LOGINหลังจากนั้นเธอก็ต้องใช้เวลาที่เหลือมาสอนพวกเพศเมียในเผ่าที่ยังว่างงานอยู่ไม่น่าเชื่อว่าแค่การถักใบเดียวจะทำให้คนในเผ่าคึกคักกันได้ขนาดนี้ทำเหมือนกับว่าเจอเทพเจ้ามาจุติบนโลกมนุษย์ครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้นเลย ด้วยความที่เพศเมียในเผ่านั้นมีน้อยทำให้พวกเพศผู้ที่ว่างอยู่และที่ไม่ว่างจำต้องมาช่วยกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทำให้อลิสต้องปวดหัวมากเข้าไปอีกเพราะเพศผู้ในเผ่าส่วนใหญ่มีแต่กล้ามและร่างกายที่สมส่วนชนิดที่ว่าถ้าไปอยู่ที่โลกนั้นผู้หญิงก็ต้องหลงกันไปตามๆ กันแต่พอรู้ว่าพวกนั้นจะมาถักกระเป๋าตามคำสั่งของท่านผู้เฒ่าเพราะเพศเมียน้อยเกินไปและน่าจะไม่ทันในวันพรุ่งนี้นั้นทให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
“ทำไมมันพันกันแบบนี้ ทำไมของข้ามันเป็นแบบนี้แล้วทำไมของแกถึงเป็นแบบนั้นกัน ห๊ะ!” เสียงของชายร่างสูงที่มีร่างกำยำพูดด้วยสีหน้าและอารมณ์ไม่ดีนักเมื่อได้มองเห็นผลงานที่ตัวเองทำซึ่งมีความต่างจากเพื่อนเพศผู้ในเผ่าที่นั่งข้างๆ กันราวฟ้ากับเหวทำให้เจ้าตัวเกิดอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อยเมื่อได้เห็นผลงานอันดูไม่ได้ที่ไม่ต่างอะไรกับเศษซากของความล้มเหลว
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าที่เจ้าทำนะมันผิด เจ้าก็ไม่เชื่อข้าแล้วตอนล่าสัตว์เจ้าจะเอาอะไรไปเก็บเนื้อของเจ้าเล่า” เจ้าของร่างของผลงานที่ชายอีกคนไม่สบอารมณ์พูดเตือนพร้อมใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าผลงานที่ตนสร้างขึ้นมาไปได้ด้วยดีพอสมควร
ส่วนฉันนะหรือก็มาทำหน้าที่อันมีคุณค่านั้นคือการห้ามไม่ให้เจ้าพวกนี้ใจเย็นๆ ไม่อย่างนั้นพวกนี้คงตีกับเชือกแน่ “เอาน่า ค่อยๆ แก้เดี๋ยวก็ทำได้ใจเย็นๆ” (^v^)
“เอาเถอะ ค่อยเป็นค่อยไปไม่ต้องรีบเดี๋ยวก็เสร็จใช่ไหมบาน่าของข้า”
“ใช่ หรือว่าเจ้าจะเอาของข้าไปก็ได้นะ ของข้าอีกครึ่งก็เสร็จแล้วล่ะ” ตัวเมียที่ไม่มีคู่ที่พอได้เห็นว่าเพศผู้ที่ตนเองชอบพออยู่อารมณ์ไม่ดีตนเองจึงเลือกที่จะส่งเชือกถักที่อีกครึ่งหนึ่งก็เสร็จแล้วไปให้อีกฝ่ายไป “แต่นี้มันของเจ้านะ”
“ไม่เป็นไรหรอกเพราะเจ้าต้องเอาไปล่าสัตว์เดี๋ยวจะไม่มีอะไรใส่นะ”
“ขอบใจเจ้ามากนะ”
“ม ไม่เป็นไรจ้ะ” เพศเมียผมสั่นพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดและเขินจนปิดไม่มิด
รักข้างเดียวสินะแต่จะว่าไปยัยนี้ต้องตาบอดแน่ๆ ที่ไปชอบผู้ชายแบบนี้ได้
ผู้ชายที่ในหัวไม่มีสมองแบบนี้เนี่ยนะ ชอบใช้กำลังแบบนี้เนี่ยนะมีคนชอบด้วย
“ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากที่เจ้าหายเสียสติแล้วเจ้าจะทำให้เผ่าเราดีขึ้นได้แบบนี้”
“แบบนี้ มันแบบไหนเจ้าจะพูดอะไรกับตัวเมียของข้า”
บาไกหันไปมองอย่างจับผิดส่วนหนึ่งคิดว่าเดรเพศผู้ที่มีอายุเท่ากับบาน่าเพศเมียของตัวเอง เดรเป็นเพศผู้ที่กำลังจะเข้ากลุ่มล่าสัตว์ในเร็วๆ นี้ด้วยความที่เดรเป็นเมื่อเพื่อนหรือคู่กัดของบาน่าในช่วงที่บาน่ายังไม่มีเป็นแบบนี้ บาน่ามักจะตัวติดกับเดรมากเป็นพิเศษซึ่งต่างจากเดรมากเพราะเจ้าตัวดูจะรำคาญบาน่ามากเป็นพิเศษมักจะหาทางหนีบาน่าตลอดแต่พอบาน่าหายดีแล้วบาไกก็เริ่มรู้สึกได้ว่าเจ้าเดรสนใจเพศเมียของเขาขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
“ก็แบบนี้ไง ข้ารู้แล้วล่ะว่าทำไมท่านผู้เฒ่าถึงเลือกบาน่าตอนนี้ข้ารู้แล้วล่ะ”
“ชิ ก็ดีอย่าให้ข้ารู้นะว่าเจ้าคิดอะไรกับตัวเมียของข้านะ ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”
ประโยคหลังบาไกเดินเข้าไปกระซิบกับเดรที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่งทำให้เธอไม่รู้ว่าบาไกพูดอะไรออกไป ทำให้อลิสทำได้เพียงแค่หันไปมองตาเพศผู้ของตัวเองเท่านั้นเพื่อเป็นเชิงถามว่าคุยอะไรกันแต่บาไกที่เห็นว่าเพศเมียของตัวเองมองอยู่ก็หันมายิ้มด้วยสายตาอ่อนโยน
ไม่นานหลังจากนั้นเชือกถักก็เสร็จพอดีช่วงเย็น ท่านผู้เฒ่าไม่ลืมที่จะขอบคุณอลิสที่เอาเรื่องพวกนี้มาสอนให้เผ่าของพวกเราได้รู้ส่วนใครที่เข้ามาถามว่าบาน่ารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง ท่านผู้เฒ่าก็ไม่ลืมที่จะให้บาน่าบอกไปว่า ท่านเทพบอกมา เป็นการโกหกที่ดีที่เรียกว่าโกหกขาวไม่ใช่โกหกดำเพราtฉะนั้นไม่บาป หลังจากที่สอนคนในเผ่าเสร็จแล้วบาไกก็ไม่ลืมที่จะพาอลิสกลับทันทีเหมือนหวงภรรเมีย
จากที่เคยเครียดเรื่องสอบตอนนี้เราต้องมาเครียดเรื่องอาบน้ำเหรอเนี่ย
ห้องน้ำก็ไม่มี ที่อาบน้ำก็ไม่มีแล้วเราจะอาบน้ำยังไงล่ะเนี่ย
“บาไก ฉันต้องอาบน้ำที่ไหนเหรอ” (*0*)
“อาบน้ำ ปกติคนในเผ่าแบในแม่น้ำกันนะอลิสของข้าอยากอาบน้ำเหรอแต่ตอนนี้ยังไม่มืดเลย”
“งั้นฉันต้องไปอาบน้ำแก้ผ้าที่แม่น้ำนั้นเหรอ ไม่น่า...ฉันไม่ยอมไปผ้าให้ใครก็ไม่รู้เห็นหรอกนะ”
บาไกที่ได้ยินก็ตาลุกเป็นไฟทันที “นั้นนะสิ เจ้าเป็นตัวเมียของข้าจะให้ไปเปลืองผ้าที่นั่นได้ไง ไม่ต้องห่วงนะอลิสของข้าเดี๋ยวข้าไปแบกน้ำมาให้เจ้าอาบเอง” บาไกพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจอย่างเต็มที่
“เดี๋ยวนะที่นี่ไม่มีห้องน้ำเหรอ”
“อะไรคือห้องน้ำ” บาไกถามด้วยสีหน้างง
เอาแล้วไงเรา สงสารตัวเองจริงๆ เลยตอนนี้ทำไมเรามันน่าสงสารจังเลย
“ก็ห้องน้ำไง ห้องอาบน้ำห้องที่เราใช้ถ่ายเบา ถ่ายหนักนะ”
“อาบน้ำเราไม่ค่อยอาบกันหรอก ส่วนใหญ่เราจะอาบน้ำนานๆ ทีนะส่วนอย่างอื่นเวลาปวดก็ไปหาที่ระบายเอานะ”
“…”
“หรือว่าอลิสจะให้ข้าสร้างห้องน้ำอะไรนั้นก็ได้นะ ข้าทำได้นะถ้าเจ้าต้องการ”
“เออ ฉันว่าค่อยทำก็ได้นะฉันกลัวว่านายจะลำบากนะ”
“ไม่เลย ข้าไม่ลำบากเลยขอแค่เจ้าสบายใจข้าก็ว่าดีนั่นแหละ” (^v^)
“อือ ขอแค่มีที่ให้อาบน้ำก็พอนายก็เหมือนกันนะบาไกนายต้องอาบน้ำรักษาความสะอาดด้วยนะเดี๋ยวจะป่วยเอาเข้าใจไหม”
“แค่อาบก็ป่วยได้ด้วยรึ ถึงตายไหม” (0o0)
โชคดีมากที่ในกระโจมมีส่วนที่ปิดมิดชิดอยู่ด้านหลังทำให้บาไกผู้เป็นว่าที่สามีที่อยู่ในกระโจมเดียวกันต่อเติมนิดหน่อยก่อนที่จะตัวจะอาสาแบกน้ำเข้ามาเติมทำให้ตอนนี้ในกระโจมของพวกเขาก็มีห้องอาบน้ำแล้ว ก่อนที่จะอาบน้ำเธอก็ต้องเอาผ้ามาเย็บต่อกันอย่างงูๆ ปลาๆ เพื่อที่จะทำเสื้อและกางเกงต่อจะได้มีหลายตัว
“เสร็จแล้วล่ะบาไกอันนี้ของนายนะ พอใส่ได้นะไปลองสิ”
อลิสชูกางเกงธรรมดาที่มีขนาดใหญ่เหมือนกางเกงหม้อฮ่อมเพราะกลัวว่าบาไกจะใส่ไม่สบายเพราะไม่ค่อยใส่เสื้อผ้าเท่าไร บาไกที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มรับอย่างดีใจก่อนที่จะสวมตรงนั้นเลยอย่าไงม่แคร์ใครเลยจนร่างบางถึงกับไปไม่เป็น
“ข้าชอบมากเลย”
“ใส่ตอนนอนก็ได้จะได้สบายๆ”
ตกดึก
ในคืนนั้นหลังจากที่ทั้งคู่อาเนื้อแข็งเป็นหินที่กินที่ฟันแทบหักแต่โชคดีที่บาไกว่าที่สามีที่ดีที่สุดไปที่ไปขอสมุนไพรจากท่านผู้เฒ่าที่เต็มกระโจมแต่ไม่ได้เอาไปใช้เลย ทำให้อลิสได้เกลือก้อนมากับพวกสมุนไพรและพวกเครื่องเทศที่คนในเผ่าบอกว่ามันคือยารักษาโรค แต่ก็ใช่นั้นและเพราะมันก็เป็นเหมือนยารักษา ทำให้อาหารครั้งนี้ท่านไปได้อย่างมีความสุขโดยเฉพาะบาไกที่ดูจะชอบมากเป็นพิเศษ
“อร่อยมากเลย ข้าไม่เคยรู้เลยว่าสมุนไพรพวกนี้เอามาทำของกินได้ด้วย”
“นายยังไม่รู้อีกเยอะเลยนะ แค่เนื้อย่างเท่านั้นนะพอเรามีเครื่องเทศอย่างอื่นอีกเราก็ได้กินเมนูได้อีกเยอะๆ เลย”
“อืมๆ พระอาทิตย์ขึ้นครั้งนี้ข้าไปล่าสัตว์แล้วจะไปแลกสมุนไพรพวกนั้นมาให้เจ้าได้นะต่อไปอลิสของข้าก็จะได้ทำอาหารมาให้ข้าเยอะๆ เลยระหว่างทางที่ข้าไม่อยู่ข้าจะเก็บมันมาให้หมดทุกอย่างเลย”
“ชอบก็ดีแล้วล่ะ ก่อนไปล่าสัตว์ก็เอาไปกินด้วยนะจะได้ไม่หิวเข้าใจไหมดีนะเนี่ยที่ฉันเอาเนื้อไปตากแดดมาแล้ว พอเอามาย่างแล้วเอามาทอดก็ให้รสชาติที่ดีเลยนะแม้ว่ามันจะไม่เหมือนเนื้อแดดเดียวก็เถอะนะ”
“ไม่เหมือนยังไง ข้าว่ามันก็อร่อยแล้วนะข้าเลือกไม่ผิดจริงๆ ที่เอาเจ้ามาเป็นเพศเมียของข้า” บาไกพูดพร้อมขยับเข้ามาใกล้ที่นอนที่อลิสนอนอยู่
ลืมบอกไปเรานอนด้วยกัน เราไม่จำเป็นต้องหวงตัวเพราะยังไงซะที่นี่ก็ยุคหินส่วนบาไกก็เป็นสามีไม่จำเป็นต้องห่วงตัว ดีมากเท่าไรแล้วที่บาไกออกความเห็นที่จะรอเธอให้มั่นใจกว่านี้ก่อนเพราะบาไกเองก็เข้าใจว่าอลิสมาจากอีกที่หนึ่ง ชีวิตประจำวันและอย่างๆ อาจจะไม่เหมือนกันทำให้บาไกเพศผู้ที่เป็นเหมือนผู้นำของกลุ่มนักล่าพูดออกไปว่าจะรอจนกว่าเธอจะปรับตัวได้
“อืม ขอบใจมากนะบาไกที่จะรอฉันนะ” พูดจบร่างบางก็สวมกอดอีกฝ่ายเหมือนต้องการความอบอุ่น
“ข้าบอกแล้วว่าจะรออลิสจนกว่าอลิสจะมั่นใจไม่ต้องหวงนะ อีกฝ่ายอลิสก็พูดเองว่าต้องโตกว่านี้ก่อนเพราะร่างกายของอลิสยังไม่โตเต็มทีเดี๋ยวจะเป็นอันตรายกับเด็กได้นะ”
“อืม ต้องอย่างนี้สามีของอลิสดีจริงๆ เลยนะ”
“สามีอย่างข้าดีมากเลยเนอะ”
บาไกตอนนี้ก็เริ่มเรียนรู้บ้างคำตามที่อลิสสอนแล้วทำให้คำง่ายๆ เริ่มเรียนรู้แล้วว่ามันมีความหมายอะไรนั้นเป็นเหตุที่ทำให้บาไกยิ้มตลอดเวลาทั้งวันเลยก็ว่าได้เมื่อได้ยินคำที่ทำให้ชื่นใจขึ้นมาบาไกก็กระชับอ้อมกอดของเพศเมียของตัวเองเพื่อให้ร่างบางอบอุ่นมากกว่าเดิมเพราะรู้ว่าเพศเมียของตัวเองชอบกอดเวลานอนมาก
อลิสที่เห็นอย่างนั้นก็ ก็ขยับเข้าไปใกล้เหมือนเด็กขาดความอบอุ่นเพราะอลิสเป็นคนที่ติดหมอนข้างมากถ้าไม่มีหมอนข้างก็ต้องมีตุ๊กตาอยู่ด้วยตลอดและเรื่องนี้บาไกก็ชอบมากเมื่อรู้ว่าเธอชอบกอดมากเป็นพิเศษ
“อืม ห้ามไปไหนน่า งึมๆ”
.
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่เธอจะได้ไปเปิดหูเปิดตาสักที บาไกเตรียมของเอาไปแลกเยอะพอควรเลยเนื้อตัวที่บาไกล่ามามันเหมือนหมูมากกว่าบาไกจัดการเอาสับเนื้อที่จะเอาไปแลกเป็นเนื้อส่วนขาหลังแค่ขาหลังข้างหนึ่งก็ใหญ่และหนาก็ตัวของเธออีกประมาณ 40-60 กิโลได้น่าจะแลกข้าวได้เยอะอยู่เหมือนกันนะสถานที่จะแลกจะเป็นป่าส่วนกลางไม่ไกลเท่าไรจากป่านักที่นั่นจะเป็นที่ที่เผ่าอื่นๆ เดินทางกันทำให้พอทานอาหารกันเสร็จและอลิสก็ได้กอบกู้ชื่อเสียงอันน้อยนิดกลับมาได้แล้วเพราะทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าบาน่าทำยังไงและทุกคนก็เชื่อกันสนิทใจว่าเธอได้ความรู้พวกนี้มาจากท่านเทพประจำเผ่าซื่งอลิสไม่เคยเห็นหรือเคยเจอ คนในเผ่าอื่นๆ ที่เป็นเพศผู้ต่างอยากได้ที่นอนทำให้เพศผู้มีความต้องการที่จะอยากได้หนังสัตว์เพิ่มและบางคนอย่างเชนหรือกาเร็ตก็จะหาของไปแลกเพื่อที่จะได้เกลือก้อนเล็กๆ เท่าก้อนนิ้วมาทำให้อลิสรู้ว่าการแลกเปลี่ยนเพื่อที่จะได้เกลือมานั้นยากพอสมควรเพราะที่นี่ราคาเกลือแพงมาก“บาไกแบกไหวจริงนะเหรอ”“ไหว เจ้าไม่ต้องห่วงนะข้าไหวแค่นี้เองสบายมาก” ร่างบางในชุดแปลกตาสำหรับคนอื่นหันมาถามบาไกด
นานเท่าไรไม่รู้ที่หลับไปแต่เป็นการนอนที่สบายที่สุดเมื่อได้สิ่งมีชีวิตนุ่นนิ้มกับแผ่นอกแน่นปึกอยู่ใกล้ๆ แทนตุ๊กตาที่เธอมักจะชอบนอนกอดอยู่เป็นประจำเมื่อลืมตาขึ้นมาก็จะเจอกับใบหน้าของชายหนุ่มที่มีความหล่อเหลาพอสมควรแต่ต้องถูกบดบังอย่างน่าเสียดายด้วยผมที่ปกคลุมยาวไปถึงบ่าที่ไม่ได้รับการดูแลนักกับร่างกายที่มีแผลอยู่จำนวนหนึ่งเพราะต้องเดินทางและต่อสู้เป็นประจำจมูกที่โด่งได้รูปผิวสีขาวที่ไม่ได้ขาวมากนักออกจะไปทางสองสีมากกว่าเพราะโดนแดดมาพอสมควร เส้นผมที่พันกันไปหมดจนแค่หวีก็สามารถทำให้หวีหักได้เลยทำให้ตัวเมียตรงหน้าอยากจะจัดการกับทรงผมมากพอสมควรมันช่างทำให้เธอคันมือมากว่าอยากจะตัดมันและหวีให้มันเป็นระเบียบมากกว่าที่จะพันกันไปหมดแบบนี้ภารกิจใหม่ของเราสินะ เฮ้อ…อยู่ที่นี่ก็ทำให้เราขยันขึ้นมาเลยนะเนี่ย ทำยาสระผมอืม…ต้องทำจริงๆ แล้วสินะว่าแต่นี้กี่โมงแล้วเนี่ย น่าจะใกล้ถึงเวลาที่เราต้องทำของกินเปิดหูเปิดตาคนในเผ่าแล้วสินะคิดได้ดังนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นเตรียมที่จะลุกแต่ถูกแขนของบาไกที่นอนอยู่ข้างๆ บังคับเอาไว้อยู่ทำให้เธอไม่สามารถเอาออกได้เพราะแขนของเขาค่อนข้างที่จะหนักมากตามฉบับของคนที่ออกกำล
อลิสจัดการช่วยบาไกถือกระเป๋าแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมให้ทำแต่ด้วยความสามารถของเธอเองจึงได้มันมาสะพานอย่างง่ายดาย ระหว่างทางเธอก็เล่าสองวันที่ผ่านมาให้บาไกฟังเมื่อเดินมาถึงเจ้าตัวดูจะแปลกใจที่เห็นกระโจมที่ถูกจัดใหม่และของที่ดูใหม่มากๆ เพราะนางเอาไปทำความสะอาดมาใหม่จนหมดอาหารที่ทำเมื่อเช้ายังคงอยู่เพราะเธอทำเผื่อเอาไว้นั้นคือมันต้มกับเนื้อ“นี้กระโจมเหรอ” (O_O)“ก็ใช่นะสิ ฉันนะทำใหม่เลยนะเพราะมันดูรกไปหน่อยด้วยส่วนที่นอนอยู่ในสุดนะอาบน้ำแล้วก็ไปพักได้แล้วหรือจะทานอาหารก่อนดี”“ข้าต้องอาบด้วยเหรอ” บาไกถามเพราะปกติแล้วคนที่นี่นานๆ ทีถึงจะอาบบางครั้งก็10วันอาบทีก็มี “ต้องสิ อาบน้ำจะได้สดชื่นขึ้นไม่ร้อนแล้วก็สบายตัวด้วยทำไมนายไม่ใส่กางเกงไปด้วยล่ะ คงจะโดนยุงกันเยอะแน่เลยใช่หรือเปล่า ลำบากมากไหม” อลิสเดินเข้าไปจับที่ใบหน้าของชายหนุ่มที่มีอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีและเป็นสามีของนางด้วยความเป็นห่วงจนทำให้บาไกที่เห็นอย่างนั้นตกใจไม่น้อยนางเป็นห่วงเราด้วย นี้สินะที่เรียกว่าครอบครัวข้านี้โชคดีจริงๆ ที่เลือกนางมาเป็นตัวเมียของข้า“ตอนนายไม่อยู่ฉันทำเสื้อให้ด้วยนะเป็นเสื้อแขนกุดเวลาใส่จะได้ไม่อึดอัดไปอาบน้ำเ
หลังจากที่รู้ที่หมายแล้วร่างบางก็เปลี่ยนจุดหมายการเดินทางคือเดินเข้าป่าไปแม้ว่าจะอยู่ไม่ไกลแต่มันก็คือป่า แม้ว่าจะห่างจากรั้วเผ่าหมีดำแค่ไม่กี่เมตรก็ยังต้องเรียกว่าป่าอยู่ดีเพราะต้นไม้ที่ชุกชุมเต็มไปหมด ต้นหญ้าที่ขึ้นสูงเกือบครึ่งหนึ่งของเข่าถ้ามีงูโผล่มาก็ไม่แปลกอะไรที่จะเห็นแต่เธอจะไม่ไปคนเดียวอย่างแน่นอนฉันจะเอาคนไปลำบากด้วยถ้าถูกงูกัดตาย เราก็จะเอาคนไปด้วยแบบนี้ถึงจะเรียกว่าเพื่อนแท้เพื่อนตายเพราะอย่างนั้นจึงเอากาเร็ตมาด้วยกันเพราะนางดูจะตื่นเต้นดีและอีกอย่างคือคนอื่นไม่ว่างกันด้วยไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเอาหนังสัตว์มาทำเป็นที่นอนเพราะคิดว่ามันเปลืองโดยใช้เหตุ ทำให้คนที่มาเย็บปักถักร้อยที่กลางเผ่าแบบนี้มีส่วนน้อยหรือก็คือส่วนที่ว่างและอีกส่วนคืออยากลองทำดูบ้างเมื่อได้รู้สรรพคุณจากอลิสเข้าไปเข้าไปเสริม“บาน่าที่ว่าเจ้าจะทำเครื่องปรุงอะไรนั้นนะมันจำเป็นด้วยเหรอ ขึ้นพึ่งทำที่นอนเสร็จเองนะข้านะทำของท่านพ่อและคนในครอบครัวด้วยเลยทำเยอะมากๆ ดีนะที่มีคนช่วยข้า” เด็กสาวพูดไปเดินไปแม้จะบ่นอยู่ตลอดว่าไม่อยากเดินแต่ก็ก้าวเท้าตามไม่ขาดอีกทั้งยังมีแววตาตื่นเต้นนั้นด้วย“จำเป็นสิ พวกเจ้าปกติจะเอาเนื
เช้าวันนี้เธอมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่มากนั้นคือการทำเครื่องปรุงอาหารต้องของคุณยายที่ชอบขี้งกและชอบทำอะไรเองอยู่เสมอๆ และนั้นทำให้เธอต้องโดนไปด้วยสิ่งที่ฉันจะทำในเช้าอันสดใสก็คือเครื่องปรุง ส่วนที่ต้องมีก็น่าจะหาได้ง่ายๆ นะพริกไทย น้ำตาล หัวหอม ผักชีแล้วก็หมูที่สำคัญน่าจะเป็นเกลือไปขอท่านผู้เฒ่าดีกว่าส่วนผักไปหาแถวๆ นี้หรือไม่ก็ไปเอากับท่านผู้เฒ่าเองเพื่ออาหารไปเลยหลังจากที่บาน่าทำการเอาเนื้อที่น่าจะเป็นเนื้อหมูหันบางแล้วเอาไปตากส่วนที่เหลือก็เดินไปเก็บพวกสมุนไพรมาทำ ด้วยเหตุนั้นบาน่าหรืออลิสต้องเดินไปหาพวกมันต่ออลิสจำต้องเดินหาจนทั่วแต่ก็หาไม่เจอเพราะผักชีมันหายากมากๆ เลยในระหว่างทางที่เดินหาเธอก็ไปเจอเชนกับดัสที่เป็นตัวผู้ของนางกำลังทำอะไรกันอยู่อาจจะทำงานกันหรือไม่ก็ว่างซึ่งอลิสที่ไม่ได้รู้อะไรแถวนี้นักเลยไปถามทำให้เธอมาเดินอยู่ที่ไหนสักทีหลังจากที่ถามพวกเขาเสร็จแล้ว“เรามาอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย เหมือนไม่เคยได้มาที่นี่เลยแฮะ” อลิสมองไปรอบๆ ต้นไม่ใหญ่ที่ดูจะเยอะมากเหมือนกับว่ามันใกล้ป่ามากๆ เลยอ่อ ใช่ที่นี่คือที่ที่เราเคยถูกอุ้ม ว่าแต่เราเดินมาทางไหนกันล่ะเนี่ยจำได้ว่ามันไม่น่าจะเป็นที
“ได้พักสักที เฮ้อ…เหนื่อยจังเลย”ในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียวสักที จริงด้วยสิวันนี้เราไม่ต้องทำอาหารใช่หรือเปล่านะ คงจะเป็นอย่างนั้นแน่เลยเพราะอาหารในเผ่าจะต้องประหยัดเอาไว้ที่เผ่านี้จะมีวันที่จะทำอาหารและกินด้วยกันเพื่อประหยัดเนื้อกับอาหารเอาไว้ให้มากที่สุดวันนี้หรือเปล่านะ หรือว่าวันพรุ่งนี้คิดแล้วปวดหัวคิดก่อน อืม…พรุ่งนี้แน่เลยงั้นวันนี้เราก็กินทอดเนื้อทอดไปก่อนก็แล้วกัน ครั้งหน้าทำรสดีกับน้ำมันหอยดีกว่าอืมน้ำผลไม้หมักก็น่าทำเฮ้อ…พอ พอมาอยู่ที่นี่เราต้องงัดความรู้ออกมาใช้ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาทำแบบนี้ต้องขอบคุณยายกับป้าข้างบ้านและครูสอนทำอาหารสินะที่ชอบสอนอะไรก็ไม่รู้มาสอนไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้จริงๆ ขอสรรเสริญคุณยาย ป้าข้างบ้านทุกบ้านและครูคะ“ดีนะเราที่เก็บผลไม้มาด้วยนะ มีอะไรบ้างน่าเรามีไข่ ส้ม องุ่น มะม่วง บลูเบอร์รี่ มัน แครอทกับเนื้อเมื่อวาน”กินอะไรดีเรา…ต้นมันเพิ่มดีกว่าเรายังไงก็มีเนื้อทอดเมื่อวานอยู่แล้วป่านนี้บาไกจะเป็นยังไงบ้างนะ เป็นห่วงจัง“โอ๊ะ! ได้แล้วกินได้ จะกินล่ะน่า”พรึบ“บาน่า!!”พัง มันเป็นใครกล้าดียังไงมาพังเวลาการกินของฉันห๊ะ!!!ร่างบางในกระโจมของตัวเอง







