บทที่ 39 จัดการคน

ในขณะที่หลินเยี่ยนฟางกำลังซาบซึ้งใจกับความรักของคนเป็นแม่ แต่ทางบ้านเสิ่น เสิ่นชิงหลีกำลังนั่งฟังคำบอกเล่าของพ่อกับแม่ที่เลี้ยงดูเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่พ่อและแม่ของเธอกำลังพูดอยู่จะเป็นความจริง

“คุณพ่อกับคุณแม่อย่าล้อหนูเล่นอีกเลย หนูทนรับการล้อเล่นเช่นนี้ไม่ไหวหรอกนะคะ” เสิ่นชิงหลีพูดพลางร้องไห้ออกมา แม้ว่าเธออยากจะเชื่อว่านี่คือการล้อเล่นแต่เธอรู้ดีว่าพ่อกับแม่ของเธอไม่ได้กำลังล้อเธอเล่นอย่างที่เธออยากให้เป็น

“ชิงหลี ลูกไม่ได้ต้องเสียใจ ไม่ว่าลูกจะเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อกับแม่หรือไม่ แต่แม่กับพ่อก็จะยังคงรักลูกเช่นเดิม” เหยียนเหม่ยเจียงพูดออกมาพลางคิดถึงคำพูดของหลินเยี่ยนฟาง ขนาดหลินเยี่ยนฟางยังกังวลว่าพอแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาได้เจอกับลูกสาวแท้ๆ แล้วความรักที่มีต่อเธอก็อาจจะจางหายไป เสิ่นชิงหลีเองก็คงจะมีความกังวลที่ไม่ต่างกัน แม้ว่าตอนนี้ในใจของเธอจะเอาแต่คิดถึงลูกแท้ๆ อย่างหลินเยี่ยนฟาง แต่เมื่อได้มองเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าของเสิ่นชิงหลีเธอก็อดรู้สึกสงสารลูกที่เธอเลี้ยงดูมากับมืออย่างเสิ่นชิงหลีไม่ได้

“จริงๆ นะคะคุณแม่ คุณพ่อกับคุณแม่จะยังรักและเอ็นดูหนูเหมือนเดิมจริงๆ นะคะ” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ทั้งเสิ่นหลี่หมิงและเหยียนเหม่ยเจียงต่างก็พยักหน้า

“แม่คุยกับเด็กคนนั้นแล้ว เธอบอกกับพ่อและแม่ว่าเธอยินดีถ้าหนูอยากจะไปพบกับแม่แท้ๆ ของหนู” เหยียนเหม่ยเจียงพูดกับเสิ่นชิงหลีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะพูดประโยคต่อว่าของหลินเยี่ยนฟาง ที่เธอบอกว่าเธอหวังว่าแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาพอได้เจอกับลูกสาวแท้ๆ แล้วจะไม่ลืมเลือนเธอ

“หนูไปพบเขาได้หรือคะ ถ้าหนูไปพบกับแม่ที่ให้กำเนิดหนูคนนั้น คุณพ่อกับคุณแม่จะไม่รู้สึกโกรธเคืองหนูใช่ไหมคะ” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้เสิ่นหลี่หมิงทอดถอนใจออกมา

“พ่อกับแม่จะโกรธเคืองหนูได้อย่างไร ตอนที่พ่อกับแม่ส่งคนไปตามหลินเยี่ยนฟางคนนั้นพ่อกับแม่ก็ยังทำโดยไม่คิดถึงจิตใจของหนูเลย ชิงหลีหนูเองก็คงจะไม่โกรธพ่อกับแม่ใช่ไหมที่แอบตามหาเด็กคนนั้น อีกทั้งยังทำโดยที่ไม่บอกลูกก่อน” คำพูดของเสิ่นหลี่หมิงทำให้เสิ่นชิงหลีส่ายหน้าในทันที

“หนูจะโกรธคุณพ่อกับคุณแม่ได้อย่างไรล่ะค่ะ เธอเป็นลูกแท้ๆ ของคุณพ่อและคุณแม่นะคะ ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่ไม่ตามหาเธอเพราะหนู หนูก็คงจะรู้สึกผิดจนวันตาย” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็ส่ายหน้า

“หนูไม่ต้องคิดมากนะ สำหรับพ่อกับแม่แล้วหนูจะยังคงเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่เช่นเดิม” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้าพลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา

“แล้วคุณหลินคนนั้น คุณพ่อกับคุณแม่จะรับเธอกลับมาหรือเปล่าคะ แล้วเธอจะรู้สึกยินดีไหมถ้าหากว่าหนูยังคงรั้งอยู่บ้านนี้ต่อไป” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้เหยียนเหม่ยเจียงทอดถอนใจออกมา

“ต่อให้พ่อกับแม่อยากจะรับเธอกลับมาเธอก็ไม่ยอมมาหรอก ตอนนี้เธอแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว อีกทั้งกำลังจะมีลูกอีกด้วย” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็นิ่งงันไปแล้วก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“เธอไม่ได้เรียนใช่ไหมคะ” คำถามของเธอทำให้เสิ่นหลี่หมิงและเหยียนเหม่ยเจียงหันไปสบตากัน แล้วเหยียนเหม่ยเจียงจึงได้พูดออกมาด้วยความสงสารหลินเยี่ยนฟางเช่นเดียวกัน

“เด็กคนนั้นคือช่างตัดเย็บเสื้อผ้าในร้านหงเซวียที่พวกเราเคยไปบ่อยๆ คนนั้นอย่างไรเล่า เด็กสาวที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอเคยเล่าให้พวกเราฟังว่าเธอเคยถูกไล่ออกจากโรงเรียนสอนตัดเย็บเสื้อผ้า” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พลันนิ่วหน้า

“วันนั้นเธอน่าจะได้ยินคำพูดของแม่ อีกทั้งไม่รู้ว่าเสวี่ยซิงซินกับชุยเหอไปพูดอะไรกับเธอ เธอก็เลยเข้าใจว่าสาเหตุที่เธอถูกไล่ออกจากร้านหงเซวียเป็นเพราะแม่ วันที่แม่ไปหาเธอที่ร้านใหม่เธอยังคิดว่าแม่จะไปหาเรื่องเธอเสียด้วยซ้ำ ชิงหลี กว่าเด็กคนนั้นจะเติบโตขึ้นมาได้คงต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย ดังนั้นต่อไปเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากันถ้าเธอเรียกร้องอะไร หนูก็ยอมเธอหน่อยนะลูก” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า

“คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูรู้ดีว่าชีวิตที่เต็มไปด้วยความพร้อมของหนูเป็นเพราะหนูแย่งชิงมาจากเธอวันหน้าเมื่อได้พบเจอกันหนูจะพยายามชดเชยให้เธอค่ะ” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็พยักหน้า

“ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้หนูไปร้านหงเซวียเป็นเพื่อนแม่หน่อย ในเมื่อเด็กสองคนนั้นกล้าทำให้หลินเยี่ยนฟางเข้าใจแม่ผิดคิดว่าเป็นเพราะแม่จึงทำให้เธอต้องถูกไล่ออก ดังนั้นแม่ก็จะทำให้เด็กสองคนนั้นได้รู้ว่าการใช้อำนาจรังแกคนอื่นผลลัพธ์มันจะเป็นเช่นไร” เหยียนเหม่ยเจียงพูดพลางหันไปทางสามี

“คุณบอกกับฉันแล้วใช่ไหมคะว่าคุณยินดีจะซื้อร้านหงเซวียเพื่อมอบเป็นของขวัญให้ลูก ดังนั้นถ้าเยี่ยหงตานคิดโก่งราคาร้านคุณจะต้องยินยอมควักเงินในกระเป๋าของคุณมาให้ฉันใช้ซื้อร้านหงเซวียของเยี่ยหงตานนะคะ” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นหลี่หมิงก็พยักหน้า

“แน่นอน เพื่อให้คุณสามารถนำร้านหงเซวียไปแสดงความจริงใจกับลูกได้ ต่อให้ผมต้องควักเงินเก็บออกมาจนหมดผมก็ยินดี” เมื่อสามีพูดเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็ยิ้มออกมาในทันที ส่วนเสิ่นชิงหลีได้แต่ยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน เธอไม่ชอบให้แม่ของเธอใช้อำนาจเงินรังแกคนอื่น แต่ตอนนี้เธอรู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของบ้านนี้แล้วเธอจึงไม่คิดจะเสนอหน้าพูดจาทัดทานการกระทำของคุณแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาผู้นี้อีก

เช้าวันรุ่งขึ้นพอกินอาหารเช้าเสร็จแล้วเหยียนเหม่ยเจียงก็พาเสิ่นชิงหลีเดินทางไปที่ร้านหงเซวีย พอเยี่ยหงตานเห็นสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นเดินเข้าไปในร้านเธอก็รีบเดินออกมาให้การต้อนรับสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นด้วยตนเองในทันที

“คุณนายเสิ่น คุณหนูเสิ่นลมอะไรหอบพวกคุณมาเป็นแขกที่นี่แต่เช้าคะ พอดีเลยวันนี้ที่ร้านมีผ้าลูกไม้นำเข้ามาจากต่างประเทศหลายลายให้พวกคุณเลือก พวกคุณจะให้เสวี่ยซิงซินและชุยเหอออกมาต้อนรับพวกคุณด้วยตนเองไหมคะ ฉันจะได้ไปตามสองคนนั้นมาให้” คำพูดของเยี่ยหงตานทำให้เหยียนเหม่ยเจียงพยักหน้าในทันที

“ดีเลย เธอไปตามเด็กสองคนนั้นมาให้ฉันก็แล้วกัน ฉันจะได้จัดการพวกเธอไปพร้อมกันเสียเลยในคราวเดียว” คำพูดของเหยียนเหม่ยเจียงทำให้เยี่ยหงตานพลันหน้าเสียไปในทันที

“เกิดอะไรขึ้นค่ะ เสวี่ยซิงซินกับชุยเหอทำอะไรให้คุณนายเสิ่นไม่พอใจหรือคะ” เมื่อเยี่ยหงตานถามเช่นนี้เหยียนเหม่ยเจียงก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงแค้นใจ

“ไปเรียกสองคนนั้นมาเถอะ แล้วฉันจะทำให้สองคนนั้นได้รู้ว่าผลของการใช้อำนาจของคนอื่นมารังแกคนมันจะต้องได้รับผลลัพธ์เช่นไร” คำพูดของเหยียนเหม่ยเจียงทำให้เยี่ยหงตานมีสีหน้าซีดเผือดเธอรีบเดินตรงไปด้านในของห้องตัดเย็บแล้วเรียกเสวี่ยซิงซินและชุยเหอให้ออกมารับหน้าคุณนายและคุณหนูจากบ้านเสิ่นในทันที

ทั้งเสวี่ยซิงซินและชุยเหอพอรู้ว่าคุณนายเสิ่นและคุณหนูเสิ่นมาหาพวกเธอก็รีบออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประจบเอาใจ ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าสีหน้าของเยี่ยหงตานมีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

“คุณนายเสิ่น คุณหนูเสิ่นดีจังเลยค่ะที่พวกคุณเข้าร้านมาในวันนี้ พี่หงตานพึ่งจะได้ผ้าลูกไม้ลายใหม่เข้าร้านมาพอดี เชิญทางด้านนี้ค่ะฉันกับชุยเหอจะนำมาให้พวกคุณเลือกเองรับรองว่าพอตัดเป็นชุดกระโปรงแล้วจะทำให้พวกคุณโดดเด่นมากยิ่งขึ้นอย่างแน่นอนค่ะ” เสวี่ยซิงซินพูดพลางผายมือเชื้อเชิญให้เหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีไปนั่งที่โซฟารับแขก

เหยียนเหม่ยเจียงหันไปมองที่โซฟาแล้วตัดสินใจเดินไปนั่งลงตามคำเชิญในทันทีด้วยรู้ดีว่าวันนี้มีเรื่องที่จะต้องพูดกับคนในร้านหงเซวียให้รู้ดีรู้ชั่วกันไปเลย ซึ่งคงจะต้องใช้เวลามากสักหน่อย ดังนั้นเธอจึงพาลูกสาวไปนั่งบนโซฟาเพื่อจะได้จัดการกับคนเหล่านี้โดยไม่ต้องเมื่อยขา