Partager

บทที่ 4.3 แม่ตัวอย่าง

last update Date de publication: 2025-02-15 20:52:29

บทที่ 4.3

แม่ตัวอย่าง

เฉินซิ่วลี่จับมือเด็กชายสองคนเดินกลับบ้าน หลี่ชุนที่ได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าแม่มีความสามารถในการคิดคำนวณและอ่านเขียนได้ดีเยี่ยมก็ชื่นชมเธอไม่หยุด

“แม่ครับ แม่สอนผมกับพี่ชายคิดบัญชีบ้างได้ไหมครับ”

“ได้สิ อย่างนั้นเริ่มจากนับเลขก่อนดีหรือไม่”

เด็กในวัยสามขวบ หากเทียบเท่าในยุคของเธอพวกเขาก็น่าจะอยู่ในช่วงอนุบาลหนึ่ง ดังเริ่มต้นเรียนรู้จากการนับลำดับก็นับว่าถูกต้องแล้ว

“อาหมิงลูกนับเลขได้หรือไม่”

เฉินซิ่วลี่ชวนเด็กชายที่เอาแต่เดินเงียบๆ สนทนา แต่หลี่หมิงก็คือหลี่หมิงเขากลับตอบเพียงสั้นๆ คำเดียวเท่านั้น

“ครับ”

“พวกลูกนับเลขได้แล้ว ใครสอนกัน”

“อารองสอนครับ แม่ลืมไปแล้วเหรอครับว่า...”

“ถึงสะพานแล้วอาชุนเดินระวัง”

อยู่ดีๆ หลี่หมิงก็พูดขัดกลางประโยค คิ้วเรียวของเฉินซิ่วลี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เรื่องนี้ต้องมีบางอย่างที่เจ้าของร่างไปสร้างวีรกรรมเอาไว้แน่ๆ ไม่เช่นนั้นหลี่หมิงคงไม่มีท่าทีคล้ายกลับไม่อยากให้เธอจำได้เช่นนี้

เพราะไร่ตระกูลถังอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน ตอนที่เดินกลับจึงต้องผ่านลำธารสายหลักของหมู่บ้าน ขณะที่เดินข้ามสะพานเฉินซิ่วลี่เห็นปลาตัวโตกระโดดอยู่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำก็เบิกตากว้าง

“อาหมิง อาชุน อยากกินปลาเปรี้ยวหวาน กับน้ำแกงปลาไหม”

ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถามแต่เฉินซิ่วลี่กลับไม่ต้องการคำตอบ เธอหยิบมีดออกมาจากตะกร้าบนหลัง เดินไปตัดกิ่งไม้ยาวข้างทางมาเหลาจนปลายแหลม ก่อนจะหยุดยืนที่ริมลำธารใช้สายตามองลงไปในพื้นน้ำ เพราะหมู่บ้านต้าหยาง อยู่ห่างไกลแหล่งอุตสาหกรรม น้ำในลำธารจึงใสกระจ่างไม่นานก็มองเห็นปลาตัวโตแหวกว่านผ่านตา ไม้แหลมในมือของเฉินซิ่วลี่พุ่งตรงลงไปในสายน้ำผ่านกลางลำตัวของปลาตัวโต เด็กชายสองคนมองฝีมือของแม่ด้วยความตื่นตะลึง

เฉินซิ่วลี่ยิ้มกว้างทว่าตอนที่กำลังจะกระโดดลงไปจับปลาขึ้นมา ร่างเล็กข้างๆ ก็กระโจนลงไปก่อนแล้ว

หลี่หมิงว่ายน้ำด้วยความรวดเร็วก็หยิบไม้ที่เสียบปลานำกลับมาส่งให้แม่ ถึงแม้ตรงนี้คนจะไม่พลุกพล่านแต่กว่าจะถึงบ้านยังต้องผ่านบ้านของคนอื่นอีกหลายหลัง แม่ของเขาเป็นผู้หญิงเสื้อผ้าเปียกแนบตัวคงไม่ดีนัก

โตขึ้นลูกต้องปกป้องน้องและดูแลแม่ให้ดี

เด็กชายยังจำคำของพ่อได้ ดังนั้นต่อให้ก่อนหน้านี้แม่จะปฏิบัติต่อเขาสองพี่น้องไม่ดีนัก หลี่หมิงก็ไม่เคยนึกแค้นเคืองและยังเชื่อฟังคำสอนของพ่อคอยดูแลแม่อยู่เสมอ

“อาหมิงเก่งมาก”

เฉินซิ่วลี่รับปลาจากมือลูกชายมาแล้วดึงออกจากไม้ วางตะกร้าสานบนหลังลงแล้วเอาปลาใส่ไว้

“อาชุนลูกถือตะกร้า แม่จะปาปลา ส่วนอาหมิงลูกเตรียมว่ายน้ำไปจับมานะ”

“ครับ”

สองเด็กชายขานรับพร้อมกัน เฉินซิ่วลี่เริ่มเพ่งสายตาลงในแม่น้ำอีกครั้งก่อนจะปาไม้ในมือลงไปกลางสายน้ำ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในตะกร้าก็มีปลามากกว่าสิบตัว

“แม่เก่งที่สุดเลยครับ”

หลี่ชุนร้องชมคนเป็นแม่เสียงก้อง เฉินซิ่วลี่ยิ้มกว้างมองดูปลาในตะกร้าที่มากเกินกว่าจะกินหมดในมื้อเดียว พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้น

“พวกเราไปที่ร้านสหกรณ์หมู่บ้านกัน”

“ไปซื้ออะไรหรือครับ”

หลี่หมิงถามพลางช่วยดันตะกร้าขึ้นใส่หลังแม่ เฉินซิ่วลี่หันมายิ้มกว้างให้เด็กชายช่างสงสัย

“ไปขายปลาต่างหากเล่า เยอะขนาดนี้คงทำกินไม่หมด”

แม้ในนิยายเรื่องนี้จะอ้างอิงในยุค 80 แต่คล้ายผู้เขียนจะกลัวว่านางเอกของเรื่องจะยากลำบากเกินไปในการดำรงชีวิต เรื่องราวหลายอย่างจึงมักไม่สมเหตุสมผลอย่างเช่นปลาในแม่น้ำสายนี้ ยุคที่ผู้คนยากลำบากขนาดนี้จะยังหลงเหลือปลาตัวโตให้เธอจับได้อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอจะเอาปลาไปขาย หากเป็นเรื่องจริงการกระทำเช่นนี้เธอคงถูกรุมประชาทัณฑ์ ด้วยเหตุผลที่ว่าเอาทรัพยากรส่วนกลางอันเป็นสาธารณะไปสร้างรายได้ส่วนตัว

“ปลาตายจะขายได้อย่างไรครับ กินไม่หมดก็ตากแห้งดีไหมครับ”

หลี่หมิงเห็นป้าชุน ซึ่งอยู่บ้านข้างๆ มักทำปลาตากแห้งบ่อยๆ จึงเอ่ยแนะนำคนเป็นแม่ไป เมื่อคิดถึงข้อนี้เฉินซิ่วลี่ก็ขมวดคิ้วแน่น ปลดตะกร้าลงจากบ่าอีกครั้ง เดินไปที่ริมแม่น้ำแล้วจัดการชำแหละปลาเป็นชิ้นขนาดพอดีปรุงอาหาร ก่อนจะจัดการห่อแต่ละตัวด้วยใบบัวขนาดใหญ่

หลี่หมิงมองการกระทำที่แปลกประหลาดของคนเป็นแม่แล้วได้แต่สบตาน้องชายอย่างท้อใจ แต่เมื่อเห็นแววตามั่นใจว่าจะต้องขายปลาเหล่านี้ได้แน่นอนเขาก็ไม่คิดเอ่ยคัดค้านให้แม่ขุ่นเคืองใจอีก ทำเพียงจับมือน้องชายเดินตามหลังคนแบกตะกร้าไปยังร้านสหกรณ์

“ซิ่วลี่! เธอ... จะซื้ออะไร”

ตงเหยา เจ้าหน้าที่ประจำร้านสหกรณ์หมู่บ้านทักทายเฉินซิ่วลี่ด้วยน้ำเสียงปกติ หากแต่กลับมีสายตาหวาดระแวงและท่าทีเว้นระยะห่างจากเธออยู่ไม่น้อยกว่า 3 ก้าว เฉินซิ่วลี่ขมวดคิ้วเรียวหากแต่ก็ไม่คิดสอบถามอะไรให้ยุ่งยากวุ่นวาย เรื่องวุ่นวายในอดีตที่เจ้าของร่างนี้สร้างเอาไว้มีมากมาย จะให้เธอตามแก้ไขทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเฉินซิ่วลี่จึงเลือกที่จะเดินไปข้างหน้าทำวันนี้ให้ดีที่สุดแล้วอดีตของวันพรุ่งนี้ก็จะดีเอง

“ฉันไม่ได้มาซื้อของค่ะ แต่จะมาขายของ”

เฉินซิ่วลี่นำปลาที่ห่อด้วยใบบัวออกมาจากตะกร้าสานบนหลัง ตงเหยามองปลาตายและยังถูกชำแหละหั่นเป็นชิ้นด้วยความสงสัย ปกติผู้คนไม่นิยมซื้อปลาตาย ยิ่งชำแหละแล้วแบบนี้ยิ่งไม่มีคนสนใจอย่างแน่นอน

“ซิ่วลี่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรับซื้อปลาของเธอ แต่ปลาตายแล้วแบบนี้ฉันซื้อมาก็ขายไม่ได้”

“อย่างนั้นฉันขอนั่งขายข้างๆ ตรงนี้ได้ไหมคะ”

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมุ่งมั่นจะขายปลาให้ได้ ตงเหยาก็จำใจพยักหน้าอนุญาต เพียงแต่ไม่คิดว่าผ่านไปเพียงสิบห้านาทีก็มีหญิงแก่คนหนึ่งเดินไปเลือกดูปลาของเธอ

“ปลาพวกนี้ขายอย่างไรกัน”

“1 ห่อมีปลา 1 ตัว ขายที่ห่อละ 6 เหมา สองห่อ 1 หยวนค่ะ”

ตงเหยาได้ยินราคาที่เฉินซิ่วลี่เอ่ยบอกก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ทำการค้าไม่เป็นย่อมค้าขายไม่ได้ ปลาหนึ่งตัวราคาปกติขายกันที่ 2-3 เหมา เฉินซิ่วลี่ขายถึง 6 เหมา ใครจะซื้อของเธอกัน

“อย่างนั้นฉันเอาสองตัว ตาแก่ที่บ้านไม่ได้กินน้ำแกงปลามานานแล้ววันนี้คงดีใจมากแน่ๆ”

“ขอบคุณค่ะ”

ตงเหยาได้ยินหญิงชราหยิบเงินจ่ายค่าปลาก็ขมวดคิ้วแน่น เป็นไปได้อย่างไรกัน ไม่เพียงแค่นั้นต่อมาไม่นานก็มีหญิงชราในวัยเดียวกันกับคนก่อนหน้าเดินมาซื้อปลาของเธออีกสองสามคน พริบตาปลาเพียงสิบห่อก็ขายเหลือเพียงสองห่อ

“ปลาขายหมดแล้วหรือ”

“วันนี้ขายหมดแล้วค่ะ”

เฉินซิ่วลี่เอ่ยบอกหญิงชราด้วยสายตาขอโทษอยู่ในที แววตาของหญิงชราพลันหม่นลงในทันทีก่อนจะเปลี่ยนเป็นวาวโตเมื่อเห็นว่าในตะกร้าด้านหลังยังมีปลาอีกสองห่อ

“อีกสองห่อในตะกร้าฉันขอซื้อได้หรือไม่ ฉันจ่ายห่อละ 1หยวนก็ได้นะ”

“สองห่อนี้เป็นของเด็กๆ ค่ะ ต้องขอโทษด้วย”

เฉินซิ่วลี่แม้จะเสียดายเงินหยวน แต่เธอรับปากเด็กๆ แล้วว่าจะทำปลาเปรี้ยวหวานและน้ำแกงปลาให้พวกเขากินเป็นมื้อเย็น ดังนั้นจึงได้แต่เอ่ยปฏิเสธไป

“น่าเสียดายนัก ฉันอายุมากแล้วซื้อปลาเป็นมาก็ไม่มีแรงทุบ มือไม้ก็ไม่แข็งแรงจะชำแหละปลาแต่ละทีก็ไม่ค่อยสะดวก วันนี้ได้ยินว่ามีคนเอาปลาที่ชำแหละแล้วมาขายก็เลยรีบมาซื้อ ไม่คิดว่าจะมาช้ากว่าผู้อื่นไปหนึ่งก้าว”

เฉินซิ่วลี่ได้ยินหญิงชราบอกเล่าในใจก็เกิดความเห็นใจ ก่อนจะหันมาสบตาเด็กชายทั้งสองคน ไม่ทันเอ่ยถามอะไรหลี่ชุนก็หยิบปลาออกมาหนึ่งห่อแล้วส่งให้อีกฝ่าย

“คุณยายครับ นี่เป็นปลาส่วนของผม ผมยกให้คุณยายครับ”

หญิงชราเห็นน้ำใจของเด็กชายก็ยิ้มกว้าง เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวขายปลาอย่างขอความเห็น

“ปลาห่อนั้นเป็นของอาชุน ก็แล้วแต่อาชุนเลยค่ะ”

หลังรับปลามาหญิงชราก็หยิบเงินมาส่งให้เด็กชาย แต่มือเล็กกลับดันเงินนั้นคืนไม่ยอมรับ

“แม่บอกว่าวันนี้ปลาที่ขายหมดแล้ว ห่อนี้จึงขายไม่ได้ครับ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการไม่เชื่อฟัง ปลาห่อนี้ผมยกให้คุณยายนะครับ”

คำพูดอย่างใสซื่อของเด็กชายทำให้หญิงชรายิ้มกว้าง มองสามแม่ลูกด้วยความชื่นชม

“เธอสอนลูกได้ดีทีเดียว”

เฉินซิ่วลี่ยิ้มคำชมของอีกฝ่ายจนแก้มแดงก่ำ หลี่หมิงถอนหายใจยาวอย่างระอาใจ สอนอะไรกัน มารดาผู้นี้ตั้งแต่จำความได้มีแต่สั่งให้พวกเขาทำงานเท่านั้น และเพราะหลี่ชุนแบ่งปลาให้ผู้อื่นไปหนึ่งห่อ อาหารเย็นวันนั้นจึงถูกลดลงไปหนึ่งจาน จากที่จะมีปลาเปรี้ยวหวานและน้ำแกงปลา ก็เหลือเพียงน้ำแกงปลาหนึ่งชามให้กินเท่านั้น

.........................................

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   ตอนพิเศษ

    “คุณพ่อ คุณแม่ อาเหม่ยอยากได้ตุ๊กตาตัวนี้”เสียงเด็กหญิงไว้ 3 ขวบร้องบอกคนเป็นพ่อและแม่ กวงซุนหลี่ยิ้มรับทว่าขณะที่กำลังจะเดินไปซื้อของให้ลูกสาวคนเล็ก มือข้างซ้ายก็ถูกดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน“อาเหม่ยเพิ่งซื้อของเล่นไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หากจะซื้อชิ้นใหม่ต้องเป็นเดือนหน้า”เฉินซิ่วลี่ห้ามปรามเด็กหญิงตัวน้อยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้ากลมสดใสพลันสลดน้ำตาคลอก้มหน้ามองพื้น หลี่ชุนในวัย 10 ขวบรีบเข้ามาอุ้มน้องสาวตัวน้อยขึ้นแล้วเอ่ยกระซิบปลอบประโลม“ไม่เป็นไรนะอาเหม่ย เดี๋ยวเดือนหน้าพี่ซื้อให้”ด้วยฐานะทางบ้านของพวกเขาตอนนี้ แค่ของเล่นเพียงชิ้นเดียวไม่ใช่เรื่องยากที่จะซื้อหามาครอบครอง แต่เพราะพวกเขาเคยผ่านความยากลำบากมาก่อนจึงได้เรียนรู้คุณค่าของเงิน ในบ้านจึงมีกฎให้ซื้อของเล่นได้เพียงเดือนละ 1 ชิ้นเท่านั้น“ผมเอาตัวนี้ ใส่ถุงให้ด้วยครับ”เสียงเข้มราบเรียบเอ่ยบอก ทุกสายตาพลันหันมาจดจ้องที่หลี่หมิงขณะที่พนักงานขายรีบหยิบตุ๊กตาที่เด็กหญิงร้องบอกอยากได้เมื่อครู่ใส่ถุงอย่างรวดเร็ว“อาหมิงลูกกำลังจะทำลายกฎของบ้านเรา”เฉินซิ่วลี่เอ่ยบอกเสียงราบเรียบ แม้จะไม่ได้มีน้ำเสียงหรือท่าทางตำหนิ แต่สายตานั้นชัดเจ

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   บทสุดท้าย(จบ)

    “คืนนี้พวกเราจะได้น้องสาวแล้วใช่ไหมครับ”หลี่ชุนกระซิบเสียงเบา มุมปากของคนเป็นพ่อยกขึ้นสูงก่อนจะพยักหน้ารับด้วยสายตามุ่งมั่น“พ่อรับรองว่าเดือนหน้าน้องสาวของลูกต้องมาแน่ๆ”เมื่อได้ยินคำพูดที่หนักแน่นของคนเป็นพ่อสองเด็กชายก็ย้ายไปนอนที่ห้องถัดไป ขณะที่ร่างสูงโปร่งของกวงซุนหลี่ขยับเดินเข้าห้องลงกลอนแน่นหนาฉับไว “อื้ม...”เฉินซิ่วลี่ร้องครวญในลำคอเมื่อร่างกายถูกรบกวน ความเย็นจากภายนอกเข้ามาปะทะผิวกายทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น ก่อนที่ดวงตาจะเปิดออก“คุณกวง! เข้ามาทำไมคะ”เพราะความแนบชิดที่ไม่เหมาะสมทำให้เธอตื่นตระหนกรีบมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง“หยุดนะคะ เดี๋ยวเด็กๆ เห็น”“เด็กๆ ย้ายไปนอนอีกห้องแล้ว”คนตัวโตที่ปลดเปลื้องผ้าของเธอจนเหลือเพียงร่างที่เปลือยเปล่าเช่นเดียวกับเขากระซิบบอกเสียงแหบพร่า แนบชิดร่างกายกำยำลงทาบทับบนตัวนุ่ม“คุณกวงหยุดก่อนค่ะ เราต้องคุยกันให้ชัดเจนก่อน”“เดี๋ยวค่อยคุยนะ”ริมฝีปากร้อนขยับจากลำคอขาวกดแนบชิดบดเบียดริมฝีปากบาง พร้อมกับวางมือบีบเคล้นอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง ร่างกายของเฉินซิ่วลี่พลันตื่นตัวขนกายสาวลุกชัน สองเนื้อนิ่มแข็งสู้กับมือหนากวงซุนหลี่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ถอนริมฝ

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   บทสุดท้าย(5)

    “แค่ทำข้าวสารให้เป็นข้าวสุกก็พอ”ใบหน้าของกู้เหยียนพลันร้อนผ่าวแดงก่ำไปจนถึงลำคอ เดิมทีเขาเสนอตัวช่วยแก้ปัญหานี้ก็เพราะว่าเงื่อนไขของคุณหนูกวงเพียงแค่อยากแต่งงาน แต่ไม่ต้องการความสัมพันธ์ทั้งทางกายและใจ ให้แยกบ้านเธอก็ยินดี ในเมื่อชีวิตนี้เขาเองก็ไม่คิดแต่งงานกับใครอีกแล้ว ให้แต่งหลอกๆ เป็นหุ่นเชิดให้เธอก็ไม่นับว่าเสียหายอะไร แต่งเสร็จเขาก็กลับไปเมืองเจียงเป็นคุณหมอกู้ของชาวบ้านต้าหยางต่อไปก็เท่านั้นเพียงแต่แค่เรื่องหลอกๆ เรื่องหนึ่งทำไมต้องให้เขานอนกับเธอด้วย ทำแบบนี้กวงจือหลินย่อมต้องถูกผู้คนครหาติฉินนินทา ทว่าเขาไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธกวงจือหลินก็ตอบรับแผนการของกวงซุนหลี่ไปแล้ว“ได้!”“ดี! อาหย่งเอาเหล้ามา”กู้เหยียนมองเหล้าดีกรีแรงตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลายฝืดลงคอ ทั้งชีวิตของเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับเส้นทางอบายมุขไม่ว่าจะเป็น เหล้า บุหรี่ ฝิ่น การพนัน และผู้หญิง ล้วนไม่เคยข้องเกี่ยว ดังนั้นเมื่อกวงซุนหลี่ส่งแก้วเหล้าให้ มือหนาจึงยื่นไปรับด้วยท่าทางลังเล“อาหลี่ ฉัน... ไม่กินได้หรือไม่ นายก็รู้ว่าฉัน...”กู้เหยียนพูดยังไม่ทันจบประโยคแก้วเหล้าในมือก็ถูกกวงซุนหลี่จับจรดที่ริมฝีปากของเขา ตอนนี้แม

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   บทสุดท้าย(4)

    “นอกจากเธอฉันไม่เคยสัญญาจะแต่งงานกับใครทั้งนั้น”เฉินซิ่วลี่ขมวดคิ้วเรียวมองคนตรงหน้าด้วยสายตาสับสน กวงซุนหลี่จับมือซ้ายของเธอมากอบกุมแล้วกดจุมพิตที่หลังมือนุ่มก่อนจะสวมใส่แหวนลงไปที่นิ้วนางเธอเหมือนเดิม“คุณกวง คุณจะทำอะไร ฉันไม่ยินดีแต่งเป็นภรรยารองให้คุณหรอกนะ หรือต่อให้เป็นภรรยาเอก ฉันก็ไม่ยินดี”“เอาไว้ไปถึงบ้านฉันจะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้เธอฟัง แต่นับจากนี้ห้ามเธอถอดแหวนวงนี้อีก และห้ามเธอทอดทิ้งฉันด้วย แค่คิดก็ไม่ได้เข้าใจไหม”น้ำเสียงกระซิบอ้อนวอนราวกับสาวน้อยถูกรังแก ทำให้ความกรุ่นโกรธในใจของเฉินซิ่วลี่จางหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “ได้! ฉันจะรอฟังคำอธิบายของคุณ แต่ถ้าเหตุผลไม่เพียงพอเรื่องของเราก็ยังคงต้องยุติ”“ไม่ได้! ฉันไม่ยอม”กวงซุนหลี่เอ่ยบอกอย่างดื้อดึงพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแน่น เฉินซิ่วลี่ถอนหายใจยาวไม่คิดทำเรื่องที่เสียแรงเปล่าอย่างการดิ้นรนขัดขืนเขา รั้งรอจนรถหยุดลงกวงซุนหลี่ก็อุ้มคนลงจากรถเดินเข้าบ้านในทันที“คุณกวงปล่อยฉันนะคะ ฉันเดินเองได้”“ไม่!”เสียงเข้มหนักแน่นตอบกลับพลางก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องโถงแล้วนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวโดยยังคงกอดรัดเฉินซิ่วลี่ไว้บนตักไม่ยอมปล

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   บทสุดท้าย(3)

    นี่เขาคงไม่คิดจะประกาศแต่งงานกับเธอในเวลานี้หรอกนะดวงตาคมของคนบนเวทีมองตอบกลับสอดประสานดวงตาเรียว ก่อนที่เขาจะประกาศก้องอีกครั้ง“ลี่ลี่ แต่งงานกับฉันนะ”เมื่อได้ยินกวงซุนหลี่เอ่ยชื่อหญิงสาวที่เขาต้องการแต่งงาน บรรดาแขกในงานก็ส่งเสียงวิจารณ์อื้ออึงอีกครั้ง“ลี่ลี่เหรอ ใครกัน”“นั่นสิ! คุณกวงไม่ใช่ว่ากำลังคบหาดูใจกับคุณหนูกวงจือหลินอยู่หรือ ทำไมถึงประกาศแต่งกับคนอื่นได้”“แบบนี้คุณกวงจือเหลียงจะยอมหรือ”“กวงซุนหลี่ เขาไม่รักลมหายใจของตนเองแล้วหรือไง”คำพูดของผู้คนมากมายดังก้องไปทั่วงานจนกวงซุนหลี่ขบกรามแน่น หากแต่ใครจะพูดอย่างไรเขาล้วนไม่สนใจ ที่เขาสนใจมีเพียงเฉินซิ่วลี่ที่ยังนั่งนิ่งไม่ตอบรับคำขอของเขา“ลี่ลี่ ฉันสัญญาหากเธอตกลงแต่งงานกับฉัน ฉันจะมีแค่เธอ จะปกป้องดูแลเธอและครอบครัวของเราด้วยชีวิตของฉัน”หัวใจของเฉินซิ่วลี่พลันสั่นระรัว มองสบดวงตาคมด้วยแววตาสั่นไหว ดูแลด้วยชีวิต เมื่อได้ยินคำพูดนี้ความรู้สึกในวันที่เธอคิดว่าเขาตายจากไปแล้วก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสแบบเธอ ในเมื่อมีโอกาสแล้วยังต้องยึดติดกับทิฐิและข้อสงสัยมากมายทำไมกัน เมื่อคิดได้เช่นนี้เฉินซิ่วลี่ก็โยนท

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80   บทสุดท้าย(2)

    เมื่อใกล้ถึงเวลาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของกวงซุนหลี่ เฉินซิ่วลี่ก็เลือกสวมชุดสีฟ้าเข้ารูปคอสูงเพื่อปกปิดร่องรอยที่กวงซุนหลี่ทิ้งเอาไว้บนลำคอระหง แล้วออกเดินทางไปยังสถานที่จัดเลี้ยงกู้เหยียนใช้เวลาเพียง 15 นาทีก็ขับรถมาถึงหน้าโรงแรมจัดเลี้ยง ชายในชุดสูทแบบตะวันตกก็เดินมาเปิดประตูรถทั้ง 4 ด้าน กู้เหยียนส่งกุญแจรถให้พนักงานตรงหน้านำรถไปจอดในสถานที่จอดรถ ส่วนตัวเขาเดินมารับเฉินซิ่วลี่ ขณะที่หลี่หมิงและหลี่ชุนเดินขนาบข้างซ้ายขวาหวังรั่วซีตามหลังคนเป็นแม่เข้างานอย่างสงบเสงี่ยมรู้ความและในทันทีที่เฉินซิ่วลี่ก้าวเท้าเข้ามาในงาน ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่น จึงทำให้สายตาชายหนุ่มในงานจดจ้องมาที่เธออย่างมากมาย หากไม่เพราะข้างกายเธอมีกู้เหยียนเคียงข้างอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่าคืนนี้เฉินซิ่วลี่คงไม่อาจนั่งอย่างสงบแน่นอน“คุณกวงจัดที่นั่งไว้ให้คุณเฉินและผู้ติดตามเป็นพิเศษ เชิญพวกคุณทางด้านนี้ครับ”เมื่อทุกคนในงานได้เห็นตำแหน่งที่นั่งของเฉินซิ่วลี่ผู้คนในงานต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงสถานะความสำคัญของเธอและกู้เหยียน จวบจนกระทั่งกวงซุนหลี่ก้าวเท้าเข้ามาความสนใจของผู้คนจึงเปลี่ยนไปที่เขาแทน“สวัสดีค่ะคุณก

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status