ตอนที่ 130 ป้าลุงไร้ยางอาย

66 1-2

            ตอนที่ 130 ป้าลุงไร้ยางอาย

            ต่อให้เป็นคนนอก แค่ได้เห็นก็สามารถรู้ได้ทันทีว่า สามีภรรยาคู่นี้มีจุดประสงค์อย่างไร

            ใช่ว่าผู้เฒ่าติงจะไม่รู้สึกอะไรกับพฤติกรรมของคนทั้งสองนี้ แต่กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้เช่นกัน แต่ข้าวของเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ติงเสวี่ยเหม่ยตั้งใจซื้อมาฝากเขาทั้งสิ้น เขาคงยอมไม่ได้เช่นกันที่จะปล่อยให้นังลูกสาวไม่รักดีคนนี้มาฉกฉวยไปต่อหน้าต่อตา

            ผู้เฒ่าติงกระแทกเสียงเย็นชาตอกใส่หน้าอย่างไม่พอใจ

            “น้องรองของแกตั้งใจซื้อของพวกนั้นมาให้ฉัน ฉันเก็บเข้าไปในตู้ใส่อาหารแล้วล็อคกุญแจไว้แล้ว!”

            ติงเสวี่ยหยานได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นทันที

            “นี่พ่อ! พวกเราต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องกีดกันทุกทางขนาดนี้ด้วย! ทั้งสมบัติทั้งเงินทอง ไหนจะเครื่องประดับ แล้วก็โฉนดที่ดินอีก! ทุกอย่างต้องใส่กุญแจล็อกไว้หมดเลย!”

            “นั่นน่ะสิครับพ่อ! พวกเราไปทำอะไรให้พ่อขุ่นเคืองใจตั้งแต่เมื่อไหร่?”

            หม่าฟู่เฟิงขมวดคิ้วเปล่งเสียงดังถามด้วยความไม่พอใจเช่นกัน

            เมื่อได้ยินคำพูดคำจาของคนทั้งสอง ผู้เฒ่าติงก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเป็นดำทะมึน ชี้หน้าตะโกนด่ารายคนว่า

            “พวกแกสองคนขี้เกียจสันหลังยาวทั้งคู่! พากันถลุงทรัพย์สินเงินทองของบ้านตระกูลหม่าจนเกลี้ยงยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะมาขโมยของบ้านตระกูลติงของฉันอีก! ไอ้พวกหน้าไม่อาย! โดยเฉพาะแกนังตัวดี ฉันเลี้ยงลูกสาวอย่างแกมาผิดพลาดตรงไหน? โตขึ้นถึงได้ทำตัวสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้!”

            ติงเสวี่ยหยานโต้เถียงกลับในทันที สบถด่าใช้คำพูดหยามเหยียดผู้เป็นพ่อลามไปถึงน้องสาว

            “จะขี้เหนียวอะไรนักหนาคะพ่อ? ก็แค่ของกินไม่กี่อย่างเองไม่ใช่เหรอ! ทำไมต้องดุด่าหนูกับหม่าฟู่อย่างกับไปฆ่าใครตายด้วย! ร่ำรวยขึ้นจากธุรกิจงั้นเหรอ? เหอะ เหอะ… ใครจะไปรู้ว่าน้องรองอาจมีเงินมีทองใช้เพราะไปทำอย่างอื่นก็ได้? น้ำหน้าอย่างมันจะมีปัญญาทำอะไรได้ นอกจากขายตัวแลกเงิน? บางทีผัวใหม่ของมันอาจจะรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อก็ได้ใครจะรู้!”

            “นี่แกกำลังพล่ามบ้าอะไรอยู่รู้ตัวรึเปล่า?”

            ผู้เฒ่าติงตะคอกลูกสาวคนโตต่ออีก

            “นั่นน่ะน้องของแกนะ! จะพูดอะไรก็หัดให้เกียรติน้องบ้าง!”

            “แล้วที่หนูพูดมันผิดตรงไหน? คนไร้น้ำยาไม่ได้เรื่องอย่างมัน จะเอาสมองส่วนไหนไปคิดทำธุรกิจได้? แค่ได้ยินว่ามันกับลูกร่ำรวยขึ้นมาจากการค้าการขาย หนูกับหม่าฟู่ก็ขำจนท้องคัดท้องแข็งแล้ว! จะให้เชื่อลงไปได้ยังไงกัน?”

            พูดมาถึงตรงนี้ ติงเสวี่ยหยานก็ปรายหางตามองไปทางติงเสวี่ยเหม่ยกับลูกสาว และยังคงพ่นคำพูดถากถางต่อไปไม่หยุดว่า

            “ไม่แน่นะ ที่พวกมันสองแม่ลูกกลับมาคราวนี้ อาจจะต้องการมาฉกฉวยสมบัติอะไรจากบ้านเราไปก็ได้? ทีแรกก็เป็นชามข้าวเหล็กที่มันขโมยไปให้หลินชิงอี้รอบหนึ่งแล้ว คราวนี้จะมาเอาอะไรไปอีกล่ะ? นังคนตอแหลขี้ขโมย! เมื่อไหร่ที่พ่อตายไป สมบัติทุกอย่างของสกุลติงก็จะเป็นของฉันกับหม่าฟู่เฟิง! จำใส่กะลาหัวของแกไว้ซะ!!”

            “นี่แก…แก….!!”

            ผู้เฒ่าติงที่มีฝีปากเก่งกล้าไร้เทียมทาน แต่ทว่าเพียงคนเดียวที่เขากลับไม่สามารถเอาชนะได้เลยก็คือ ลูกสาวคนโตผู้นี้ของตนเอง

            เพราะติงเสวี่ยหยานคนนี้จัดอยู่ในจำพวกคนโง่งมไร้สมอง มิหนำซ้ำตรรกะยังผิดเพี้ยนเกินเยียวยา

            ท่าทางติงเสวี่ยหยานจะได้กรรมพันธุ์เรื่องฝีปากของผู้เป็นพ่อไปเต็มๆ เพิ่มเติมคือความโง่งี่เง่าเสริมรวมเข้าไป

            แม้แต่คนเป็นพ่ออย่างเขายังรู้สึกเอือมระอา จึงแทบไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆในหมู่บ้าน

            ผู้เฒ่าติงโกรธจัดจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

                  “ตอนนี้ฉันยังไม่ตาย! แกก็คิดจะฮุบสมบัติของฉันตั้งแต่ตอนนี้แล้วงั้นเหรอ!?”

                  “พ่อเห็นหนูเป็นคนแบบนั้นรึไง? อย่ามาใส่ร้ายกันนะ! ก็แค่กลัวว่า วันหนึ่งที่พ่ออายุเยอะมากๆจนหลงๆลืมๆ อะไรที่เคยพูดหรือสัญญาไว้จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเท่านั้นเอง! พ่อนั่นแหละที่เอาแต่เข้าข้างน้องรองท่าเดียว!”

                  “แกนั่นแหละหยุดโกหกเดี๋ยวนี้!”

                  ผู้เฒ่าติงตะคอกใส่หน้าเสียงดัง

                  “พี่คะ พอเถอะค่ะ หนูไม่ได้จะ…”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำ ติงเสวี่ยหยานก็หันขวับมาพร้อมสาดประกายตารังเกียจใส่ในทันที อีกทั้งยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามว่า

                  “ติงเสวี่ยเหม่ย แกมันเป็นความอัปยศของตระกูลติงจริงๆ! อย่าคิดว่าหย่าร้างกันแล้วทุกอย่างจะจบ ในอนาคต ลูกสาวของแกจะไม่มีวันได้แต่งงานและมีชีวิตครอบครัวที่ดีอย่างแน่นอน! ทั้งหมดก็เพราะมันมีแม่สำส่อนอย่างแกนี่ล่ะ! ฉันขอถามแกหน่อย ตอนที่แกกินดีอยู่ดีนอนหลับสบายในบ้านสกุลหลิน มีสักกี่ครั้งที่แกจะแวะเวียนมาบ้านหลังนี้? แต่พอถูกครอบครัวฝั่งโน้นไล่ตะเพิดออกมา แกก็สิ้นไร้ไม้ตรอกไม่มีที่จะกลับไป ถึงเวลานี้ค่อยจะมานึกถึงกัน! ทุเรศสิ้นดี! แกกลับมาวันนี้อยากได้อะไรล่ะ? ที่ซุกหัวนอนงั้นเหรอ?”

                  ยืนเป็นผู้ชมอยู่นาน ในที่สุดหลินจิงซูก็กลั้นขำไว้ไม่ได้อีกต่อไป เธอระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นท่ามกลางบรรยายกาศอันแสนตึงเครียด

                  “แกหัวเราะทำไม?”

                  ติงเสวี่ยหยานขมวดคิ้วใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

                  หลินจิงซูเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มว่า

                  “ป้าติงคะ ป้าเองก็เป็นลูกสาวบ้านสกุลติงแท้ๆ ขนาดแต่งงงานไปแล้ว ก็ยังอาศัยกินนอนอยู่แต่ในบ้านคุณตา แล้วทำไมแม่หนูจะทำบ้างไม่ได้ล่ะคะ? แต่แม่ของหนูไม่ได้ขี้เกียจอย่างป้า!”

                  “นังเด็กเวรนี่! สมแล้วที่เป็นลูกหลานสกุลหลิน ได้สันดานต่ำทรามมาจากพวกมันจริงๆ! แกกล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนี้ห๊ะ?!”

                  ใบหน้าของติงเสวี่ยหยานเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ขึ้นทันตาเห็น พ่นน้ำเสียงดุร้ายหยาบคายใส่อีกว่า

                  “ก่อนหน้านี้ ไอ้ตัวพ่อบัดซบของแกก็มาแย่งชามข้าวเหล็กจากหม่าฟู่ของฉันไปแล้ว ทำไมฉันยังต้องยอมยกบ้านหลังนี้ให้พวกแกอีก? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ! ตอนนี้พวกแกคงจะสิ้นเนื้อประดาตัวเต็มทีล่ะสิ ถึงได้หอบเงินก้อนสุดท้ายมาเพื่อขออยู่กับพ่อใช่มั้ยล่ะ? หึหึ พวกแกสองแม่ลูกนี่มันโง่เกินเยียวยาแล้วจริงๆ ปล่อยให้พวกคนตระกูลหลินขโมยทุกอย่างของเราไป พอหมดประโยชน์ก็ถูกพวกมันถีบหัวส่ง! ช่างน่าสมเพชสิ้นดี!!”

                  ได้ยินอีกฝ่ายพูดจาดูถูกเหยียดหยามถึงขนาดนี้ หลินจิงซูก็ไม่คิดจะปราณีอีกแล้วเช่นกัน เธอพร้อมที่จะฉีกใบหน้าหนาๆของติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงในทันที เธอเอียงศีรษะปั้นหน้าสงสัยเล็กน้อย พร้อมสวนตอบกลับไปด้วยท่าทีไร้เดียงสาว่า

                  “เอ…ไม่ใช่ว่าทีแรก คุณตาอยากจะมอบชามข้าวเหล็กให้ลุงหม่าหรอกเหรอคะ? แต่เป็นเพราะคุณลุงเคยมีประวัติอาชญากรรมมาก่อน คนในโรงงานก็เลยไม่มีใครเอา จนต้องตกกระป๋องนอนว่างงานอยู่แบบนี้ใช่มั้ยคะ?”