ตอนที่ 109 คุณต้องการกิจการฉัน ส่วนฉันต้องการบ้านคุณ

55 2-3

            ตอนที่ 109 คุณต้องการกิจการฉัน ส่วนฉันต้องการบ้านคุณ

            ต้องบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่หวังหลิวได้พบเจอกับคนหน้าด้านไร้ยางอายยิ่งกว่าตนเอง ที่แผนการฮุบกิจการของสองแม่ลูกประสบความสำเร็จได้ถึงเพียงนี้ ก็ล้วนแล้วแต่ได้เขาคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น!

แล้วหญิงชราคนนี้ต้องใจกล้าหน้าด้านขนาดไหน ถึงกล้าพูดจาไร้สาระแบบนั้นออกมา?

“พวกคุณเข้าใจถูกแล้วล่ะครับ เหตุผลที่ผมต้องไปขอความช่วยเหลือจากพวกคุณ ทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ด้านธุรกิจของตัวผมเอง นังเด็กผีหลินจิงซูนั่นมันเก่งเกินกว่าที่ผมจะรับมือได้ไหวจริงๆ แทบจะพูดได้ว่า บนถนนเส้นนี้มันเป็นใหญ่อยู่คนเดียว! พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นแทบไม่มีโอกาสได้โงหัวกันเลย! ส่วนผมที่เพิ่งเปิดร้านชานมไข่มุกอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ตอนนี้ก็แทบจะขายไม่ได้เลยเหมือนกัน สุดท้ายผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องไปขอให้พวกคุณช่วยเหลือนี่แหละครับ”

พูดมาถึงตรงนี้ หวังหลิวได้เฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของหญิงทั้งสองไปด้วยเช่นกัน ก่อนจะพยายามเกลี้ยกล่อมต่ออีกว่า

“ถ้าพวกคุณเต็มใจ ผมว่าเรามาจับมือปรองดองกันดีกว่านะครับ วันข้างหน้าถ้าไม่มีหลินจิงซูบนถนนสายนี้ ก็เท่ากับไร้อุปสรรคขัดขวาง พวกเราต่างคนต่างแยกย้ายกันทำมาหากินไม่ดีกว่าเหรอครับ สู้จับมือกันไปสู่ความมั่งคั่งร่ำรวยด้วยกันจะดีกว่า”

เมื่ออู๋ซิ่วเหลียนได้ยินคำว่า ‘ความมั่งคั่งร่ำรวย’ เธอก็ใจสั่นเกินจะหักห้ามได้ไหว

“ที่แกพูดมามันจริงเหรอ? ทำอย่างกับว่า…ธุรกิจของพวกมันสองแม่ลูกมีมูลค่ามากมายขนาดนั้นเชียว?”

หวังหลิวพยักหน้าตอบ

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามพ่อค้าแม่ค้าแถวนี้ดูได้ แต่ผมขอแนะนำอย่างหนึ่ง รีบกำจัดหลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยให้พ้นทางโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า อย่าปล่อยให้พวกมันร่ำรวยจนมีเงินทุนมากไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้น ฝันดีในตอนนี้จะกลายมาเป็นฝันร้ายในอนาคตได้!”

            ประกายแห่งความโลภในดวงตาของอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ยิ่งเจิดจรัสแพรวพราวยิ่งขึ้น! ทั้งคู่ต่างพยักหน้าเห็นดีเห็นงามตามกันโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำไป

            หวังหลิวเห็นแบบนั้นจึงค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง เมื่อใดที่สามารถกำจัดหลินจิงซูให้พ้นทางไปได้ ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายที่จะจัดการกับผู้หญิงโง่เขลาสองคนนี้ต่อไป!

            วันรุ่งขึ้น อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋รีบรับประทานอาหารเที่ยงเติมพลังอย่างเต็มเปี่ยม เตรียมพร้อมสำหรับการบุกทลายแผงขายชานมไข่มุกของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูในวันนี้ พวกเธอตื่นเต้นจนแทบอดใจรอไม่ไหว!

            พวกเธอทั้งสองคนจะไม่มีวันเลิกรา จะตามราวีจนกว่าจะได้กิจการนั่นมาครอบครอง!

            ทว่าใครจะไปคาดคิด ติงเสวี่ยเหม่ยกลับเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าหาพวกเธอก่อนอย่างไม่น่าเชื่อ!

            หญิงทั้งสองต่างรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ในทันทีที่ได้เห็นการปรากฏตัวของติงเสวี่ยเหม่ย

            “แกมาทำอะไรที่นี่?”

            อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ค่อนข้างมั่นใจว่า ติงเสวี่ยเหม่ยต้องไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน ทุกน้ำเสียงและการเคลื่อนไหวของพวกเธอต่อจากนี้ ล้วนเป็นไปด้วยความระแวดระวังสุดขีด

            ติงเสวี่ยเหม่ยกวาดตามองคนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า เปล่งเสียงเย็นชาพูดขึ้นว่า

            “เมื่อวานซูซูก็ได้บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มาที่นี่เพื่อส่งมอบกิจการให้พวกคุณสองคนน่ะสิ ทั้งสูตรทั้งวิธีการขายแล้วก็รถเข็น พวกเรายกให้ทั้งหมดเลย นอกจากนี้แล้ว ฉันเองก็เพิ่งคิดค้นสูตรชานมไข่มุกชนิดใหม่ขึ้นมาได้ รับรองได้ว่าถ้าได้ชานมสูตรใหม่นี้ไป พวกคุณจะต้องขายดีกว่าหวังหลิวแน่ๆ!”

            แวบแรกที่ได้รับฟังคำอธิบายจากปากติงเสวี่ยเหม่ย ทั้งคู่ต่างก็คล้อยตามและมีความสุขอย่างมาก ทว่าหลังจากนั้น ก็เพิ่งตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่างได้

            “เมื่อวานตัวแกเองยังยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมยกกิจการให้อยู่เลย แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ถึงได้ยอมยกให้ง่ายๆ แถมยังจะยกสูตรชานมที่เพิ่งคิดค้นได้ใหม่ให้ด้วย? มันไม่ดูแปลกประหลาดไปหน่อยเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยักไหล่พร้อมตอบกลับไปว่า

            “แน่นอนว่าฉันไม่ยอมยกกิจการให้พวกคุณไปฟรีๆอยู่แล้ว สุดท้ายนี่ก็เป็นเรื่องของธุรกิจ ถ้าลองคำนวณมูลค่าธุรกิจของพวกเราออกมาเป็นตัวเลข เราเองก็มีราคาอยู่ในใจแล้วเช่นกัน คงรู้กันใช่มั้ยว่า กำไรต่อวันของกิจการเราสูงมากเท่าไหร่?”

            สำหรับเรื่องนี้ อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างตระหนักชัดแจ้งตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

            จากคำบอกเล่าของหวังหลิว ร้านของหลินจิงซูขายชานมไข่มุกแก้วละ1.5หยวน ในหนึ่งวันสามารถทำยอดขายได้สูงกว่าหลักร้อยแก้ว หรือบางวันก็อาจมากกว่านั้น! เท่ากับว่าในหนึ่งเดือน สองแม่ลูกสามารถฟันกำไรไปกว่าหลายพันหยวน! ซึ่งแหล่งที่มาของรายได้ทั้งหมดก็ล้วนเกิดจากการขายชานมไข่มุกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น!

            วินาทีที่อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ได้ยินเรื่องนี้ ใบหน้าพวกเธอทั้งคู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มเพราะความอิจฉาริษยาสุดขั้วหัวใจ

            ทำไมสิ่งดีๆถึงต้องบังเกิดกับติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูด้วย แทนที่จะเป็นพวกเธอเอง!

            ถึงอย่างนั้น ทั้งอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างก็ยังไม่มีใครกล้าเล่าเรื่องนี้ให้หลินชิงอี้ฟัง เพราะสุดท้ายแล้ว ด้วยนิสัยที่ถือเรื่องใบหน้าตนเองเป็นสำคัญ ในฐานะเสาหลักของครอบครัวที่ต้องออกไปทำงานหาเงินทุกวัน คงไม่ชอบใจนักหากได้ยินเรื่องทำนองนี้ สู้รอให้พวกเธอสามารถฮุบกิจการของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูมาได้ก่อน และสามารถทำเงินเป็นกอบเป็นกำขึ้นมาได้จริง ถึงเวลานั้น หลินชิงอี้ไม่เพียงจะไม่คัดค้าน ตรงกันข้าม เขายังจะต้องเห็นดีเห็นงามไปด้วย อีกทั้งยังจะนึกขอบคุณในการตัดสินใจอันหาญกล้าของพวกเธอในท้ายที่สุดด้วย

            ใครๆก็ชื่นชอบเงินกันทั้งนั้นล่ะ จริงมั้ย?

            “แกมีเงื่อนไขอะไรก็ว่ามา?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มขณะพูดขึ้นว่า

            “ฉันต้องการบ้านร้างติดริมแม่น้ำหลังนั้น ขอเพียงแม่เฒ่าอู๋ยอมมอบโฉนดที่ดินให้ ฉันก็จะยอมยกทุกอย่างที่เกี่ยวกับธุรกิจนี้ให้ทันทีเหมือนกัน!”

            “นี่แกว่าอะไรนะ?! นังสารเลว! ที่แท้แกก็จ้องจะฮุบสมบัติของฉันอยู่นี่เอง!”

            ย่าอู๋โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยกมือขึ้นชี้หน้าพร้อมกับตะโกนด่าอย่างบ้าคลั่ง

            “แกมันเสียสติไปแล้วจริงๆ! กล้าดียังไงถึงได้คิดจะฉกฉวยบ้านหลังนั้นไปจากฉัน! นังคนชั่วช้าสารเลว! แกมันไร้ยางอาย! วันนี้ฉันจะตีแกให้ตายเลยคอยดู!!”