LOGINหลินเยี่ยนฟางรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณนายเสิ่นมาที่นี่ทำไม เธอหันไปมองคนงานในร้านที่ออกมาดูพวกเธอพูดคุยกันแล้วก็ทอดถอนใจออกมา ช่วงนี้ร้านของเธอว่าจ้างคนงานเพิ่มอีกหลายคน เธอไม่อยากให้เรื่องการถูกสลับตัวตั้งแต่เด็กของเธอถูกนำไปพูดข้างนอกจึงได้ตัดสินใจเชื้อเชิญคุณนายเสิ่นให้เข้าไปพูดคุยในห้องทำงานส่วนตัวของตนเอง
“เชิญเข้าไปพูดคุยกันด้านในดีกว่าค่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางผายมือเชื้อเชิญให้คุณนายเสิ่นเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของตนเอง ซึ่งคุณนายเสิ่นก็ยินยอมเดินเข้าไปแต่โดยดี คุณแม่หลินเองก็เดินตามเข้าไปด้วย ภายในห้องทำงานส่วนตัวของหลินเยี่ยนฟาง นอกจากจะมีโต๊ะทำงานแล้ว ยังมีบาร์เครื่องดื่มเล็กๆ และชุดโซฟาสำหรับรับแขกอีกหนึ่งชุด พอเธอเชื้อเชิญให้คุณนายเสิ่นนั่งเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินไปชงชาเพื่อนำมาต้อนรับแขก คุณนายเสิ่นสำรวจการตกแต่งอันเรียบง่ายแต่ดูสบายตาของห้องทำงานแห่งนี้แล้วก็ทอดถอนใจออกมา เมื่อสังเกตเห็นได้ว่าหลินเยี่ยนฟางไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอย่างที่เธอกังวล
“ก่อนหน้านี้ฉันพึ่งจะพบว่าลูกสาวที่ฉันเลี้ยงดูมาตลอดยี่สิบปีไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉัน” คุณนายเสิ่นพูดขึ้นหลังจากที่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบแล้ว เธอจ้องมองหลินเยี่ยนฟางแล้วจึงได้หันมาจ้องมองคุณแม่หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
“ฉันจึงให้คนไปตรวจสอบมาอย่างละเอียดแล้วก็พบว่าลูกสาวที่คุณอุ้มกลับมาจากโรงพยาบาลอาจจะเป็นลูกของฉัน” คำพูดของคุณนายเสิ่นทำให้คุณแม่หลินนิ่งงันไปแล้วผลสุดท้ายจึงได้ส่ายหน้า
“ไม่มีทาง ลูกของฉัน ฉันเป็นคนเลี้ยงดูมาด้วยตนเองตั้งแต่แรกเกิด ไม่มีทางจะอุ้มกลับมาผิดคนแน่” คุณแม่หลินพูดพลางหันมาจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ทางโรงพยาบาลยอมรับว่าตอนที่ทำคลอดให้พวกเราสองคนอาจจะมีอุบัติเหตุบางอย่างที่ทำให้เกิดความสับสน วันนั้นพวกเราคลอดลูกในเวลาไล่เลี่ยกัน ลูกสาวของพวกเราจึงมีความเป็นไปได้ว่าอาจจะถูกสลับตัว วันนี้ที่ฉันมาก็เพียงแค่อยากจะขอความร่วมมือจากคุณและลูกสาว ขอให้พวกคุณไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลกับฉันสักหน่อย” เมื่อคุณนายเสิ่นพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็หันมาจ้องมองหลินเยี่ยนฟางอีกครั้งแล้วก็ต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อหลินเยี่ยนฟางสามารถรับฟังเรื่องนี้ได้อย่างสงบเช่นนี้
“แล้วอย่างไรหรือ ถ้าตรวจเลือดแล้วพบว่าพวกฉันถูกสลับตัวกันจริงคุณจะทำอย่างไร คุณจะให้ฉันกับคุณหนูเสิ่นสลับตัวกันกลับเช่นนั้นหรือ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้คุณนายเสิ่นก็นิ่งงันไป
“ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าความแม่นยำในการตรวจของยุคนี้จะมีความแม่นยำมากน้อยเพียงใด ฉันอาจจะเป็นลูกหรือไม่ใช่ลูกของพวกคุณก็ได้ แต่ตอนนี้ที่ฉันรู้ก็คือฉันเป็นลูกของคุณแม่ของฉันไปแล้ว คุณเองก็เช่นกันคุณมีลูกสาวของตนเองแล้ว ฉันเชื่อว่าตอนนี้คุณยังไม่ได้บอกกับลูกสาวของคุณถึงเรื่องนี้กระมัง ถ้าหากว่าฉันเป็นลูกสาวของคุณจริงคุณจะบอกกับเธออย่างไร จะไล่เธอออกจากบ้านเช่นนั้นหรือ” หลินเยี่ยนฟางเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอยื่นมือของตนเองไปกอบกุมมืออันสั่นเทาของคุณแม่หลินเอาไว้อย่างปลอบโยนแล้วจึงจ้องมองคุณนายเสิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา
ถ้าหากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายพอหลินเยี่ยนฟางรู้ว่าตนเองมีโอกาสที่จะได้เป็นลูกสาวเศรษฐีเธอก็ไม่รีรอรีบไปรับการตรวจที่โรงพยาบาลในทันที พอผลการตรวจออกมาแล้วพบว่าเธอคือลูกสาวของสองสามีภรรยาเสิ่น สิ่งแรกที่เธอทำก็คือการย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเสิ่นแล้วขอให้สองสามีภรรยาขับไล่เสิ่นชิงหลีออกจากบ้าน ซึ่งสองสามีภรรยาเสิ่นก็ยินดีที่จะทำตามคำขอของหลินเยี่ยนฟางโดยไม่สนใจเลยว่าเสิ่นชิงหลีจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้
แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เขียนเอาไว้ในนิยาย แต่ตอนนี้พอเธอเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้แล้วเธอได้สัมผัสแล้วว่าทุกคนในตอนนี้มีชีวิตและมีความรู้สึกจริงๆ ในฐานะที่เธอกำลังจะเป็นแม่คน เธอไม่คิดว่าแม่คนหนึ่งจะสามารถทอดทิ้งลูกสาวที่ตนเองเลี้ยงมาตลอดยี่สิบปีได้อย่างสิ้นเยื่อขาดไย ขนาดเธอมาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นานเธอยังก็รู้สึกรักและผูกพันกับคุณแม่หลินได้มากถึงขนาดนี้ เธอจึงสงสัยว่าคุณนายเสิ่นและสามีไม่มีความรักความผูกพันกับเสิ่นชิงหลีบ้างเลยหรือ
“แน่นอนว่าถ้าเธอยินดีฉันก็พร้อมจะดูแลพวกเธอทั้งสองคนตลอดไป ถึงอย่างไรสำหรับฉันแล้วชิงหลีก็เป็นลูกสาวของฉันคนหนึ่ง” เมื่อคุณนายเสิ่นพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ทอดถอนใจออกมาแล้วหันไปถามคุณแม่หลินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แม่คิดอย่างไรกับเรื่องนี้คะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินนิ่งงันไป เธอจ้องมองคุณนายเสิ่นและหลินเยี่ยนฟางสลับกันแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะเทือนใจ
“ลองตรวจดูก่อนก็ได้ ถึงอย่างไรแม่ก็ไม่อยากจะเป็นคนที่ทำให้แกไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ของแกหรอก” คำพูดของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้าในทันที
“ไม่ว่าแท้จริงแล้วหนูจะเป็นลูกของใคร แต่หนูก็ไม่มีทางลืมว่าแม่ต้องลำบากมากเพียงใดกว่าจะเลี้ยงจนหนูเติบโตมาจนถึงขั้นนี้ได้” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณนายเสิ่นเมิ้มปากแน่น แต่คุณแม่หลินกลับหลั่งน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจออกมาแล้ว เธอโอบกอดหลินเยี่ยนฟางเอาไว้แล้วจึงได้หันมาถามคุณนายเสิ่นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แล้วเด็กคนนั้นล่ะ คนที่คุณบอกว่าอาจจะเป็นลูกของฉันคนนั้นเธอเป็นอย่างไรบ้าง อยู่กับคุณเธอคงเติบโตมาอย่างดีเลยสินะ” คำถามของคุณแม่หลินทำให้คุณนายเสิ่นพยักหน้าในทันที
“เธอวางใจเถอะฉันเลี้ยงดูชิงหลีมาอย่างดี ในฐานะที่เธอเป็นลูกสาวของบ้านเสิ่นไม่มีสิ่งใดที่ชิงหลีอยากได้แล้วไม่เคยได้” คำพูดของคุณนายเสิ่นทำให้คุณแม่หลินหันมาจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยความสงสาร หลินเยี่ยนฟางจึงรีบส่ายหน้าในทันที
“หนูก็ไม่ได้ขาดอะไร แถมยังชอบทำตัวมีปัญหาสร้างแต่เรื่องให้แม่เสียด้วยซ้ำ แม่ไม่ได้ทำผิดอะไรไม่ต้องรู้สึกผิดและไม่ต้องพยายามชดเชยให้หนูด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ตรวจเถอะ พวกเราไปตรวจกัน” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า เธอรู้อยู่แล้วว่าผลการตรวจจะออกมาเป็นเช่นไร แต่สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี้ก็เพื่อรักษาน้ำใจของคุณแม่หลินและแสดงให้คุณนายเสิ่นได้เห็นว่าไม่ว่าผลการตรวจจะออกมาเป็นเช่นไรแต่เธอก็จะไม่ทอดทิ้งคุณแม่หลินและเธอจะยังเป็นหลินเยี่ยนฟางของคุณแม่หลินตลอดไป
หลังจากพูดจาตกลงกันได้ทั้งหลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลินก็ติดตามคุณนายเสิ่นมาเข้ารับการตรวจสอบที่โรงพยาบาล เมื่อไปถึงโรงพยาบาลเสิ่นหลี่หมิงก็มารออยู่ก่อนแล้ว เขาแนะนำให้หลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลินได้รู้จักกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เป็นเพื่อนกับเขา แล้วก็พาพวกเธอเข้ารับการตรวจในทันที หลังจากตรวจไปแล้วก็รอผลแค่เพียงไม่นานผลการตรวจเบื้องต้นก็ชี้ชัดแล้วว่าการคาดเดาของผู้อำนวยการโรงพยาบาลถูกต้อง หลินเยี่ยนฟางกับเสิ่นชิงหลีถูกสลับตัวกันตอนที่ยังเป็นทารกแรกเกิดจริงๆ คุณนายเสิ่นเดินมาโอบกอดเธอเอาไว้ในทันทีแล้วก็ร้องไห้ออกมาด้วยความปวดใจ
“ลูกแม่” เสียงร้องไห้ของคุณนายเสิ่นทำให้คุณแม่หลินพลอยปวดใจไปด้วย เธอจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยความสงสารเช่นเดียวกัน เมื่อดูจากฐานะของสองสามีภรรยาเสิ่นเธอรู้ดีว่าตลอดยี่สิบกว่าปีมานี้หลินเยี่ยนฟางจะต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้างไม่ว่าจะเป็นฐานะคุณหนูเพียงคนเดียวของบ้านเสิ่น ฐานะทางการเงิน การศึกษาที่ควรจะได้รับพอคิดถึงเรื่องนี้คุณแม่หลินก็อดรู้สึกปวดใจไปกับการสูญเสียงสิ่งต่างๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้
“ทางโรงพยาบาลต้องขออภัยกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ในตอนนั้นแต่ผมในฐานะที่เป็นผู้อำนวยการขอน้อมรับความผิดทั้งหมดเอาไว้และขออภัยพวกคุณด้วย” คำพูดของผู้อำนวยการไม่มีใครให้ความสนใจแต่คำพูดประโยคต่อมาของเขาทำให้สองสามีภรรยาเสิ่นต่างก็อุทานออกมาอย่างคาดไม่ถึงในทันที
“เพื่อชดเชยความผิดพลาดของโรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลยินดีจะดูแลเรื่องสุขภาพของคุณหลินเยี่ยนฟางที่กำลังตั้งครรภ์อยู่เป็นพิเศษ หากคุณหลินเยี่ยนฟางยังยินดีจะใช้บริการห้องคลอดของโรงพยาบาล ตัวผมจะมาดูแลเรื่องการคลอดคุณหลินเยี่ยนฟางด้วยตนเองและผมขอเอาฐานะผู้อำนวยการของโรงพยาบาลว่าครั้งนี้จะไม่เกิดเหตุผิดพลาดแบบเมื่อยี่สิบปีที่แล้วขึ้นมาอีก และแน่นอนว่าทางโรงพยาบาลจะไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นกับคุณหลินเยี่ยนฟาง”
“เรื่องค่าใช้จ่ายผมไม่ได้สนใจหรอก แต่เมื่อครู่นี้คุณพูดอะไรนะ ลูกสาวของผมกำลังตั้งครรภ์หรือ” คำถามของเสิ่นหลี่หมิงทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วในทันที
“ใช่ค่ะ พวกคุณคงจะยังไม่รู้สินะคะว่าหนูแต่งงานแล้ว และตอนนี้กำลังอุ้มท้องลูกของสามีของหนูอยู่” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณนายเสิ่นเป็นลมล้มลงไปในอ้อมกอดของสามีในทันที ท่าทีเช่นนี้ของสองสามีภรรยาเสิ่นทำให้หลินเยี่ยนฟางได้แต่หลอกตาขึ้นไปมองเพดานพลางคิดในใจว่า
‘ฉันก็แค่กำลังจะเป็นแม่คนเพียงเท่านั้นพวกคุณจะตื่นเต้นตกใจไปทำไมกัน พอได้ลูกสาวตัวจริงคืนปุ๊บ พวกคุณก็มีทั้งลูกเขยและหลานที่กำลังจะเกิดมาปั๊บ มันไม่ใช่เรื่องที่น่าดีใจสำหรับพวกคุณหรอกหรือ’
เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ
เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน
พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค
พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล
พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ
อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป
การพบกันของคุณแม่หลินและเสิ่นชิงหลีเป็นไปอย่างเรียบง่าย หากหลินเยี่ยนฟางไม่เคยอ่านนิยายมาก่อนก็คงจะคิดว่าตอนนี้คุณแม่หลินดีอกดีใจที่ได้พบลูกสาวแท้ๆ ของตนเองจนลืมเลือนหลินเยี่ยนฟางไปแล้ว แต่เธอรู้ดีว่าถ้าหากหลินเยี่ยนฟางลุกขึ้นมาเรียกร้องให้คุณแม่หลินทำอะไรเพื่อเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นการทำร้ายเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลีที่ได้ฟังคำพูดของหลินเยี่ยนฟางแล้วก็คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอจึงพยักหน้าพลางชี้ไปที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอที่ยังยืนหน้าซีดอยู่ในทันที“ก่อนหน้าที่พี่จะมาถึงสองคนนี้ก็กำลังพูดจาใส่ร้ายพี่ให้ฉันกับคุณแม่ฟังอยู่พอดี พวกเธอบอกว่าพี่เป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณคน” เมื่อเ
สีหน้าของคนในร้านหงเซวียทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา โดยเฉพาะเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างเต็มที่แล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“พี่หงตานฉันเคยบอกพี่แล้วว่าสองคนนี้ดีแต่สร้างปัญหาและวันนี้พี่ก็คงจะเห็นแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้า“พี่รู้ส
เสวี่ยซิงซินรีบนำตัวอย่างผ้าชนิดใหม่และแบบเสื้อผ้าไปวางลงบนโต๊ะตรงหน้าสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่น ส่วนชุยเหอก็รีบไปชงชาเพื่อนำมารับรองแขกคนสำคัญเป็นการเฉพาะ โดยมีเยี่ยหงตานคอยติดตามดูความเรียบร้อยของคนทั้งสองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังตั้งแต่ร้านหงเซวียไม่มีหลินเยี่ยนฟาง ลูกค้าภายในร้านก็ลดลงอย่าง







