ฉินอ๋อง

มารดาของนางเองก็เห็นด้วยกับท่านย่า หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางคิดว่าท่านย่าจะต่อต้านเรื่องที่นางเสนอไปเสียอีก

หนทางที่จะไปแคว้นเซียวต้องนั่งรถม้าถึงสองเดือน นางไม่รู้ว่าร่างกายของท่านย่าที่แก่ชราจะทนไหวหรือไม่ ในระหว่างที่หยวนชิงหลิงรู้สึกว่ามาถึงทางตัน แสงสว่างก็มักจะโผล่มานำทางอยู่เสมอ

อ๋องเจ็ดฉินมู่เหยียนผู้ปกครองเมืองเฉิงโจวอาณาเขตที่ติดกับแคว้นเจา สหายในวัยเด็กของบิดาและมารดาของนาง เมืองเฉิงโจวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแคว้นฉิน ถึงแม้จะค่อนข้างแห้งแล้งไปสักหน่อยเพราะบางส่วนของอาณาเขตติดกับทุ่งหญ้าของชนเผ่า แต่ที่นั่นนับว่ามีอิสรเสรีสำหรับผู้ที่ไม่ชอบในกฎเกณฑ์ขนบธรรมเนียมและประเพณีอันคร่ำครึของเมืองหลวง ชาวเมืองเฉิงโจวต่างก็เรียกอ๋องเจ็ดว่าเฉิงอ๋อง ตามชื่ออาณาเขตที่เขาได้รับ

เฉิงอ๋องหลังจากที่ได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของแม่ทัพหยวนหมิง เขาก็ให้คนส่งสารขออนุญาตเดินทางเข้าเมืองหลวงทันที ส่วนตนเองก็รีบขี่ม้าออกมาก่อนโดยที่ไม่รอพระราชโองการพระราชทานอนุญาตตอบกลับจากฮ่องเต้

เมื่อเฉิงอ๋องเดินทางมาถึงจวนตระกูลหยวน งานศพของสหายรักก็เสร็จสิ้นไปเสียแล้ว เขาซื้อสุราไปสองไหนั่งอยู่หน้าป้ายหลุมศพของแม่ทัพหยวนหมิง ปากก็พร่ำบ่นถึงเรื่องสมัยเด็กไม่หยุด

หยวนชิงหลิงที่พาครอบครัวมาไหว้หลุมศพของบิดและบรรพบุรุษตระกูลหยวนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทางไปยังแคว้นเซี่ย ได้พบเฉิงอ๋องเข้าโดยบังเอิญ นางยังคงจดจำเขาได้เพราะเคยพบเมื่อครั้งตอนที่นางยังเด็ก

เขาดูมีอายุขึ้นเล็กน้อยแต่ความห้าวหาญดั่งชายชาตรีนั้นยังคงเหมือนเดิม และดูเหมือนเขาจะดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะที่เขตแดนเมืองเฉิงโจวเป็นทุ่งหญ้าทำให้สีผิวที่เคยขาวกระจ่างตอนนี้กลายเป็นสีข้าวสาลีไปเสียแล้ว

“คารวะเฉิงอ๋องเพคะ”

อ๋องเจ็ดที่นั่งเมาอยู่หน้าป้ายหลุมศพแม่ทัพหยวนหมิงเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เอ่ยทักทายตน เมื่อเขาเห็นใบหน้าของนางชัดๆ ชายหนุ่มถึงกับตกใจจนแทบสร่างเมา ที่สตรีที่เขาหลงรักมาทั้งชีวิตยืนอยู่ตรงหน้า เขาขยี้ตาตนเองซ้ำหลายครั้งเพราะคิดว่าตนอาจจะดื่มจะเมาและตาฝาดไป

“เหยาเอ๋อ”

อ๋องเจ็ดเอ่ยขึ้นเบาๆ เป็นไปได้อย่างไร เขารู้สึกเหมือนว่าตนได้พบกับสตรีที่แอบรักเมื่อสิบกว่าปีก่อนอีกครั้ง นางคือสาเหตุที่ทำให้เขายังไม่ยอมแต่งงานมาจนถึงปัจจุบันนี้ เพราะต้องการหนีจากหัวใจตนเองอ๋องเจ็ดจึงขอไปอยู่ในที่ที่ห่างไกล

ฮ่องเต้จึงพระราชทานอาณาเขตที่ติดกับทุ่งหญ้าให้เขาปกครอง หยวนชิงหลิงได้ยินเขาอุทานเช่นนั้น นางก็ยกยิ้มบางๆ ก่อนที่จะส่ายหน้า

“หม่อมฉันคือหยวนชิงหลิงเพคะ ท่านแม่อยู่ด้านหลัง”

หยวนชิงหลิงหลีกทางให้อ๋องเจ็ดได้พบกับมารดาของตน เรื่องที่อ๋องเจ็ดแอบรักท่านแม่ของนางจนไม่ยอมแต่งงาน นางเคยได้ยินท่านพ่อพูดถึงเรื่องนี้เมื่อครั้งที่ดื่มสุราจนเมามาย ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาก็ยังคงไม่เคยเปลี่ยนใจไปจากท่านแม่ของนางสินะ

คนตระกูลฉินบางทีอาจจะมีแค่ท่านกระมังที่ยังสามารถเรียกว่าเป็นมนุษย์ได้ เดิมทีหยวนชิงหลิงไม่อยากที่จะใช้เขาเป็นหมาก แต่ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอความช่วยเหลือจากเขา ผู้ที่สามารถคุ้มครองท่านแม่ท่านย่าและน้องชายของนางให้ปลอดภัยได้ก็คงมีแค่เพียงอ๋องเจ็ดผู้นี้เท่านั้น

นางต้องยอมเสี่ยงใช้ความรู้สึกของอ๋องเจ็ดที่มีต่อมารดาของนางให้เป็นประโยชน์ เพราะก่อนที่จะออกเดินทางไปแคว้นเซี่ยนางจะต้องส่งพวกเขาไปที่อาณาเขตของเขาให้ได้เสียก่อน นางถึงจะวางใจ

หลังจากที่ไหว้หลุมศพของบิดาเสร็จแล้ว หยวนชิงหลิงก็ขอคุยกับอ๋องเจ็ดเป็นการส่วนตัว

“อีกไม่นานหม่อมฉันจำต้องต้องเดินทางไปที่แคว้นเซี่ยแล้ว แต่ยังคงรู้สึกเป็นห่วงครอบครัวที่ยังเหลืออยู่ที่นี่ ท่านอ๋องเพคะหม่อมฉันขอถามท่านอย่างตรงไปตรงมาได้หรือไม่ ท่านอ๋องยังคงมีความรู้สึกดีๆ ต่อท่านแม่ของหม่อมฉันอยู่หรือเปล่า”

หลังจากเอ่ยเช่นนั้นออกไป หยวนชิงหลิงก็รอดูท่าทีที่อ๋องเจ็ดจะแสดงออกมาให้เห็น แต่น่าเสียดายที่เขานิ่งเกินไป หากว่าเขาไม่รู้สึกอันใดกับท่านแม่ของนางแล้ว ก็คงมีทางเดียวคือต้องพาพวกเขาเดินทางไปที่แคว้นเซี่ยพร้อมกับตน

“ต้องขออภัยที่หม่อมฉันถามอย่างเสียมารยาทต่อพระองค์ เช่นนั้นพวกเราต้องขอตัวก่อน”

หยวนชิงหลิงเดินมาหาครอบครัวของตนที่รออยู่ในรถม้า แต่เสียงเรียกจากทางด้านหลังก็ดังขึ้น

“ข้ารู้ว่าสถานการณ์ของเจ้าตอนนี้เป็นเช่นไร แต่ข้าหาใช่เบี้ยที่เจ้าจะใช้เพื่อปกป้องครอบครัว หยวนชิงหลิงเจ้ายังเด็กเกินไปที่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนี้”

หยวนชิงหลิงยกยิ้มมุมปาก นางคาดเดาเอาไว้แล้วว่าเฉิงอ๋องผู้นี้คงจะมิใช่คนโง่ แถมออกจะฉลาดไปเสียด้วยซ้ำ แต่นั่นแหละคนฉลาดมักจะผิดพลาดเพราะเรื่องความรู้สึก นางหันหลังกลับไปมองชายวัยกลางคนด้วยใบหน้าเรียเฉย ก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างขึ้น

“ใช่เพคะ ความจริงหม่อมฉันอยากจะขอให้เฉิงอ๋องเห็นแก่ความรู้สึกเก่าก่อนช่วยปกป้องมารดาและครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้คงจะไม่จำเป็นแล้ว”

หยวนชิงหลิงเดินไปถึงรถม้าก่อนที่จะเอ่ยประโยคทิ้งท้ายเอาไว้

“ที่นี่ท่านแม่และน้องชายของหม่อมฉันไร้ที่พึ่งพิง หากวันหน้าหม่อมฉันไปได้ดีที่แคว้นเซี่ย คงจะไม่พาพวกเขากลับมาเหยียบที่แคว้นฉินอีกแล้ว”

นางย่อตัวทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย ก่อนที่จะกลับขึ้นบนรถม้าไป ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใด รถม้าตระกูลหยวนก็วิ่งหายลับไปนานแล้ว แต่อ๋องเจ็ดยังคงยืนแข็งทื่อ อยู่ที่หน้าป้ายหลุมศพของแม่ทัพหยวนหมิงเช่นเดิม เสียงของหยวนชิงหลิงยังคงดังก้องอยู่ภายในโสตของเขาซ้ำไปซ้ำมา อย่างที่ไม่สามารถลบมันออกไปได้

ถ้าหากนางไม่กลับมาที่แคว้นฉินอีกเลยตลอดชีวิต เขาก็จะไม่มีวันได้พบนางอีกแล้ว ไม่ได้!! เช่นนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรจากการที่พวกเขาตายจากกันไปน่ะสิ เขาจะยอมให้นางทำเช่นนั้นไม่ได้

หยวนชิงหลิงจัดการขายสิ่งของภายในจวนตระกูลหยวนทั้งหมด นางได้ประกาศให้ชาวเมืองรู้ว่าตนเองจะพาครอบครัวไปอยู่ที่แคว้นเซี่ยด้วย แม้ฮ่องเต้จะทรงทราบเรื่องนี้จากปากของคนสนิทแต่ก็มิได้เอ่ยทัดทาน

หนึ่งวันก่อนออกเดินทาง หยวนชิงหลิงกำลังเตรียมสิ่งของที่จำเป็นสำหรับเดินทางไกลอยู่กับมารดาของนาง เสียงกีบม้าย่ำเท้าอยู่ที่ด้านหน้าเรือน ทำให้พวกนางสองแม่ลูกหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน เป็นอ๋องเจ็ดนั่นเอง ด้านหลังยังมีองครักษ์ติดตามมาอีกสองคน พวกเดินตรงมาที่หยวนชิงหลิงและมารดาของนาง

“ถวายบังคมเฉิงอ๋องเพคะ”

สองแม่ลูกลุกขึ้นทำความเคารพอ๋องเจ็ดพร้อมกัน กิริยาท่าทางของพวกนางที่แสดงออกมา เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก

“ลมอะไรหอมท่านอ๋องมายังจวนร้างแห่งนี้เล่าเพคะ”

หยวนชิงหลิงถามอ๋องเจ็ดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ส่วนมือของนางก็ยังไม่หยุดจัดเตรียมข้าวของ เหมือนการมาของเขานั้นไม่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง นางช่างเป็นแม่นางที่ฉลาดเฉลียวและเป็นตัวแสบที่รับมือได้ยากเสียจริง

“ข้า....”