ตอนที่ 111 สองแม่ลูกฟันกำไร

56 2-2

ตอนที่ 111 สองแม่ลูกฟันกำไร

ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกรังเกียจเกินกว่าจะเหลียวหลังกลับไปมอง เธอเพียงแค่ระบายยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แล้วบอกกับอู๋ซิ่วเหลียนไปว่า

“กลับไปปรึกษากันให้ดีก่อน แล้วฉันจะรอฟังข่าวดี”

            พริบตาที่พูดจบ ติงเสวี่ยเหม่ยก็เดินจากไปในทันที อู๋ซิ่วเหลียนรีบหันไปพูดกับย่าอู๋ด้วยความร้อนใจว่า

            “แม่คะ ทำไมยังอยากเก็บบ้านโทรมๆหลังนั้นไว้อยู่อีก? สู้เอาไปแลกเปลี่ยนกับธุรกิจของพวกมันไม่ดีกว่ารึไง?”

            “แล้วทำไมฉันต้องยกให้พวกมันด้วยล่ะ? นั่นเป็นทรัพย์สมบัติเก่าแก่ของตระกูลหลินที่สืบทอดกันมานะ ต่อให้ตอนนี้สภาพของมันจะทรุดโทรมดูไม่ได้ขนาดไหน ฉันก็ไม่อยากให้นังสัตว์นรกสองตัวนั่นย้ายเข้าไปอยู่! ถ้าวันหนึ่งฉันเกิดเป็นอะไรขึ้นมา โฉนดบ้านหลังนั้นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทิ้งไว้ให้ลูกชาย! เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่พวกมันเลย ตัวแกเองก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมายุ่มย่าม!”

            อู๋ซิ่วเหลียนยืนจ้องหน้าย่าอู๋ราวกับกำลังมองคนโง่เขลา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างอดรนทนต่อไปไม่ได้เช่นกัน

            “แล้วแม่ไม่อยากได้กิจการของพวกมันรึไง? ไม่ได้ยินที่ไอ้คนชื่อหวังหลิวมันบอกมาเหรอคะ กิจการของพวกมันสามารถทำเงินได้มากมายมหาศาลแค่ไหน! วันหนึ่งกำไรตั้งหลายร้อยหยวนเชียวนะคะ!”

             ทุกครั้งที่อู๋ซิ่วเหลียนเอ่ยปากพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเธอก็จะสว่างไสวเป็นประกายระยิบระยับขึ้นทันที มิน่าทำไมนังสองแม่ลูกบัดซบนั่นถึงได้ยอมทิ้งกิจการของตัวเองได้ง่ายอย่างนี้ ที่แท้พวกมันก็ร่ำรวยแล้วนี่เอง!

            และเวลานี้ เธอ อู๋ซิ่วเหลียนก็กำลังจะได้กลายเป็นเศรษฐีคนต่อไป!

            แต่พูดก็พูดเถอะ เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆว่า ทำไมย่าอู๋ถึงได้โง่งมหัวแข็งขนาดนี้ ด้วยเงินกองโตที่กำลังจะได้มาจากธุรกิจ อีกฝ่ายจะซื้อบ้านทรุดโทรมซอมซ่อแบบนั้นอีกสักกี่หลังก็ย่อมได้ถ้าต้องการ!

            แต่จะว่าไป ถ้าเวลานั้นมาถึงจริงๆ ทำไมเธอจะต้องเอาเงินไปโยนทิ้งกับบ้านโทรมๆแบบนั้นด้วยล่ะ? สู้เอาไปซื้อบ้านสุดหรูหลังใหญ่ตามที่เคยใฝ่ฝันไว้ไม่ดีกว่าเหรอ? ส่วนหลินเสวี่ยก็จะได้ไม่ต้องตั้งหน้าตั้งตาเรียนหลังขดหลังแข็งอย่างทุกวันนี้ แค่ยืนขายชานมไข่มุกแบบนี้ทุกวัน ก็มีเงินมีทองให้กินให้ใช้ไม่ขาดมือแล้ว!

            ในเมื่อลูกสาวของเธอใกล้จะได้เป็นเจ้าหญิงเสพสุขอยู่บนกองเงินกองทอง ในฐานะคนเป็นแม่ ทำไมอู๋ซิ่วเหลียนยังต้องปล่อยให้ลูกตัวเองต้องทนเรียนหนังสือเหมือนวัวเหมือนความแบบนี้ต่อไปอีกล่ะ?

            การเรียนสำคัญกว่าเงินทองรึไง?

            ยิ่งอู๋ซิ่วเหลียนจินตนาการวาดฝันถึงอนาคตไปไกลมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งพบเห็นแต่ความสวยงามเกินพรรณนามากขึ้นเท่านั้น! ทว่าติดปัญหาเพียงอย่างเดียว…มองเห็นย่าอู๋ผู้โง่เขลาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ในเวลานี้เลย เธอก็เริ่มหงุดหงิดมีโมโหขึ้นมาทันที

            หญิงชราหัวขี้เลื่อยคนนี้นี่ช่างโง่เขลาเกินเยียวยาจริงๆ! กอดเอาไว้เถอะบ้านโทรมๆไร้ค่าแบบนั้น! คนอะไรตระหนี่ไม่มีขอบเขต!

            อู๋ซิ่วเหลียนพยายามสูดหายใจลึก แล้วอดทนอธิบายให้หญิงชราโง่เขลาฟังอย่างใจเย็น

            “แม่คะ ลองนึกภาพตามหนูดูนะคะ จะมีคนบ้าที่ไหนยอมยกกิจการให้เราโดยไม่ขอสิ่งตอบแทนบ้าง? ถ้าหนูเป็นติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซู หนูก็ไม่ยอมยกให้ง่ายๆเหมือนกัน! ที่สำคัญ ถ้าธุรกิจนี้ไม่ดีจริง พวกมันจะกล้าพูดได้ยังไงว่าตอนนี้มีเงินใช้ไม่ขาดมือ? ตราบใดที่เราสามารถทำเงินจากการขายชานมไข่มุกได้จนมีมูลค่าเทียบเท่ากับราคาบ้านโทรมๆติดริมแม่น้ำหลังนั้นได้ นั่นก็หมายความว่า ต่อจากนี้คือกำไรเข้ากระเป๋าเราล้วนๆแล้วนะคะ!”

            ได้ฟังอู๋ซิ่วเหลียนสาธยายถึงเส้นทางที่แสนสดใสในอนาคต ดวงตาของย่าอู๋พลันสว่างโพล่งเปี่ยมไปด้วยความโลภเช่นเดียวกัน และในที่สุด เธอก็ยอมผ่อนปรนวิสัยทัศน์ความอคติลง แต่คงไว้ซึ่งความลังเลเล็กน้อย

            “ฉันว่าอย่าเพิ่งด่วนสรุปจะดีกว่า เราต้องไปดูให้เห็นกับตาก่อนว่า ธุรกิจชานมอะไรนั่นมันขายดิบขายดีจริงๆ! จะให้เชื่อคำพูดของนังงูพิษสองแม่ลูกนั่นโดยไม่พิสูจน์ได้ยังไงใช่มั้ย?”

            “ใช่เลยค่ะคุณแม่ เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจซะก่อน!”

            อู๋ซิ่วเหลียนปลื้มปิติดีอกดีใจอย่างมาก ในที่สุดหญิงชราก็ยอมจำนนแต่โดยดี เธอถอนหายใจกับตัวเองด้วยความโล่งอก ยิ้มกล่าวอีกว่า

            “แม่คะ เราควรไปเฝ้าสังเกตพวกมันต่ออีกสักวันสองวัน ถ้าธุรกิจนี้ของพวกมันดีจริง ก็ค่อยยอมรับข้อเสนอของติงเสวี่ยเหม่ย! แล้วถ้าเวลานั้นมาถึง…พวกเราก็รอนับเงินได้เลยค่ะ!”

            สิ้นเสียงพูดนั้น แม่สามีและลูกสะใภ้ต่างแสยะยิ้มฉีกกว้างจนแทบถึงใบหูด้วยความดีอกดีใจ ราวกับว่ามีเงินปึกใหญ่อยู่ในกระเป๋าของพวกตนแล้ว

           

            ………

           

            ติงเสวี่ยเหม่ยเฝ้าคอยการกลับมาของลูกสาวอยู่หน้าบ้านจนดึก

            ทันทีที่เห็นสีหน้าเหนื่อยหน่ายของลูกสาวที่เดินคอตกกลับมา เธอก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปถามทันที

            “ดูเหนื่อยขนาดนี้เป็นอะไรมั้ยลูก? เรื่องที่ว่ามันยากขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

            “หนูไปถามมาแล้วค่ะ จำเป็นต้องจัดเตรียมเอกสารเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ถึงแม้วันนี้จะต้องไปๆมาๆหลายที่ แต่ทุกอย่างก็ราบรื่นดีค่ะ”

            “ซูซู ไอ้การจดลิขสิทธิ์อะไรที่ลูกพูดมานั่นน่ะ มันเชื่อถือได้จริงๆเหรอจ๊ะ? ค่าดำเนินการก็ใช่ว่าน้อยๆ อืม…แม่เข้าใจถูกใช่มั้ยว่า เมื่อไหร่ที่เราจะลิขสิทธิ์ได้แล้ว จะไม่มีใครสามารถใช้ชื่อ ‘ชาคุณแม่’ ได้อีกนอกจากพวกเรา?”

            หลินจิงซผงกศีรษะตอบว่า

            “เข้าใจถูกต้องแล้วค่ะแม่ ใครก็ตามที่ยังฝ่าฝืนจะถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์ และมีความผิดตามกฎหมายค่ะ”

            “มันก็จริงอยู่ที่แผนทั้งหมดในวันนี้ลูกเป็นคนคิด ส่วนแม่เป็นแค่คนทำตาม แต่ถึงยังไงแม่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเราต้องยกกิจการให้อู๋ซิ่วเหลียนด้วยล่ะ? แถมยังต้องบอกสูตรลับให้พวกมันรู้อีก? ทั้งหมดนี่เพื่อแลกกับบ้านโทรมๆริมแม่น้ำเพียงแค่หลังเดียว? นี่มันไม่คุ้มกันเลยนะ!”

            แม้ติงเสวี่ยเหม่ยจะยอมทำตามที่หลินจิงซูสั่งการทั้งหมดโดยไม่โต้แย้ง แต่เบื้องลึกแล้ว เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าลูกสาวของเธอกำลังคิดอะไรอยู่? ถึงขนาดยอมทนดูกิจการที่พวกเธอสองแม่ลูกสู้อุตส่าห์ช่วยกันสร้างขึ้นมา ถูกคนอื่นฉกฉวยเอาไปต่อหน้าต่อตา! ความอัปยศแบบนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ!

            “แม่คะ ถ้าหนูบอกว่าบ้านโทรมๆหลังนั้นอีกไม่นานจะถูกทางรัฐเวียนคืน และจะได้เงินชดเชยกลับมาไม่ต่ำกว่าหลักแสนหยวน แม่จะเชื่อรึเปล่า?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามไปตรงๆ

            แน่นอน ติงเสวี่ยเหม่ยส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด ใครที่ไหนจะไปเชื่อกันล่ะ?

            สภาพบ้านซอมซ่อไม่มีอะไรสมบูรณ์สักอย่างแบบนั้น ต่อให้ขายคนอื่นในราคา5,000หยวน ไม่ว่าใครยังต้องคิดแล้วคิดอีก แล้วรัฐบาลที่ไหนจะยอมจ่ายค่าเวนคืนให้ตั้งเป็นแสนๆหยวน?