บทที่ 1 ระบบเสี่ยวเฮย ?

บทที่ 1

ระบบเสี่ยวเฮย ?

เมื่อแสงสว่างดับวูบไป หลี่หยางจื่อพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด รอบตัวไม่มีแม้แต่แสงไฟสักนิด มีเพียงเสียงของสายน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่ใต้ฝ่าเท้า เธอกำลังยืนอยู่บนผืนน้ำ ที่ดูราวกับพร้อมจะกลืนเธอลงไปทั้งร่างได้ทุกเมื่อ

“ที่นี่คือที่ไหนกันแน่...” เธอพึมพำ มองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดหวั่น ความมืดดำแผ่ล้อมอยู่ทุกทิศทาง ขาเธอเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยความกลัว ไม่กล้าขยับไปไหน

หลี่หยางจื่อไม่รู้ว่าเธอยืนอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว แต่ความเงียบสงัดไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ ยิ่งทำให้ความหวาดกลัวค่อย ๆ กัดกินหัวใจของเธอ

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังก้องสะท้อนผ่านความมืดขึ้นมา “ยินดีต้อนรับสู่ระบบเสี่ยวเฮยนะ เมี้ยว~!”

หลี่หยางจื่อเบิกตากว้าง เธอรีบหันซ้ายขวาเพื่อมองหาต้นเสียง แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงแค่ความมืดเช่นเคย

“ใครกัน?! ออกมานะ!” เธอร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเพราะความหวาดกลัว

“ข้าชื่อเสี่ยวเฮย~ระบบที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือโฮสต์ในโลกนี้ เมี้ยว~” เสียงนั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใสอันเป็นเอกลักษณ์

ทันใดนั้น...นัยน์ตาสีฟ้าสุกสกาวคู่หนึ่งก็สว่างขึ้นกลางความมืด ตามมาด้วยร่างของแมวน้อยสีดำที่ค่อย ๆ ปรากฏตัวออกมาอย่างเงียบงัน

แสงสว่างมาพร้อมกับแมวตัวนั้น มันกระโดดเข้าใกล้ แล้วมาถูไถหน้าออดอ้อนอยู่ที่ขาของหลี่หยางจื่ออย่างเป็นมิตร นัยน์ตากลมโตสีฟ้าสดส่องประกายราวกับอัญมณีในห้วงมหาสมุทรลึก  ขนของมันดำเงางามและดูนุ่มละมุน น่ารักเอ็นดูไม่น้อย ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์รอบตัวไม่น่าไว้ใจ หลี่หยางจื่อคงอุ้มมันขึ้นมากอดแล้ว!

“ระบบ...ระบบเสี่ยวเฮย?” หลี่หยางจื่ออึ้ง ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเธอเปิดเผยความไม่เชื่อออกมาทั้งยังมีความสับสนไม่เข้าใจเจือปนมาด้วย เพราะระบบเสี่ยวเฮยเป็นชื่อเดียวกับระบบ   ช็อปปิ้งออนไลน์ที่เธอสร้างขึ้นมาเองกับมือ แถมสัญลักษณ์ยังเป็นแมวสีดำตาสีฟ้า เหมือนเจ้าแมวตรงหน้าราวกับถอดแบบออกมา

เธอนิ่งคิด ก่อนจะกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัว แล้วถามด้วยความสงสัย “แล้วตอนนี้...ฉันอยู่ที่ไหน?”

“โฮสต์ถูกส่งมาที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่นะ เมี้ยว~” เสี่ยวเฮยอธิบาย ทว่ามันยังไม่หยุดถูไถตัวกับขาของหลี่หยางจื่อ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “โฮสต์จะได้รับร่างใหม่เป็นพระธิดาของอ๋องหลี่เสวี่ยเจิ้ง และต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมายในโลกนี้”

“ฮะ!? ว่าไงนะ!? ธิดาของอ๋อง? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?”

หลี่หยางจื่ออุทานลั่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมึนงงกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ

“ไม่ได้ฝันนะ เมี้ยว~ นี่คือโอกาสใหม่ของโฮสต์ในการมีชีวิตอีกครั้งในโลกใบนี้” เสี่ยวเฮยตอบ ก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นเลียเบา ๆ พลางแอบสังเกตสีหน้าซีดเซียวของหลี่หยางจื่ออย่างเป็นห่วง

“เสี่ยวเฮยจะคอยช่วยเหลือโฮสต์เองเมี้ยว ไม่ต้องกังวล โฮสต์จะได้เรียนรู้โลกใบนี้ และสามารถใช้ระบบซื้อสินค้า หรือไอเทมจากโลกปัจจุบันหรือแม้แต่อนาคตได้ เพื่อใช้ปกป้องตัวเองด้วยนะ เมี้ยว~”

หลี่หยางจื่อยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวั่นไหวและประหลาดใจ แววตาของเธอฉายแววสับสนชัดเจน เธอกลืนน้ำลายก่อนจะพึมพำออกมาด้วยเสียงสั่น

“ฉัน… ตายแล้วจริง ๆ เหรอ?”

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ภาพจากโลกเดิมจะไหลเข้ามาในห้วงความคิดของเธอเด็กกำพร้าที่ไม่เหลือครอบครัว ไม่มีใครให้ห่วงหา แฟนเก่าที่ทิ้งเธอไป

นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่สำคัญอะไรต่อเธอ

แต่สิ่งที่ยังผูกใจเธอไว้กับโลกใบนั้น คือบริษัทที่เธอก่อตั้งขึ้นเอง และแอปพลิเคชัน “เสี่ยวเฮย” ที่กำลังจะเปิดตัว พร้อมกับการร่วมมือกับบริษัทยักษ์ใหญ่

แล้วประธานโจวล่ะ? เขาจะพูดว่าอะไรในตอนนั้นกันนะ?

ขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสี่ยวเฮยก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โฮสต์ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับร่างใหม่ให้เร็วที่สุดนะ เมี้ยว~และต้องเตรียมตัวรับมือกับพระชายาเอกหลี่เซียนอี มารดาของโฮสต์ในโลกนี้ อีกทั้งยังมีภารกิจที่ระบบจะกำหนดไว้ เพื่อสะสมแต้มไว้ใช้แลกของ เมี้ยว~”

“ตกลง… ฉันตายแล้วจริง ๆ สินะ…” หลี่หยางจื่อเอ่ยอย่างยอมรับในที่สุด

“ใช่แล้ว เมี้ยว… แต่…”

เสี่ยวเฮยเว้นจังหวะ ไม่ได้บอกความจริงอีกครึ่งหนึ่งออกไป หากโฮสต์สามารถทำภารกิจครบถ้วน...ก็อาจมีโอกาสกลับไปยังโลกเดิมได้

หลี่หยางจื่อถอนหายใจแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างตัดสินใจ

“เฮ้อ… ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้อยู่ดี ชีวิตใหม่นี่อาจจะดีกว่าก็ได้ อย่างน้อยก็คงไม่ต้องทำงานหลังขดหลังแข็งอีกต่อไป งั้นฉันขอฝากตัวด้วยแล้วกันนะ เสี่ยวเฮย” เธอกล่าวอย่างคนตัดสินใจดีแล้ว พลางย่อตัวลงลูบขนนุ่มของแมวน้อยเบา ๆ

ครืดดด~

เสี่ยวเฮยส่งเสียงเพอร์ในลำคออย่างพอใจ ก่อนจะหงายท้องให้หลี่หยางจื่อเกาอย่างสบายอารมณ์ “เสี่ยวเฮยจะดูแลโฮสต์อย่างดีเลย เมี้ยววว~ ครืด~ ดีจังง~”

ยังไม่ทันที่หลี่หยางจื่อจะตั้งตัว เสี่ยวเฮยก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา และพาเธอเข้าสู่โลกใบใหม่ทันที

“งั้น... เริ่มต้นชีวิตใหม่กันเลยนะเมี้ยว!”

“ดะ…เดี๋ยวสิ! นายยังไม่ได้บอกข้อมูลอื่น ๆ เพิ่มเลยนะ เสี่ยวเฮย!”

xxx

ภายในตำหนักที่ถูกโอบล้อมไปด้วยไอเย็น ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลมที่แทรกผ่านเข้ามา ทำให้ไออุ่นที่เคยมีค่อย ๆ จางหาย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง เผยให้เห็นร่างของหญิงสาววัยละอ่อนผู้หนึ่งที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงไม้แข็ง ซึ่งมีเพียงผ้าปูขนสัตว์หนานุ่มรองรับความอบอุ่นไว้เพียง บาง ๆ

แสงอาทิตย์อ่อนสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างลงมาบนใบหน้า ทำให้หลี่หยางจื่อรู้สึกถึงแสงที่กระทบเปลือกตา จิตใจของนางยังเต็มไปด้วยความสับสน

นี่คือความจริง… หรือเป็นเพียงแค่ความฝัน?

นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง พยายามปรับสายตาให้ชินกับแสงเจิดจ้า แล้วกวาดตามองไปรอบตัว

ห้องนี้…ไม่คุ้นเลยสักนิด

ผนังไม้เนื้อดีประดับด้วยภาพวาดฝีมืออันประณีต เข้ากันกับม่านลูกไม้โปร่งเบาที่พัดพลิ้วตามลม ทุกอย่างดูแปลกไปเกินกว่าที่นางจะคุ้นเคย

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกที่สุด

“นี่มันเรื่องจริงเหรอ เราตายแล้ว! แล้วนี่คือโลกใหม่จริง ๆ งั้นเหรอ?”

หลี่หยางจื่อพึมพำเบา ๆ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ “เสี่ยวเฮยนะเสี่ยวเฮย ยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย ก็พามาถึงที่นี่ซะแล้ว…แล้วที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย?”

นางรีบหันซ้ายหันขวา ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับคันฉ่องเงินเงาที่วางอยู่ตรงมุมห้อง ด้วยความอยากรู้ว่านางในโลกใหม่นี้มีรูปลักษณ์เช่นใด หลี่หยางจื่อจึงค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปมองในเงาสะท้อน

สิ่งที่สะท้อนกลับมาในคันฉ่องนั้น ทำให้หลี่หยางจื่อเบิกตากว้าง ใบหน้าเยาว์วัย แก้มแดงระเรื่อ ดวงหน้าน่ารักจิ้มลิ้มรับกับเส้นผมดำขลับยาวสลวย นัยน์ตากลมโตที่แวววาวสดใสดูไร้เดียงสา ริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ รับกับฟันขาวเรียงสวยอย่างสมบูรณ์แบบ

นางในโลกใบนี้ อายุคงจะประมาณ...

สิบห้าปีเหรอ?

ภารกิจที่เสี่ยวเฮยบอกให้ฟังค่อนข้างท้าทายสำหรับเธอในวัยยี่สิบแปดปี แล้วอายุสิบห้าปีจะไปทำอะไรได้กันเล่า!

“เสี่ยวเฮย!” หลี่หยางจื่อร้องโวยวายดังลั่น