บทที่ 38 แม่

ตอนที่รถยนต์ของบ้านเสิ่นมาส่งหลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลิน เซี่ยหยางชุนก็มานั่งรออยู่ที่ร้านแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น คุณนายเสิ่นคนนั้นได้มาสร้างความลำบากใจให้กับคุณอีกหรือเปล่า” คำถามของสามีทำให้หลินเยี่ยนฟางเดินไปหาเขาแล้วพูดกับเขาเสียงเบา

“เดี๋ยวกลับไปถึงบ้านแล้วฉันค่อยเล่าให้คุณฟังก็แล้วกันนะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า หลินเยี่ยนฟางจึงได้เข้าไปตรวจสอบงานในร้านว่างานที่คั่งค้างทำเสร็จแล้วหรือยัง โชคดีของเธอที่ป้าซ่งและป้าเวินเป็นคนมีความสามารถไม่เพียงทำงานในส่วนของตนเองเสร็จแล้ว ยังควบคุมพนักงานใหม่ให้ช่วยกันทำงานในส่วนอื่นจนเสร็จเรียบร้อยดี วันพรุ่งนี้ก็พร้อมจะส่งมอบงานที่ตัดเย็บเสร็จแล้วให้กับลูกค้าได้

“ไม่เพียงทำงานที่คั่งค้างเสร็จหมดแล้ว วันนี้ยังทำงานใหม่ที่ได้รับมาจนเสร็จเรียบร้อยอีก ฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้คนที่มีความสามารถมาทำงานให้” คำชมของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทุกคนภายในร้านต่างก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“เอาไว้หลังสิ้นเดือนฉันจะมีเงินพิเศษเพื่อตอบแทนความขยันขันแข็งของทุกคนนะคะ โดยเฉพาะป้าซ่งกับป้าเวินที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อร้านของฉัน” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ป้าซ่งส่ายหน้า

“เธออุตส่าห์ชวนฉันกับเวินเหนียงมาทำงานด้วยทำให้พวกฉันสองคนมีงานทำแถมยังให้เงินเดือนสูงกว่าที่อื่น เธอมีน้ำใจให้กับพวกฉันถึงขนาดนี้แล้วพวกฉันจะไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเธอได้อย่างไร” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา

“ป้าทั้งสองเป็นคนมีฝีมือฉันยังรู้สึกโชคดีที่ได้ป้ามาทำงานด้วย ส่วนคนอื่นๆ ทั้งหลินหว่าน หลินฮุ่ย เสี่ยวชิง เสี่ยวหง พวกเธอทุกคนล้วนเป็นคนที่มีความสามารถ พวกเธอวางใจนะการที่พวกเธอได้มาทำงานกับฉัน ฉันจะทำให้พวกเธออยู่ดีกินดี ถ้ากิจการของฉันเจริญก้าวหน้าหน้าที่การงานและการเงินของพวกเธอก็จะเจริญก้าวหน้าไปด้วยกันกับกิจการของฉันด้วย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ดวงตาของทุกคนมีความคาดหวังทำให้เซี่ยหยางชุนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดรู้สึกชื่นชมหลินเยี่ยนฟางอยู่ในใจไม่ได้

ลูกจ้างทุกคนของเขาทำงานในแต่ละวันให้แล้วเสร็จตามหน้าที่ ความคาดหวังของพวกเขามีแค่เพียงเงินค่าตอบแทนตอนสิ้นเดือนเพียงเท่านั้น แต่หลินเยี่ยนฟางกลับทำให้เขาเห็นแล้วว่า หากทำให้พนักงานรับรู้ว่าถ้ากิจการไปได้ดีพวกเขาก็จะมีชีวิตดีๆ ตามไปด้วย ดังนั้นแทนที่จะทำแค่เพียงหน้าที่ของตนเองให้แล้วเสร็จเพื่อจะได้รับแค่เพียงเงินเดือนในแต่ละเดือน แต่หลินเยี่ยนฟางกลับชี้ให้เห็นว่าหากทุกคนตั้งใจทำงาน แล้วทำให้กิจการเจริญก้าวหน้า ไม่ใช่แค่เพียงเจ้าของกิจการที่จะมีเงินทองมากขึ้นแต่พวกเขาทุกคนก็จะได้รับผลตอบแทนที่มากขึ้นไปด้วย แนวคิดเช่นนี้ทำให้เขาคิดว่าตนเองก็ควรจะนำไปปรับใช้เช่นเดียวกัน

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ทุกคนก็กลับบ้านไปพักผ่อนกันเถอะ หลินหว่าน หลินฮุ่ยเดี๋ยวพวกเธอสองคนขี่รถจักรยานของแม่ฉันกลับบ้านก็แล้วกันนะ แม่ของฉันจะได้กลับไปพร้อมกันกับฉันได้”

“ได้เลยพี่เยี่ยนฟาง พี่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันขี่จักรยานของป้าหลินกลับไปให้เอง” หลินฮุ่ยพูดพลางยิ้มออกมา ปกติเธอและหลินหว่านจะเดินทางมาทำงานด้วยจักรยานคันเดียวกันผลัดกันซ้อนผลัดกันขี่ ถ้าวันไหนได้ขี่จักรยานของป้าหลินของพวกเธอกลับพวกเธอก็จะได้ไม่ต้องเกี่ยงกันเป็นคนขี่จักรยานอีก ถึงอย่างไรการขี่จักรยานคนเดียวโดยไม่ต้องรับน้ำหนักของคนซ้อนท้ายก็เป็นการออกแรงที่น้อยกว่า แล้วเธอจะไม่รู้สึกยินดีได้อย่างไร

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้” เมื่อเอ่ยจบหลินเยี่ยนฟางก็หันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้เซี่ยหยางชุนและแม่ของเธอเดินไปที่รถเพื่อจะได้เดินทางกลับบ้าน ตั้งแต่หลินเยี่ยนฟางตั้งครรภ์เซี่ยหยางชุนก็ขายรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดแล้วซื้อรถยนต์เพื่อเอาไว้ใช้รับส่งภรรยา การกระทำของเขานอกจากจะชี้ให้เห็นความใส่ใจแล้วยังทำให้หลินเยี่ยนฟางรู้สึกว่าการที่ได้เขาเป็นสามีเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตนี้ของเธอแล้ว ไม่ว่าวันหน้าเขาจะเปลี่ยนไปหรือไม่แต่ความดูแลเอาใจใส่ที่เขาทำในช่วงนี้เธอจะจดจำความดีช่วงนี้ของเขาเอาไว้ตลอดไป

“วันนี้คุณนายเสิ่นมาหาด้วยเรื่องอะไรหรือ ทำไมทั้งเธอและคุณแม่จึงได้นั่งรถออกจากร้านไปกับเธอ” พอขึ้นมาบนรถได้เซี่ยหยางชุนก็เอ่ยปากถามสิ่งที่เขาสงสัยออกมาในทันที คำถามของเขาทำให้คุณแม่หลินที่นั่งอยู่เบาะหลังทอดถอนใจออกมาแล้วพิงพนักเบาะแล้วหลับตาลง พลางเงี่ยหูฟังว่าหลินเยี่ยนฟางจะเล่าเรื่องนี้ให้สามีของเธอฟังอย่างไร

“วันนี้คุณนายเสิ่นมาขอให้ฉันกับแม่ไปตรวจเลือดเพื่อหาความเข้ากันของหมู่เลือด เธอสงสัยว่าฉันกับลูกสาวของเธอจะถูกสลับตัวกันตอนแรกเกิด” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็นิ่งงันไปด้วยความคาดไม่ถึง

“และผลตรวจเลือดออกมาก็เป็นไปตามการคาดเดา ฉันคือลูกสาวของเธอ ส่วนลูกสาวของเธอก็เป็นลูกแท้ๆ ของแม่” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนเหลือบไปมองสีหน้าของแม่ยายของตนที่นั่งอยู่เบาะหลังผ่านทางกระจกส่องหลังในทันที เมื่อเห็นว่าแม่ยายพิงพนักเบาะและกำลังหลับตาอยู่ เขาก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน

“แล้วเธอจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“ก็ไม่ทำยังไง ฉันก็ยังจะเป็นหลินเยี่ยนฟางที่ยังคงเป็นเมียของพี่อยู่เช่นเดิม ยังคงเป็นลูกสาวของแม่ที่มีพ่อและแม่แท้ๆ เพิ่มเข้ามา ส่วนแม่ก็จะมีลูกสาวแท้ๆ เพิ่มเข้ามาอีกคนเช่นเดียวกัน ถ้าลูกสาวของแม่อยากจะมาหาแม่ฉันก็ไม่ว่า เฮ้อ ก็ได้แต่หวังว่าแม่จะไม่เห็นแก่ลูกสาวแท้ๆ จนลืมไปแล้วว่ายังมีฉันอยู่ก็แล้วกัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ลืมตาขึ้นมาในทันที

“ฉันเลี้ยงดูแกมาตั้งยี่สิบกว่าปีจะลืมแกไปได้อย่างไร ว่าแต่ฉันแล้วแกเล่า ไม่ดีอกดีใจที่มีพ่อแม่แท้ๆ เป็นมหาเศรษฐีบ้างหรือ ฉันยังหลงคิดว่าพอผลการตรวจออกมาแล้วแกจะรีบโผเข้าหาพวกเขาเสียอีก” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็หัวเราะออกมาในทันที

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะรีบโผเข้าหา เท่าที่ฉันรู้มาครอบครัวของพวกเขาคือเจ้าของโรงงานเลยนะ เพียงแต่ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะโผเข้าหาพวกเขาไปทำไม ชีวิตของฉันในตอนนี้ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว มีแม่ มีสามีและกำลังจะมีลูกของตนเอง เงินทองพวกเราก็มีกินมีใช้ไม่ได้ลำบาก แล้วฉันยังจะโหยหาอะไรอีก” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาในทันที

“แต่แน่นอนว่าถ้าหากพวกเขาจะยื่นมือมาช่วยเหลือให้พวกเรามีความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่านี้ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ อีกหน่อยลูกของฉันก็จะต้องเติบโตมีเงินมีทองมากกว่านี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหากความช่วยเหลือของพวกเขาทำให้ฉันต้องเหินห่างจากแม่และทำให้ฉันกับพี่ชุนต้องห่างเหินกันฉันก็จะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากพวกเขาอย่างเด็ดขาด” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินที่นั่งอยู่ทางด้านหลังยิ้มออกมาในทันที

“อาฟาง แม่ไม่มีทางรักคนอื่นมากกว่าแก สิ่งที่แม่กำลังรู้สึกในตอนนี้ก็แค่ความเสียดาย เสียดายที่แกอดมีชีวิตดีๆ แค่เพราะความสะเพร่าของคนอื่นเพียงเท่านั้น” คำพูดของแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“แม่ไม่ต้องเสียดายแทนฉันหรอก เท่าที่ฉันจำได้แม่ไม่เคยปล่อยให้ฉันอดอยาก แถมยังออกหน้าหาสามีที่ดีให้ฉันด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็พยักหน้า

“ใช่ๆ สิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุดก็คือฉันสามารถหาสามีที่ดีให้แกได้นี่แหละ” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็กระแอมออกมาในทันที

“เอ้อ ผมยังนั่งอยู่ตรงนี้นะครับ แม่กับเยี่ยนฟางพูดถึงผมกันอย่างนี้ ผมก็รู้สึกวางตัวไม่ถูกเป็นเหมือนกันนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขัดเขินของเขาทำให้สองแม่ลูกหัวเราะออกมาพร้อมกัน

หลินเยี่ยนฟางหันไปมองคุณแม่หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ ในใจก็ได้แต่คิดว่าแม้ว่าหลินเยี่ยนฟางในนิยายเลือกเส้นทางของตนเองผิดไปแต่เธอคิดว่าตนเองเลือกไม่ผิดแน่ อย่างน้อยเธอก็เลือกเส้นทางที่ทำให้คุณแม่หลินเสียใจน้อยที่สุด แค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนเป็นแม่มันก็ทำให้เธอรู้สึกดีและคิดถึงแม่แท้ๆ ในโลกก่อนตอนที่ต้องจากกันตลอดกาล

“แม่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับแกให้นานกว่านี้ หวังว่าแกจะมีชีวิตที่ดีต่อให้ไม่มีแม่นะ” คำพูดของแม่ของเธอในตอนนั้นทำให้เธอเข้าใจว่าแม่รู้สึกผิดที่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้เธอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าแท้จริงแล้วแม่รู้สึกเสียใจที่จะไม่ได้อยู่คอยปกป้องดูแลเธออีกต่อไปแล้วต่างหาก