันทีที่พวกเจ้าก้าวพ้นจากหน้าประตูเมือง ชีวิตของพวกเจ้าจะอยู่หรือตายล้วนแล้วแต่อยู่ในกำมือของคนแคว้นเซี่ย ช่างโง่เขลานัก

หยวนชิงหลิงเลิกสนใจพวกนาง และหันมาช่วยเหล่าพ่อครัวทำอาหารโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบข้างที่กำลังมองมา นางทำอาหารง่ายๆ หลายอย่าง ทำให้พ่อครัวที่มีไม่กี่คนสามารถเบาแรงไปได้หลายส่วน

ขบวนคณะราชทูตแคว้นเซี่ยมีผู้ร่วมเดินทางมากมาย นอกจากเครื่องบรรณการที่เป็นมนุษย์แล้วยังมี ทองคำหลายสิบหีบ สมุนไพรหายาก อาวุธและม้า ทำให้เหล่าองครักษ์ต้องทำงานหนักมากกว่าเดิมหลายเท่า

“เสี้ยนจู่ เราต้องขอบคุณท่านมากนะขอรับ ที่มาช่วยทำอาหาร ไม่อย่างนั้นเพียงแค่พวกเราคงไม่สามารถทำอาหารให้คนมากมายได้ทันแน่”

หยวนชิงหลิงยิ้มให้เหล่าพ่อครัวที่ถือว่า ในขบวนนี้เป็นชนชั้นที่ต่ำต้อยอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นไร พวกท่านเรียกข้าว่าชิงหลิงก็ได้ อย่าได้เรียกข้าว่าเสี้ยนจู่เลย มันเป็นเพียงฐานะที่ถูกอุปโลกน์ขึ้นมาโดยฮ่องเต้แคว้นฉินก็เท่านั้น ตัวข้าหาใช่เชื้อพระวงศ์จริงๆ”