ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายในยุค 80

last update최신 업데이트 : 2025-03-22
작가:  ชงเมิ่ง완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
131챕터
10.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ทะลุมิติมาในนิยายยุค 80 ว่ายากลำบากแล้วเธอยังต้องมาเลี้ยงลูกแฝดและวางแผนหนีชะตาชีวิตที่นักเขียนระบุให้ตายอย่างทรมานภายใต้เงื้อมมือของพ่อตัวร้ายอีก สวรรค์!ยังจะมีตัวละครทะลุมิติใดบัดซบเท่าเธออีกหรือไม่

더 보기

1화

บทนำ

Charlotte's POV

“Charlotte, your sister and Nathan are engaged now.”

My father’s voice landed heavily in the living room, calm and detached, as though he were announcing something trivial. He sat on the couch, one leg crossed over the other, cigarette between his fingers.

Smoke curled lazily into the air, filling my lungs, making it hard to breathe, as if the house itself was rejecting me.

Beside him sat my mother, Megan Dean, her posture straight, her eyes sharp, already waiting for me to react. Waiting for tears. For protest. For drama.

“Stop bothering Nathan,” my father continued coldly. “I’ve already bought you a plane ticket abroad.”

He leaned forward and slid the ticket across the glass table toward me. The sound it made felt louder than it should have, slicing through the silence. “You’ll stay there for a few years. Don’t come back until your sister’s wedding is over.”

I stood there, unmoving. My mind felt distant, as if I were watching the scene from outside my body, like a stranger peering through glass. The words registered, but my heart was strangely quiet.

No screaming, no begging.

Just a dull ache that felt far too familiar.

My mother suddenly shot up from her seat. “Hey!” she screamed, storming toward me. “You brat, we’re talking to you! Did you hear me?”

She stopped inches away from my face, her eyes blazing with irritation and impatience. I turned my head slightly and looked into her eyes, calm, almost innocent. I still didn’t speak. Not because I couldn’t—but because I was tired.

Tired of this house.

Tired of these people.

I was tired of being invisible.

Two years ago, Nathan Mills—CEO of Mills Corporation and the man I loved, had been involved in a fatal car accident that severely left a huge wound on his head. The doctors said it was a miracle he survived at all.

He didn’t die, but he might as well have. He slipped into a coma that swallowed him whole, taking everything with it.

Everyone else moved on. I didn’t.

I stayed.

Day after day, night after night, I sat beside his hospital bed. I talked to him, read stories to him, held his hand, brushed his hair, begged him to wake up.

I told him about my day, about the weather, about how much the city had changed, even about the trivial things, hoping somewhere deep inside, he could still hear me.

The doctors warned me. They told me I was pushing myself too hard, that I needed rest, that I would break down if I kept this up. They spoke gently, cautiously, like they were already preparing me for the worst.

But how could I leave him?

“You’re all I’ve got, Nathan,” I whispered one morning, standing beside his bed with a termination letter clenched in my hand. I had lost my job that day because I spent too much time at the hospital. I didn’t care. Jobs could be replaced. He couldn’t.

I knelt beside him, tears blurring my vision as I brushed his hair back gently. “I need you to wake up. Please… my love. I need you.”

Months turned into a year.

A year turned into two.

And then, one morning, Nathan woke up.

But I wasn’t there.

And worst still, he lost his entire memory.

The doctors called it retrograde amnesia. They said the impact to his head had erased huge parts of his past. Faces, moments, emotions, gone. He didn’t remember the accident. He didn’t remember the hospital. And most painfully, he didn’t remember me.

Just an hour before it happened, my mother noticed his finger twitch. She froze, then grabbed my father’s arm, whispering urgently. Their eyes met, and in that brief exchange, a decision was made, one I didn’t know at the time, but would suffer for forever.

They sent me home.

“Go and tidy the house,” my mother said sharply. “Wait for us there.”

I hesitated. The maids had already done that. Something felt wrong, deep in my chest, like a warning I couldn’t quite name. But I knew better than to argue. I obeyed.

By the time I returned to the hospital, everything had changed.

The first person Nathan saw when he opened his eyes wasn’t me.

It was my sister, Celine, seated right beside him.

“Nathan, you’re awake,” she said softly, holding his hand, her eyes glistening with perfectly timed tears, as though she had rehearsed this moment.

Standing behind her were my parents, their faces lit with excitement, as if this miracle belonged to them. As if they had been the ones praying beside his bed all this time.

“Who are you… Where am I?” Nathan gasped weakly, his eyes were unfocused, confused, searching.

Celine glanced at my parents briefly, then clasped his hand tightly, like she was anchoring herself to him.

Then suddenly, something like a flash hit him and he held his head. He turned around as if looking for something or someone.

My mother rushed forward before anyone else could speak. “Oh, thank goodness you’re awake, Mr. Mills,” she cried dramatically. Then her expression hardened instantly. “I’m Megan Dean, and this is my husband – Johnson Dean, and my daughter, Celine.” She said excitedly, pointing at them one after the other before returning to him. “You had a fatal accident two years ago and have been in coma since then. My first daughter, Charlotte, your girlfriend, was with you two years ago when you had this accident. But that useless girl ran off with another man just a day after you were admitted.”

Nathan’s eyes widened in shock. The confusion in them deepened, replaced slowly by hurt.

“It was Celine who stayed,” my father added calmly. “Day and night. She took care of you. You lost your memory, son. But she never left.”

Celine nodded, her expression gentle and sincere, tears rolling down at just the right pace. “I begged her not to leave you, Nathan. I really did. But she said she couldn’t wait anymore… she thought you’d never wake up. And when the doctors said you might not remember anything, she said it was too much.”

Nathan struggled, his breathing uneven, his head throbbing as he tried to piece together fragments that no longer existed.

With no memories to contradict them, no past to rely on, he had nothing but their words.

In the end, he believed them.

Two years. They told him I abandoned him for two years. They told him Celine loved him, waited for him, sacrificed everything for him.

And me? I was designated the black sheep.

The gold-digger.

The heartless woman who left when things got hard.

And with his memory gone, he accepted it all as truth.

When I found out, I begged my parents to tell the truth. For four months after his discharge from the hospital, I pleaded with my parents to tell the truth.

“Mom, Dad, please,” I cried, kneeling before them, clutching my father’s hand. “Please tell him the truth. He doesn’t remember anything. I was the one who stayed. I was the one he loved.”

My father flung my hand away in disgust. “Nathaniel loves Celine. Not you. Even without his memory, he chose her.”

Nathan Mills was one of the youngest and wealthiest men in the country, and just like always, my parents wanted him for their favorite child.

They walked away and left me there, sobbing on the cold floor, my cries echoing through a house that never felt like home.

I didn’t give up. I went to Nathan myself, hoping that the love we shared in that one year before his accident could make him see the truth. I believed love would recognize love, even without memory.

“Nathan, please believe me,” I pleaded, holding his hand tightly. “I was the one by your side all these years. Not Celine. You lost your memory, but I didn’t.”

He pulled his hand away and looked elsewhere, his jaw tight, his eyes cold and unfamiliar.

“You said we’d always be together,” I whispered desperately. I leaned forward before I could stop myself and kissed him, hoping something, anything, would spark.

The next second, pain exploded across my face.

His palm landed on my cheek with a hot slap that instantly sent me to the ground.

“Charlotte, or whatever you call yourself, how can you be so shameless?” he shouted. “You destroyed everything the moment you abandoned me. I don’t even remember loving you. The only woman I love is Celine. Got it?!”

He turned and walked away with his assistant who was now his map to his assets.

That was when I understood, I had lost the man I truly loved. Not just his heart, but his memories of me too.

I watched as my sister and parents took everything from me; my love, my sacrifices, my place.

Now, standing before them again, something inside me finally snapped.

Enough.

I lifted my head and faced them, my voice gentle but firm. “Alright. I’ll go.”

My mother stared at my father in shock before turning back to me. “You… you’re really leaving?”

I responded quietly, the calm in my voice unsettling even to me. “Weren’t you both dying to get rid of me?”

They looked stunned.

“Well,” I continued, “I’ve conceded.”

“What?” my mother snapped.

“You don’t believe me?” I asked calmly.

My father stood and walked toward me, pretending concern. “We’re glad you’ve come to your senses. You’ll leave in half a month. Behave yourself until then.”

I didn’t answer immediately.

I stepped forward, picked up the plane ticket, and straightened slowly. My expression was unreadable, and that unnerved them more than my words.

“Got it,” I said.

I turned and headed for the door. The room felt too small, too suffocating to continue living in delusions.

Just before I reached for the doorknob, my phone buzzed.

A message from Nathan.

“Come to Olive Hotel, Room 2206, at 9 pm.”

My eyes shut out wide. “What does he want now?”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

sukanya Radsamee
sukanya Radsamee
เป็นการทะลุมิติที่ไม่เหมือนใครไม่มีมิติหรือชองวิเศษอะไรสนุกดีค่ะชอบมากแค่บทพระเอกน้อยไปนิด
2025-10-09 15:41:01
0
0
jjomjaij
jjomjaij
ก็จบดีนะ แต่เนื้อเรื่องมันยังไปได้ต่อ เสียดายจัง อยากรู้อีกหลายคู่ ฮือออ
2025-07-15 17:01:11
0
0
131 챕터
บทนำ
บทนำเฉินซิ่วลี่ ปรือตาตื่น ในหัวรู้สึกอื้ออึงสับสน ความทรงจำสุดท้ายก่อนหน้านี้ก็คือเธอกำลังนั่งอ่านนิยายเรื่อง “เล่ห์แค้นรักลวง” ที่ภรรยาของตัวร้ายในเรื่องมีชื่อเหมือนเธอทุกตัวอักษร แต่เพราะใช้เวลาอ่านอย่างตั้งใจถึงสามวันสามคืน ร่างกายจึงอ่อนล้า ตอนที่ลุกขึ้นยืนก็รู้สึกหน้ามืดและสติวูบดับ เพียงแต่ตอนที่ได้สติอีกครั้ง กลับพบว่าตนเองนอนอยู่ที่ริมแม่น้ำในสภาพเปียกปอนไม่ใช่บนเตียงนอนอย่างที่ควรจะเป็นเกิดอะไรขึ้น ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเป็นคำถามแรกที่เกิดขึ้นในความคิดของเฉินซิ่วลี่ ก่อนที่ภาพเรื่องราวต่างๆ จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาในความคิดของเธอเฉินซิ่วลี่ ชื่อนี่ผุดขึ้นมาก่อนเป็นอันดับแรกตามด้วยเหตุการณ์ มากมาย จนตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างของภรรยาตัวร้ายในนิยายเรื่อง “เล่ห์แค้นรักลวง” ที่เพิ่งอ่านจบไปเพียงแต่จะทะลุมิติทั้งทีทำไมไม่ไปอยู่ในร่างของคนที่มีชีวิตดีๆ สักหน่อยกลับมาอยู่ในร่างของเฉินซิ่วลี่ ภรรยาของตัวร้ายของเรื่องได้กันพดูดถึงตัวร้ายของเรื่อง หลี่อันเฉิง เขาคือชายหนุ่มที่มีหน้าตาโดดเด่นที่สุดในหมู่บ้าน ยิ่งต่อมาเขาได้เป็นทหารยิ่งทำให้ผู้หญิงค่อนหมู่บ้านหลง
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 1.1 แม่ที่เปลี่ยนไป
บทที่ 1.1แม่ที่เปลี่ยนไป“ผมไม่ไป! ปล่อย! แม่ช่วยพวกเราด้วย แม่!”เสียงของเด็กชายฝาแฝดวัยสามขวบร้องประสานหาคนเป็นแม่ลั่นอยู่ที่หน้าบ้านตระกูลหลี่ แม้จะรู้ว่าต่อให้อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีทางช่วยเหลือปกป้องพวกเขา แต่เวลานี้พวกเขานึกถึงใครไม่ออกแล้วจริงๆ แขนเล็กของทั้งสองคนถูกหญิงแปลกหน้าสองคนฉุดกระชากไปคนละทิศละทาง โดยมีหม่าอิงหงผู้เป็นย่ายืนนับเงินหยวนด้วยสีหน้าพอใจ ไม่แม้แต่จะชายตามองหลานชายตัวน้อยทั้งสองคนที่ถูกผู้อื่นฉุดกระชากอย่างไร้ความปรานีก็แค่หลานนอกไส้ ที่พ่อมันตายแล้ว ส่วนแม่มันก็หนีตามชู้ เธอจะเลี้ยงดูให้ยากลำบากต่อไปทำไม สู้ขายเอาเงินมาซื้อผ้าใหม่ตอนสิ้นปีไม่ดีกว่าหรือ“ปล่อย! ย่าช่วยพวกเราด้วยครับ อย่าขายพวกเราเลยพวกเราจะไม่ดื้อ จะเชื่อฟัง ย่าครับ!”เด็กชายที่ตัวเล็กกว่าอีกคนร้องอ้อนวอนย่า ก่อนจะทิ้งตัวดิ้นรนต่อต้านสุดกำลัง ทว่าไม่เพียงหญิงแปลกหน้าที่ฉุดกระชากจะไม่สนใจเขา เธอยังง้างมือขึ้นฟาดลงมาที่เขาสุดแรงเพี๊ยะ! ใบหน้าตอบแห้งของเด็กชายตัวน้อยพลันชาวาบ ริ้วแดงขึ้นเป็นแถบรอยนิ้วมือ ยังไม่ทันส่งเสียงร้องร่างกายก็ถูกทุบตีอย่างต่อเนื่องจนดวงตากลมแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินร
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 1.2 แม่ที่เปลี่ยนไป
บทที่ 1.2แม่ที่เปลี่ยนไปเฉินซิ่วลี่ประคองเด็กชายสองคนเข้ามาในบ้าน ถึงแม้บทบาทที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเฉินซิ่วลี่ในนิยายจถูกกล่าวถึงไม่มาก แต่เรื่องตำแหน่งบ้านหลังต่างๆ ในตระกูลหลี่ผู้แต่งได้บรรยายเอาไว้ค่อนข้างละเอียดเลยทีเดียว อาจเพราะหลี่อันเฉิงเป็นตัวร้ายหลักของเรื่อง ดังนั้นถึงจะเป็นครั้งแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วบ้านตระกูลหลี่ เฉินซิ่วลี่ก็เดินไปยังตำแหน่งบ้านที่เธอกับเด็กๆ พักอาศัยได้อย่างถูกต้อง แต่ถึงจะบอกว่าผู้แต่งบรรยายลักษณะตำแหน่งบ้านตระกูลหลี่ได้ละเอียด แต่ก็ไม่เคยบรรยายลักษณะตัวบ้านที่พวกเขาอาศัยดวงตาของเฉินซิ่วลี่เบิกกว้างมองบ้านดินสองห้องนอน หนึ่งห้องครัวที่สภาพทรุดโทรมพร้อมถล่มลงมาได้ตลอดเวลาตรงหน้าแล้วลำคอแห้งผาก ผู้อื่นทะลุมิติข้ามเวลามาล้วนมีต้นทุนที่ดี หรือไม่ก็มีโปรแกรมผู้ช่วย มีมิติเวลาที่อุดมสมบูรณ์ ทว่าเธอกลับไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากเงิน 3,000 หยวน ที่เจ้าของร่างหยิบเอาของผู้อื่นมาหากบอกว่าสภาพตัวบ้านภายนอกทำให้เฉินซิ่วลี่เบิกตากว้าง เวลานี้สภาพในตัวบ้านกลับยิ่งทำให้เธอตาแทบถลนไม่ใช่ว่าเจ้าของร่างเดิมผู้นี้รักสวยรักงามเป็นอย่างยิ่งหรือไง ทำไม่สภาพบ้านถึงได้...
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 1.3 แม่ที่เปลี่ยนไป
บทที่ 1.3แม่ที่เปลี่ยนไปในตอนเช้าเฉินซิ่วลี่ฝากลูกชายฝาแฝดไว้กับกู้เหยียน โดยบอกกับเขาว่าเธอจะไปเอาเอกสารประจำตัวของเด็กๆที่บ้านเพื่อพาไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมือง ทว่ากลับหายไปร่วมค่อนวัน“แม่ของพวกนายคงไม่ได้จะทิ้งพวกนายไว้ที่นี่ใช่ไหม”แม้จะไม่อยากคิดในแง่ร้ายแต่ชื่อเสียงของเฉินซิ่วลี่ก็ทำให้กู้เหยียนอดคิดไม่ได้ว่าหญิงสาวอาจจะหลอกเอาเด็กๆ มาทิ้งแล้วหนีตามชายชู้ไป อีกทั้งเขารู้เพียงว่าเด็กๆ ถูกทุบตีมาแต่ไม่ทราบว่าเจอเรื่องอะไรมาเมื่อคืน ดังนั้นจึงเอ่ยถามไปตามความคิด แต่เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเด็กชายทั้งสองเปลี่ยนเป็นเศร้าหมองก็ตระหนักได้ในทันทีว่าตนเองพูดเรื่องที่ไม่สมควรออกไป"พวกนายยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม อย่างนั้นฉันจะไปเอาของกินมาให้กินระหว่างรอแม่ของพวกนายมารับ"“ไม่เป็นไรครับ"ถึงแม้ว่าจะหิว แต่ท่านพ่อเคยบอกว่าไม่ให้พวกเขารับของจากคนแปลกหน้า ไม่ว่าจะเป็นของกินหรือของใช้ก็ตามดังนั้นหลี่หมิงกับหลี่ชุนจึงเอ่ยปฏิเสธความหวังดีของคุณหมอหนุ่มด้วยน้ำเสียงสุภาพ"รบกวนคุณหมอกู้นานแล้ว พวกเราขอกลับบ้านดีก่อนนะครับ”“ไม่ได้สิ พวกนายยังเด็กจะกลับบ้านเองได้ยังไงกัน ต้องรอให้ผู้ปกครองมารับ”ตอ
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 2.1 แม่ที่น่าโมโห
บทที่ 2.1แม่ที่น่าโมโหทันทีที่เปิดประตูบ้านหลี่หมิงและหลี่ชุนก็ตกใจจนตาโต ข้าวของที่กระจัดกระจายไม่เป็นที่เป็นทางถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เศษอาหาร และข้าวของที่เน่าเสียถูกจัดการออกไปแล้ว ภายในบ้านยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้อีกด้วย เมื่อเลื่อนสายตาไปที่โต๊ะอาหารและชั้นวางของที่มุมบ้านก็พบว่ามีดอกกุหลาบพื้นบ้านหลายดอกถูกนำมาจัดใส่แจกัน บ้านที่เคยให้ความรู้สึกอึดอัดและอยากหลีกหนีไปให้ไกล วันนี้กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด หลี่หมิงลอบมองแม่ที่ไม่สวยงามเหมือนทุกวัน แต่กลับทำให้เขาอยากมองเธอมากกว่าทุกวัน“ในห้องของลูกแม่ไม่กล้าเอาอะไรทิ้ง แต่แม่จัดการเก็บกวาดให้แล้ว ของในกล่องลังมุมห้อง ลูกๆ ลองเลือกดูว่ามีอะไรอยากเก็บอยากทิ้งบ้าง”ในห้องของพวกเขาแม่ก็เข้าไปทำความสะอาดให้หรือ ที่แท้คนเป็นแม่หายหน้าไปร่วมค่อนวันก็เพื่อกลับมาทำความสะอาดบ้านนี่เอง แต่เรื่องเหนื่อยยากเช่นนี้แม่เขาจะยอมลงมือทำจริงๆ หรือ หลี่หมิงที่ยืนนิ่งด้วยอาการสงบ ลอบมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด ตั้งแต่เขาจำความได้จนถึงตอนนี้แม่ของพวกเขาไม่เคยแม้แต่จะซักผ้า เมื่อก่อนพวกเขายังเด็กแม่ก็จะส่งให้ป้าอวี้ซักให้ เมื่อพวก
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 2.2 แม่ที่น่าโมโห
บทที่ 2.2แม่ที่น่าโมโหประมาณ 9 โมงหลี่หมิงก็กลับเข้าบ้าน เนื้อตัวของเขามอมแมมเต็มไปด้วยใบชาและเศษหญ้า ดูก็รู้ว่างานที่เขาไปทำน่าจะเป็นการเก็บใบชาหรือเกี่ยวหญ้าเลี้ยงสัตว์"อาชุน มากิน..."เสียงของเด็กชายชะงักทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านแล้วพบว่าแม่ที่ควรนอนอยู่ในห้องวันนี้กลับตื่นเช้ากว่าปกติ มือเล็กรีบขยับไปยังด้านหลังเพื่อซ่อนไข่ต้มสุกสองฟองในมือจากสายตาของมารดา แต่เมื่อเห็นว่าสายตาของเฉินซิ่วลี่จดจ้องมาที่เขาด้วยท่าทางนิ่งงัน ด้านข้างมีน้องชายฝาแฝดของเขานั่งอยู่อย่างสงบนิ่งก็จำต้องยื่นส่งไข่ทั้งสองฟองให้เธอถือเสียว่าวันนี้เขากับน้องชายดวงไม่ดี อดอาหารเช้าสักวันก็แล้วกันเฉินซิ่วลี่รับไข่ต้มมาจากมือเล็ก เดิมทีตั้งใจจะตำหนิที่เขาออกจากบ้านสักประโยค แต่ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำเสียก่อนเจ้าเด็กสารเลว แกกล้าซ่อนอาหารฉันเหรอมือที่กุมไข่ไก่สั่นสะท้าน ภาพเจ้าของร่างเดิมเดินออกจากห้องมาแย่งชิงอาหารจากมือของหลี่หมิงซ้อนทับกับการกระทำของเธอในตอนนี้ อีกทั้งหลังจากแย่งชิงของกินแล้วเจ้าของร่างเดิมยังด่าทอทุบตีเด็กชายตรงหน้าอย่างรุนแรง ก่อนจะให้พวกเขาสองพี่น้องนั่งคุกเข่ามองเธอกินอาหารดวงตา
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 2.3 แม่ที่น่าโมโห
บทที่ 2.3แม่ที่น่าโมโหเฉินซิ่วลี่แทบอยากจะขอคืนคำพูดของตนเอง เดิมทีคิดว่าก็แค่เก็บชาเกี่ยวหญ้าเลี้ยงสัตว์ง่ายๆ ไม่ได้ยุ่งยากวุ่นวายอะไร หลี่หมิงอายุสามขวบยังทำได้ แล้วทำไมเธอที่อยู่ในร่างของหญิงสาววัยยี่สิบจะทำไม่ได้ ทว่าที่เฉินซิ่วลี่คาดไม่ถึงก็คือร่างกายนี้ดันเแพ้ขนหญ้า ทำงานได้เพียงหนึ่งชั่วโมงผื่นแดงก็ขึ้นทั้งตัว สุดท้ายยังต้องลำบากให้ ถังซาน บุตรชายลำดับที่สามของผู้ใหญ่บ้านถังปั่นจักรยานพาเธอไปส่งยังสถานพยาบาลหมู่บ้าน“นี่เป็นยาแก้แพ้กินครั้งละเม็ดวันละสามครั้งหลังอาหาร ส่วนนี่ยาทาแก้ผดผื่น ทั้งหมด 3 หยวนครับ”กู้เหยียน เอ่ยบอกพร้อมกับส่งถุงยาให้ เฉินซิ่วลี่รับซองกระดาษสีน้ำตาลตรงหน้ามาถือเอาไว้ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก ทำงานครั้งแรกไม่เพียงไม่ได้ค่าจ้างยังต้องเสียค่ายาอีก หากเด็กชายทั้งสองคนรู้เข้าคงผิดหวังในตัวเธออย่างแน่นอน หากแต่ตอนที่เฉินซิ่วลี่กำลังจะเอ่ยปากขอกลับไปเอาเงินหยวนที่บ้านมาจ่ายค่ายา บนโต๊ะจ่ายยาก็มีคนวางเงินจ่ายแทนเฉินซิ่วลี่เงยหน้ามองเจ้าของเงินด้วยความสงสัย ถังซานถอนหายใจอย่างนึกรำคาญแล้วพูดเสียงห้วน“เธอป่วยเพราะทำงานให้ฉัน ฉันจ่ายค่ายาให้ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง”
last update최신 업데이트 : 2025-02-13
더 보기
บทที่ 3.1 แม่ที่ใฝ่ฝัน
บทที่ 3.1แม่ที่ใฝ่ฝันหลังจากที่กู้เหยียนจากไป เฉินซิ่วลี่ก็พาหลี่หมิงเข้าไปนอนพัก เอ่ยกำชับเขาห้ามลุกจากเตียงไปไหน ยังเน้นย้ำว่าหากมีอาการปวดหัวมากขึ้นหรือคลื่นไส้อาเจียนให้รีบบอกเธอในทันที“พี่ชาย เจ็บไหมครับ”หลี่ชุนถามพี่ชายทั้งน้ำตา เพราะตอนที่หลี่อันอันลงมือทุบตี พี่ชายกอดเขาเอาไว้ ใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบัง สุดท้ายทุกแรงทุบตีจากอาสามจึงถูกชายแบกรับไว้เพียงผู้เดียว ก่อนหน้านี้เพราะตกใจและหวาดกลัวหลี่ชุนจึงไม่ทันคิดอะไร ตอนนี้เห็นว่าพี่ชายถูกตีจนหัวแตกเลือดไหลในใจจึงรู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง“พี่ไม่เจ็บ อาชุนอย่าร้องไห้”ทั้งที่ปวดระบมไปทั้งตัวแต่เมื่อเห็นน้องชายร้องไห้จนสะอื้น หลี่หมิงก็กัดฟันขามความเจ็บฝืนยิ้มและเอ่ยปลอบโยนน้องชายเสียงอ่อนโยนเฉินซิ่วลี่มองเด็กชายตัวน้อยที่วางท่าเข้มแข็งแล้วรู้สึกสะท้านในอก อยากขึ้นไปบนบ้านใหญ่ดึงคนใจร้ายผู้นั้นกลับมาสั่งสอนเพิ่มอีกสักหน่อยให้สาสมกับการกระทำที่โหดร้ายนี้ ทว่าในบ้านใหญ่เวลานี้ล้วนไม่มีคน เฉินซิ่วลี่จึงได้แต่เก็บความคับแค้นนี้ไว้ในใจ"พี่ชาย..."หลี่ชุนยังคงร้องเรียกพี่ชายเสียงสะอื้น แต่เมื่อเห็นสายตาห่วงใยของหลี่หมิงก็พยายา
last update최신 업데이트 : 2025-02-15
더 보기
บทที่ 3.2 แม่ที่ใฝ่ฝัน
บทที่ 3.2แม่ที่ใฝ่ฝันหลายวันมานี้บ้านตระกูลหลี่ค่อนข้างสงบ เพราะหม่าอิงหงพาหลี่อันอันที่ถูกเฉินซิ่วลี่หักข้อมือเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในเมือง ส่วนหลี่อันเผยลูกชายอีกคนของบ้านหลี่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย ในรั้วบ้านหลี่จึงมีเพียงพวกเขาสามคนแม่ลูกเท่านั้นนึกดูตามนิยายแล้วคล้ายจะกล่าวว่าหกเดือนหลังจากที่ทางค่ายทหารส่งข่าวการตายของหลี่อันเฉิง หลี่อันเผย น้องชายต่างมารดาของหลี่อันเฉิงผู้นี้ก็เรียนจบระดับมหาวิทยาลัยกลับมาเป็นครูประจำที่โรงเรียนในหมู่บ้าน และตามตื๊อจีบเฉินซิ่วจูนางเอกของนิยายจนมีเรื่องกับเย่ชิงเหวินพระเอกในนิยายอยู่บ่อยๆ เมื่อนับดูเวลาแล้วก็คืออีก 3 เดือนข้างหน้าเฉินซิ่วลี่ไม่สนใจเส้นชะตารักของเฉินซิ่วจู แต่ที่เธอใส่ใจก็คือนิสัยของน้องสามีหลี่อันเผยผู้นี้ เพราะตอนนี้เขานับเป็นผู้นำตระกูลหลี่ เธอที่เป็นแม่ม่ายสามีตายหากไม่กลับบ้านเดิมก็ต้องพึ่งพาอยู่ภายใต้การดูแลเขา หากอีกฝ่ายมีนิสัยเช่นหม่าอิงหงผู้เป็นมารดา ชีวิตในอีกสามเดือนข้างหน้าของเธอก็นับว่ายากลำบากแล้ว เช่นนี้เธอควรเร่งวางแผนหาทางรอดให้ตนเองกับลูกชายของพ่อตัวร้ายเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ“ลูกว่าแม่เปิดร้
last update최신 업데이트 : 2025-02-15
더 보기
บทที่ 3.3 แม่ที่ใฝ่ฝัน
บทที่ 3.3แม่ที่ใฝ่ฝัน“เฉินซิ่วลี่ ออกมา!”เฉินซิ่วลี่หันมองไปทางประตูรั้ว พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เหตุการณ์เช่นนี้บังเอิญเกินไปหรือไม่ ช่างสมกับเป็นเรื่องราวในนิยายเสียจริงๆ เดิมทีเฉินซิ่วลี่คิดอยากจะหลบหลีก แต่หลบวันนี้พรุ่งนี้ก็ต้องเจอ ไม่สู้ออกไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ เธอเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวหยิบเงินออกมา 3 หยวนอย่างลำบากใจ เงิน 3000 หยวนตอนนี้เหลือเพียง 2900 หยวนแล้ว หากยังไม่เร่งหามาทดแทนอนาคตเธอย่อมตกที่นั่งลำบากเฉินซิ่วลี่ เธอช่างเป็นตัวละครที่ทะลุมิติมาได้น่าสงสารจริงๆ ไม่เพียงเป็นตัวละครที่ตกยาก ยังไม่มีมิติ ไม่มีระบบช่วยใดๆ สวรรค์! นี่คงไม่ใช่การทะลุมิติมาเพื่ออดตายใช่หรือไม่ทว่าไม่รู้เพราะอาลัยอาวรณ์เงินหยวนนานเกินไปหรือไม่ ตอนที่ออกมาจากห้อง คนที่ร้องเรียกหน้าบ้านก็หายไปแล้ว“อาชุน ลุงสามถังของลูกเล่า เขาหายไปไหนแล้ว”“พี่ชายออกไปบอกลุงสามถังว่าแม่ไม่สบาย พรุ่งนี้พี่ชายจะไปทำงานแทน ลุงสามถังเลยบอกว่าอย่างนั้นก็ยกหนี้ให้ครับ”“ยกหนี้ให้!"เฉินซิ่วลี่ร้องด้วยความตกใจ ถังซานผู้นั้นหน้าตาดุดัน พูดจาโผงผาง ท่าทางไม่ยอมคน ให้คิดอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะใจดียกหนี้ให้เธอง่ายๆ
last update최신 업데이트 : 2025-02-15
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status