ตอนที่ 110 แผนความคิดที่ขัดแย้งกัน

56 1-2

            ตอนที่ 110 แผนความคิดที่ขัดแย้งกัน

            เสี้ยววินาทีนั้น อาศัยจังหวะทีเผลอ ย่าอู๋จึงเคลื่อนไหวจู่โจมในทันที หญิงชราพุ่งกระโจนใส่ติงเสวี่ยเหม่ยหวังตบสั่งสอน แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับสามารถเลี่ยงหลบได้อย่างง่ายดาย ย่าอู๋ถึงกับล้มหน้าทิ่มคะมำกลิ้งไปกับพื้น

            “ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่องแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากเสวนาด้วยแล้วเหมือนกัน เสียเวลา!”

            ความอดทนของติงเสวี่ยเหม่ยถึงขีดจำกัดสูงสุดแล้ว วินาทีนั้นเธอได้ปฏิญาณกับตนเองว่า จะไม่ปล่อยให้คนไร้ค่าพวกนี้มาเหยียบย่ำชีวิตของเธอกับลูกได้อีกต่อไป ติงเสวี่ยเหม่ยปรายหางตามองย่าอู๋ที่อยู่บนพื้นด้วยความสมเพชเวทนา ไม่รู้เลยว่าหลายปีที่ผ่านมา เธอทนอยู่ร่วมชายคากับเศษขยะเหล่านี้มาได้ยังไง?

            แรกๆที่ต้องตัดใจหย่าขาดจากหลินชิงอี้นั้น แน่นอนว่าย่อมมีบางช่วงเวลาที่ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกเศร้าใจ และแอบร้องไห้เงียบๆกับตัวเองคนเดียว แต่ทว่าในตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับมา กลับเป็นเธอเองที่รู้สึกสงสารตัวเองอย่างมาก ติงเสวี่ยเหม่ยเคยหน้ามืดตามัวทนให้สามีไม่ได้เรื่องเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวมานานหลายปี บางครั้งถึงกับพึ่งพาเครื่องรางของขลัง โดยหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยทำให้สามีกลับมารักเธอหลงเธอเหมือนวันแรกที่พบเจอกัน

            อย่างไรเสีย ตั้งแต่วันที่หย่าร้างกันไป กาลเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไป หลินจิงซูทำให้เธอได้รู้จักกับคำว่า ‘คุณค่าของชีวิต’ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะดีหรือร้าย ขอเพียงแค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดและสนุกไปกับมัน ในที่สุดแล้ว เธอก็ตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาในอดีตตนเองนั้นช่างโง่งมเพียงใด!

            สำหรับติงเสวี่ยเหม่ยที่ตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว อู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋กลับไม่อยู่ในสายตาของเธออีกต่อไป

            ติงเสวี่ยเหม่ยเดินสะบัดหน้าจากไปอย่างไม่ไยดี เธอไม่แม้แต่ปรายหางตากลับไปสนใจด้วยซ้ำ

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบตะโกนโพล่งถามออกไปว่า

            “นี่แกกล้าหันหลังจากไปแบบนี้จริงเหรอ? ไม่ห่วงว่าต่อจากนี้กิจการของตัวเองจะเป็นยังไงแล้วเหรอ? พวกเราจะกลับไปที่นั่นอีกแน่! จะไปป่วนจนพวกแกค้าขายไม่เป็นสุขเลยคอยดู!!”

            “ต่อให้ต้องปิดกิจการไปในตอนนี้ ฉันกับลูกก็ยังมีเงินเหลือกินเหลือใช้ไปอีกนาน ไม่เห็นจำเป็นจะต้องกังวลอะไรเลยจริงมั้ย?”

            มุมปากของติงเสวี่ยเหม่ยเชิดกระตุกเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มดั่งผู้เหนือกว่า พร้อมกับปรายหางตาสบประมาทให้กับหญิงทั้งสอง ปากก็เอ่ยออกไปว่า

            “ฉันว่าเธอห่วงตัวเองจะดีกว่า คิดจะมาฮุบกิจการของคนอื่นแบบนี้ รับไปทำต่อน่ะไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะมีปัญญาดูแลกิจการไม่ให้เจ๊งได้หรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง การทำธุรกิจมันต้องใช้สมองนะ พวกเธอมีหรือเปล่าล่ะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังผ่านลำคอ

“แต่เพราะเห็นแก่คนที่เคยรู้จักกันมา ฉันกับลูกก็สู้อุตส่าห์จะยกกิจการนี้ให้ เพราะถือเป็นการทำบุญทำทานให้คนยากไร้ แต่ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไร กลับไปบ้านคราวนี้ ฉันจะได้จัดการเผารถเข็นทิ้งซะ!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะนังบ้า! แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!!”

คู่คิ้วเส้นบางของหญิงชราถักขมวดแทบติดชนกันด้วยความวิตกกังวล ย่าอู๋แทบดีดตัวกระโจนขึ้นจากพื้นทันทีที่ได้ยิน

ติงเสวี่ยเหม่ยมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความสมเพชใจ ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยัน

“อะไร? หรือคิดว่าฉันไม่กล้าเผารถเข็นของตัวเองรึไง?”

“แก! นัง..คนชั้นต่ำ! นังสารเลว!! นี่แกกล้าปีนเกลียวพูดจาแบบนี้กับฉันได้ยังไง!! ต่อให้แกจะหย่าร้างกับชิงอี้ไปแล้วก็เถอะ แต่ไม่ว่ายังไง แกก็ยังนับเป็นคนของสกุลหลินอยู่! เพราะฉะนั้น ธุรกิจของแกในตอนนี้ก็ต้องถือเป็นของตระกูลหลินเราด้วยเหมือนกัน! ถ้ากล้าเผารถเข็นคันนั้น ก็เท่ากับแกทำลายทรัพย์สินของตระกูลหลิน!”

ย่าอู๋กล้าพูดออกมาเช่นนี้โดยไม่รู้สึกรู้สาใดๆ

ในอดีตที่ผ่านมา มักเป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่ต้องเสียเปรียบและถูกข่มขู่เช่นนี้เสมอมา ทว่าในปัจจุบัน ติงเสวี่ยเหม่ยกลับไม่ใช่คนเดิมที่ยอมอยู่ใต้ศอกใครอีกต่อไป

“ได้! ในเมื่อกล้าพูดไม่อายปากขนาดนี้ ฉันก็จัดให้สมใจ! ฉันจะกลับไปเผาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนี้ทิ้งซะ เอาให้วอดไปเลย! ถ้าพวกคุณคิดจะแจ้งตำรวจมาจับฉันล่ะก็ ฉันก็อยากจะรู้นักว่าตำรวจจะเข้าข้างใคร!”

ย่าอู๋เคยชินกับภาพของติงเสวี่ยเหม่ยที่อ่อนแอไร้ทางสู้ ไหนเลยจะเคยเห็นอีกฝ่ายตอบโต้กลับคืนเช่นนี้? ซึ่งนี่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง!

แทบจะในวินาทีเดียวกัน ดวงตาแก่ชราคู่นั้นพลันสาดประกายอาฆาตเข้าใส่ติงเสวี่ยเหม่ยที่ยืนประจันหน้าหวังข่มขู่ สิ่งนี้เปรียบเสมือนคมมีดอันตรายที่หวังสังหารอีกฝ่ายให้ตายทั้งเป็น

แต่ไม่เพียงไม่มีผลกระทบใดๆต่อติงเสวี่ยเหม่ย หนำซ้ำเธอยังยกนิ้วขึ้นกระดิกเรียกโดยไม่แยแสกับใบหน้าอันเหี่ยวย่นว่าจะเดือดดาลเพียงใด พร้อมเปล่งเสียงเย็นยะเยือกไร้ปราณีตอบกลับไปว่า

“เรามาคุยกันแบบนักธุรกิจดีกว่ามั้ย? บอกตามตรง ฉันเองก็ไม่ได้ชอบบ้านโทรมๆหลังนั้นของคุณเท่าไหร่หรอกนะ มูลค่าของมันยังเทียบไม่ได้กับกิจการของฉันในตอนนี้ด้วยซ้ำ ในเมื่อคิดจะทำธุรกิจ ก็ควรหัดรู้จักที่จะลงทุนซะบ้าง ขอเพียงยอมมอบโฉนดที่ดินของบ้านหลังนั้นให้ ฉันกับลูกสาวก็จะยกกิจการทั้งหมดให้ไปเลยฟรีๆ ความจริงฉันกับลูกก็ขี้เกียจจะทำต่อแล้วล่ะ แค่นี้เราสองแม่ลูกก็มีเงินใช้ไม่ขาดมือแล้ว”

คำพูดประโยคนี้ของติงเสวี่ยเหม่ย เสมือนสงครามจิตวิทยาที่เริ่มกัดกร่อนแนวคิดในหัวของอู๋ซิ่วเหลียนทีละเล็กละน้อย ใช่แล้ว…แม้ฟังดูผิวเผินอาจคล้ายเธอกำลังพูดอยู่กับย่าอู๋ แต่ในความเป็นจริง เธอกำลังหยิบยื่นข้อเสนอนี้ให้กับอู๋ซิ่วเหลียนต่างหาก!

เป็นความจริงเสียยิ่งกว่าจริงที่ว่า มูลค่าของบ้านโทรมๆหลังนั้น เทียบไม่ได้เลยกับธุรกิจชานมไข่มุกของสองแม่ลูกที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนี้ ยิ่งปัจจุบันมีทั้งสูตร กลยุทธ์และบรรจุภัณฑ์สำหรับการขายพร้อมสรรพแล้ว จึงไม่ต่างอะไรจากการที่สรวงสวรรค์กำลังป้อนความมั่งคั่งยัดใส่ปากให้ เหลือเพียงอย่างเดียวคือแค่เคี้ยวและกลืนมันลงไป!

เห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป เสี้ยววินาทีสุดท้ายนั้น จู่ๆอู๋ซิ่วเหลียนก็รีบเสนอตัวขึ้นหน้า ปั้นรอยยิ้มจอมปลอมพร้อมพูดกับเธอว่า

“พี่เสวี่ยเหม่ย! เรื่องธุรกิจแบบนี้ใช่ว่าจะต่อรองกันไม่ได้! ต้องการแค่บ้านหลังนั้นใช่มั้ย? ถ้าอย่างนั้นก็ยังพอคุยกันได้!”