บทที่ 37 ลูกสาวตัวจริง

เสิ่นหลี่หมิงและเหยียนเหม่ยเจียงไม่เคยคิดเลยว่าลูกที่พวกเขาเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีตลอดระยะเวลายี่สิบปีจะไม่ใช่ลูกของพวกเขา แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่อาจจะแก้ไขความผิดพลาดที่มันเกิดขึ้นมาแล้วได้ ที่ทำได้ก็มีแค่พยายามทำใจให้ยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นให้ได้เพียงเท่านั้น

ก่อนหน้าที่จะมาหาหลินเยี่ยนฟาง เหยียนเหม่ยเจียงก็ตรวจสอบประวัติของหลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลินมาก่อนแล้ว ทั้งเธอและสามีต่างก็พยายามทำใจแล้วว่าหลินเยี่ยนฟางที่ถูกเลี้ยงดูโดยแม่ค้าขายผักอาจจะไม่ได้รับการอบรมดูแลอย่างดีอย่างเช่นที่พวกเขาคอยอบรมดูแลเสิ่นชิงหลีแต่สิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงอีกทั้งคนที่พวกเขาส่งมาสืบข่าวเรื่องหลินเยี่ยนฟางไม่ได้แจ้งเอาไว้ก็คือเรื่องที่หลินเยี่ยนฟางแต่งงานและกำลังจะมีลูก

“ฉันมั่นใจว่าก่อนหน้าที่จะไปติดต่อให้ฉันและแม่มาตรวจเลือดพวกคุณน่าจะส่งคนไปสืบข่าวและสอบถามเรื่องฉันกับแม่มาเป็นที่เรียบร้อยแล้วเสียอีก คนที่มาสืบเรื่องฉันเขาไม่แจ้งให้พวกคุณทราบหรือคะว่าฉันไม่เพียงแต่งงานแล้วตอนนี้ฉันกำลังจะมีลูกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณนายเสิ่นก็ส่ายหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พวกเขาไม่ได้บอกกับฉัน พวกเขาบอกแค่ว่าคุณหลินขายผักส่วนเธอก็เป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าที่พึ่งจะเปิดร้านเป็นของตนเอง” เมื่อคุณนายเสิ่นพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“พวกคุณไม่ต้องรู้สึกสงสารหรือว่ารู้สึกผิดกับฉัน ตอนนี้ฉันกับแม่ผ่านช่วงเวลาที่สุดแสนจะลำบากมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จริงอยู่ที่ความเป็นอยู่ของฉันกับแม่อาจจะนำไปเทียบเคียงกับพวกคุณไม่ได้ แต่พวกคุณวางใจเถอะแม่ของฉันไม่เคยทำให้ฉันได้รับความลำบากเลยสักครั้ง” มีแต่ฉันนี่แหละที่ทำให้เธอลำบาก แน่นอนว่าประโยคหลังหลินเยี่ยนฟางไม่ได้พูดออกมา เธอไม่ใช่หลินเยี่ยนฟางคนนั้นสำหรับเธอแล้วจึงมองย้อนกลับไปไม่เห็นความทุกข์ยากอันใด แต่ทุกครั้งที่เธอมองคุณแม่หลินเธอจะสามารถรับรู้ได้ดีว่าที่ผ่านมาคุณแม่หลินต้องผ่านความยากลำบากมาตั้งมากมายเพื่อเลี้ยงดูลูกสาวคนนี้

“ไม่เป็นไร ต่อไปนี้พวกเราจะดูแลครอบครัวของเธอเอง เยี่ยนฟางเธอยินดีที่จะกลับไปอยู่กับพวกเราหรือไม่” เสิ่นหลี่หมิงพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสารของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“ฉันยินดีที่จะไปเยี่ยมเยียนพวกคุณในฐานะผู้ให้กำเนิด แต่ตอนนี้ชีวิตของฉันถือว่าดีมาก สามีของฉันเขาดีกับฉันมาก แม่ของฉันก็ดีกับฉันมากเช่นเดียวกันหากพวกคุณรู้สึกว่าอยากจะช่วยเหลือฉัน ฉันก็ยินดีรับเอาไว้ อย่างน้อยหากคนมีชื่อเสียงแบบคุณเสิ่นและคุณนายเสิ่นไปใช้บริการที่ร้านของฉัน กลุ่มลูกค้าของฉันก็คงจะเพิ่มขึ้นมากกว่านี้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็เม้มริมฝีปากแน่น

เหยียนเหม่ยเจียงยังจำคำพูดของหลินเยี่ยนฟางได้ มีคนอาศัยฐานะของเธอมารังแกลูกสาวแท้ๆ ของเธอ สายตาอันเย็นชาที่หลินเยี่ยนฟางใช้จ้องมองเธอมันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินและตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากนี้เธอจะไปจัดการกับเสวี่ยซิงซินและชุยเหอ สองสาวที่เธอเคยให้การสนับสนุนเพราะความเอ็นดู แต่ตอนนี้เธอคงจะรู้สึกเอ็นดูเด็กสาวสองคนนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ขอบคุณผู้อำนวยการมากนะคะ ฉันเองต้องมาใช้บริการที่นี่อยู่แล้ว หวังเพียงว่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจะไม่เกิดกับลูกของฉันอีกนะคะ เพราะถ้าหากเกิดขึ้นอีกครั้งนี้ลูกของฉันคงอาจจะไม่โชคดีเช่นฉันที่ได้พบกับแม่ที่ดีเช่นนี้” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นมือไปจับมือของคุณแม่หลินเอาไว้ เธอรู้ดีว่าตอนนี้คุณแม่หลินรู้สึกอย่างไรเธอไม่อยากจะทำให้คุณแม่หลินรู้สึกผิดต่อเธอ

“ส่วนพวกคุณทางที่ดีพวกคุณกลับไปพูดอธิบายเรื่องนี้ให้เสิ่นชิงหลีฟังดีกว่า และบอกกับเธอว่าฉันไม่ได้คิดจะกลับไปแย่งชิงฐานะของเธอในบ้านเสิ่น หากเธออยากจะมาพบแม่ที่แท้จริงของเธอฉันก็จะไม่ห้ามปราม ถึงอย่างไรฉันก็เชื่อว่าแม่ที่เลี้ยงฉันมาไม่มีทางรักคนอื่นมากกว่าฉัน เอ๋ หรือว่าฉันจะเข้าใจผิดกันนะ ถ้าแม่ได้เจอลูกแท้ๆ แล้วจะหมางเมินกับฉันหรือเปล่า” หลินเยี่ยนฟางหันมาถามคุณแม่หลินด้วยน้ำเสียงหยอกล้อทำให้คุณแม่หลินรีบส่ายหน้าในทันที

“ไม่! ไม่มีทางหรอกฉันอาจจะรักลูกของฉันแต่แกเองก็เป็นลูกของฉันเช่นกัน ฉันจะหมางเมินใส่แกทำไม” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ก็นั่นน่ะสิ เสิ่นชิงหลีเองก็อาจจะคิดเช่นเดียวกันกับฉัน แต่ก็นะเราไม่อาจจะคาดเดาความคิดของคนอื่นไม่ได้ พวกคุณกลับไปพูดคุยและอธิบายให้เธอเข้าใจก็แล้วกัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดจบเหยียนเหม่ยเจียงก็เดินเข้ามาหาเธอและจับมือของเธอเอาไว้

“เยี่ยนฟาง ฉัน...” ท่าทีของคนตรงหน้าทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“คุณแม่ คุณพ่อ หนูขอเรียกพวกคุณเช่นนี้ก็แล้วกันนะคะ หนูรู้สึกยินดีที่ได้มีพ่อกับแม่เพิ่มขึ้นมา แต่ก็อย่างที่พวกคุณเห็นหนูมีครอบครัวแล้ว มีอาชีพที่ที่สามารถเลี้ยงดูตนเองได้แล้วแม้ว่าตอนนี้พึ่งจะเป็นช่วงเริ่มต้นแต่หนูก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้กิจการของตนเองเจริญก้าวหน้ามากกว่านี้ พวกคุณไม่ต้องรู้สึกผิดต่อหนูตอนนี้ชีวิตของหนูดีมาก” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็หลั่งน้ำตาออกมาเสิ่นหลี่หมิงจึงได้เดินมาโอบไหล่ของเธอเพื่อแสดงความปลอบโยน

“ใกล้จะได้เวลาที่สามีของหนูจะมารับที่ร้านแล้ว ถ้ายังไงรบกวนพวกคุณให้คนไปส่งฉันกับแม่ที่ร้านได้ไหมคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นหลี่หมิงก็พยักหน้า เขาหันไปสั่งการคนขับรถให้ไปส่งหลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลินในทันที แล้วจึงได้พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“วันนี้ฉันกับคุณแม่ของเธอคงต้องกลับไปพูดคุยและอธิบายเรื่องนี้ให้ชิงหลีฟังก่อน เธอเป็นเด็กสาวที่ดีทั้งอ่อนโยนและเชื่อฟัง ถ้าเธอรู้เรื่องนี้เธอคงจะไม่มีทางสร้างปัญหาอะไร” เมื่อเสิ่นหลี่หมิงพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นหนูคงต้องขอตัวกลับก่อน” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็ค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมแล้วจึงหันไปพูดกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ฉันฝากครรภ์ไว้ที่โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้ายังไงรบกวนผู้อำนวยการช่วยดูแลฉันเป็นกรณีพิเศษด้วยนะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ผู้อำนวยการก็พยักหน้าหลินเยี่ยนฟางจึงได้หันไปประคองคุณแม่หลินแล้วพาเธอเดินจากไปทิ้งให้สองสามีภรรยยาบ้านเสิ่นมองตามหลังเธอด้วยความสับสน

“นี่ออกจะเกินความคาดหมายของผมอยู่บ้าง” คำพูดของเสิ่นหลี่หมิงทำให้เหยียนเหม่ยเจียงหลั่งน้ำตาออกมา

“ต้องโทษฉัน ภาพลักษณ์ของฉันในสายตาของลูกคงไม่ค่อยจะดีนัก” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นหลี่หมิงก็ขมวดคิ้วในทันที เหยียนเหม่ยเจียงจึงเล่าเรื่องร้านหงเซวียให้สามีฟัง เมื่อสามีได้ฟังเช่นนั้นเขาก็พยักหน้าแล้วพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ก็แค่ร้านตัดเสื้อเล็กๆ ร้านหนึ่ง คุณวางใจเถิดผมจะจัดการให้คุณเอง ร้านหงเซวียแห่งนี้ผมจะซื้อมาให้คุณแล้วให้คุณนำไปมอบเป็นของขวัญให้กับลูกของเรา” เมื่อเสิ่นหลี่หมิงพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็พยักหน้า

“ฉันเชื่อค่ะว่าคุณทำได้” คำพูดของภรรยาทำให้เสิ่นหลี่หมิงยิ้มออกมาเขาจ้องมองคิ้วตาของภรรยาแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ลูกมีใบหน้าเหมือนคุณ” คำพูดของเขาทำให้เหยียนเหม่ยเจียงยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน

“แต่เธอมีบุคลิกคล้ายคุณ สุขุมนุ่มลึก พร้อมจะเล่นงานทุกคนที่ทำร้ายเธอ” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นหลี่หมิงก็พยักหน้าเขาหันไปจ้องมองผู้อำนวยการอีกครั้งแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงกดดัน

“หวังว่าพวกคุณจะดูแลลูกสาวของผมให้ดี” คำพูดของเขาทำให้ผู้อำนวยการรีบตกปากรับคำในทันที

“แน่นอนครับผมขอเอาตำแหน่งของผมมารับประกันว่าจะดูแลลูกสาวของคุณเป็นอย่างดีอย่างแน่นอน” เมื่อผู้อำนวยการพูดเช่นนี้เสิ่นหลี่หมิงก็พยักหน้าแล้วจึงได้ประคองภรรยาออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านในใจของเขาก็กำลังคิดอยู่ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้เสิ่นชิงหลีฟังอย่างไรดีว่าตอนนี้เขากับภรรยาได้พบกับลูกสาวตัวจริงของพวกเขาแล้ว